III SA/Łd 549/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz J. C. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005r., Nr 108 poz. 908 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. z 2000r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Prezydent Miasta Ł.cofnął J. C. uprawnienia do kierowania pojazdami i zobowiązał do zwrotu prawa jazdy kat. B nr [...] W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 14 października 2005r. do organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami wpłynął wniosek Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. z dnia [...]. o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami J. C., gdyż licząc od dnia [...]. dopuścił się wielokrotnego naruszania przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzyskując łączną liczbę 28 punktów. Decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. skierowano J. C.na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z zakresu posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. W powyższej decyzji zawarte zostało pouczenie o skutkach niepoddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje w terminie do dnia 4 października 2007r. Decyzja doręczona została stronie w dniu [...]. Strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Decyzją z dnia [...] organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Łi. Wobec powyższego, zawiadomieniem z dnia [...]. (doręczonym w dniu [...].) zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami i wezwano stronę w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia w celu przedstawienia dokumentów potwierdzających uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje oraz oryginału orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W dniu [..]. do organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami wpłynął wniosek J. C. o umorzenie postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Prezydent Miasta Ł.wskazał, że zgodnie z normą określoną w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1. Nie budzi wątpliwości fakt, że do organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami nie wpłynęły dokumenty potwierdzające uzyskanie przez stronę pozytywnego wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Decyzja o cofnięciu uprawnień nie należy do decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji stosując przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązany jest do jej wydania. Odnosząc się do stanowiska strony wyrażonego w piśmie z dnia 22 listopada 2007r., iż przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 236, poz. 1998) nie odnoszą się do kwestii w jakim terminie winien być przeprowadzony egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień, organ I instancji stwierdził, iż przepisy prawa materialnego nie określają terminu w jakim kierujący skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji winien do niego przystąpić, jednak we wzorze skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2004r. nr 24 poz. 215 ze zm.), zawarte jest pouczenie o skutkach niepoddania się w określonym terminie egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje. A zatem organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami podejmując decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest zobowiązany do określenia ww. terminu. Termin poddania się egzaminowi kontrolnemu powinien być krótki, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, ale na tyle realny, by umożliwić zainteresowanej osobie przystąpienie do jego zdawania. Termin poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji nie jest terminem sztywnym i ostatecznym. Oczywistym jest, że w przypadku złożenia odwołania od decyzji kierującej na egzamin sprawdzający kwalifikacje nie ma możliwości dotrzymania terminu przystąpienia i zdania egzaminu państwowego, dlatego strona została wezwana do organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami w celu złożenia wyjaśnień w sprawie. Odnosząc się do żądania strony dotyczącego umorzenia postępowania w sprawie ze względu na zatarcie ukarania za wykroczenie, organ I instancji wskazał, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami na skutek niepoddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje. Organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami nie jest właściwy do usunięcia z ewidencji wpisu ostatecznego dotyczącego naruszeń, jeżeli nastąpiło zatarcie ukarania (skazania), bowiem zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 organ prowadzący ewidencję usuwa wpis tymczasowy dotyczący naruszeń, jeżeli m.in. od momentu naruszenia minął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty. Od powyższej decyzji J. C.złożył odwołanie. Odwołujący wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zarzucił naruszenie art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a., mające istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, przede wszystkim przez: a) wskazanie terminu w skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, mimo że przepisy prawa materialnego nie wskazują żadnego terminu, b) a jeżeliby przyjąć, że taki termin należy określić, to poprzez wskazanie nierealnego terminu wykonania skierowania, w związku z czym było ono niewykonalne w dacie jego wydania, albowiem określony w nim termin następował przed datą uprawomocnienia się decyzji w wypadku odwołania od niej (co w istocie nastąpiło), a prawidłowo określony termin powinien być sformułowany nie przez określenie daty, ale poprzez wskazanie, że wykonanie nałożonego na stronę obowiązku musi nastąpić w określonym terminie od uprawomocnienia się decyzji albo organ administracyjny winien wskazać nowy termin wykonania, gdy poprzednio wskazany upłynął przed uprawomocnieniem się decyzji. Ponadto odwołujący zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest przepisu art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń, 5 § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy o ruchu drogowym przez nieuwzględnienie okoliczności, że jego ukarania za wykroczenia w ruchu drogowym uważa się za niebyłe i powinny być one usunięte z ewidencji. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. Nr 79 z 2001r., poz. 856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że J. C. otrzymał w okresie od dnia 29 listopada 2004r. do dnia 28 września 2005r. łącznie 28 punktów za naruszanie przepisów ruchu drogowego, w związku z czym organ I instancji zasadnie skierował stronę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi jest bezpośrednim następstwem niewykonania wcześniejszej decyzji ostatecznej - skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem. Bezspornym jest nieprzystąpienie przez J. C. do egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdem z zakresu posiadanego uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym podjęta przez organ I instancji na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązany jest do jej wydania. Organ odwoławczy ponadto wskazał, że przedmiotem prowadzonego postępowania nie jest skierowanie J. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, lecz konsekwencje wynikające z niezrealizowania tego skierowania. Wobec powyższego wskazane przez stronę zarzuty, nie odnoszące się do przedmiotu prowadzonego postępowania, pozostają bez wpływu na wynik prowadzonego postępowania. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., termin poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji powinien być tak określony, aby w sposób obiektywny umożliwił osobie skierowanej przystąpienie do tego egzaminu, jak również, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, powinien on być krótki. W rozpoznawanej sprawie decyzja Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...] o skierowaniu J. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji była ostateczna, a więc podlegała wykonaniu w dniu [...], podczas gdy określony w tej decyzji termin poddania się tym badaniom był oznaczony do dnia [...]. J. C.miał możliwość przystąpienia do takiego egzaminu, albowiem od dnia [...] r. (tj. od dnia doręczenia ww. decyzji Kolegium z dnia [...].) do dnia wydania zaskarżonej decyzji, tj. do dnia [...]. upłynął okres umożliwiający poddanie się takiemu egzaminowi, a z całą pewnością wyznaczenie takiego egzaminu. Organ II instancji uznał za nieuzasadnione, z punktu widzenia ustanowionych przepisów, stanowisko J. C., iż dla skierowania wniosku o poddanie kierującego egzaminowi sprawdzającemu mają znaczenie okoliczności popełnienia przestępstwa lub wykroczenia. Przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jak również akty wykonawcze wyraźnie stanowią, że dla wystąpienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji bez znaczenia pozostaje jakich naruszeń przepisów ruchu drogowego dokonał kierowca (w tym czy wynikają one z nieznajomości przepisów, czy też techniki jazdy). Podstawowym i jedynym kryterium dla takiego wniosku jest stwierdzenie, że dany kierowca naruszył przepisy ruchu drogowego, z którymi przepisy łączą nałożenie punktów karnych w liczbie większej niż 24. W dniu 21 lutego 2008 r. J.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W uzasadnieniu skarżący powtórzył zarzuty przedstawione w odwołaniu, a ponadto zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez niezawieszenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami poprzedzona była, zdaniem skarżącego, wadliwymi decyzjami Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], którą zaskarżył do WSA w Łodzi. W piśmie procesowym z dnia 20 maja 2008 r. skarżący podał, że wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 819/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kierowania pojazdami. Sąd ustalił, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. od powyższego wyroku WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 819/07 wniosło skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga została zarejestrowana w NSA pod sygn. akt I OSK 960/08. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 19 marca 2009 r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 819/07 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.z dnia [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kierowania pojazdami oddaliło skargę kasacyjną. NSA w uzasadnieniu wskazał, że WSA w Łodzi trafnie przyjął, że decyzja o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji kierowcy nie powinna zawierać rozstrzygnięcia w przedmiocie terminu poddania się takiemu egzaminowi. Na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowił podjąć zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (patrz J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 197). Zgodnie z art. 135 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż organy administracji uchybiły przepisom postępowania, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z art. 140 ust.1 pkt 4 lit. a, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1. W myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty: a) w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji, b) na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Stosownie do treści art. 130 ust. 1 policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje do tej ewidencji. W niniejszej sprawie ocenie Sądu podlegała decyzja o cofnięciu J. C.uprawnienia do kierowania pojazdem. Z treści powołanego art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy – Prawo o ruchu drogowym wynika, iż cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym nie następuje automatycznie z mocy prawa, ale jest następstwem zaistnienia przesłanek przewidzianych prawem. Przesłanką cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem jest niepoddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, na które został skierowany decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., wydaną w postępowaniu wszczętym na wniosek właściwego organu kontroli ruchu drogowego, to jest Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Ł.z dnia [...]. Przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym stanowi o trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1, który dotyczy kierującego pojazdem skierowanego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji przez organ kontroli ruchu drogowego. A zatem cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym może nastąpić, gdy warunki te i tryb zostają zachowane. W niniejszej sprawie skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydane zostało przez uprawniony przepisami prawa organ, czyli Prezydenta Miasta Ł. na podstawie wniosku właściwego organu kontroli ruchu drogowego, to jest Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, z uwagi na przekroczenie łącznie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego Organy orzekające w sprawie stwierdziły, że skarżący nie wykonał decyzji Prezydenta Miasta Ł., tj. nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Braku poddania się przedmiotowemu skierowaniu skarżący nie przeczy, zarzuty w toku postępowania administracyjnego, a następnie sądowego opiera na wykazaniu powodów, dla których temu skierowaniu nie poddał się. Punktem wyjścia dla postępowania o cofnięcie uprawnienia w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy – Prawo o ruchu drogowym było zatem ustalenie faktyczne, że skarżący nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Zauważyć jednak należy, że istotnie znaczenie dla postępowania o cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem ma także to, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest ostateczna i niewycofana z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, że decyzja o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji została wyeliminowana z obrotu prawnego, ponieważ wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 819/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku, nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kierowania pojazdami, a wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.od powyższego wyroku oddalił skargę kasacyjną. Wobec powyższego Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę nie podzielił stanowiska organów administracji i stwierdził, że w tym stanie faktycznym nie zaistniała przesłanka do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem, pomimo iż skarżący nie podał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Skoro cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy – Prawo o ruchu drogowym musi być poprzedzone ostateczną decyzją o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i niepoddaniem się przez stronę sprawdzeniu kwalifikacji, to wycofanie decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z obrotu prawnego nie może skutkować cofnięciem kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż sprawa nie został dostatecznie wyjaśniona, bowiem doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uzupełnić postępowanie, uwzględniając wszystkie powyższej wskazane przez Sąd uwagi oraz ponownie ocenić zebrany materiał dowodowy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji. Uwzględniając treść art. 152 tej ustawy, zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy. T.P.