III SA/Łd 559/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2009 r. sprawy ze skargi T. F. na decyzję Rektora Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wydziału Architektury Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Rektora Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. na rzecz T. F. kwotę 457.00 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]r. Nr[...] Dziekan Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł., działając na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 64 poz. 1365 ze zm.) i § 20 ust. 2 pkt 3 i 4 Regulaminu Studiów Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł., orzekł o skreśleniu T.F. z listy studentów Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż podstawą skreślenia z listy studentów jest niezaliczenie semestru, z uwagi na nieprzystąpienie studenta do sesji egzaminacyjnej zimowej w roku akademickim 2007/2008. Od powyższej decyzji pełnomocnik T.F. złożył odwołanie do Rektora Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł., wnosząc o jej uchylenie oraz wydanie dokumentów niezbędnych do przystąpienia do sesji egzaminacyjnej i wyznaczenie terminów egzaminów w sesji zimowej roku akademickiego 2007/2008. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie § 3 ust. 1 Umowy o kształcenie z dnia 25 września 2006 r. oraz § 20 ust. 2 pkt 2 Regulaminu Studiów, polegające na bezpodstawnym uznaniu, iż T. F. nie uiszcza w terminie opłat za kształcenie, co spowodowało po pierwsze niedopuszczenie studenta do sesji egzaminacyjnej, a następnie skreślenie z listy studentów, podczas gdy wpłaty za czesne były dokonywane. W ocenie strony, w uzasadnieniu decyzji Dziekan nie podał, iż przyczyną niezaliczenia przez T. F. semestru było niedopuszczenie go do sesji egzaminacyjnej poprzez niewydanie indeksu oraz karty egzaminacyjnej, która umożliwiłaby składanie egzaminów. Takie postępowanie władz uczelni de facto odebrało studentowi możliwość zdawania egzaminów. Zdaniem strony, twierdzenie Dziekana, iż student nie zaliczył semestru, należy uznać za nieuprawnione, bowiem nieprzystąpienie do egzaminów zostało spowodowane przez uczelnię. W odwołaniu wskazano, iż powodem dla którego T. F. nie został dopuszczony do sesji egzaminacyjnej było nieuiszczenie zaległości w postaci naliczonych przez Szkołę odsetek za opóźnienie w płatności czesnego za studia, natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 Umowy o kształcenie zawartej przez studenta ze szkołą, niedopuszczenie do sesji egzaminacyjnej jest dopuszczalne tylko i wyłącznie w sytuacji zalegania przez studenta z opłatami za kształcenie (czesne). W ocenie strony, za czesne można uznać jedynie miesięczne opłaty w wysokości określonej Zarządzeniem Rektora, a nie odsetki za opóźnienie we wpłacie czesnego. Dodatkowo strona wskazała, iż wysokość odsetek określona w Zarządzeniu Rektora z dnia 1 października 1998 r. stoi w rażącej sprzeczności z art. 359 § 2 k.c. Przepis ten wskazuje wysokość odsetek maksymalnych, które w chwili ich naliczania wynosiły 30% w stosunku rocznym. Wysokość odsetek określona natomiast Zarządzeniem Rektora wyniosła ok. 182,5 % w stosunku rocznym. W odwołaniu podniesiono także, iż uchybieniem ze strony Uczelni było podjęcie decyzji o skreśleniu z listy studentów w oparciu o Regulamin Studiów, który nie wiązał T. F., gdyż jako nowy wzorzec umowny nie został mu doręczony zgodnie z wymaganiami art. 384 § 1 i 2 k.c. i nie mógł być podstawą do skreślenia go z listy studentów. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania Rektor Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł., decyzją z dnia [...]r. Nr [....], utrzymał w mocy orzeczenie Dziekana Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. z dnia [....] r. Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż od momentu rozpoczęcia studiów T. F. nigdy nie dokonał zapłaty czesnego w terminie do 10-ego dnia miesiąca, na co w drodze wyjątku wyrażono zgodę, na wniosek samego studenta. Za miesiąc styczeń 2008 r., kiedy rozpoczynała się sesja (19.01- 3.02.), wplata czesnego nastąpiła w dniu 31.01.2008r., a za luty 2008 r., kiedy kończyła się sesja dopiero 28.02.2008r. Tym samym w ocenie Rektora, trudno zgodzić się z prezentowanym przez stronę stanowiskiem, iż opłaty uiszczane są w terminie. Rektor nie zgodził się również ze stwierdzeniem, że decyzja Dziekana pozostaje w sprzeczności z zawartą umową o kształcenie, skoro przewiduje ona dopuszczenie do zajęć, sesji egzaminacyjnej oraz egzaminu dyplomowego pod warunkiem nie zalegania strony z opłatami za kształcenie (czesnego) wobec Uczelni. Zdaniem Rektora T. F. nie podjął żadnych działań w celu otrzymania indeksu i karty egzaminacyjnej, a tym samym zaliczenia sesji. W dniu 19.04.2008r. zwrócił się jedynie o wykazanie zaległych wpłat czesnego i odsetek. W tym czasie miał nieuregulowane czesne za miesiąc kwiecień, a wpłata nastąpiła dopiero w dniu 2.05.2008r. Ponadto, organ podniósł, iż dopiero w dniu 21.06.2008 r. T.F. zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie sesji zimowej i letniej. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego wysokości naliczonych odsetek Rektor podniósł, że są one naliczane, jeżeli następuje opóźnienie w zapłacie. Natomiast fakt zmiany regulaminu jest wynikiem działań Ministerstwa, a regulamin jest dostępny do powszechnej wiadomości w Dziekanacie Uczelni. Dodatkowo Rektor wskazał, iż zapisy dotyczące podstaw do skreślenia studenta wynikają z norm powszechnie obowiązujących tj. art. 190 ust 3 ustawy o szkolnictwie wyższym, a regulamin jest jedynie powtórzeniem tych zapisów. W regulaminie, z którym zapoznał się T. F., co potwierdził swoim własnoręcznym podpisem, w § 18 określone były podstawy do skreślenia studenta były takie same, jak w regulaminie obecnie obowiązującym. Na powyższą decyzję Rektora Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. T.F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi prosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dziekana Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. z dnia [...] r. Nr [...]. Decyzji zarzucono naruszenie art. 190 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Dziekana Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. pomimo, iż nie zachodziły przesłanki skreślenia skarżącego z listy studentów oraz decyzja ta nie zawierała uzasadnienia skreślenia skarżącego z listy studentów biorąc pod uwagę, iż przesłanka skreślenia ma charakter fakultatywny. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż podstawą skreślenia z listy studentów może być jedynie zaistnienie jednej z przesłanek ustawowych. Regulamin studiów ma tylko na celu doprecyzowanie zapisów ustawowych oraz uregulowanie kwestii porządkowych. Art. 190 ust. 2 pkt 2 Prawa o szkolnictwie wyższym pozwala fakultatywnie skreślić studenta z listy studentów przez Dziekana z powodu nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. Podkreślono, iż w niniejszej sprawie, niezaliczenie przez skarżącego sesji egzaminacyjnej było wynikiem niewydania mu indeksu z powodu nieuiszczenia w terminie opłat za kształcenie. Pomimo braku indeksu skarżący za zgodą egzaminatorów przystąpił do egzaminów, które zdał z wynikiem pozytywnym, zapisanym na karcie egzaminacyjnej. W ocenie strony skarżącej, powyższa okoliczność świadczy o aktywności i determinacji studenta, by pomimo braku indeksu zaliczyć sesję egzaminacyjną i stanowi dowód braku winy skarżącego w niezaliczeniu sesji egzaminacyjnej. Podkreślono, iż wskazana w uzasadnieniu decyzji Dziekana przesłanka skreślenia z listy studentów ma charakter fakultatywny, co oznacza, iż wydanie decyzji o skreśleniu z listy studentów powinno poprzedzić gruntowne zbadanie stanu faktycznego i rozważenie, czy nie będzie wystarczające zastosowanie wobec studenta innej kary dyscyplinarnej. W ocenie skarżącego, z przepisu art. 190 ust. 2 pkt 3 ustawy o szkolnictwie wyższym wynika, że podstawą skreślenia z listy studentów może być jedynie niewniesienie opłat związanych z odbywaniem studiów. Jak wynika natomiast z akt sprawy opłaty te były przez Skarżącego wnoszone. Ewentualne konsekwencje opóźnienia w zapłacie należnego czesnego zostały przewidziane w umowie o kształcenie z dnia 23 września 2006 r. i winny polegać na konieczności uiszczenia odsetek umownych określonych Zarządzeniami Rektora. Mogły to być więc jedynie konsekwencje cywilno — prawne, które nie powinny pociągać za sobą skreślenia skarżącego z listy studentów. Dodatkowo skarżący podniósł, iż odsetki w wysokości 0,5% za każdy dzień opóźnienia są sprzeczne z art. 359 kodeksu cywilnego, gdyż w stosunku rocznym wynoszą 182,5%. W odpowiedzi na skargę Rektor Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, iż podstawą skreślenia skarżącego z listy studentów było niezaliczenie przez niego semestru - § 3 ust. 1 umowy o kształcenie, § 20 ust. 2 pkt. 2 i pkt. 3 Regulaminu Studiów zatwierdzonego przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, jako aktów doprecyzowujących zapisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym z dnia 27 lipca 2005 roku (art. 190, ust.2, pkt.2 i pkt.3). W ocenie Rektora powyższe przepisy pozwalają na fakultatywne skreślenie z listy studentów przez dziekana z powodu nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. Zimowa sesja egzaminacyjna w roku akademickim 2007/2008 rozpoczynała się 19 stycznia 2008r, a wpłata czesnego za styczeń nastąpiła 31 stycznia 2008r, kiedy zaś kończyła się sesja egzaminacyjna 3 lutego 2008r, wplata za luty nastąpiła dopiero 28 lutego 2008r. Zatem, w ocenie organu administracji, trudno zgodzić się ze stwierdzeniem reprezentowanym przez skarżącego, że zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z zawartą umową o kształcenie, bowiem zgodnie z tą umową dopuszczenie do sesji egzaminacyjnej następuje pod warunkiem niezalegania przez studenta z opłatami za kształcenie. W ocenie Rektora, stwierdzenie przez skarżącego, że niewnoszenie opłat za studia ma jedynie konsekwencje cywilne, mija się z Prawem o szkolnictwie wyższym tj. art. 190 ust.2, pkt. 2 i pkt. 3 oraz Regulaminem Studiów - § 20 ust. 2,pkt 2 i pkt.3 i postanowieniami umowy o kształcenie. Dodatkowo Rektor wyjaśnił, iż Wyższa Szkoła Sztuki i Projektowania w Ł. jest już trzecią uczelnią, w której skarżący podejmował studia, a jego postawa w procesie studiów oraz chroniczne, nieterminowe wnoszenie opłat za kształcenie, nie gwarantują możliwości kontynuowania studiów w Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje ; Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, naruszają przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji, należy podnieść, że stosownie do treści art. 190 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku: 1/ stwierdzenia braku postępów w nauce, 2/ nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie, 3/ niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów. Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do Rektora. Decyzja Rektora jest ostateczna. Zgodnie natomiast z art. 207 ust. 1 powołanej ustawy, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że orzekające w sprawie organy Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. związane były rygorami procedury administracyjnej. Konieczność przestrzegania tej procedury oznacza, iż zarówno Rektor Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł., jak i Dziekan Wydziału Architektury Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł., byli zobligowani do przestrzegania ogólnych zasad postępowania statuowanych przepisami k.p.a. w tym zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 7, 8 k.p.a.). Z tych zasad wynika przede wszystkim wymóg praworządnego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. W realizacji tych zasad konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony (por. wyrok NSA, sygn. akt III SA 719/84, ONSA 1984 r., Nr 2, poz. 117). Natomiast z art. 77 § 1, art. 7 i art. 80 k.p.a. wynika obowiązek wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zaś ta ocena winna znaleźć w świetle wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie jest bowiem źródłem informacji dotyczącej sposobu rozumowania organu podejmującego decyzję, jak również przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Jego zadaniem jest zatem wszechstronne wyjaśnienie rozstrzygnięcia objętego częścią dyspozytywną decyzji. Sporządzając uzasadnienie decyzji organ administracji publicznej winien mieć zatem na uwadze szczególną funkcję jaką przepisy k.p.a. wyznaczają tej części decyzji i wymogi (wskazane w art. 107 § 3 k.p.a.), którym powinno ono odpowiadać. Zawarte w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia są bowiem istotne dla strony, która korzystając z przysługującego jej prawa zaskarżenia decyzji będzie mogła ocenić i ustosunkować się do argumentów organu wydającego decyzję ale także, co w rozpoznawanej sprawie wymaga podkreślenia, ich treść pozwala Sądowi na dokonanie oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania i jego skutku w postaci decyzji. Uzasadnienie decyzji stosownie do art. 107 § 1 k.p.a., stanowi jej integralną część i kontroli Sądu podlega decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem (por. wyrok NSA sygn. I SA/Gd 668/98). Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn dla których odmówił dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Dopiero przy spełnieniu tych wymogów uzasadnienie w dostatecznym stopniu motywuje rozstrzygnięcie i pozwala na poznanie i ocenę rozumowania organu poprzedzającego konkluzję (stanowisko organu) znajdującą swój wyraz w rozstrzygnięciu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wymogów tych z całą pewnością nie spełnia. Rozstrzygnięcie organu I instancji jest w istocie niezwykle lakoniczną, kilkuzdaniową informacją o skreśleniu skarżącego z listy studentów Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. z powodu niezaliczenia semestru zimowego w roku akademickim 2007/2008. Decyzja ta nie zawiera żadnego uzasadnienia prawnego i faktycznego. Organ powołał w podstawie prawnej tej decyzji art. 190 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o szkolnictwie wyższym, czyli zatem dwie zupełnie różne, fakultatywne przesłanki do skreślenia studenta z listy studentów, jednak w uzasadnieniu wskazał wyłącznie na okoliczność nieuzyskania przez T. F. zaliczenia semestru. Całkowicie brak jest w tym orzeczeniu rozważań odnoszących się do przyczyn niezaliczenia przez skarżącego semestru, jak również wykazania okoliczności, które organ wziął pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o charakterze uznaniowym. Decyzje wydawane w ramach tzw. uznania administracyjnego, nie mogą być bowiem podejmowane w sposób dowolny lecz ich granice określa przepis art. 7 k.p.a., a są nimi interes społeczny i słuszny interes strony. Organ administracyjny, działając w granicach uznania administracyjnego obowiązany jest wszechstronnie i wnikliwie rozważyć cały materiał dowodowy oraz wskazać w uzasadnieniu decyzji, które z spośród prawnie dopuszczalnych rozstrzygnięć jest w danym przypadku celowe, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Takich rozważań nie ma ani w decyzji organu I instancji, ani też w orzeczeniu Rektora Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. Ogólnikowo powołany został przez organy obu instancji Regulamin Studiów Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. bez wskazania daty uchwalenia czy obowiązywania tego regulaminu. Również załączony do akt sprawy Regulamin Studiów Niepaństwowej Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł., nie zawiera daty uchwalenia czy też obowiązywania, trudno zatem Sądowi ocenić, czy mógł on stanowić podstawę do skreślenia skarżącego z listy studentów, zwłaszcza, że strona kwestionuje fakt zapoznania jej z treścią regulaminu, na który powołuje się organ. Decyzja Rektora Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. także nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. - nie odnosi się ona bowiem do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w odwołaniu. W decyzji tej brak jest w szczególności ustosunkowania się do zarzutu nieistnienia podstaw do skreślenia skarżącego z listy studentów z uwagi na nieuiszczenie opłat skoro, jak podnosi strona opłaty były uiszczane, tyle, że po terminie, a ponadto skarżący nie zalegał z opłatami za studia, lecz z zapłatą naliczonych przez uczelnię odsetek. Organ zdaje się nie zauważać, iż czym innym jest niewniesienie opłaty związanej z odbywaniem studiów, a czym innym wniesienie jej z uchybieniem terminu. Działanie organów w niniejszej sprawie narusza, w ocenie Sądu, regulacje prawne zawarte w art. 190 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o szkolnictwie wyższym. Jak podniesiono to już wcześniej, art. 190 ust. 2 pkt 2 i 3 tej ustawy zawiera dwie zupełnie odmienne przesłanki fakultatywnego skreślenia z listy studentów: nieuzyskanie zaliczenia semestru oraz niewniesienie opłat związanych z odbywaniem studiów. Niewątpliwie zatem intencją prawodawcy było, aby nieuzyskanie przez studenta zaliczenia semestru było samoistną przesłanką pozwalającą na skreślenie z listy studentów, podobnie zresztą jak niewniesienie opłat związanych z odbywaniem studiów. Tymczasem w niniejszej sprawie organy faktycznie skumulowały obie te przesłanki, bowiem jako podstawę prawną skreślenia T. F. z listy studentów powołano pkt. 2 i 3 ust. 2 art. 190 ustawy, a jako przyczynę: niezaliczenie semestru zimowego w roku akademickim 2007/2008. Bezspornym jest tymczasem, iż niezaliczenie tego semestru spowodowane było niewydaniem skarżącemu przez Uczelnię indeksu i karty egzaminacyjnej z uwagi na brak uiszczenia odsetek od nieterminowych wpłat czesnego. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko strony skarżącej, iż nieuzasadnionym jest zarzut niezaliczenia semestru w terminie, skoro owo "niezaliczenie" spowodowane zostało działaniem Uczelni. Niezależnie od tego czy Uczelnia miała podstawy do takiego działania czy też nie. Skoro faktycznie skarżący ponosić miał konsekwencje niepłacenia opłat związanych z odbywaniem studiów (art. 190 ust. 2 pkt 3 ustawy o szkolnictwie wyższym), to skreślenie z listy studentów winno mieć powołaną wyłącznie taką podstawę, a uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organów obu instancji winno odnosić się do okoliczności związanych ze spełnieniem tej przesłanki i do wykazania, iż w niniejszej sprawie rozważona została celowość danego rozstrzygnięcia, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 7 k.p.a.). Przy wydawaniu rozstrzygnięcia opartego na art. 190 ust. 2 pkt 3 organ winien mieć również na uwadze, iż przesłanką do skreślenia z listy studentów jest niewniesienie opłat związanych z odbywaniem studiów, a zatem należy wykazać, iż w chwili podejmowania orzeczenia student zalega z waśnie takimi opłatami. Niemniej istotnym uchybieniem procesowym, jakiego dopuściły się organy w toku rozpoznawania niniejszej sprawy był, w ocenie Sądu, fakt nierozpatrzenia podań skarżącego o przedłużenie sesji egzaminacyjnej semestru zimowego w roku akademickim 2007/2008 oraz o wyznaczenie nowych terminów egzaminów przy jednoczesnym uznaniu, że podstawę do skreślenia z listy studentów stanowi okoliczność nieuzyskania zaliczenia semestru zimowego w roku akademickim 2007/2008. Jak wynika z akt sprawy T. .F. dwukrotnie składał takie podania przed doręczeniem mu decyzji organu I instancji, tj. w dniu 19 kwietnia 2008r. (załącznik nr [..]akt administracyjnych) oraz w dniu 22 czerwca 2008r. (załącznik nr [...] akt administracyjnych i k. [...] akt sądowych). Z przedłożonych Sądowi dokumentów i wyjaśnień skarżącego wynika, iż wnioski te nie zostały rozpatrzone, a mimo to w dniu 2 lipca 2008r. doręczono skarżącemu decyzję Dziekana Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. o skreśleniu z listy studentów z powodu niezaliczenia w terminie sesji zimowej 2007/2008. Tymczasem brak jest podstaw prawnych do uznania, że sesja nie została zaliczona w terminie, skoro student zwracał się prośbą o przedłużenie sesji egzaminacyjnej, a organy takich podań w ogóle nie rozpatrzyły. Kolejny wniosek o wyznaczenie nowych terminów egzaminów w sesji zimowej 2007/2008 złożony został przez stronę skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji (punkt III. 3 odwołania - załącznik nr [...] akt administracyjnych), a w aktach administracyjnych brak również jest dokumentu, potwierdzającego fakt rozpatrzenia tego wniosku przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Mimo zatem, co najmniej trzykrotnego zwracania się przez skarżącego z prośbą o przedłużenie sesji egzaminacyjnej semestru zimowego 2007/2008 i wyznaczenie nowych terminów egzaminów, organy Uczelni z pominięciem tych wniosków uznały, iż skarżący nie zaliczył zimowej sesji egzaminacyjnej w terminie i skreśliły z listy studentów. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, Dziekan Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Ł. winien był wstrzymać się z wydaniem decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów z powodu nieuzyskania zaliczenia semestru zimowego 2007/2008 w terminie, do czasu ostatecznego rozpatrzenia wniosku strony o przedłużenie terminu tej sesji. Organy uczelni, ponownie rozpoznając sprawę, winny zatem uwzględnić ogólne zasady postępowania administracyjnego, a także przepis art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a swymi rozstrzygnięciami dać wyraz w uzasadnieniach decyzji, przedstawiając ich motywy w sposób pełny i jednoznaczny, odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy te winny mieć w tym względzie na uwadze również treść art. 10 k.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Powyższy przepis, gwarantujący udział strony w postępowaniu administracyjnym, ma przede wszystkim na celu zapewnienie należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy, nie wynika tymczasem, aby umożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez organ I czy też II instancji. Dodać także należy, iż dokumentacja przesłana Sądowi w postaci luźnych dokumentów nie spełnia wymogów stawianych aktom administracyjnym. Przesyłane sądowi akta postępowań, toczących się przed organem I i II instancji winny zawierać dokumenty ułożone chronologicznie, złączone i ponumerowane, wyposażone w kartę przeglądową, czyli "spis treści". Akta winny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, pism składanych przez uczestników postępowania, notatek sporządzanych przez pracowników organu, dokumentów związanych z doręczaniem pism: pokwitowań pocztowych, kopert z pieczęciami, a w razie złożenia pisma bezpośrednio w kancelarii organu, adnotacji urzędowej, potwierdzającej datę i okoliczność osobistego złożenia pisma. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, iż sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji (vide wyrok WSA w Warszawie z 21.02.2008r. w sprawie II SA/Wa 2170/07 LEX nr 355205). Należy jednak stwierdzić, iż zastrzeżenia co do formy przesłanych akt administracyjnych nie miały wpływu na ocenę zasadności skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 w/w ustawy. Działając natomiast na podstawie art. 152 ustawy Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. D.T.