III SA/Łd 606/07

Dnia 25 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi A.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi J.W. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy [...], kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi J.W. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. BG Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i art. 150 k.p.a. wznowił z urzędu postępowania w sprawach dotyczących A. W., zakończonych następującymi ostatecznymi decyzjami: - z dnia [...] o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 czerwca 1993 roku do dnia 26 czerwca 1994 roku; - z dnia [...] o utracie prawa do zasiłku z dniem 26 czerwca 1994 roku; - z dnia [...] o utracie statusu bezrobotnego z dniem 1 kwietnia 1995 roku; - z dnia [...] o uznaniu za osobę bezrobotną od dnia 13 października 1998 roku i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 21 października 1998 roku; - z dnia [...] o nie uznaniu za osobę bezrobotną od dnia 13 października 1998 roku; - z dnia [...] o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 620,40 zł; - z dnia [...] o uznaniu za bezrobotnego od dnia 8 kwietnia 1999 roku; - z dnia [...] o odmowie przyznania do zasiłku; - z dnia [....] o uchyleniu decyzji z dnia 20 kwietnia 1999 roku o odmowie przyznania prawa do zasiłku; - z dnia [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 lipca 1999 roku; - z dnia [...] o uznaniu z dniem 5 maja 2003 roku za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku z dniem 13 maja 2003 roku; - z dnia [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 maja 1999 roku; - z dnia [...] o utracie prawa do zasiłku od dnia 13 maja 2004 roku. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że w okresie figurowania w ewidencji działalności gospodarczej tj. od dnia 15 listopada 1992 roku do dnia 3 listopada 2004 roku A. W. był jednocześnie zarejestrowany jako osoba bezrobotna i pobierał zasiłek dla bezrobotnych. W wyniku wznowienia postępowania i po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] Starosta [....] na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 k.p.a. stwierdził, iż decyzje: - z dnia [...] o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 czerwca 1993 roku do dnia 26 czerwca 1994 roku; - z dnia [....] o utracie prawa do zasiłku z dniem 26 czerwca 1994 roku; - z dnia [...] o utracie statusu bezrobotnego z dniem 1 kwietnia 1995 roku; - z dnia [...] o uznaniu za osobę bezrobotną od dnia 13 października 1998 roku i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 21 października 1998 roku; - z dnia [...] o uchyleniu decyzji z dnia 27 października 1998 roku o uznaniu za osobę bezrobotną od dnia 13 października 1998 roku i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 21 października 1998 roku do dnia 20 października 1999 roku i nie uznaniu za osobę bezrobotną od dnia 13 października 1998 roku; - z dnia [...] o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 620,40 zł; - z dnia [...] o uznaniu za bezrobotnego od dnia 8 kwietnia 1999 roku; - z dnia [...] o odmowie przyznania do zasiłku; - z dnia [...] o uchyleniu decyzji z dnia 20 kwietnia 1999 roku o odmowie przyznania prawa do zasiłku; - z dnia [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 lipca 1999 roku; wydane zostały z naruszeniem prawa jednakże z powodu upływu 5 lat od dnia ich doręczenia nie podlegają uchyleniu. Działając natomiast na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1, art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzje: - z dnia [...] o uznaniu z dniem 5 maja 2003 roku za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku z dniem 13 maja 2003 roku; - z dnia [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 maja 1999 roku; - z dnia [...] o utracie prawa do zasiłku od dnia 13 maja 2004 roku, i na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 145, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) orzekł w stosunku do A. W. o nie uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 25 czerwca 1993 roku i nie przyznaniu prawa do zasiłku, o nie uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 13 października 1998 roku i nie przyznaniu prawa do zasiłku, o nie uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 8 kwietnia 1999 roku i nie uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 5 maja 2003 roku i nie przyznaniu prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, iż na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że od dnia 15 listopada 1992 roku A. W. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług wodno-kanalizacyjnych. W okresach natomiast od dnia 29 kwietnia 2000 roku do dnia 2 października 2000 roku, od dnia 30 kwietnia 2001 roku do dnia 15 października 2001 roku, od dnia 30 kwietnia 2002 roku do dnia 31 października 2002 roku, od dnia 1 lutego 2003 roku do dnia 3 listopada 2004 roku skarżący zawieszał prowadzenie działalności, a w dniu 3 listopada 2004 roku dokonał wykreślenia prowadzonej działalności gospodarczej z ewidencji podmiotów gospodarczych. Rejestrując się jako osoba bezrobotna w dniu 25 czerwca 1993 roku oraz w dniu 13 października 1998 roku, 8 kwietnia 1999 roku i w dniu 5 maja 2003 roku skarżący nie spełniał zatem przesłanek warunkujących przyznanie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, gdyż wpisany był do ewidencji podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, o czym nie poinformował organów w dniu rejestracji. Ujawnienie powyższych okoliczności stało się więc podstawą do wznowienia z urzędu postępowania w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji uznających A. W. za osobę bezrobotną i przyznających prawo do zasiłku w okresie figurowania w ewidencji podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Od powyższej decyzji A. W. złożył odwołanie, w którym podniósł, iż nie zgadza się na zwrot nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 620,40 zł, gdyż nigdy takiej sumy nie otrzymał. Wskazał również, iż nigdy nie zataił faktu zawieszenia działalności, ponieważ informował o tym urzędnika, który dokonywał rejestracji. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej: 1/ stwierdzenia, że decyzje: - z dnia [...] o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 czerwca 1993 roku do dnia 26 czerwca 1994 roku; - z dnia [...] o utracie prawa do zasiłku z dniem 26 czerwca 1994 roku; - z dnia [...] o utracie statusu bezrobotnego z dniem 1 kwietnia 1995 roku; - z dnia [...] o uznaniu za osobę bezrobotną od dnia 13 października 1998 roku i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 21 października 1998 roku do dnia 20 października 1999 roku; - z dnia [...] o uchyleniu decyzji z dnia 27 października 1998 roku o uznaniu za osobę bezrobotną od dnia 13 października 1998 roku i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 21 października 1998 roku oraz o nie uznaniu za osobę bezrobotną od dnia 13 października 1998 roku; - z dnia [...] o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 620,40 zł; - z dnia [...] o uznaniu za bezrobotnego od dnia 8 kwietnia 1999 roku; - z dnia [...] o odmowie przyznania do zasiłku; - z dnia [...] o uchyleniu decyzji z dnia 20 kwietnia 1999 roku o odmowie przyznania prawa do zasiłku; - z dnia [...] o uchyleniu decyzji z dnia 20 kwietnia 1999 roku o odmowie przyznania prawa do zasiłku; - z dnia [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 lipca 1999 roku; wydane zostały z naruszeniem prawa, jednakże z powodu upływu 5 lat od dnia ich doręczenia nie podlegają uchyleniu; 2/ uchylenia decyzji: - z dnia [...] o uznaniu z dniem 5 maja 2003 roku za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku z dniem 13 maja 2003 roku; - z dnia [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 maja 1999 roku; - z dnia [...] o utracie prawa do zasiłku od dnia 13 maja 2004 roku. 3/ nie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 5 maja 2003 roku i o nie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, oraz uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nie uznania A. W. za osobę bezrobotną z dniem 25 czerwca 1993 roku i nie przyznania prawa do zasiłku, nie uznania za osobę bezrobotną z dniem 13 października 1998 roku i nie przyznania prawa do zasiłku i nie uznania za osobę bezrobotną z dniem 8 kwietnia 1999 roku i umorzył w tej sprawie postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ, odwołując się do treści przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wskazał, iż w świetle ugruntowanego już orzecznictwa podjęcie działalności gospodarczej uniemożliwiało przyznanie statusu osoby bezrobotnej osobom, które podjęły pozarolniczą działalność gospodarczą, nawet jeśli w dniu rejestracji faktycznej tej działalności nie prowadziły (miały zawieszoną działalność), ale nie dokonały jeszcze wykreślenia tej działalności z właściwej ewidencji. W niniejszej sprawie A. W. kilkakrotnie dokonywał rejestracji jako osoba bezrobotna - w dniu 25 czerwca 1993 roku, w dniu13 października 1998 roku, w dniu 8 kwietnia1999 roku i w dniu 5 maja 2003 roku przedkładając we właściwym powiatowym urzędzie pracy szereg dokumentów dotyczących przebiegu zatrudnienia wśród których brak było potwierdzenia, że w okresie od dnia 25 czerwca 1993 roku do dnia 5 maja 2003 roku składał jakiekolwiek decyzje, zaświadczenia, czy oświadczenia, które wskazywałyby, że informował urząd pracy o podjęciu, prowadzeniu bądź zawieszeniu działalności gospodarczej. Ustalenia faktyczne poczynione w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wykazały, że skarżący zgłosił do Urzędu Skarbowego w K. fakt podjęcia działalności, informował o jej zawieszeniu i likwidacji, wykazując w zeznaniach podatkowych za lata 1999 – 2002 uzyskane dochody, poniesione straty i koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Uchylając zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej nie uznania za osobę bezrobotną z dniem 25 czerwca 1993 roku, z dniem 13 października 1998 roku oraz z dniem 8 kwietnia 1999 roku organ odwoławczy stanął na stanowisku, że decyzje zostały wydane z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 151 § 2 k.p.a. Orzekając bowiem o nie uznaniu za osobę bezrobotną i nie przyznaniu prawa do zasiłku we wskazanych powyżej okresach organ I instancji pominął zupełnie kwestię, iż wcześniej orzekł już, że decyzje wydane w związku rejestracjami, które miały miejsce w dniu 25 czerwca 1993 roku, 13 października 1998 roku i w dniu 8 kwietnia 1998 roku zostały wydane z naruszeniem prawa, jednakże nie mogą zostać uchylone z powodu upływu 5 lat od dnia ich doręczenia stronie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. W. wskazał, iż nie zgadza się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, ponieważ w okresie pobierania zasiłku działalność gospodarcza, którą prowadził dodatkowo obok innego zatrudnienia była zawieszona na czas pobierania zasiłku. Podniósł, iż nie wiedział, że zawieszenie działalności nie jest równoznaczne z wyrejestrowaniem i nie był o tym fakcie poinformowany przez pracowników urzędu pracy. Podkreślił, iż o fakcie zawieszenia działalności informował urząd pracy podczas starania się o możliwość sfinansowania szkolenia na operatora koparki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast w myśl zaś art. 145 § 1 powołanej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Rozpatrując skargę, w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w istotny sposób, wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia. Przystępując od oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia należy na wstępie wskazać, iż zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie i służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Przy czym należy stwierdzić, że analogiczny zapis zawierał art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j. Dz. U. z 2003 r. NR 58, poz. 514 ze zm.), obowiązującej w dacie poszczególnych rejestracji skarżącego. Z powyższej regulacji wynika, iż bezrobotnym nie jest osoba, która prowadziła działalność gospodarczą, chociażby pozostawała bez pracy i była gotowa do jej podjęcia w ramach stosunku pracy, od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia wyrejestrowania tej działalności. W przypadku osób, które podjęły pozarolniczą działalność gospodarczą nieistotna była ani skala, ani rodzaj, czy forma podjętej działalności, a ponadto to, czy działalność przynosiła dochody i w jakiej wysokości. Decydujące znaczenie miał jedynie fakt wpisania danej osoby do ewidencji podmiotów gospodarczych w okresie od dnia wskazanego jako dzień rozpoczęcia działalności do dnia jej wykreślenia. Statusu bezrobotnego nie mogła więc uzyskać osoba, która zgłosiła się do urzędu pracy po dacie wskazanej w ewidencji jako dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej i przed dniem jej wyrejestrowania. Dopiero po wyrejestrowaniu działalności gospodarczej możliwe było uzyskanie statusu bezrobotnego. Przepis ten stwarza domniemanie, iż zarejestrowana działalność gospodarcza została podjęta z dniem podanym we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Podobne stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 6 grudnia 1996 roku, sygn. akt OPS 5/96 (opubl. ONSA z 1997r.,z.2, poz. 47). W uzasadnieniu tej uchwały Sąd przyjął, że samo sformułowanie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f obowiązującej wówczas ustawy z 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wskazuje, iż osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, musi wykazać nie tylko to, że nie podjęła działalności gospodarczej, ale także, iż działalności tej nie podjęła do dnia jej wyrejestrowania, co oznacza, że wykazanie tych okoliczności związane jest z wykreśleniem wpisu z ewidencji. Ciężar dowodu wykazania tych okoliczności spoczywa na osobie, która jest zainteresowana utrzymaniem uzyskanego wcześniej statusu bezrobotnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że jeżeli, z różnych przyczyn, organ zatrudnienia dopiero w późniejszym czasie uzyska dowody - będące podstawą wznowienia postępowania - że określona osoba uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, to w wyniku wznowienia postępowania (po uchyleniu decyzji wcześniejszych) może pozbawić statusu bezrobotnego osobę, która nie wykaże, że od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia jej wyrejestrowania, działalności tej nie podjęła. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej ustaliły, iż skarżący posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Gminy Ż. pod numerem ewidencyjnym [....] w okresie od dnia 15 listopada 1992 roku do dnia 3 listopada 2004 roku. Z zaświadczenia wydanego w dniu 25 listopada 2004r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. wynika, iż za lata 1999 – 2002 A. W. składał w organie podatkowym zeznania podatkowe, w których wykazywał przychody z działalności gospodarczej. Bezspornym jest także, że skarżący zgłaszał do właściwego urzędu skarbowego zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej w okresach od dnia 29 kwietnia 2000 roku do dnia 2 października 2000 roku, od dnia 30 kwietnia 2001 roku do dnia 15 października 2001 roku, od dnia 30 kwietnia 2002 roku do dnia 31 października 2002 roku oraz od dnia 1 lutego 2003 roku do dnia 3 listopada 2004 roku. Z analizy akt sprawy wynika jednocześnie, że A. W. czterokrotnie dokonywał rejestracji jako osoba bezrobotna – w dniu 25 czerwca 1993 roku, 13 października 1998 roku, 8 kwietnia 1999 roku i w dniu 5 maja 2003 roku, podpisując oświadczenie o zapoznaniu się z przepisami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz oświadczając, że nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej. W załączonej do akt sprawy "Karcie rejestracyjnej bezrobotnego" z dnia 5 maja 2003r. A. W. podpisał oświadczenie, iż nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej i jej nie zawiesił. Druk – "Informacja dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy", podpisana i otrzymana przez skarżącego w tym dniu, zawiera pouczenie, iż status bezrobotnego ma osoba, która nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia ustalonego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej. Brak jest przy tym jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, że skarżący przed dniem 21 października 2004 roku (wizyta w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w sprawie skierowania na szkolenie na stanowisku operatora koparki), zawiadomił urząd pracy o posiadaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, czy też zawieszeniu prowadzenia tej działalności. Ujawnienie w przedmiotowym stanie faktycznym, że skarżący w okresie od dnia 15 listopada 1992 roku do dnia 3 listopada 2004 roku posiadał zarejestrowaną działalność gospodarczą i jednocześnie był zarejestrowany jako osoba bezrobotna, stało się podstawą do wznowienia postępowania w powyższym zakresie. Istotne znaczenie ma bowiem sam fakt podjęcia działalności gospodarczej, nie zaś okres jej faktycznego prowadzenia, czy okoliczność jej zawieszenia zwłaszcza, że samo zawieszenie działalności gospodarczej nie jest wystarczające do uzyskania statusu osoby bezrobotnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2005 roku, sygn. akt II SA/Wa 1973/05, LEX nr 276499). Wskazać jednak należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a.). Celem postępowania wznowieniowego jest bowiem ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Podstawą wznowienia postępowania w niniejszej sprawie był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. O spełnieniu powyższej podstawy decyduje zatem kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, a ponadto okoliczności te i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydania decyzji ostatecznej, lecz dla organu są to okoliczności nowe tylko dlatego, że nie były wcześniej znane. Z kolei przez "nową okoliczność istotną dla sprawy" należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2000 roku, sygn. akt V SA 1885/99, LEX 50152). Oceniając w tym kontekście motywy zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, iż w datach dokonywania czterokrotnych rejestracji w dniu 25 czerwca 1993 roku, w dniu 13 października 1998 roku, w dniu 8 kwietnia 1999 roku i w dniu 5 maja 2003 roku, skarżącemu nie przysługiwał status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku. Podjął bowiem działalność od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji, a w dniach kolejnych rejestracji nie wyrejestrował tej działalności, z tego tytułu nie było więc uprawnienia do nabycia statusu osoby bezrobotnej i będącego tego następstwem prawa do zasiłku. Brak jest jednocześnie w aktach administracyjnych dokumentów, świadczących o tym, iż organ zatrudnienia przed dniem 21 października 2004r. posiadał informację o figurowaniu przez A. W. w ewidencji działalności gospodarczej. Słusznie zatem postąpił orzekający w niniejszej sprawie organ administracji stwierdzając, że decyzje o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, które wydane były w okresie od dnia 28 lipca 1993 roku do dnia 3 sierpnia 1999 roku wydane zostały z naruszeniem prawa, jednak nie podlegają uchyleniu z powodu upływu pięciu lat od dnia ich doręczenia lub ogłoszenia i orzekając jednocześnie o uchyleniu decyzji z dnia 9 maja 2003 roku, z dnia 21 maja 2003 roku i z dnia 24 maja 2004 roku i nie uznając skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 5 maja 2003 roku oraz nie przyznając z tą datą prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W części natomiast nieuznania przez organ I instancji za osobę bezrobotną z dniem 25 czerwca 1993 roku, z dniem 13 października 1998 roku i z dniem 8 kwietnia 1999 roku, organ odwoławczy prawidłowo umorzył postępowanie w sprawie, gdyż jak słusznie zauważył we wskazanym zakresie brak było podstaw do merytorycznego orzekania z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Rozważając natomiast zarzuty podniesione w skardze należy przede wszystkim stwierdzić, iż w dniu każdej z czterech rejestracji skarżący został należycie pouczony, jakie warunki musi spełniać osoba ubiegająca się o status bezrobotnego, co potwierdzał własnoręcznym podpisem złożonym na każdym oświadczeniu. Podpisane bowiem przez skarżącego oświadczenia (k nr 6, 36, 63, 82 akt administracyjnych) wyraźnie wskazują na okoliczność, iż wpis do ewidencji działalności gospodarczej, jak również zawieszenie tej działalności jest przesłanką negatywną do otrzymania statusu osoby bezrobotnej i zasiłku. Za bezzasadne należy zatem uznać twierdzenia skarżącego, iż nie został pouczony przez pracownika urzędu pracy, że zawieszenie działalności gospodarczej nie jest równoznaczne z jej wyrejestrowaniem. Dodatkowo, skarżący nie obalił w toku postępowania domniemania, iż nie podjął prowadzenia działalności gospodarczej od dnia wskazanego we wpisie do ewidencji tj. od 15 listopada 1992r. do dnia jej wyrejestrowania (3 listopada 2004r.). Fakt podjęcia działalności gospodarczej potwierdza m.in. pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 25 listopada 2004 roku informujące, iż za lata 1999 – 2002 A. W. składał zeznania podatkowe, w których wykazywał przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W dokumentacji sprawy nie znajduje również potwierdzenia zgłaszany przez A. W. zarzut, iż informował on pracownika urzędu pracy o zawieszeniu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Pomimo wezwań organu skarżący, nie przedłożył żadnego dokumentu świadczącego, iż przed dniem 21 października 2004r. powiadamiał urząd pracy o fakcie posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Okoliczności tej nie potwierdziło również prowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające. W ocenie Sądu ustalenia organów w zakresie wystąpienia w sprawie przesłanki stanowiącej odmowę przyznania skarżącej statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku znajdują dostateczne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, a ocena prawna ustalonego stanu faktycznego nie narusza przepisów prawa materialnego. Organy rozpoznające sprawę wnikliwie bowiem oceniły materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodnie z art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a przytoczona w zaskarżonej decyzji argumentacja organu odwoławczego w pełni zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone natomiast w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zaś stosownie do treści art. 250 powołanej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). a.ł.