III SA/Łd 605/10

Dnia 24 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy postanawia: odrzucić skargę. W pozwie z dnia 14 maja 2010 r. skierowanym do Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. Z. N. zwrócił się o zobowiązanie Dyrektora Izby Celnej w Ł. do zmiany aktu mianowania z dnia [...] r. w przedmiocie mianowania na stopień aspiranta celnego w korpusie celnym Służby Celnej. Postanowieniem z dnia 20 maja 2010 r. Sąd Rejonowy stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Ł. Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych VIII Wydziałowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Ten natomiast, postanowieniem z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt VIII P 15/ 10, uznał się za niewłaściwy i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi celem rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie zaś do brzmienia art. 52 § 2-4 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Z zestawienia powyższych przepisów wynika więc, że dokonywana przez Sąd kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji. Wskutek tego sąd administracyjny może ocenić całość ich postępowania. Ograniczenie zakresu kontroli Sądu wyłącznie do działalności organu pierwszej instancji oznaczałoby, że Sąd nie tyle "dokonuje kontroli działalności administracji publicznej", ile wkracza w tok postępowania organów administracji, zastępując niejako w kompetencjach organ administracji II instancji. Na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że analiza uregulowania wynikającego z treści art. 233 ust. 2 pkt ustawy z dnia 27 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) o Służbie Celnej prowadzi do wniosku, że mianowanie o którym mowa w tym przepisie w istocie stanowi decyzję administracyjną, rozstrzyga bowiem w sposób władczy o sytuacji funkcjonariusza, a konkretnie o tym jaki stopień służbowy i w jakim korpusie będzie posiadał (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 949/10 Baza orzeczeń CBOIS). A zatem stwierdzić należy, że rozpoznawana sprawa ma charakter sprawy administracyjnej rozstrzyganej decyzją i jako taka podlega kontroli sądowoadministracyjnej. W przedmiotowej sprawie Z. N. wniósł skargę na decyzję z dnia [...] r. nr [...] wydaną przez organ pierwszej instancji - Dyrektora Izby Celnej w Ł. - w przedmiocie mianowania na stopień służbowy. Jak wynika z akt sprawy, od tej decyzji skarżący odwołał się do Szefa Służby Celnej w W. i obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczy się sprawa o sygn. akt II SAB/Wa 183/10 w przedmiocie bezczynności tego organu. Stąd też należy uznać, że w niniejszym postępowaniu Z. N. skarży decyzję organu I instancji, bowiem jak już powyżej wskazano w administracyjnym toku instancji przysługuje od niej odwołanie, a następnie rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy. Wobec powyższego należy uznać, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. e.o.