III SA/Łd 58/25

Dnia 6 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 2 grudnia 2024 roku nr 1001-IUCKOD-2.4811.2038.2024.2 w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz O. K. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 16 grudnia 2024 r., pod pozycją 4714. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z 2 grudnia 2024 r. odmówił O.K. uwzględnienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. W decyzji zawarto pouczenie o możliwości zwrócenia się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w ciągu 14 dni od dnia jej doręczenia, a także o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Decyzja została doręczona skarżącemu elektronicznie 6 grudnia 2024 r. Pismem z 16 grudnia 2024 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powołaną wyżej decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 2 grudnia 2024 r. Kolejnym pismem z 16 grudnia 2024 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powołaną wyżej decyzję. Postanowieniem z 3 stycznia 2025 r. organ poinformował skarżącego o wyznaczeniu terminu rozpatrzenia sprawy od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do 5 marca 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ze względu na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję, jest minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach albo konsul (§ 3). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przywołany art. 52 § 3 p.p.s.a. dopuszcza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ustawodawca pozostawił w tym przypadku stronie wybór środka ochrony prawnej, co nie oznacza jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu można bowiem wnieść tylko wtedy, gdy strona nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie ma przy tym znaczenia, czy środek przysługujący w toku postępowania administracyjnego został złożony skutecznie, czy też nie, bowiem jedynym warunkiem ustawowym pozostaje nieskorzystanie z prawa złożenia tego wniosku. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a., dopuszczający jako wyjątek możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w pierwszej instancji, zgodnie z zasadami wykładni prawa nie może być interpretowany rozszerzająco. Wprowadzając omawiany przepis, ustawodawcy chodziło wyłącznie o przyznanie stronie uprawnienia do dokonania wyboru, czy chce wyczerpać drogę administracyjną (przez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), czy też chce z niej zrezygnować i z pominięciem wniosku od razu wnieść skargę do sądu administracyjnego. Konsekwencje tego wyboru obciążają stronę. Wykluczone jest, aby ta strona korzystała z prawa do zaskarżenia danego aktu niejako "dwutorowo", tj. składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz równolegle skargę do sądu administracyjnego na decyzję nieostateczną (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2019 r., w sprawie I OZ 1169/19, orzeczenie dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący pismem z 16 grudnia 2024 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 2 grudnia 2024 r. Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony jest obecnie w toku. Skoro zatem skarżący złożył w toku postępowania administracyjnego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to dokonał w ten sposób wyboru trybu zaskarżenia pierwszoinstancyjnej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 2 grudnia 2024 r. Tym samym wolą skarżącego było wyczerpanie drogi administracyjnej. W tej sytuacji wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarga na pierwszoinstancyjną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 2 grudnia 2024 r., jako decyzję nieostateczną, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów sąd, na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. d.cz.