III SA/Łd 592/12

Dnia 10 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2012 roku sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] znak; w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego w zakresie zabezpieczenia wyrobów wycofanych z obrotu 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] znak;[...]; 2) zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. na rzecz skarżącego – K. G. kwotę 357,00 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...] po rozpoznaniu zarzutów wniesionych w dniu 18 października 2010 r. przez K. G. w sprawie zabezpieczenia wyrobów wycofanych z obrotu na podstawie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 października 2010 r. oraz po zapoznaniu się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie zarzutów zobowiązanego wyrażonym w postanowieniu z dnia [...] znak: [...] - oddalił zarzuty K. G. w przedmiocie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ administracji wyjaśnił, że K. G. wniósł odwołanie od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., które zostało uznane przez organ egzekucyjny za zarzuty w przedmiocie prowadzenia postępowania zabezpieczającego, wszczętego na podstawie zarządzenia z dnia [...] znak: [...], doręczonego skarżącemu w dniu 29 października 2010 r., wydanego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. w oparciu o decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak [...]. Wierzyciel – Główny Inspektor Sanitarny uznał zarzuty zobowiązanego za niedopuszczalne postanowieniem z dnia [...], następnie utrzymanym w mocy przez ten organ po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. podzielił argumentację przedstawioną przez Głównego Inspektora Sanitarnego przedstawioną w postanowieniu z dnia [...], z której wynika, że zarzuty skarżącego są nieuzasadnione. Ze zgłoszonych zarzutów wynika, że zobowiązany kwestionuje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 października 2010 r. opatrzoną rygorem natychmiastowej wykonalności, co zobowiązywało do podjęcia natychmiastowych działań organy państwowej inspekcji sanitarnej. Działania te miały charakter czynności egzekucyjnych i były podejmowane na podstawie art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach wymienionych w art. 27-28 państwowi inspektorzy sanitarni są uprawnieni do zabezpieczenia pomieszczeń, środków transportu, maszyn i innych urządzeń, środków spożywczych, przedmiotów użytku, materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, kosmetyków, detergentów, substancji chemicznych, ich mieszanin a także innych wyrobów mogących mieć wpływ na zdrowie ludzi. Do postępowania zabezpieczającego stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Z powyższego przepisu wynika uprawnienie organów inspekcji sanitarnej do podjęcia działań mających na celu ochronę bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi. Na jego podstawie zabezpieczono w sklepie skarżącego produkty " dopalacze", które mogły stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego. Istnienie takiego zagrożenia stanowiło również podstawę do nadania decyzji znak: PPiS-Ł- 184/2010, rygoru natychmiastowej wykonalności, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. Zgłoszone zarzuty nie znajdują uzasadnienia w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Art. 33 tej ustawy wymienia enumeratywnie możliwe podstawy zgłaszanych zarzutów. Skarżący nie powołał w swym odwołaniu żadnej z tych podstaw. K. G. wniósł zażalenie na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora w Ł.. Stwierdził, że wydany przez ten organ akt prawny określony jako decyzja a uznany za zarządzenie zabezpieczenia nie spełnia żadnych przesłanek wskazanych w art. 156 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również nie został wydany w formie przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na te uchybienia zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 105/11. W ocenie skarżącego nietrafnie organ podnosi, że żadna z podstaw wskazanych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie została przywołana przez skarżącego w odwołaniu. Organ wydał akt prawny nie odpowiadający w istocie żadnym przepisom dotyczącym formy i treści , na podstawie których został wydany. Organ bezkrytycznie zaakceptował stanowisko wierzyciela. Skarżący jasno wskazał przesłanki wynikające z art. 33 u.p.e.a., tj. niedopuszczalność postępowania zabezpieczającego, zastosowanie zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego oraz niespełnienie wymogów formy i elementów, które musi zawierać zarządzenie zabezpieczenia, co do których organ w ogóle się nie odniósł. Organ pominął podniesioną w piśmie skarżącego kwestę wydania decyzji (zarządzenia) o zabezpieczeniu produktów wynikających z protokołu wyszczególniającego zabezpieczone produkty, który został sporządzony dzień po wydaniu decyzji. Takie postępowania podważa rzetelność działań podejmowanych przez organ. Stanowi również naruszenie art. 6, 7, 8 kpa. W zw. z art. 18 u.p.e.a. Powołany przez organ interes społeczny nie może być powodem oraz podstawą naruszenia nałożonego przez ustawodawcę obowiązku działania na podstawie przepisów prawa. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. postanowieniem z dnia 17 maja 2012 r. znak PWIS.SZ. 9020.15.4.2012 utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] znak [...] W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że wbrew stanowisku strony skarżącej podstawa prawna została powołana w orzeczeniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i jest nią art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ powołał orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 456/11, który w analogicznej sprawie stwierdził " Z treści owej decyzji ( decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 października 2010 r. ) wynika, że jej adresatem są wszyscy przedsiębiorcy, którzy w zakresie prowadzonej działalności wprowadzają do obrotu wyrób o nazwie handlowej " Tajfun", określony jako wyrób przeznaczony do celów kolekcjonerskich i wyroby jemu podobne tzw. dopalacze, zaś wykonawcami tej decyzji są Państwowi Powiatowi Inspektorzy Sanitarni właściwi terenowo. Uprawnienie do podejmowania działań w zakresie opisanym w w/w decyzji przez organy Inspekcji Sanitarnej wynikają z art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zw. z art. 20 § 2 u.p.e.a. Z przepisu art. 117 u.p.e.a. wynika, że organy te uprawnione były do zastosowania środka egzekucyjnego, o jakim mowa w art. 1 a pkt 12 lit. b. tiret trzecie to jest odebrania rzeczy ruchomej, jaką w tym przypadku były przeznaczone do sprzedaży w prowadzonym przez skarżącego obiekcie handlowym wyroby kolekcjonerskie, tzw. " dopalacze". Bez znaczenia w sprawie pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność, że sprzedawane przez niego wyroby określone mianem kolekcjonerskich, nie były przeznaczone do spożycia. Istotne w sprawie jest, że wyroby te zaliczane są do grupy wyrobów – objętych prawomocną i ostateczną decyzją Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 października 2010 r. adresowaną do wszystkich podmiotów – przedsiębiorców, a więc także skarżącego, którzy w zakresie prowadzonej działalności wprowadzili do obrotu wyrób o nazwie handlowej " Tajfun", określony jako wyrób przeznaczony do celów kolekcjonerskich i wyroby jemu podobne, tzw. " dopalacze". Czynności wykonywane przez organ egzekucyjny w trybie art. 117 u.p.e.a. są podejmowane w ramach tzw. uproszczonego trybu egzekucyjnego, w którym nie wystawia się tytułu wykonawczego, ani pisemnego upomnienia, jak również postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego". Organ odwoławczy stwierdził, że choć Państwowy Powiatowy Inspektor sanitarny nie przywołał w swoim orzeczeniu przepisu art. 117 u.p.e.a. to nie oznacza, że nie był uprawniony do działania. Także w ocenie organu odwoławczego niezasadny jest zarzut strony dotyczący nieprawidłowej formy orzeczenia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 6 października 2010 r. nr PPIS-Ł-184/2010. Zgodnie z art. 156 § 2 u.p.e.a. " w przypadku zabezpieczenia należności pieniężnych, zarządzenie zabezpieczenia, o którym mowa w § 1, sporządza się wg wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw publicznych. Wzór zarządzenia zabezpieczenia powinien zawierać dane, o których mowa w § 1, a ponadto umożliwiać elektroniczne przetwarzanie tych danych". W niniejszej sprawie zabezpieczeniem nie były objęte należności pieniężne. Za niesłuszny należy również uznać zarzut strony dotyczący oparcia decyzji PPIS w Ł. na protokole spisanych towarów sporządzonym dzień później, ponieważ protokół o zabezpieczeniu wyrobów przez ich odebranie ze sklepu strony skarżącej sporządzono w dniu 7 października, w którym to dniu zgodnie z art. 46 § 1 k.p.a. doręczono decyzję PPIS w Ł. z dnia 6 października 2010 r. znak: PPIS-Ł-184/2010 o zabezpieczeniu wyrobów wycofanych z obrotu na podstawie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego. Strona powzięła informację o statusie prawnym orzeczenia z chwilą uprawomocnienia się wyroku WSA w Łodzi, a zatem wnosząc kolejne zażalenie na oddalenie zarzutów mogła powołać się na zarzuty, o których mowa w powołanym przepisie. Strona wnosząc kolejny środek odwoławczy nie powołała się na żaden inny zarzut, niż brak podstawy prawnej. Skoro wykazano, że zarzut ten nie jest zasadny, to organ nie znalazł podstaw do uchylenia postanowienia o oddaleniu zarzutów. Zobowiązany wniósł skargę na postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego, a ponadto stwierdzenia nieważności zarządzenia z dnia 6 października 2010 r. Zdaniem skarżącego interes społeczny (jakby nie był uzasadniony) nie może być powodem oraz podstawą naruszania przez organ nałożonego na niego przez ustawodawcę obowiązku działania na podstawie prawa. Skarżący bowiem zarzucał organowi w zażaleniu z dnia [...] głównie nie brak pierwotnej podstawy prawnej w działaniu, a nieprawidłowe wykonanie ciążącego na nim obowiązku i błędne zastosowanie obowiązujących przepisów. Akt prawny z dnia 6 lutego 2010 r. określony jako decyzja a uznany za zarządzenie został wydany z naruszeniem obowiązujących przepisów, gdyż organ stosujący zabezpieczenie nie wykazał istnienia podstawowej przesłanki z art. 156 § 1 u.p.e.a. oraz art. 167 § 2 u.p.e.a. tj. okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji, nie wykazał także w jaki sposób wyważył interes stron wydając zaskarżone zarządzenie. Niezrozumiałe jest dla skarżącego stwierdzenie organu, jakoby nie powoływał się na żaden inny zarzut, niż brak podstawy prawnej. Już w odwołaniu z dnia 18 października 2010 r., pomimo trudności w zrozumieniu charakteru pisma, strona skarżąca podniosła zarzut niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego oraz zastosowania jego zbyt uciążliwej formy, a w dalszych pismach także niepełnienie wymogów formalnych wydanego aktu. Przy czym fakt braku przytoczenia dokładnych przepisów, na których skarżący oparł wskazane zarzuty ( art. 33 pkt 6 i 8 u.p.e.a.) w ocenie skarżącego nie może usprawiedliwić organu w ich pominięciu. Organ wyraźnie wskazał swoje działania związane z art. 34 u.p.e.a., który ściśle jest powiązany z art. 33 u.p.e.a., a więc stwierdzenie o braku zarzutów jest tym bardziej bezzasadne. Pominięcie i nieodniesienie się do wniesionych zarzutów winno skutkować zgodnie z art. 6 k.p.a. uznaniem nieważności postępowania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są zasadne. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst. jedn. Dz.U. 2012.270 – dalej: p.p.s.a ), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art.134 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie istotne jest wyjaśnienie, czy organ który wydał zarządzenie zabezpieczenia uczynił to prawidłowo. Zarządzenie zabezpieczenia jest dokumentem urzędowym, który musi spełniać rygorystycznie określone wymogi określone w art. 156 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a.). Zgodnie z powołanym przepisem zarządzenie zabezpieczenia zawierać powinno: 1) oznaczenie wierzyciela; 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego, jego adresu, a w przypadku zabezpieczania należności pieniężnej na wynagrodzeniu za pracę zobowiązanego - oznaczenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adres, jeżeli wierzyciel posiada taką informację; 3) podanie treści obowiązku podlegającego zabezpieczeniu, podstawy prawnej tego obowiązku, a w przypadku zabezpieczania należności pieniężnej - także określenie jej wysokości; 4) wskazanie podstawy prawnej zabezpieczenia obowiązku; 5) wskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji; 6) datę wydania zarządzenia zabezpieczenia, nazwę wierzyciela, który je wydał, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego, a także odcisk pieczęci urzędowej; 7) klauzulę organu egzekucyjnego o przyjęciu zarządzenia zabezpieczenia do wykonania; 8) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów; 9) sposób i zakres zabezpieczenia. Przedmiotowe zarządzenie zabezpieczenia, oznaczone datą [...], a nazwane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. decyzją nie zawiera oznaczenia wierzyciela. Wskazuje jedynie, iż zabezpieczone zostają wyroby wycofane z obrotu na podstawie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak. [...]. Prawidłowo natomiast wskazuje imię, nazwisko i adres zobowiązanego. Także właściwie określa treść obowiązku, poprzez powołanie decyzji GIS z dnia 2 października 2010, która wymienia wyroby wycofane z obrotu na terenie całego kraju. Właściwie także wskazano w zarządzeniu podstawę prawną zabezpieczenia, to jest art. 29 ustawy z dnia 29 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851). Zarządzenie nie zawiera dokładnego wskazania okoliczności świadczących o możliwości utrudnienia lub udaremnienia egzekucji. W ocenie sądu powyższe uchybienie konwaliduje zamieszczone w uzasadnieniu zarządzenia wyjaśnienie, iż przyczyną wycofania z obrotu wyrobów określonych w decyzji GIS jest bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia. Wydając zarządzenie zabezpieczenia organ uchybił obowiązkowi wynikającemu z punktu 6 art. 156 § 1 u.p.e.a., w zakresie wskazania daty jego wydania. Powinna to być data rzeczywistego wydania zarządzenia. Data 6 października 2010 r., zamieszczona w zarządzeniu, jest wcześniejsza od daty ( 7 października 2010 r.) sporządzenia protokołu odebrania wyrobów ze sklepu skarżącego, w oparciu o zapisy którego wydano zarządzenie zabezpieczenia. Powyższa rozbieżność świadczyć może o błędnym oznaczeniu dnia wydania zarządzenia, bądź wydaniu tego aktu w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wynikającą z art. 8 k.p.a. W ocenie sądu nie jest dopuszczalne wydanie przez organ administracji aktu, z powołaniem się na przeprowadzenie czynności, które dopiero będą wykonane faktycznie w terminie późniejszym. Na tę nieprawidłowość strona zwróciła uwagę w zarzutach z dnia 18 października 2010 r., które ze względu na wadliwe pouczenie organu zawarte w zarządzeniu zabezpieczenia nazwała błędnie odwołaniem. W zarządzeniu określono prawidłowo sposób i zakres zabezpieczenia, odwołując się do czynności zabezpieczenia towaru w sklepie strony. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, iż przedmiotem zabezpieczenia nie były należności pieniężne. Tym samym nie miał zastosowania w sprawie art. 156 § 2 u.p.e.a., przewidujący obowiązek sporządzenia zarządzenia według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego stwierdzono, że strona w piśmie z dnia 18 października 2010 r. nie powołała podstaw zarzutów wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Jest to stanowisko błędne, gdyż w tym piśmie strona zarzucając nieprawidłowe oznaczenie daty zarządzenia w istocie powołała podstawę wymieniona w art. 156 § 2 pkt 6 u.p.e.a., to jest wadliwe oznaczenie daty zarządzenia. Ponadto w piśmie z dnia 17 czerwca 2011r., po zapoznaniu się z uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt SA/Łd 105/11, podniosła okoliczność pominięcia przepisów o treści i formie zarządzenia. W uzasadnieniu wymienionego wyżej wyroku sąd wyjaśnił, że akt oznaczony datą 6 października nie jest decyzją lecz zarządzeniem zabezpieczenia. Organ nie może obecnie negatywnymi skutkami swojego uchybienia, w zakresie nieprawidłowego oznaczenia formy aktu, obciążać stronę. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. Uchylił także, na podstawi art. 135 p.p.s.a., postanowienie je poprzedzające uznając to za konieczne do końcowego jej załatwienia. Sąd nie uwzględnił żądania strony w zakresie stwierdzenia nieważności zarządzenia zabezpieczenia. Wyjaśnienie zasadności zarzutów strony będzie przedmiotem ponownego rozpoznania organu administracji. Organ rozpoznając zarzuty uwzględni treść uzasadnienia niniejszego wyroku. W szczególności ustali, czy zarządzenie zabezpieczenia odpowiada swą formą i treścią wymaganiom przewidzianym w art. 156 § 1 u.p.e.a. Wyjaśni czy wskazana w zarządzeniu data 6 października 2010 r. jest rzeczywistą datą jego wydania, czy też wskazanie tej daty nastąpiło omyłkowo i istnieje możliwość jej sprostowania w trybie art. 113 k.p.a. Jeśli natomiast zarządzenie zabezpieczenia wydano faktycznie w dniu 6 października 2010 r., a więc przed sporządzeniem protokołu z dnia 7 październik a 2010 r., to organ zobowiązany będzie uwzględnić zarzuty w tym zakresie. Poza tym należy wyjaśnić dlaczego w zarządzeniu nie wskazano wierzyciela, którym jest Główny Inspektor Sanitarny. Niezbędne jest ustalenie czy określenie w treści zarządzenia tego podmiotu jako wydającego decyzję z dnia 2 października 2010 r. znak: GIS-BI-073-239/RS/10 spełnia wymóg określony w pkt 1 art. 156 § 1 u.p.e.a? O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. P.M.