III SA/Łd 589/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych oraz zalesiania gruntów innych niż rolne oddala skargę. III SA/Łd 589/16 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł - po rozpatrzeniu odwołania Z P (dalej: skarżący) od decyzji z [...] r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w wysokości 36.308,60 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący 27 sierpnia 2010 r. złożył w organie pierwszej instancji wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2010, w którym wnioskował o zalesienie działki rolnej A o powierzchni 2,91 ha, położonej na działce ewidencyjnej nr [...]. Po spełnieniu warunków organ 27 maja 2011 r. wydał decyzję o przyznaniu płatności w łącznej kwocie wynoszącej 21.341,60 zł. W dniu 26 kwietnia 2012 r. skarżący złożył wniosek o wypłatę pomocy na zalesianie (PROW 2007-2013) na rok 2012 r. W dniu 28 lutego 2013 r. Kierownik BP ARiMR w P wydał decyzję o uchyleniu w całości decyzji z 27 maja 2011 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesianie i przyznaniu pomocy na zalesianie w pomniejszonej wysokości. Organ przyznał płatność w łącznej wysokości 21.324,50 zł. W dniach 10 maja 2013 r. oraz 6 maja 2014 r. strona złożyła wnioski o wypłatę pomocy na zalesianie. W dniu 1 października 2014 r. u skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu. Następnie 12 maja 2015 r. do biura powiatowego w P wpłynęła umowa darowizny z 30 czerwca 2014 r. sporządzona formie aktu notarialnego Rep.[...]. Po wszczęciu postępowania w sprawie, wobec stwierdzonego zaprzestania przez skarżącego realizacji zobowiązania podjętego na mocy decyzji z 27 maja 2011 r. w związku z nieskutecznym przejęciem zobowiązań przez córkę skarżącego organ pierwszej instancji wydał [...] r. decyzje o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności na zalesianie w wysokości 36.308,60 zł, przywołując regulujący tryb zwrotu przyznanych płatności przepis § 18 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 48, poz. 390 ze zm.) [dalej: rozporządzenie zalesieniowe), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427, ze zm.). Rozpoznając wniesione odwołanie od tej decyzji organ II instancji zacytował między innymi przepis § 4 powołanego rozporządzenia, stosownie do którego pomoc na zalesienie gruntów jest przyznawana rolnikowi, który spełnia łącznie następujące warunki: - został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz wniosków o przyznanie płatności, - zobowiązał się do: wykonania zalesienia gruntów, na których do dnia złożenia wniosku była prowadzona działalność rolnicza, pielęgnacji założonej uprawy leśnej przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia (zgodnie z planem zalesienia), - zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej o której mowa w pkt 2 lit. b, przez okres 15 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie. Jak dalej wskazał organ, na wniosek skarżącego o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych Kierownik BP w P wydał 27 maja 2011 r. decyzję przyznając stronie pomoc na zalesianie w wysokości 21.341,60 zł. Płatność wypłacono stronie 8 lipca 2011 r. W dniu 26 kwietnia 2012 r. strona złożyła wniosek o wypłatę pomocy na zalesianie na 2012 r., na podstawie którego przysługującą płatność w wysokości 7.500,60 zł wypłacono 4 grudnia 2012 r. Dalej z akt sprawy wynika, iż sprawa przyznania skarżącemu pomocy na zalesianie na stanowiła przedmiot odrębnego postępowania wznowieniowego. W dniu 28 lutego 2013 r. organ I instancji wydał decyzję o uchyleniu w całości poprzedniej decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesianie i przyznaniu pomocy na zalesianie w pomniejszonej wysokości. Na mocy przedmiotowej decyzji łączna kwota przyznanej płatności wynosiła 21.324,50 zł. Strona dokonała dobrowolnego zwrotu w wysokości 22,80 zł, z czego 17,10 zł stanowiło różnicę pomiędzy decyzją pierwotną a ostateczną. W dniu 10 maja 2013 r. strona złożyła wniosek o wypłatę pomocy na zalesianie na 2013 r., na podstawie którego przysługującą płatność w wysokości 7.500,60 zł wypłacono 2 kwietnia 2014 r. W ramach podjętego zobowiązania strona także 6 maja 2014 r. złożyła wniosek o wypłatę pomocy na zalesianie na 2014 r., na podstawie którego przysługującą płatność w wysokości 7.500,60 zł wypłacono 30 grudnia 2014 r. Ta płatność nie była jednak przedmiotem niniejszego postępowania bowiem została rozstrzygnięta odrębną decyzją. W dniu 12 maja 2015 r. do biura powiatowego wpłynęła umowa darowizny z 30 czerwca 2014 r. sporządzona w formie aktu notarialnego rep Nr [...], z której wynikało, iż własność zalesionej działki ewidencyjnej [...] została przeniesiona na rzecz córki strony tj. E P. Dalej organ zacytował mające w sprawie zastosowanie przepisy art. 18 ust. 2 pkt 3 i § 15 rozporządzenia zalesieniowego. Wskazał w związku z tym, że cytowane przepisy są jasne i wskazują iż jeśli nabywca nie złożył w terminie 3 miesięcy od dnia przeniesienia własności (który to jest nieprzywracalny) wniosku o pomoc do kierownika biura powiatowego wraz oświadczeniem złożonym na formularzu udostępnionym przez ARiMR oświadczenia o przejęciu zobowiązań, nie spełnił tym samym warunków określonych w § 15 ust 1 i 3 rozporządzenia zalesieniowego i zbywca jest zobowiązany do zwrotu otrzymanej pomocy. Powyższa regulacja – jak podkreślił organ - znajduje potwierdzenie w przepisach wspólnotowych, w tym w szczególności w art. 44 ust 1 i ust 3 Rozporządzenia 1974/2006. W ocenie organu sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania takich środków ma miejsce niewątpliwie wówczas, gdy wspomniane środki zostaną przyznane na podstawie decyzji administracyjnej (oraz nastąpi ich wypłata), a rolnik nie realizuje całego zobowiązania w ramach programu zalesianie gruntów rolnych, w szczególności płatność na zalesianie podlega zwrotowi wraz z odsetkami ustawowymi miedzy innymi w przypadku braku złożenia w terminie określonym w rozporządzeniu oświadczenia przejmującego działki objęte wnioskiem przekazującego wraz zobowiązaniem do kontynuowania realizacji zobowiązań, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 i 3, złożonych przez poprzedniego właściciela lub współwłaściciela tych działek. Zdaniem organu na gruncie omawianej sprawy doszło do niedopełnienia omawianych wymagań. Aby skutecznie przejąć uprawnienia wynikające z wniosku skarżącej jej córka winna w terminie 3 miesięcy licząc od dnia podpisania aktu notarialnego złożyć wniosek o przyznanie płatności do kierownika biura powiatowego Agencji wraz z wymaganymi dokumentami. Odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartej w odwołaniu, w którym stwierdził, że 24 września 2014 r. ustnie poinformował pracowników biura powiatowego o przeniesieniu własności gospodarstwa rolnego, a towarzysząca mu córka - E P (nabywca gospodarstwa) wyraziła gotowość przejęcia wszystkich zobowiązań, organ wskazał, że z informacji uzyskanych od Kierownika BP w P oraz oświadczeń pracowników Wydziału Rejestracji Zwierząt i Punktu Obsługi Beneficjenta wynika, iż taka sytuacja nie miała miejsca (organ odwołał się do pism z 17.12.2015 r. oraz 18.01.2016 r.). Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż w realiach tej konkretnej sprawy przesądzające znaczenie ma wymóg pisemnego powiadomienia o przeniesieniu własności gospodarstwa rolnego. Tego wymogu skarżący zaś nie spełnił, bowiem w aktach administracyjnych sprawy brak takiego powiadomienia. Dopiero 12 maja 2015 r. wpłynęła do biura powiatowego kopia umowy darowizny z 30.06.2014 r. Ponadto, w terminie wskazanym w § 15 ust. 1 ww. rozporządzenia, tj. w terminie 3 miesięcy od dnia przeniesienia własności, do organu ARiMR nie wpłynął wniosek E P, tym samym nie doszło do przejęcia zobowiązań podjętych przez stronę. Organ zauważył także, iż z umowy z 30.06.2014 r. nie wynika, iż nabywca gospodarstwa złożył oświadczenie o przejęciu zobowiązań z tytułu otrzymanej przez zbywcę pomocy na zalesianie. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ przedstawił unormowania prawa europejskiego oraz krajowego dotyczące naliczania odsetek, a także odniósł się do aspektu ewentualnego przedawnienia należności – uznając, iż nie można w realiach niniejszej sprawy mówić o przedawnieniu należności. W sprawie nie zaistniały również przesłanki, o których mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, oraz w art. 80 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, skutkujące brakiem obowiązku zwrotu przez stronę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych. Na podstawie wskazanego przepisu obowiązek zwrotu nienależnej lub nadmiernej płatności nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności obowiązek zwrotu nienależnych płatności nie występuje wtedy, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. W niniejszej sprawie płatność przekazana na rachunek bankowy nie wynikała z pomyłki ARiMR. Zwrot płatności wynika natomiast z niezrealizowania podjętego przez stronę zobowiązania. W skardze, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, strona zarzuciła naruszenie przepisów postepowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. W uzasadnianiu skargi strona przedstawiła szeroko stan faktyczny sprawy wskazując, iż w jej ocenie organy nie dopełniły obowiązków wynikających z ogólnych zasad k.p.a. w tym kontekście skarżący wskazywał, iż jego córka ustnie poinformowała organy Agencji o gotowości przejęcia wszystkich zobowiązań dotychczas spoczywających na skarżącym, a związanych z zalesianiem gruntów prawa. Pracownicy Agencji natomiast nie poinformowali skarżącego, iż takowa informacja jest niewystarczająca i konieczne jest wypełnienie stosownych dokumentów. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Sądowi z urzędu wiadomo, że wyrokiem z 15 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 299/16 oddalona została skarga Z P na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] r. (nr [...]) w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych (pomoc na zalesianie na 2014 r.). Wyrok jest prawomocny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], w tym także na decyzje wydawane przez organy administracji rolnej. Skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy p.p.s.a.). W rozpoznawanym przypadku, który dotyczy zbadania legalności decyzji w sprawie zwrotu otrzymanych płatności z tytułu pomocy na zalesienie gruntów, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem procesowym oraz prawem materialnym. Zasadniczą, bezpośrednią podstawę prawną wydania decyzji stanowi przepis § 18 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 48, poz. 390 ze zm.) [dalej: rozporządzenie zalesieniowe), zgodnie z którym płatność na zalesianie podlega zwrotowi w pełnej wysokości za cały okres jej pobierania, w przypadku przeniesienia własności lub współwłasności wszystkich gruntów objętych wnioskiem o przyznanie płatności albo ich części na rzecz innego rolnika w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, a rolnik, który przejął własność lub współwłasność wszystkich gruntów objętych wnioskiem o pomoc nie spełnił warunków, o których mowa w § 15 ust. 1 i ust. 3. Według zaś § 15 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia zalesieniowego w przypadku gdy w okresie od dnia złożenia wniosku o pomoc do dnia wydania decyzji w sprawie pomocy na zalesianie nastąpi przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich gruntów objętych tym wnioskiem albo ich części na rzecz innego rolnika w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, pomoc przysługuje temu rolnikowi, jeżeli: 1) w terminie 3 miesięcy od dnia przeniesienia własności lub współwłasności tych gruntów złoży on wniosek o pomoc do kierownika biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomoc, o którym mowa w § 9 ust. 4; 2) zobowiąże się do: a) kontynuowania realizacji zobowiązań, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 albo § 5 ust. 1 pkt 2, b) zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności na zalesianie, uzyskanych przez poprzedniego właściciela lub współwłaściciela tych gruntów, jaką poprzedni właściciel lub współwłaściciel byłby obowiązany zwrócić, jeżeli wystąpiłyby okoliczności powodujące konieczność zwrotu płatności na zalesianie - w przypadku wystąpienia takich okoliczności. 3) uzyskuje on co najmniej 25% dochodów z rolnictwa – w przypadku premii zalesieniowej. Cytowane przepisy stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy przeniesienie własności lub współwłasności gruntów objętych wnioskiem o pomoc nastąpiło po dniu doręczenia decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesienie (§ 15 ust. 4). W niniejszej sprawie nie jest kwestionowana okoliczność, że 30 czerwca 2014 r. doszło do przeniesienia w wyniku zawartej umowy darowizny prawa własności działek (objętych wnioskiem skarżącego o przyznanie pomocy na zalesianie, odnośnie których przyznano pomoc na zalesianie na mocy decyzji organu pierwszej instancji) na rzecz córki skarżącego, która jednak nie dotrzymała wskazanego wyżej 3-miesięcznego terminu prawa materialnego do złożenia wniosku o przyznanie płatności oraz zobowiązania się do kontynuowania realizacji zobowiązań uprzednio złożonych przez stronę skarżącą. W tej sytuacji trafnie organ przyjął, że przejęcie omawianego zobowiązania strony skarżącej przez nowego właściciela w praktyce nie nastąpiło i wobec tego doszło do spełnienia przesłanek opisanych w cytowanym wyżej § 18 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia zalesieniowego do wydania decyzji nakładającej obowiązek zwrotu przyznanej uprzednio pomocy na zalesianie. Organ zasadnie przy tym analizował zaistniały przypadek także na tle rozwiązań prawnych wprowadzonych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemów wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. UE. z 2009 r. Nr L 316, str. 65 – 112). Zgodnie z art. 80 ust. 3 tego aktu, regulującym zwrot nienależnych płatności, obowiązek zwrotu określony nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Jednakże w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności obowiązek zwrotu nie powstanie wyłącznie wówczas, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. Organ słusznie przyjął i wykazał w uzasadnieniu swej decyzji, że nie zaistniały ani przesłanki wyłączające rolnika z obowiązku zwrotu płatności. Na tym tle należy podnieść, że przede wszystkim nie wystąpiła okoliczność zaistnienia pomyłki organu (co jest oczywiste) ani też takiego błędu, który nie mógłby zostać wykryty przez skarżącego. Natura błędu strony skarżącej - pojmowana w kategoriach obiektywnych - nie może prowadzić do uznania, że był to błąd nie do uniknięcia, niezawiniony, czy nieświadomy. Lektura akt administracyjnych prowadzi bowiem do przeciwnego wniosku. Występując o przyznanie wsparcia finansowego ze środków publicznych dany beneficjent jednocześnie nakłada na siebie obowiązki, których niedochowanie obwarowane jest negatywnymi konsekwencjami. Zważyć trzeba, jak trafnie podkreślił organ, że we wniosku o zalesienie gruntów w dziale XII strona skarżąca oświadczyła, że zna zasady przyznawania płatności na zalesienie gruntów rolnych i jest świadoma skutków prawnych niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji tego działania. Ponadto zobowiązała się do prowadzenia uprawy leśnej na gruntach objętych wnioskiem przez 15 lat, a przede wszystkim zobowiązała się do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdej zmianie stanu faktycznego lub prawnego, objętych wnioskiem, powstałej w okresie trwania złożonych zobowiązań. Obowiązki prawne wnioskodawcy zostały zatem wprost wyartykułowane w treści formularza wniosku, są jasno wyrażone, w sposób nie budzący wątpliwości co do ich zakresu nawet dla osoby nie posiadającej doświadczenia, w tym rolnika nieobeznanego z prawem, a ich znajomość strona skarżąca poświadczyła własnoręcznym podpisem. Omawiane powinności wynikają z przyjętych uregulowań prawnych w rozporządzeniu zalesieniowym, które w tej materii nie uległy zasadniczym zmianom by mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W tym kontekście, a także zważywszy na jasno sformułowane zobowiązanie się przez skarżącego w części XII formularza wniosku do niezwłocznego poinformowania na piśmie organu o przeniesieniu własności działek rolnych na rzecz innego rolnika – nie można uznać za zasadny zarzutu sformułowanego w skardze, iż przejmująca grunty podlegające pomocy na zalesianie córka skarżącego ustnie poinformowała organy Agencji o gotowości przejęcia wszystkich zobowiązań dotychczas spoczywających n a skarżącym, a związanych z zalesianiem gruntów. Przede wszystkim, zauważyć należy, iż powyższy fakt jest w praktyce nieweryfikowalny, ale nawet przyjmując, że miał on miejsce – w świetle brzmienia omówionego zobowiązania strony skarżącej wynikającego z przepisów § 15 ust. 1 rozporządzenia zalesieniowego treść owych "ustnych oświadczeń" nie ma żadnego skutku prawnego. Tym samym, w przytoczonych okolicznościach sprawy, nie można dopatrzyć się naruszenia przez organ norm art. 7 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania organy obu instancji podjęły bowiem wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zgodnie z zasadą zaufania oraz informowania stron (art. 6, art. 7 k.p.a.) oraz zebrały wyczerpujący materiał dowodowy, dokonując jego oceny w sposób nie naruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 77 k.p.a.). Zapewniły również stronie skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania. Okoliczności podnoszone przez skarżącego nie mogły prowadzić do odstąpienia od ustalenia przypadającej do zwrotu kwoty nienależnie pobranych świadczeń z tytułu płatności na zalesienie. W tej sytuacji, wobec prawidłowo dokonanych przez organy ustaleń okoliczności faktycznych oraz ich oceny prawnej w świetle znajdujących zastosowanie przepisów europejskiego oraz krajowego prawa materialnego, skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. k.p.