III SA/Łd 603/25

Dnia 20 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 maja 2025 roku nr SKO 4121.97.2025 w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z 27 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, sko lub kolegium) uchyliło w całości decyzję Starosty Pabianickiego z 7 lutego 2025 r. o cofnięciu K. B. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżąca) uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii: AM ,B1, B oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że cofnęło stronie uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii: AM, B1 ,B. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne: 22 października 2024 r. do Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Pabianicach wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w P. II Wydział Karny z dnia 1 sierpnia 2024 r., sygn. akt [...], w którym orzeczono wobec skarżącej zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. W wyroku wskazano, że początek orzeczonego środka karnego liczy się od dnia 14 lutego 2024 r., a koniec upływa z dniem 14 lutego 2025 r. włącznie. Decyzją z 2 grudnia 2024 r. Starosta Pabianicki na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (tekst jedn. Dz.U. z 2023r., poz. 127), art. 103 ust. 1, pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1210 ze zm.) w wykonaniu prawomocnego wyroku z dnia 1 sierpnia 2024 r. wydanego przez Sąd Rejonowy w P. II Wydział Karny, sygn. akt [...], cofnął stronie skarżącej uprawnienia do prowadzenia pojazdów, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii AM, B1, B. Organ wskazał, że początek orzeczonego środka karnego liczy się od dnia 14 lutego 2024 r., a koniec upływa z dniem 14 maja 2025 r. włącznie (zaznaczyć przy tym należy, że z przywołanego wyroku Sądu Rejonowego w P. wynikał zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanizmów w ruchu lądowym na okres 1 roku, przy czym na poczet tego zakazu zalicza się okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 14 lutego 2024 r.). Nadto, organ orzekł o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak wynika z akt sprawy pismem z 29 listopada 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o cofnięcie stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, iż strona skarżąca w okresie dwóch lat od wydania uprawnień do kierowania dopuściła się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wskazano przy tym na wyrok Sądu Rejonowego w P., sygn. akt [...]. Zawiadomieniem z 23 grudnia 2024 r. organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzją z 7 lutego 2025 r. Starosta Pabianicki cofnął stronie uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii: AM, B1, B oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Powołaną na wstępie decyzją z 27 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi uchyliło w całości zaskarżoną doń decyzję Starosty Pabianickiego z 7 lutego 2025 r. o cofnięciu skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii: AM, B1, B oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że cofnęło stronie uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii: AM, B1, B. Organ II instancji w pierwszej kolejności wskazał, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej doń decyzji był art. 18 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 2 grudnia 202Ir. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił: - przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub - trzy wykroczenia określone w art. 86 § 1, la lub 2, art. 86b § 1, art. 87 § 1, art. 92a § 2, art. 92b, art. 97a lub art. 98 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń - przy czym decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Kolegium podkreśliło równocześnie, że cytowany przepis jest sformułowany w sposób kategoryczny i nie pozostawia organom orzekającym żadnej swobody w wyborze rozstrzygnięcia. Decyzja o cofnięciu uprawnień nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji publicznej po ustaleniu, że wystąpiły w danej sprawie okoliczności określone przez ustawodawcę w powoływanym przepisie, zobowiązany jest do jej wydania. Dalej kolegium zauważyło, iż w rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że strona skarżąca po raz pierwszy prawo jazdy otrzymała 18 lutego 2022 r., jak również fakt, że popełniła przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w 14 lutego 2024 r. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że dla poprawności postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień kierowcy, który w ciągu dwu lat od uzyskania prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji wymagane jest złożenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji stosownego wniosku do organu administracji właściwego w sprawie wydawania praw jazdy. W przedmiotowej sprawie taki wniosek został przez Komendanta Wojewódzkiego Policji złożony (pismo z 29 listopada 2024 r.). Przy czym w ocenie organu odwoławczego wniosek ten jest kompletny, prawidłowy, nie budzi wątpliwości i wiąże. Mając powyższe na względzie, sko stwierdziło, że zaistniały stan faktyczny, wypełnia dyspozycję art. 18 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. A w takiej sytuacji postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień kierowcy powinno być obligatoryjnie wszczęte i zakończyć się wydaniem w sprawie decyzji merytorycznej. Taka też sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, co jest działaniem co do zasady słusznym, aczkolwiek nie w warunkach niniejszej sprawy. Organ II instancji wskazał bowiem, że na skutek orzeczenia rocznego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, w obrocie prawnym funkcjonuje już decyzja Starosty Pabianickiego z 2 grudnia 2024 r., mocą której cofnięto stronie uprawnienia do kierowania pojazdami i do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie zostały one przywrócone. Skoro zatem, z wyżej powołanej decyzji wynika jednoznacznie, że koniec orzeczonego zakazu upływa z dniem 14 lutego 2025 r., to bezprzedmiotowe było wydawanie w dacie 7 lutego 2025 r. kolejnej decyzji rozstrzygającej o tym samym. Nie można bowiem po raz kolejny cofnąć uprawnień, które zostały już uprzednio cofnięte. Kolegium wskazało jednak dalej, że w dacie orzekania w postępowaniu drugo-instancyjnym, sytuacja taka nie miała już miejsca, co organ odwoławczy zobowiązany jest uwzględnić poprzez wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego w sprawie. A co za tym idzie w tym stanie faktycznym i prawnym sformułowane przez stronę zarzuty i wnioski są nieuzasadnione. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia odwołania. Reasumując powyższe, sko stwierdziło, że w obowiązującym obecnie stanie prawnym przesłanką warunkującą cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami, jest popełnienie przez kierowcę, w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy, przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a ta okoliczność została niewątpliwie w niniejszej sprawie wykazana - okoliczność ta powinna być stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu, co bezspornie ma miejsce w niniejszej sprawie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, zaskarżyła powyższą decyzję organu w całości, zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 6, art. 7, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a w konsekwencji uznanie, iż istnieją podstawy do cofnięcia skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami kategorii: AM, B1 i B; 2) art 18 pkt 2 lit b ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu zaniechanie zebrania i rozpatrzenia drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 2328 ze zm.) poprzez jego błędne zastosowanie i cofnięcie stronie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii: AM, B1 i B. W oparciu o wskazane zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) – dalej: "p.u.s.a." - i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 p.u.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne kontrolują zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami postępowania administracyjnego, a także kontrolują prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę w całości albo w części. W niniejszej sprawie kognicji sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi w przedmiocie cofnięcia stronie skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami, którą orzeczono o uchyleniu w całości decyzji Starosty Pabianickiego z 7 lutego 2025 r. o cofnięciu skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii: AM, B1, B oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i orzeczono co do istoty sprawy w ten sposób, że cofnięto stronie uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii: AM, B1, B. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 2328 ze zm.) - dalej: "ustawa zmieniająca", zgodnie z którym, do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy albo tymczasowego elektronicznego prawa jazdy popełnił: – przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub – trzy wykroczenia określone w art. 86 § 1, 1a lub 2, art. 86b § 1, art. 87 § 1, art. 92a § 2, art. 92b, art. 97a lub art. 98 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń, przy czym decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Wskazać również należy, że decyzja wydawana w trybie przywołanego powyżej przepisu, art. 18 pkt 2 lit. b ustawy zmieniającej, ma – jak słusznie wskazało kolegium - charakter związany. Zauważyć bowiem należy, że użyte w art. 18 pkt 2 sformułowanie "starosta wydaje decyzję: (...) o cofnięciu uprawnienia" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Zatem treść tego przepisu nie pozostawia swobody organowi w rozstrzyganiu prawy, co wynika z celu tej regulacji, która tworzy gwarancję bezpieczeństwa w ruchu drogowym, poprzez wyłączenie z niego osób, które ze względu na brak wystarczających umiejętności lub doświadczenia, nie dają gwarancji tego bezpieczeństwa zarówno dla siebie jak i otoczenia. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że strona skarżąca uzyskała po raz pierwszy prawo jazdy 18 lutego 2022 r. natomiast przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego popełniła 14 lutego 2024 r. (jak bowiem wynika z załączonego do akt administracyjnych wyroku Sądu Rejonowego z 1 sierpnia 2024 r., sygn. akt ...: "w dniu 14 lutego 2024 roku (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości wyrażającym się zawartością 0,47 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu prowadziła w ruchu lądowym samochód osobowy (...)". Karta 16 akt administracyjnych), a zatem przed upływem dwóch lat od wydania skarżącej po raz pierwszy prawa jazdy. Fakt popełnienia tego przestępstwa został – jak już wskazano - potwierdzony wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z 1 sierpnia 2024 r., sygn. akt [...]. Z wnioskiem o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami wystąpił Kierownik sekcji Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi działający z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi (w aktach administracyjnych pismo z 29 listopada 2024 r., karta 22 akt administracyjnych). Przedmiotowy wniosek został uzasadniony popełnieniem przez stronę przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w okresie dwóch lat od wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Decyzją Starosty Pabianickiego z 7 lutego 2025 r. wydaną na podstawie art. 18 pkt 2 lit. b ustawy zmieniającej cofnięto skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie prawa jazdy kategorii AM, B1, B. Zauważyć jednak w tym miejscu należy, co nie umknęło również uwadze organu II instancji, że decyzją z 2 grudnia 2024 r. cofnięto skarżącej uprawnienia do prowadzenia pojazdów do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii AM, B1, B, a to z uwagi na orzeczony wobec strony, na mocy wskazanego powyżej wyroku Sądu Rejonowego w P. z 1 sierpnia 2024 r., sygn. akt [...], zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. Orzeczony przez sąd roczny zakaz prowadzenia pojazdów obejmuje okres począwszy od 14 lutego 2024 r. do 14 lutego 2025 r. (w aktach administracyjnych skierowane przez Sąd Rejonowy w P. Sekcja Wykonania Orzeczeń i Egzekucji Należności Sądowych do organu I instancji zawiadomienie o skazaniu – karta 17 akt administracyjnych). W świetle powyższego, tj. wobec wskazanych okoliczności faktycznych sprawy, organ II instancji prawidłowo stwierdził, że skoro z powołanej decyzji z 2 grudnia 2024 r. wynika jednoznacznie, że koniec orzeczonego, rocznego okresu zakazu upływa z dniem 14 lutego 2025 r., to bezprzedmiotowe było wydawanie w dacie 7 lutego 2025 r. kolejnej decyzji rozstrzygającej o tym samym. Skarżąca w dniu 7 lutego 2025 r. nie posiadała prawa jazdy – uprawnienie to zostało jej bowiem cofnięte w wykonaniu wyroku Sądu Rejonowego w P. W niniejszej sprawie należało jednak uwzględnić fakt, że zgodnie z wolą ustawodawcy strona skarżąca, będąc tzw. młodym kierowcą (gdyż popełniła przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w okresie 2 lat od dnia wydania jej po raz pierwszy prawa jazdy), podlegała również szczególnym rygorom prawnym, o których mowa w art. 18 pkt 2 lit. b ustawy zmieniającej, na co zasadnie zwrócił uwagę w swoim wniosku Komendant Policji, a nadto fakt ten nie umknął również kolegium. Przyjęte przez ustawodawcę w art. 18 pkt 2 lit b ustawy zmieniającej rozwiązania prawne wskazują na to, że wolą ustawodawcy było surowsze potraktowanie tzw. młodego kierowcy, tj. kierowcy który popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy. Zatem w powyższych okolicznościach faktycznych kolegium prawidłowo uchyliło na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję organu I instancji, słusznie stwierdzając, że w stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy zachodziła podstawa do uwzględnienia wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi o cofnięcie stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami w oparciu o przesłankę określoną w art. 18 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. ustawy zmieniającej, tj. z uwagi na to, że popełniła ona, w okresie 2 lat od dnia wydania jej po raz pierwszy prawa jazdy, przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Brak wydania zaskarżonej decyzji skutkowałoby bowiem sytuacją, w której skarżącej przywrócono uprawnienia bez wynikającego z przepisów prawa obowiązku spełnienia wszystkich wymagań stawianych osobom po raz pierwszy ubiegającym się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Powyższe nie było kwestionowane przez stronę skarżącą, która swoje zastrzeżenia oparła jedynie na błędnym wyliczeniu przez organ 2 letniego okresu od dnia wydania skarżącej po raz pierwszy prawa jazdy i pominięcie wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 1 sierpnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt [...]. Z powyższym stanowiskiem strony skarżącej nie można się zgodzić. Podstawowe znaczenie dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, wydanego na podstawie art. 18 pkt 2 lit b ustawy zmieniającej, pozostaje ustalenie - na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 1 sierpnia 2024 r., sygn. akt [...] - że kierująca pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania jej po raz pierwszy prawa jazdy popełniła przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji - co w rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniu skarżącej, nie budzi żadnych, nawet najmniejszych, wątpliwości. Z prawidłowo poczynionych przez organ w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych bezspornie wynika bowiem, że skarżąca prawo jazdy uzyskała po raz pierwszy 18 lutego 2022 r., natomiast przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego popełniła 14 lutego 2024 r. W tym stanie rzeczy nie może zatem budzić wątpliwości, że skarżąca przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełniła przed upływem dwóch lat od wydania jej po raz pierwszy prawa jazdy, co stanowiło podstawę do zastosowania art. 18 pkt 2 lit. b ustawy zmieniającej. Strona skarżąca poza samym ogólnikowym zarzutem błędnego ustalenia 2 letniego okresu od dnia wydania jej prawa jazdy nie wyjaśnia w czym upatruje błędu organu w tych wyliczeniach. W ocenie sądu, postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było prawidłowo, z poszanowaniem reguł procesowych. Organ odwoławczy w sposób prawidłowy ocenił materiał dowodowy i prawidłowo dokonał jego analizy. Ponadto ustalił chronologicznie, jakie postępowanie toczyło się w sprawie, jaki był jego wynik i jak wpływał on na dalsze rozstrzygnięcia podejmowane w sprawie. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organ postępowania i trafności dokonanej przez niego oceny okoliczności sprawy. Organ wyjaśnił też stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się w toku postępowania przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Przeprowadzone postępowanie i podjęte rozstrzygnięcie w pełni odpowiadają przepisom postępowania oraz przepisom prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. e.o.