III SA/Łd 577/15

Dnia 5 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant st. asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 roku sprawy ze skargi J. S. i Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia J. S. i Z. S. na postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy nieruchomością J. i D. małżonków M. oznaczoną nr ew. 401 a nieruchomością Z. S. ozn. nr 399 i nieruchomością J. i Z. małżonków S. ozn. nr 400 położonych w miejscowości L. gm. S., działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że oznaczonym na wstępie postanowieniem organ l instancji ustalił koszty rozgraniczenia nieruchomości w wysokości 4 501,80 zł i obciążył kosztami postępowania rozgraniczeniowego wnioskodawców rozgraniczenia J. i D. małż. M. w wysokości 2 250,90 zł oraz J. i Z. małż. S. w wysokości 1162,59 zł i Z. S. w wysokości 1 088,31 zł z terminem uiszczenia kosztów 30 dni od dnia doręczenia postanowienia na konto Urzędu Gminy S. Na postanowienie zażalenie złożyli Z. i J. S., zarzucając 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 152 K.c. poprzez jego zastosowanie, co skutkowało obciążeniem ich kosztami postępowania po połowie, podczas gdy ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne nie zawiera odesłania do przepisów Kodeksu cywilnego, koszty winny być rozważane tylko w ramach art. 264 § 1 K.p.a.; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 7 K.p.a., art. 89 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1025 ze zm.) w związku z art. 56 K.p.a. poprzez ustalenie wysokości wynagrodzenia geodety na kwotę 4 501,80 zł jedynie w oparciu o złożoną przez niego ofertę, nie uwzględniając przy tym kwalifikacji biegłego, potrzebnego do wydania opinii, czasu i nakładu pracy, co skutkowało przyznaniem biegłemu geodecie rażąco wygórowanego wynagrodzenia, b) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie stanowiska J. M. i D. M. w przedmiocie ich interesu w toczeniu postępowania rozgraniczeniowego i obciążenie wyłącznie ich jako wnioskodawców. Zdaniem żalących w uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2006r. sygn. akt l OPS 5/06 w zakresie obciążenia kosztami rozgraniczenia nieruchomości stron tego postępowania użyto słowa "może" co oznacza, że organ nie może automatycznie bez pogłębionej analizy sprawy rozgraniczeniowej obciążać stron postępowania kosztami po połowie. Jednocześnie w ocenie żalących uchwała jest wiążąca jedynie w sprawie, w której była wydana i nie wiąże sądy w innych sprawach. Organ l instancji nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonego postanowienia i przekazał zażalenie wraz z aktami sprawy do Kolegium. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ww. postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że rozgraniczanie nieruchomości unormowane jest przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287). Rozgraniczenie kończy się w postępowaniu administracyjnym, gdy zainteresowani właściciele zawrą ugodę albo, gdy organ prowadzący postępowanie wyda decyzję w sprawie rozgraniczenia. Dokonanie czynności na gruncie i sporządzenie przez geodetę stosownej dokumentacji następuje zarówno wtedy, gdy organ wydaje decyzję o rozgraniczeniu na podstawie art. 33 ust. 1 (jak w sprawie), jak i wtedy gdy strony przed geodetą zawrą ugodę, o której mowa w art. 31 ust. 4 ustawy, a także gdy wobec nie dojścia do zawarcia ugody i przy braku podstaw rozgraniczenia, na podstawie art. 34 ust. 2, tak jak w przedmiotowej sprawie, organ umarza postępowanie i przekazuje sprawę z urzędu do rozpoznania sądowi. Postępowanie rozgraniczeniowe może więc przebiegać w dwóch stadiach: postępowania administracyjnego i sądowego, a sama instytucja rozgraniczenia, mimo że regulowana jest ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz Kodeksem cywilnym stanowi jedną całość. Wskazując na przepisy art. 31 ust. 2-4 i art. 34 ust. 1-2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz na przepisy art. 152 i 153 kodeksu cywilnego należy podkreślić, że w obu postępowaniach organ administracji i sąd powszechny obowiązane są stosować te same zasady rozgraniczenia nieruchomości. Stronami rozgraniczenia są właściciele nieruchomości, konsekwentnie więc stronami postępowania o ustaleniu kosztów rozgraniczenia są te same osoby, których nieruchomości rozgraniczano. W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...]października 2014r. nr [...] orzekł w oparciu o art. 34 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne o umorzeniu w całości postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy nieruchomościami położonymi w miejscowości L. gm. S. stanowiącymi własność J. i D. M. ozn. nr ew. 401, działką Z. S. ozn. nr ew. 399 i działką stanowiącą własność Z. i J. S. ozn. nr ew. 400 i przekazał sprawę do rozpatrzenia sądowi. W tym samym dniu, tj. [...] października 2014r. Wójt Gminy S. wydał postanowienie nr [...], w którym ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego w wysokości 4 501,80 zł i obciążył wnioskodawców rozgraniczenia kosztami w wysokości 2 250,90 zł, Z. i J. S. również w wysokości 2.250,90 zł i ustalił 30 - dniowy termin uiszczenia tych kosztów od dnia doręczenia postanowienia przelewem na konto Urzędu Gminy S. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Kolegium z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] w związku z błędnym ustaleniem wysokości kosztów uczestnikom rozgraniczenia. W powtórnie rozpatrzonej sprawie organ l instancji przedstawił przebieg postępowania rozgraniczeniowego wskazując na okoliczności istotne w tej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów rozgraniczenia. Zgodnie z art. 262 § 1 K.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły z winy strony albo zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Organ wskazał ponadto, że w myśl art. 28 K.p.a. stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie zaś z art. 264 § 1 K.p.a. jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób uiszczenia. W myśl art. 152 k.c. obowiązek ponoszenia po połowie kosztów rozgraniczenia nieruchomości przez właścicieli gruntów sąsiadujących, ma również zastosowanie w administracyjnym postępowaniu. Potwierdza to liczne orzecznictwo sądów administracyjnych oraz uchwała NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt l OPS 5/06, (Lex nr 229485), które jednoznacznie wskazują, iż koszty rozgraniczeniowe ponoszą wszyscy właściciele, których nieruchomości były przedmiotem rozgraniczenia. Organ wyjaśnił, że w tym przypadku rozgraniczenie dotyczyło granic nieruchomości stanowiącej własność J. i D. M. - dz. nr ew. 401 i nieruchomości stanowiącej własność Z. S. - dz. nr ew. 399 i nieruchomości Z. i J. S. - dz. nr ew. 400. Nieruchomość J. i D. M. graniczy z dwiema nieruchomościami: nieruchomością stanowiąca majątek odrębny – Z. S. i nieruchomością stanowiącą własność Z. i J. S. Organ l instancji ustalił połowę kosztów rozgraniczenia dla wnioskodawców rozgraniczenia, a dla właścicieli nieruchomości sąsiednich proporcjonalnie do przebiegu granicy. W uzasadnieniu organ l instancji szczegółowo przedstawił sposób wyliczenia kosztów rozgraniczenia dla uczestników tego postępowania. W ocenie Kolegium podane wyliczenie jest prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu Kolegium uznało, że nie są one uzasadnione. W zakresie zarzutu, iż uchwała NSA w składzie siedmiu sędziów, sygn. akt. l OPS 5/06 z dnia 11 grudnia 2006r. jest wiążąca tylko w sprawie, w której była wydana i nie wiąże sądy w innych sprawach należy organ wyjaśnił, że jest to uchwała abstrakcyjna wydana na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich w celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, takich m.in. jak przytoczone przez żalących w zażaleniu. Zgodnie z zasadą, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to pośrednio związani są mocą prawną również strony i uczestnicy postępowania. Poprzez pryzmat uchwały oceniane jest też rozstrzygnięcie podejmowane w podobnych okolicznościach faktycznych i prawnych przez organy administracji publicznej. W ocenie Kolegium okoliczności w przedmiotowej sprawie uzasadniają posłużenie się treścią tej uchwały. Granica pomiędzy nieruchomościami rozgraniczanymi jest sporna, jak wskazali wnioskodawcy rozgraniczenia spór toczy się od 6 lat (z akt sprawy wynika, że od roku 1989). Ze złożonej we wniosku inicjującym wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego woli poniesienia kosztów rozgraniczenia w całości wnioskodawcy wycofali się. Ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że z przeprowadzonego postępowania żalący nie odnieśli żadnej korzyści w postaci prawnie ustalonej granicy, w związku z czym nie powinni być obciążeni kosztami. Koszty zostały poniesione, a postępowanie przeniesione do postępowania przed sądem powszechnym, które nie byłoby możliwe bez postępowania administracyjnego. Odnosząc się do "przytoczonego wyroku WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 305/05 z dnia 18 maja 2005r., w którym stwierdzono brak podstaw do stosowania przepisów Kodeksu cywilnego przy ustalaniu kosztów rozgraniczenia, Kolegium stwierdziło, że okoliczności faktyczne i prawne jakie zaistniały w sprawie rozpatrywanej przez ten sąd były odmienne od okoliczności występujących w niniejszej sprawie, poza tym ocena prawna tam zawarta jest wiążąca tylko w tej konkretnej sprawie. Organ ponadto podkreślił, że celem uchwały NSA z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt l OPS 5/06 było wyeliminowanie rozbieżności, jakie występowały w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych. Nie jest słuszny zdaniem Kolegium zarzut dotyczący rażąco wysokich kosztów rozgraniczenia, co do badania kwalifikacji biegłego i braku poddania analizie czasu poświęconego wykonaniu czynności rozgraniczenia, procedury wyboru geodety. Organ wyjaśnił, że przepis art. 30 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne określa, że wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego następuje z inicjatywy organu (z urzędu) lub na wniosek. Wybór geodety nastąpił po złożeniu wniosku o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego przez J. i D. małż. M. Uprawnienie do wyznaczenia geodety przysługuje organowi, a załączona do akt dokumentacja w postaci: zapytania ofertowego, złożonych ofert, świadczy o tym, że organ nie naruszył standardów w zakresie transparentności wyboru geodety, wskazana przez składającego ofertę cena była najniższa spośród oferowanych przez innych geodetów. Odnosząc się do kwestii wysokości kosztów postępowania rozgraniczeniowego organ wyjaśnił, że koszty rozgraniczenia obejmują wynagrodzenie geodety, wydatki poniesione za sporządzenie map i innych dokumentów oraz znaków granicznych, a także na przeprowadzenie dowodów w toku postępowania. Nie występują uzasadnione wątpliwości co do uprawnień geodety S. W. do sporządzenia czynności rozgraniczenia. Potwierdza to nr uprawnień i wpis na listę uprawnionych geodetów prowadzoną przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii w W. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z. S. i J. S. zarzucili: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 152 k.c. poprzez jego zastosowanie polegające na automatycznym obciążeniu stron kosztami postępowania rozgraniczeniowego po połowie, podczas gdy art. 152 k.c. nie określa uprawnienia dla organu administracji do orzekania o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, ponieważ przepis ten ma charakter wyłącznie cywilnoprawny i jest adresowany do właścicieli gruntów, a nie do organów administracji, zaś problematyka kosztów czynności geodety w administracyjnym postępowaniu rozgraniczeniowym może być rozważana jedynie w ramach art. 264 § 1 K.p.a., z uwagi na fakt, że ani Kodeks postępowania administracyjnego ani ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie zawierają odesłania do przepisów Kodeksu cywilnego w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 7 K.p.a., art. 89 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 56 K.p.a. i art. 263 § 1 K.p.a. poprzez ustalenie wysokości wynagrodzenia biegłego geodety na kwotę 4 501,80 zł brutto jedynie w oparciu o złożoną przez niego ofertę, nie uwzględniając przy tym kwalifikacji biegłego, potrzebnego do wydania opinii czasu i nakładowi pracy, co skutkowało przyznaniem biegłemu geodecie rażąco wygórowanego wynagrodzenia; b) art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie stanowiska J. i D. M. w przedmiocie ich interesu w toczeniu postępowania rozgraniczeniowego i obciążenie kosztami postępowania rozgraniczeniowego również skarżących, podczas gdy J. i D. M. w piśmie inicjującym postępowanie rozgraniczeniowe wnosili, aby kosztami tego postępowania obciążyć wyłączenie ich jako wnioskodawców. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] (znak: [...]) oraz o uchylenie w całości w trybie art. 135 p.p.s.a. poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy S. z dnia [...] (znak: [...]) w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy nieruchomością J. i D. małż. M. ozn. nr ew. 401 a nieruchomością skarżącego Z. S. ozn. nr 399 i nieruchomością skarżących J. i Z. małż. S. ozn. nr 400 położonych w miejscowości L. gm. S.; W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej nie naruszył przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonego postanowienia, bądź stwierdzenia jego nieważności. Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia kosztów rozgraniczenia nieruchomości. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 i art. 264 § 1 K.p.a., które określają zasady rozdziału kosztów postępowania administracyjnego pomiędzy stronę a organ. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 262 § 1 K.p.a., stronę obciążają te koszty, które wynikły z jej winy (pkt 1), a także zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (pkt 2). Z kolei z unormowania art. 152 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 ze zm.), dalej jako K.c., wynika, że koszty rozgraniczenia właściciele nieruchomości ponoszą po połowie, co jest powiązane z zasadą, iż właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczaniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Wbrew stanowisku skarżącego, zaskarżonemu postanowieniu nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a. W orzecznictwie istniały rozbieżności co do stosowania przepisów art. 152 i 153 k.c. w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie, a co za tym idzie, dopuszczalności obciążania stron kosztami postępowania rozgraniczeniowego po połowie, w oparciu o przepis art. 152 K.c. Zostały one wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., I OPS 5/06 (ONSAiWSA 2007, nr 2, poz. 26), w której stwierdzono, że: "Organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania". W uzasadnieniu powyższej uchwały przedstawiono uregulowania prawne dotyczące instytucji rozgraniczenia nieruchomości. Podkreślono, że okoliczności, iż postępowanie rozgraniczeniowe może przebiegać w dwóch stadiach: administracyjnym i sądowym, nie zmienia fakt, że sama instytucja prawna "rozgraniczenia nieruchomości", choć została uregulowana kompleksowo w dwóch aktach prawnych, to jest w ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne i w Kodeksie cywilnym, stanowi jedną całość. Uznano też, że nie do obrony jest teza, iż w postępowaniu administracyjnym nie stosuje się przepisów Kodeksu cywilnego, a w postępowaniu cywilnym – unormowań zawartych w Prawie geodezyjnym i kartograficznym. Przeciwnie, zarówno w jednym, jak i w drugim postępowaniu, tak organ administracji publicznej, jak i sąd powszechny są obowiązane stosować te same zasady, co znajduje potwierdzenie w analizie porównawczej art. 152 i art. 153 Kodeksu cywilnego i art. 31 ust. 2-4 i art. 34 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto w uzasadnieniu powołanej uchwały wskazano, że konsekwentnie należy przyjąć, iż w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z art. 152 K.c. Natomiast interes prawny jest kategorią obiektywną, uznając, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że to postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiadujących. Sąd uznał w uchwale, że wykładnia gramatyczna art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a. skłania do wniosku, iż ustala on zasady rozdziału kosztów postępowania pomiędzy stronę (strony) a organ administracji. Oznacza to, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony; w wypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w art. 152 Kodeksu cywilnego. Na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a. można orzec o kosztach rozgraniczenia poniesionych przez organ administracji publicznej i obciążyć kosztami rozgraniczenia wyłożonymi przez organ po połowie strony będące właścicielami gruntów sąsiadujących objętych rozgraniczeniem, na zasadach określonych w art. 152 kodeksu cywilnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że ww. zasadę co do obciążenia stron kosztami postępowania rozgraniczeniowego przyjęto w rozpoznawanej sprawie. Sąd w tej sprawie w pełni akceptuje stanowisko wyrażone w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r. Wobec powyższego zarzuty dotyczące naruszenia art. 152 K.c. należy uznać za nieuzasadnione. Postępowanie rozgraniczeniowe obejmowało jedynie trzy sąsiadujące nieruchomości. Chociaż z wnioskiem wystąpili J. i D. M., to również w interesie prawnym właścicieli sąsiednich nieruchomości – Z. i J. S., którzy byli stronami tego postępowania, leżało przeprowadzenie rozgraniczenia. Między stronami nie doszło do ugody, a to niewątpliwie oznacza, że granice gruntów są sporne, tym bardziej, że skarżący, wystąpili do sądu powszechnego o ustalenie nieważności ugody zawartej w administracyjnym postępowaniu rozgraniczeniowym przed uprawnionym geodetą P. P. pomiędzy J. S. i J. M. w dniu 4 sierpnia 1989 r. w zakresie ustaleń dotyczących przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami położonymi w miejscowości L., gmina S., oznaczonymi w ewidencji gruntów jako działki numer 481 (aktualny 400), 482 (aktualny numer 399) i 483 (aktualny numer 401). Sąd Rejonowy w S. VIII Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w R. wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt VIII C 276/13 uznał za bezskuteczną powyższą ugodę z dnia 4 sierpnia 1989 r. ( wyrok w aktach administracyjnych). Okoliczności sprawy dawały więc niewątpliwie podstawę, by kosztami postępowania rozgraniczeniowego obciążyć po połowie właścicieli sąsiadujących nieruchomości. Zachowanie stron uzasadnia obciążenie kosztami postępowania wszystkie strony. Obowiązkiem organu było bowiem wzięcie również po uwagę tego, że to skarżący wystąpili do sądu powszechnego o ustalenie nieważności ugody zawartej w dniu 4 sierpnia 1989 r. Za niezasadny uznać należy także zarzut naruszenia przepisów postępowania. Koszty postępowania rozgraniczeniowego zostały ustalone zgodnie z umową z dnia 9 maja 2013 r. nr [...], na podstawie faktury z dnia 29 września 2014 r. wystawionej przez Przedsiębiorstwo Usług Geodezyjnych i Kartograficznych S.W. w S. Wójt Gminy S. przedstawił ofertę wykonanie czynności technicznych geodezyjnych związanych z postępowaniem rozgraniczeniowym przedmiotowych działek. Najniższą cenę zaoferowało Przedsiębiorstwo Usług Geodezyjnych i Kartograficznych S. W. w S.(4 501,80 zł, w tym podatek VAT). Ponadto wbrew zarzutom skargi J. M. i D. M. pismem z dnia 10 września 2014 r. wycofali swoją wcześniejszą zgodę (pismo z dnia 15 kwietnia 2013 r.) na pokrycie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, bowiem ponieśli koszty pomiaru w sierpniu 1989 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd oddalił skargę. k.ż.