III SA/Łd 545/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2011 r. sprawy ze skargi E. M. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji w R. rozkazem personalnym Nr [...] r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8, art. 43 ust. 3 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tekst jedn. Dz.U. Nr 43, poz. 277 z 2007 r. z późn. zm.) zwolnił E.M. ze służby w Policji z dniem [...] r. Na podstawie art. 108 ust. 1 kodeksu postępowania administracyjnego nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu [...] r. w miejscowości [...] doszło do zdarzenia drogowego z udziałem E. M., który kierował pojazdem F. Od policjanta pobrano próbki krwi do badań na zawartość alkoholu. Analiza próbek krwi wykazała 1,76 promila alkoholu w organizmie, co świadczy o dopuszczeniu się przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa z art. 178 a § 1. kk. Zebrane w sprawie materiały dowodowe w całości potwierdzają oczywistość popełnienia przez E.M.w dniu [...] przestępstwa z art. 178 a § 1 kk. Popełniony czyn jest przestępstwem umyślnym, ściganym z urzędu wobec czego nie jest możliwe pozostawienie policjanta w służbie. Naganność popełniania tego rodzaju przestępstw i negatywne skutki jakie powodują nietrzeźwi kierowcy znajdują w pełni negatywny oddźwięk w społeczeństwie, tym bardziej gdy czynu tego dopuszcza się funkcjonariusz Policji. Rygor natychmiastowej wykonalności organ uzasadnił wyjątkowo ważnym interesem Policji wyrażonym w realizacji ustawowych zadań dotyczących między innymi ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń oraz słusznym interesem społecznym. E. M. odwołał się od rozkazu personalnego nr [...] r., zarzucając: 1.Naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez niesłuszne uznanie, że w odniesieniu do skarżącego została spełniona przesłanka oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa oraz, że fakt ten uniemożliwia pozostawanie w służbie, pomimo tego, że w przeprowadzonym postępowaniu nie wykazano faktu popełnienia przestępstwa ani jego oczywistości, - zaniechanie zamieszczenia uzasadnienia faktycznego, a w szczególności pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść funkcjonariusza, które wskazują na brak oczywistości popełnienia przestępstwa. 2.Wydanie orzeczenia pomimo braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i nie ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzenia. 3. Naruszenie przepisu art. 108 K.p.a. poprzez nieuzasadnienie na jakich przesłankach oparł się organ I instancji nadając zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu odwołania policjant stwierdził, iż organ zgromadził w sprawie jedynie dowody wskazujące na możliwość popełnienia przestępstwa. Brak natomiast przekonujących dowodów, aby stwierdzić, iż popełnienie zarzucanego mu czynu jest w niniejszej sprawie oczywiste. Odwołującego się nie ujęto na gorącym uczynku, a także przedstawiona przez niego wersja wydarzeń, zgodnie z którą jest on jedynie pokrzywdzonym była jedyną badaną do tej pory przez organy postępowania karnego i nie została ostatecznie zweryfikowana. Okolicznością wskazującą na możliwość popełnienia przestępstwa jest fakt stwierdzenia we krwi funkcjonariusza obecności alkoholu. Jednak okoliczność ta sama w sobie nie może być oceniana w sposób naganny. Dopiero ustalenie, że znajdujący się w stanie nietrzeźwości funkcjonariusz kierował samochodem w ruchu lądowym może prowadzić do wniosku, że wypełnił znamiona przestępstwa. Wobec powyższego zgromadzone w sprawie dowody nie wskazują wprost na oczywistość popełnienia zarzucanego przestępstwa. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. rozkazem personalnym Nr [...]r. zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Organ odwoławczy uzasadniając orzeczenie wskazał, że w dniu [...] r. w miejscowości [...] na drodze krajowej doszło do zdarzenia drogowego, gdzie kierujący samochodem osobowym [...] nie dostosował prędkości do panujących na drodze warunków i doprowadził do zjechania pojazdu na przeciwległy pas ruchu, zderzenia z przepustem wodnym oraz do uderzenia pojazdu w przydrożne drzewa, powodując jego wywrócenie się. Ze wstępnych ustaleń wynikało, że kierującym pojazdem, a zarazem sprawcą zdarzenia był E M. Nieprzytomnego policjanta zabrało z miejsca wypadku do szpitala pogotowie ratunkowe. W wyniku badania krwi ustalono 1,76 promila alkoholu w organizmie policjanta. Policjanci, którzy jako pierwsi przybyli na miejsce wypadku ustalili, że nie było bezpośrednich świadków wypadku. E. M. w trakcie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Policję złożył sprzeczne oświadczenia. Najpierw, 17 maja 2010 r. oświadczył, że w dniu wypadku po zakończeniu pracy spożywał alkohol ze znajomym o imieniu M. w mieszkaniu na ulicy [...]. W trakcie picia alkoholu zatelefonował do niego kolega mieszkający w P. T. S. i namawiał, by przyjechał do tej miejscowości w celu wspólnego wypicia alkoholu. E. M. zgodził się przyjechać jak znajdzie kierowcę. Po zakończeniu spożywania alkoholu ze znajomym M.udał się sam w kierunku komendy policji, gdzie zaparkował samochód. Po drodze spotkał dawnego znajomego, z którym dojeżdżał do szkoły( jego nazwiska i adresu nie zna) i zaproponował mu, by zawiózł go do domu samochodem skarżącego. Spotkany znajomy przystał na tę propozycję. To on, a nie policjant, prowadził samochód. W trakcie podróży skarżący przesiadł się na tylną kanapę i prawdopodobnie zasnął. Świadomość oraz przytomność odzyskał w szpitalu. W dniu [...] r. policjant stawił się do KP w P. i oświadczył, że chce złożyć zeznania w postępowaniu administracyjnym. W trakcie przesłuchania przedstawił odmienną wersje wydarzeń z dnia wypadku od prezentowanej w trakcie czynności wyjaśniających w dniu [...] r. Z zeznań wynikało, że po zakończonej służbie spożył 4 butelki piwa w trakcie przygotowywania obiadu w wynajmowanym mieszkaniu w R. Około godziny 17.30 przyszła do niego " osoba najbliższa", której danych nie podał, powołując się na art. 83 § 2 k.p.a. W jej obecności także spożywał alkohol. Również ok. 17.30 zatelefonował kolega z P. T. S., który zaproponował wspólne spożywanie alkoholu w Przedborzu. Po opuszczeniu mieszkania policjant wraz z " osoba najbliższą" udali się do samochodu, a następnie odjechali w kierunku P. Kierującym miała być " osoba najbliższa". W trakcie prowadzonego postępowania dołączono do akt sprawy fotokopie materiałów śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w P. ( sygn. [...]). W ocenie organu odwoławczego z uzyskanych materiałów na szczególną uwagę zasługują zeznania świadków J. E. i A.W. oraz protokół sądowo-lekarski biegłego z zakresu medycyny sądowej J. G.Świadek E. zeznał, że przebywając na terenie swojej posesji usłyszał huki, uderzenia, a następnie odgłosy tarcia blachy na asfalcie. Wyszedł na drogę R. – P. i po chwili zauważył rozbity samochód F.leżący na łące A. W.. Z samochodu " kopciło się". Gdy dobiegł do pojazdu zobaczył w rowie leżącego człowieka. Nikogo więcej przy pojeździe nie widział. W protokole sądowo- lekarskim biegły J.G. stwierdził, iż poniesione przez E. M. obrażenia oraz przebieg zdarzenia wskazują, że kierującym pojazdem w chwili zdarzenia był E. M. Przesłuchany w charakterze świadka w prokuraturze E. M. podał wersję zdarzeń zbieżną z wersją przedstawioną w trakcie postępowania administracyjnego. Nie podał osoby, która miała jechać jego samochodem w dniu zdarzenia, powołując się na treść art. 183 k.p.k. Organ pierwszej instancji przesłuchał świadków J. E. i A. W. Pierwszy z wymienionych świadków zeznał jak podczas przesłuchania prowadzonego przez prokuratora. Ponadto wyjaśnił, że odległość od miejsca gdzie świadek przebywał do miejsca zdarzenia wynosiła około 50-100 m. Gdy biegł w stronę miejsca wypadku nie widział, by od pojazdu odchodziły ( odbiegały) jakiekolwiek osoby. Był pierwszy na miejscu wypadku wraz z A. W. W odległości około 10 metrów od pojazdu leżał młody człowiek, którego później zabrało pogotowie. Świadek samego momentu wypadku nie widział. Na miejscu wypadku był po nie więcej jak około 1-2 minutach od momentu kiedy usłyszał pierwszy hałas. Dobiegając do miejsca zdarzenia, jak też przebywając jako pierwszy na miejscu zdarzenia nie widział, by przebywały tam inne osoby niż leżący w rowie pokrzywdzony. Świadek A.W. zeznał, że na miejscu zdarzenia był równocześnie z J. E. Zmierzając do miejsca zdarzenia przeskoczył przez płot swojej posesji. Od swojego domu, gdzie usłyszał hałas i skąd przez okno zobaczył miejsce zdarzenia i rozbity samochód, pokonał odległość około 100 metrów. Przy pojeździe był w ciągu 2 – 3 minut od momentu usłyszenia pierwszego odgłosu wypadku. Zeznał, że teren wokół miejsca wypadku nie jest zalesiony. Jest otwarty na przestrzeni kilkudziesięciu metrów. Świadek zeznał, że dobiegając do samochodu nie widział, by jakiekolwiek osoby odchodziły ( odbiegały) od miejsca wypadku. Nie widział też takich osób, gdy wcześniej wyglądał przez okno swojego domu sprawdzając co się zdarzyło. Organ odwoławczy przeprowadził analizę przesłanek zawartych w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. Zasadniczą przesłanką, która stanowi o istocie zastosowania podstawy zwolnienia policjanta ze służby jest ustalenie czy popełnił on czyn o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Popełnienie tego czynu winno być oczywiste i uniemożliwiać pozostawienie policjanta w służbie. Ustawodawca nie uzależnił we wskazanym przepisie możliwości jego zastosowania od wyniku prowadzonego postępowania karnego. Okolicznością mającą podstawowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, czy st. post. M. kierował pojazdem będąc w stanie po spożyciu alkoholu w trakcie wypadku drogowego. Skarżący przyznał, że znajdował się w samochodzie w chwili zdarzenia. Z uwagi na brak bezpośrednich świadków zdarzenia rozważania dotyczące zarówno przebiegu samego zdarzenia jak i roli w nim E. M. należy oprzeć na dowodach z zeznań świadków będących na miejscu po wystąpieniu zdarzenia, oświadczeń i zeznań strony oraz na innych dowodach np. z opinii biegłych. W świetle opinii Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. policjant w trakcie wypadku znajdował się w stanie nietrzeźwości ( 1,76 promila alkoholu we krwi). Ze spójnych zeznań świadków E. i W.wynika jednoznacznie, że w dniu [...] r. obok rozbitego samochodu leżał w rowie ranny mężczyzna. Innych osób zarówno wewnątrz pojazdu, jak i obok niego świadkowie nie zauważyli. Nie stwierdzili również osób przebywających w pobliżu lub oddalających się z miejsca zdarzenia. Organ odwoławczy wskazał, że zeznania i oświadczenia policjanta złożone zarówno w postępowaniu karnym jak i w trakcie postępowania administracyjnego stanowią różne i odmienne wersje przebiegu zdarzenia. Pierwotnie jako kierującego pojazdem wskazał bliżej nieokreślonego mężczyznę , z którym jeździł " tymi samymi autobusami do szkoły do R.". Osobę tę miał spotkać na przystanku autobusowym przy ul. [...], a " znajomy" oczekiwać miał na autobus. Następnie w trakcie przesłuchania w dniu [...] r. zeznał, że osobą kierującą pojazdem w trakcie zdarzenia był osoba mu najbliższa, której danych nie podał, powołując się na treść art. 83 § 2 k.p.a. Organ uznał, iż w świetle zeznań świadków zeznania policjanta są mało wiarygodne. W związku z powyższym jednoznaczne ustalenie miejsca zajmowanego przez E. M.w samochodzie w chwili wypadku jest możliwe w oparciu o opinię biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej. Według opinii sporządzonej przez biegłego J. G. odniesione przez policjanta obrażenia w sposób bezsprzeczny wskazują, że kierował on pojazdem. W ocenie organu odwoławczego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy można w sposób nie budzący wątpliwości uznać, iż kierującym pojazdem w chwili wypadku w dniu [...] r. był E. M. oraz, że znajdował się on w stanie nietrzeźwości. Tym samym policjant swoim działaniem wypełnił dyspozycję art. 178 a § 1 kodeksu karnego. Organ odwoławczy powołał się na informacje otrzymane z Prokuratury Rejonowej w P., iż postępowanie karne w sprawie wypadku drogowego z dnia [...] r. zostało prawomocnie umorzone postanowieniem z dnia [...] r. z powodu braku znamion czynu zabronionego, w związku z uznaniem E. M. za jedyną ofiarę wypadku spowodowanego przez siebie w dniu [...] r. Jednocześnie zgodnie z treścią przytoczonego postanowienia ze sprawy zostaną wyłączone materiały w celu wszczęcia postępowania karnego p-ko E. M.o czyn z art. 178 a § 1 k.k. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku uzasadnienia faktycznego zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności stwierdził, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał na interes służby wyrażony w realizacji ustawowych zadań dotyczących m.in. ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń, a ponadto wskazał na słuszny interes społeczny ze względu na charakter czynu. Interes społeczny objawia się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie podległym Komendantowi Powiatowemu Policji w R. Długotrwała nieobecność w służbie policjanta powoduje konieczność wykonywania zwiększonej ilości zadań przez innych funkcjonariuszy, co bezpośrednio przekłada się na jakość pełnionej służby przez podległych funkcjonariuszy a pośrednio na bezpieczeństwo obywateli. E. M.wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez niesłuszne uznanie, że w odniesieniu do skarżącego została spełniona przesłanka oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa oraz, że fakt ten uniemożliwia pozostawanie w służbie, pomimo tego, że w przeprowadzonym postępowaniu nie wykazano faktu popełnienia przestępstwa ani jego oczywistości, - zaniechanie zamieszczenia uzasadnienia faktycznego, a w szczególności pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść funkcjonariusza, które wskazują na brak oczywistości popełnienia przestępstwa. 2. Wydanie orzeczenia pomimo braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i nie ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzenia. 3. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niesłusznym przyjęciu, że w niniejszej sprawie skarżący E.M. dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa. Policjant w uzasadnieniu skargi stwierdził, ze nie zgadza się z orzeczeniem organu. W niniejszej sprawie wskazano jedynie, że w trakcie postępowania administracyjnego zarzucono funkcjonariuszowi popełnienie czynu wypełniającego znamiona przestępstwa. Jednakże dla prawidłowości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji niezbędne jest jeszcze wykazanie, że popełnienie przez policjanta zarzucanego mu czynu jest oczywiste. Tylko łączne wystąpienie trzech elementów ustawowych: czyn ma znamiona przestępstwa, jego popełnienie jest oczywiste, popełnienie czynu uniemożliwia pozostanie w służbie może stanowić podstawę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Przesłanki oczywistości organ nie wykazał w ogóle, a pozostałych przesłanek w żaden sposób nie uprawdopodobnił i nie udowodnił. Skarżący wskazał, że równolegle do postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie prowadzone było postępowanie karne pod sygnaturą [...] Prokuratury Rejonowej w P. Dotyczyło ono przestępstwa z art. 177 kk na szkodę E. M.i zostało zakończone postanowieniem o jego umorzeniu. Na skutek zażalenia pokrzywdzonego postanowienie zostało uchylone przez Sąd Rejonowy w P.. Sąd wskazał szereg wątpliwości co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i zwrócił uwagę na konieczność przeprowadzenia czynności procesowych, które są niezbędne do wyjaśnienia wątpliwości co do sprawstwa wypadku drogowego. Niestety prowadzący postępowanie prokurator nie wypełnił zaleceń Sądu, poprzestając jedynie na uzyskaniu podpisu pod niepełną i zawierającą braki opinią biegłego lekarza sądowego. W oparciu o taki materiał dowodowy postępowanie ponownie zostało umorzone. Obowiązujący obecnie kodeks postępowania karnego nie pozwala pokrzywdzonemu na skuteczne odwołanie się od ponownie wydanego postanowienia o umorzeniu postępowania. Niemniej wskazane w uzasadnieniu Sądu wątpliwości nie zostały usunięte, a więc decyzja organów postępowania przygotowawczego z całą pewnością była przedwczesna. W konsekwencji należy zwrócić uwagę, że również decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji oparta była na materiale dowodowym, który nie pozwalał na ustalenie sprawcy przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k., a więc nie wykazano przesłanki oczywistości popełnienia przestępstwa. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a ), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W ocenie Sądu Komendant Wojewódzki Policji w Ł.wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zaskarżona decyzja zapadła na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), w świetle którego policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż policjant prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości. Popełnienie tego czynu, w świetle zgromadzonego starannie materiału dowodowego, jest oczywiste. Organ ten jako podstawę przyjętych ustaleń przyjął dowody z zeznań świadków E. i W. Zeznania te były dokładne, spójne, a ponadto złożone przez osoby postronne, niezainteresowane wynikiem prowadzonego postępowania. W/w świadkowie jako pierwsi przybyli na miejsce zdarzenia, po upływie 2 – 3 minut po usłyszeniu odgłosów wypadku. Oprócz rannego policjanta nie zauważyli w pobliżu samochodu innych osób. Zeznali, że nikt nie odchodził ( nie odbiegał) od rozbitego pojazdu. Świadek W. przed przybyciem na miejsce wypadku wyglądał przez okno swojego domu i nie dostrzegł nikogo oddalającego się od pojazdu. Miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie nie jest zalesione. Jest to teren otwarty. Gdyby faktycznie inna osoba , oprócz policjanta, znajdowała się w samochodzie i zdołała o własnych siłach z niego wyjść, to dostrzeżona zostałaby przez tego świadka. Tezę prezentowaną przez skarżącego o kierowaniu pojazdem przez " osobę mu najbliższą" obala opinia biegłego lekarza medycyny J. G. ( Protokół sądowo-lekarski z dnia [...] r.) sporządzona zgodnie z postanowieniem Prokuratury Rejonowej w P. W opinii tej biegły stwierdził, iż charakter obrażeń, ich rozmieszczenie i rozległość świadczy, że pojazdem w chwili wypadku kierował E. M.. Opinia zawiera dokładny opis mechanizmu powstania obrażeń, cyt: " Kierowca w chwili wypadku przy nagłym zatrzymaniu pojazdu – ciało jego pod wpływem nadanej mu prędkości ruchu zostaje raptownie przesunięte do przodu w stosunku do poprzednio zajmowanego miejsca i związku z tym powstaje u kierowcy szereg typowych obrażeń. Przede wszystkim jego klatka piersiowa napotykając kolumnę sterową zostaje przez nią silnie uciśnięta co z reguły powoduje złamanie żeber, mostka oraz zgniecenie narządów wewnętrznych – tak było w danym przypadku". Z dokumentacji lekarskiej powołanej w opinii wynika, iż E. M. w wyniku urazu doznał przede wszystkim obrażeń klatki piersiowej z wielomiejscowym złamaniem żeber, odmę opłucną, rozerwanie przepony i przemieszczenie trzewi do klatki piersiowej. W świetle dowodów zebranych w sprawie zeznania skarżącego, składane w trakcie postępowania przed organami policji, są nielogiczne i niewiarygodne. Jeśli samochód prowadziłaby inna osoba, to także ona podczas bardzo poważnego wypadku doznałaby rozległych obrażeń ciała. Obrażenia te uniemożliwiłyby samodzielne wydostanie się z rozbitego pojazdu i natychmiastowe oddalenie z miejsca zdarzenia. Powstałe urazy, choćby w wyniku uderzenia o kierownicę pojazdu, byłyby zbliżone do tych jakie opisano w opinii biegłego wykazującej obrażenia stwierdzone u skarżącego. Według skarżącego pojazdem kierowała " osoba mu najbliższa", a zatem osoba, z którą był związany uczuciowo. Osoba taka z pewnością nie zbiegłaby z miejsca wypadku, pozostawiając bez pomocy ciężko rannego bliskiego jej człowieka. Prawdziwość oświadczeń skarżącego podważa też okoliczność zmiany przez niego treści zeznań podczas prowadzonych przez organy policji postępowań, zmierzających do wyjaśnienia okoliczności wypadku samochodowego z dnia [...] r. Zeznania te nie pozwalały na ustalenie przebiegu wypadku. Celem skarżącego było wykreowanie i narzucenie organom jego wersji okoliczności wypadku, całkowicie odbiegającej od rzeczywistości. W zeznaniach powołał się na luki w pamięci, twierdził, że odmawia odpowiedzi na pytania by chronić inną osobę, bądź po prostu zmieniał treść wcześniej składanych oświadczeń. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego dotyczący braku możliwości pozostawienia skarżącego w służbie. Długotrwała nieobecność policjanta w służbie powoduje zwiększenie zakresu obowiązków innych funkcjonariuszy. To z kolei przekłada się na ograniczenie możliwości policji zapewnienia ochrony obywateli. Ponadto, jak stwierdził w uzasadnieniu decyzji organ I instancji, naganność popełnienia przez policjanta przestępstwa umyślnego, ściganego z urzędu uniemożliwia pozostawienie go w służbie. Z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień społecznego zaufania. Skarżący policjant kierując pojazdem w stanie nietrzeźwości nadużył tego zaufania. W ocenie Sądu nie są trafne zawarte w skardze zarzuty braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i nie ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzenia. Organy policji zebrały w sprawie obszerny materiał dowodowy, pozwalający na wyjaśnienie okoliczności wypadku. Zgromadzony materiał oceniły w sposób wnikliwy i logiczny, a następnie podjęły trafne decyzje. Podnoszone w uzasadnieniu skargi uwagi dotyczące nieprawidłowego, zdaniem skarżącego, prowadzenia postępowania przez prokuraturę nie mają wpływu na ocenę postępowania prowadzonego przez organy policji. Postępowanie prowadzone przez te organy ma charakter odrębny, w jego trakcie gromadzony jest materiał dowodowy. W niniejszej sprawie, jak wyżej wskazano, materiał dowodowy zebrano i oceniono w sposób właściwy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. T.p.