III SA/Łd 579/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia[...], znak [...], Prezydent Miasta Ł. działając na podstawie art. 59 § 1 i § 3-5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec R. B. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, iż w piśmie z dnia [...] skierowanym do Prezydenta Miasta Ł. R. B. podnosząc zarzut przedawnienia ciążących na nim należności, wniósł skargę na czynności egzekucyjne, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Mając na uwadze treść wskazanego powyżej pisma organ egzekucyjny I instancji potraktował pismo zobowiązanego jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Odwołując się do przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania egzekucyjnego, określonych w art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazał, iż podnoszona przez zobowiązanego kwestia przedawnienia opłat za zajęcie pasa drogowego stanowi w myśl art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodu wygaśnięcia obowiązku. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wykazała, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone jest łącznie na podstawie czterech tytułów wykonawczych o nr [...]; [...]; [...]; [...]. Zezwolenia natomiast na zajęcie pasa drogowego, z których wynikają egzekwowane opłaty zostały wydane na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm. ). Obowiązujący wówczas art. 40 ust. 4 stanowił, że "za zajęcie pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem dróg, oprócz urządzeń telekomunikacyjnych, pobiera się jednorazowo opłaty, a za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu lub zajęcie pasa bez zezwolenia pobiera się kary pieniężne. Ustawa z dnia 29 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1486), która weszła w życie z dniem 4 października 2005 zmieniła przepis art. 40d między innymi poprzez dodanie ustępu 3, stanowiąc, iż obowiązek uiszczenia opłat określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3 oraz kar pieniężnych określonych w art. 13g ust. 1 , art. 29a ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 12 przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Brak jednak przepisów przejściowych w znowelizowanej ustawie spowodował, iż organ egzekucyjny odwołując się do poglądów wyrażonych w doktrynie i orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego uznał, iż opłaty za zajęcie pasa drogowego nałożone przed datą wejścia w życie przepisów dotyczących ich przedawnienia, nie uległy przedawnieniu, bowiem art. 40d ust, 3 nie ma do nich zastosowania. Na powyższe postanowienie R. B. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, orzeczenie co do istoty i umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że w doktrynie prawa administracyjnego powszechnie akceptowane jest stanowisko, że przy zmianie przepisów obowiązujących i braku regulacji w zakresie przepisów przejściowych i ich stosowania, pierwszeństwo ma zasada bezpośredniego działania nowego prawa, a wyjątki dotyczą jedynie sytuacji, w których poprzednie prawo jest względniejsze dla obywatela. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie winna być zastosowana zasada bezpośredniości działania nowego prawa, a więc art. 40d ust. 3 ustawy w brzmieniu określonym ustawą z dnia 29 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Oznacza to, że opłaty za zajęcie pasa drogowego nałożone przed datą wejścia w życie przepisu dotyczącego ich przedawnienia, uległy przedawnieniu na podstawie art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż istotą sporu, jaki zaistniał na tle rozpoznawanej sprawy jest ustalenie, czy norma prawna zawarta w art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 29 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 4 października 2005 roku ma zastosowanie w odniesieniu do opłat ustalonych ostateczną decyzją wydaną przed wejściem w życie nowelizacji, a więc przed dniem 4 października 2005 roku. Odwołując się do poglądów doktryny i orzecznictwa, ukształtowanych na tle prawa administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., powołując się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 1999r., sygn. IVSA 1118/97 (niepubl.) wskazało, iż o przedawnieniu roszczenia ustalonego decyzją administracyjną można mówić jedynie wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie tak stanowi. Jeżeli natomiast przepis prawa administracyjnego materialnego nie przewiduje przedawnienia roszczenia ustalonego decyzją to tym samym roszczenie to nie ulega przedawnieniu. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie przedawnienie nie ma miejsca, bowiem termin określony w art. 40d ust. 3 powołanej ustawy odnosi się wyłącznie do opłat lub kar, które zostały ustalone po wejściu w życie ustawy nowelizującej. Przyjęcie zaś odmiennego stanowiska powodowałoby naruszenie zasady, niedziałania prawa wstecz. Obowiązek uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego powstał, przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, którą to nadano nowe brzmienie art. 40d. Konsekwencją powyższego za bezzasadny należy uznać zarzut przedawnienia. Zastosowanie bowiem zasady bezpośredniego działania nowego prawa, tak jak domaga się tego skarżący doprowadziłoby do nieuzasadnionego uprzywilejowania dłużnika z oczywistym pokrzywdzeniem wierzyciela, który nie mógł się spodziewać, że termin przedawnienia obowiązujący od dnia 4 października 2005 roku obejmuje również roszczenia powstałe przed tą datą. Kolegium podniosła, że wierzyciel nie mógł przed tą datą podjąć czynności zmierzających np. do przerwania biegu przedawnienia, bowiem termin ten przed tą datą nie rozpoczął swojego biegu, albo egzekucja nie była prowadzona z przyczyn niezależnych od wierzyciela. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., w związku z art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymując dotychczasową argumentację podkreślił, iż zasada lex retro non agit nie ma charakteru absolutnego, doznaje pewnych wyjątków szczególnie wówczas, gdy przemawia za tym ważny interes publiczny lub gdy wsteczne działanie prawa jest konieczne dla realizacji określonej zasady konstytucyjnej, ważniejszej od wartości chronionej zakazem retroakcji, a realizacja tej zasady nie jest możliwa bez wstecznego działania prawa. Taka zaś sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, bowiem uznanie, że opłaty za zajęcie pasa drogowego wynikające z zezwoleń wydanych przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z dnia 4 października 2005 roku nie ulegają przedawnieniu i mogą być egzekwowane w nieograniczonym czasie, narusza konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. W ocenie skarżącego nie bez znaczenia pozostaje również fakt braku realizacji przez organ przysługujących mu z mocy wydanych decyzji uprawnień przez tak długi okres, jak w niniejszej sprawie i równoczesne poszukiwanie przez orzekające w sprawie organy ochrony prawnej dla wierzyciela zaniedbującego realizację swych praw. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, iż popiera wniesioną skargę, wnosząc jednocześnie o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2009 roku, jaki zapadł w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 332/08. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w oparciu o treść art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Postanowieniem z dnia 21 października 2010 roku, z uwagi na ustanie przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Po myśli przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi): 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Badając legalność zaskarżonego aktu Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie kwestionowanego aktu. W niniejszej sprawie istota powstałego sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w sprawie ma zastosowanie wskazany w art. 40d ust. 3 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 204 z 2004r. poz.2086 ze. zm.) , pięcioletni okres przedawnienia. Treść przepisu art.40d wymienionej ustawy, obowiązująca do dnia 3 października 2005r., brzmiała następująco: 1. w przypadku nieterminowego uiszczenia opłat określonych w art.13 ust.1 pkt.2 i art.40 ust.3 a także opłat wynikających z umów zawieranych zgodnie z art.22 ust.2 i art.39 ust.7, pobiera się odsetki ustawowe. 2. opłaty i kary nieuiszczone w terminie podlegają wraz z odsetkami za zwłokę przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustawą z dnia 29 lipca 2005r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 179 poz.1486) do art.40d ustawy z 21 marca 1985r. dodano ustęp 3 o następującym brzmieniu: obowiązek uiszczenia opłat określonych w art.13 ust.1 pkt.2, art.,13f ust.1 i art.40 ust.3 oraz kar pieniężnych określonych w art.13g ust.1, art.29a ust.1 i 2 oraz w art.40 ust.12 przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Ustawa z 29 lipca 2005r. weszła w życie z dniem 4 października 2005r. Przedmiotem zarzutu skarżącego jest kwestia przedawnienia obowiązku uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w oparciu o przepis art. 40d ust. 3 u.d.p. i umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.), . W świetle art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu, albo jeżeli obowiązek nie istniał. Analiza przepisów prawa obowiązującego do dnia 4 października 2005 roku, wskazuje, iż do tego dnia nie było żadnego terminu przedawnienia obowiązku uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego. Wobec powyższego wierzyciel w każdym czasie mógł dochodzić realizacji tego obowiązku. Z dniem 4 października 2005r. wprowadzono pięcioletni termin przedawnienia obowiązku uiszczenia takiej opłaty, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty winny zostać uiszczone. Ustawa z dnia 29 lipca 2005r., nie zawiera przepisów przejściowych. W związku z czym powstaje pytanie do jakich opłat ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, a mianowicie czy tylko do opłat, których obowiązek uiszczenia powstał po 3 października 2005r. czy też także do zobowiązań powstałych przed 4 października 2005r. Sąd w obecnym składzie uznał, iż skoro w ustawie z 29 lipca 2005r., brak jest przepisów intertemporalnych to należy przyjąć, iż przepis art. 40d ust. 3 dotyczy wszystkich zobowiązań zarówno powstałych przed dniem 4 października 2005r., których skutki trwają nadal, jak i do zobowiązań powstałych po tym dniu. Taka interpretacja kwestii obowiązywania aktu prawnego, kiedy ustawodawca nie wprowadził przepisów przejściowych, została wyrażona w uchwale NSA z 10 IV 2006r. w spr. I OPS 1/06 (ONSAiWSA nr 3 z 2006r. poz.71), wyroku NSA z 10 IX 2008r. w spr. II GSK 157/08 (nie publikowany), wyroku NSA z 4 IV 2008r. w spr. II GSK 218/08( nie publikowany) oraz w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 XII 2007r. w spr. P 43/07( OTK-A nr 11 z 2007r. poz.155). Takiej interpretacji nie kwestionuje zresztą sam skarżący. Zasadnicze jednak znaczenie w niniejszej sprawie ma kwestia ustalenia początku biegu 5-letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art.40d ust.3, w stosunku do zobowiązań powstałych przed 4 października 2005r. W szczególności chodzi o to czy termin ten winien rozpocząć bieg od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty powinny zostać uiszczone (w przypadku skarżącego od 31 grudnia 1995r. i 31 grudnia 1996r.) czy też od dnia wejścia w życie ustawy z 29 lipca 2005r. (tzn. od 4 października 2005r.). W przekonaniu Sądu w sytuacji gdy ustawa z 29 lipca 2005r. nie zawiera przepisów przejściowych to kwestia rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia powinna być tak interpretowana, aby nowa regulacja prawna obciążała proporcjonalnie wszystkich adresatów nowych przepisów. Obowiązki związane ze zmianą prawa winny obciążać w miarę równo wszystkie strony (a więc wierzyciela i dłużnika). Do dnia 3 października 2005r. wierzyciel, co do obowiązku uiszczenia opłat za zajęcie pasa drogowego, był w korzystnej sytuacji gdyż zobowiązanie nie ulegało przedawnieniu. Wierzyciel nie musiał się spieszyć z egzekucją należności, gdyż wiedział, że nie obowiązywały żadne terminy przedawnienia. Z dniem 4 października 2005r. wszedł w życie przepis ustanawiający 5-letni termin przedawnienia. Wierzyciel został zatem niejako "zaskoczony" wprowadzeniem niekorzystnego dla niego rozwiązania prawnego. Okres vacatio legis był bardzo krótki (14 dni). Skoro z dniem 4 października 2005r. wprowadzono niekorzystne dla wierzyciela uregulowanie prawne to powinien on mieć czas aby wyegzekwować należności nie uiszczone przez dłużnika przed tym dniem. Dlatego też w ocenie sądu, 5-letni termin przedawnienia winien liczyć się od dnia wejścia w życie przepisu art. 40d ust.3 tzn. od 4 października 2005r. Interpretacja przedstawiona przez stronę skarżącą (obowiązek uiszczenia opłaty powstał w 1995 i 1996r., a więc przedawnił się odpowiednio 2000 i 2001 r.), w ocenie Sądu, jest nie do przyjęcia. Takie rozwiązanie byłoby nieuzasadnionym uprzywilejowaniem dłużnika, który przez wiele lat unikał zapłaty należnego zobowiązania i jednocześnie byłoby rażąco krzywdzące dla wierzyciela. Oznaczałoby to, iż 5-letni termin przedawnienia rozpocząłby się i zakończył jeszcze przed wejściem w życie przepisu art. 40d ust.3. Przepisy ustawy z 29 lipca 2005r. działałyby zatem wstecz. W przekonaniu sądu nie ma żadnych racjonalnych przesłanek do odstąpienia od zasady lex retro non agit. Odstąpienie od tej zasady jest dopuszczalne tylko wtedy gdy przemawia za tym konieczność realizacji innej zasady konstytucyjnej i jednocześnie realizacja ta nie jest możliwa bez dopuszczenia wstecznego działania prawa. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem sądu, taka sytuacja nie ma miejsca. Takie stanowisko przyjął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w analogicznej sprawie sygn. akt III SA/Łd 332/08, a Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku oddalającym skargę kasacyjną w sprawie sygn. akt II FSK 884/09 podzielił wyrażony przez Sąd I instancji pogląd. To właśnie w oczekiwaniu na to rozstrzygnięcie Sąd w niniejszej sprawie zawiesił postępowanie sądowodadministracyjne, a stanowiska wyrażone w powyższych orzeczeniach stanowiły w istocie wskazówkę interpretacyjną przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy. Reasumując Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Organy administracji słusznie uznały, iż nie nastąpiło przedawnienie obowiązku uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego. Wprawdzie argumentacja organów, że w przedmiotowej sprawie art. 40d ust. 3 obowiązujący od 4 października 2005 roku nie ma w ogóle zastosowania i dla tego przypadku jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie nadal ustawodawca nie przewidział terminu przedawnienia - nie była trafna, jednak w dacie podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na upływ terminu przedawnienia, rozstrzygnięcie było w konsekwencji prawidłowe. Przyjęcie poglądu, iż 5-letni termin przedawnienia winien rozpocząć bieg w dniu 4 października 2005r., w równym stopniu uwzględnia interesy obu stron (tzn. wierzyciela i dłużnika). Daje bowiem czas wierzycielowi na wyegzekwowanie należności a jednocześnie gwarantuje dłużnikowi, iż jego zobowiązanie ulegnie przedawnieniu jeżeli organ administracji nie wyegzekwuje zobowiązania w terminie 5 lat. Taka interpretacja nie stwarza uprzywilejowanej pozycji jednej ze stron z pokrzywdzeniem drugiej strony. Podobny pogląd dotyczący początku biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art.40d ust.3 ustawy z 21 marca 1985r. wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku w sprawie sygn. III SA/Łd 392/08 z 9 grudnia 2008r. (niepubl.) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 24 września 2010 r., sygn. I SA/Ke 235/10 (niepubl.). Ustosunkowując się do zarzutu skargi wskazującego na brak realizacji przez organ przysługujących mu z mocy wydanych decyzji uprawnień i poszukiwaniu ochrony prawnej dla wierzyciela zaniedbującego realizację swych praw, należy wskazać, iż z akt administracyjnych wynika, że organy nie pozostawały bezczynne i próbowały wyegzekwować należne opłaty – niestety bezskutecznie. W ocenie Sądu, dla oceny zasadności skargi, nie ma znaczenia zaprezentowane przez pełnomocnika skarżącego, dopiero na rozprawie w dniu [...] z tzw. ostrożności procesowej stanowisko, że gdyby nawet uznać, że nie przedawniła się opłata za zajęcia pasa drogowego, to postępowanie egzekucyjne winno być umorzone w części dotyczącej odsetek. Stanowisko to nie zostało w żaden sposób umotywowane, nie było również takiego zarzutu na etapie postępowania przed organami egzekucyjnymi. W ocenie Sądu w okolicznościach przedmiotowej sprawy mając na uwadze ustalony stan faktyczny i prawny pogląd ten jest jednak bezpodstawny. Na podkreślenie zasługuje bowiem fakt, iż opłata za zajęcie pasa drogowego nie została uiszczona do chwili obecnej i jak wykazano wyżej nie uległa przedawnieniu. W świetle art. 40d ust. 2 u.d.p. opłaty i kary nieuiszczone w terminie podlegają wraz z odsetkami za zwłokę przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postępowanie egzekucyjne toczy się w oparciu o wystawione tytuły wykonawcze, obejmujące należność główną (opłatę za zajęcia pasa drogowego) oraz odsetki. Przyjmując więc za przekonujące stanowisko prezentowane w orzecznictwie, o akcesoryjności odsetek wyrażającej się w tym, że roszczenie o nie - o ile nie zachodzą szczególne okoliczności - przedawnia się wraz z roszczeniem głównym - stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie zarzut przedawnienia odsetek nie jest skuteczny. Wobec powyższego, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Sąd oddalił skargę. B.a.