III SA/Łd 606/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant: Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2010 roku sprawy ze skargi M.J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., orzekł o wymeldowaniu M. J. z miejsca pobytu stałego mieszczącego się w Ł. przy ul. P. [...] lokal nr [...]. Decyzja ta została wysłana M. J. na dwa adresy: Ł. ul. G. [...] m. [...] i Ł. ul. P. [...] m [...]. W dniu 2 października 2009 roku od powyższej decyzji M. J. złożył odwołanie. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wojewoda Ł. na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołanie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, iż w przypadku nieobecności adresata pisma doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w skrzynce na korespondencję lub gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43 k.p.a..). W razie natomiast niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej- w przypadku doręczania pisma przez pocztę, (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, iż organ pierwszej instancji wysłał zaskarżoną decyzję M. J. listem poleconym, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na adres: [...] Ł., ul. G. [...] m. [...]. Adres ten został wskazany przez wymeldowanego, jako adres do korespondencji, w sprawach lokalowych. Nadto we wniosku o wszczęcie postępowania o wymeldowanie Administracja Nieruchomościami Ł.-G. "Z." wskazała, że w trakcie wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego przez administratora posesji, ustalono, iż M. J. najprawdopodobniej przebywa wraz z K. M. (opiekunką) pod adresem: Ł. ul. G. [...] m. [...]. Na wskazany powyżej adres zostało również wysłane zawiadomienie o wszczęciu postępowania, które odebrała osobiście K. M. Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne Wojewoda Ł. stanął na stanowisku, iż wskazany powyżej adres należało uznać jako miejsce skutecznego doręczenia M. J. kierowanej do niego korespondencji, tym bardziej, że w toku postępowania dowodowego, strona nie zakwestionowała adresu i sposobu doręczania kierowanej do niej korespondencji. W tej sytuacji, Wojewoda Ł. uznał, iż wysyłanie dodatkowo M. J. korespondencji na adres: Ł., ul. P. [...] m. [...], należało uznać za niezasadne. Rolą organu meldunkowego było jednoznaczne ustalenie jednego adresu doręczania korespondencji stronie, jednakże, wobec faktu, że korespondencja kierowana do podejmowana była z obu ww. adresów, organ odwoławczy uznał, iż wcześniejsze doręczenie korespondencji, adresowanej do M. J., pod którymkolwiek z wymienionych adresów jest prawnie skuteczne. Z akt sprawy wynika bowiem, iż wobec nieobecności adresata pod adresem: Ł., ul. G. [...] m. [...] przesyłkę złożono we właściwym urzędzie pocztowym, pozostawiając adresatowi pierwsze awizo w dniu 10 lipca 2009 roku oraz powtórne awizo w dniu 17 lipca 2009 roku. Z powodu bezskutecznego upływu terminu 14 dni, decyzję należało uznać za doręczoną w dniu 24 lipca 2009 roku, co oznacza, że czternastodniowy termin przewidziany w art. 129 § 2 Kpa. do wniesienia odwołania biegł od dnia 25 lipca 2009 roku i upłynął w dniu 7 sierpnia 2009 roku. M. J. wniósł natomiast odwołanie w dniu 2 października 2009 roku (data stempla pocztowego), a więc po upływie przewidzianego w ustawie terminu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. J. wskazał, iż pismo, które w dniu 12 listopada 2009 roku złożył do Wojewody Ł. należy potraktować jako skargę. Podtrzymał zarzuty przedstawione w odwołaniu i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 26 lutego 2010 roku pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż popiera wniesioną skargę. Zarzucił organowi administracji naruszenie art. 65 k.p.a. Wyjaśnił, iż odwołanie zostało złożone przez skarżącego w dniu 7 sierpnia 2009 roku tj. ostatniego dnia wymaganego terminu. Pismo to znajdujące w aktach administracyjnych na karcie 139 i powinno być ono potraktowane przez organ I instancji jako odwołanie i stosownie do treści art. 65 § 2 k.p.a. przekazane do właściwego organu. W piśmie procesowym z dnia 2 marca 2010r. pełnomocnik skarżącego poinformował, iż pismo z karty 139 zostało wysłane do organu I instancji w dniu 7 sierpnia 2009r. listem zwykłym. Z informacji uzyskanej w organie I instancji wynika, iż pismo to wpłynęło do organu w dniu 12 sierpnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd badając legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia) ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zaznaczyć jednocześnie należy, że zgodnie z art. 134 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując, w tak zakreślonych granicach, oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 44, 77 § 1 i 80 kpa co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody Ł. z dnia [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia 2 lipca 2009 roku została doręczona odwołującemu się M. J., w trybie art. 44 k.p.a., w dniu 24 lipca 2009 roku. Termin na wniesienie odwołania, który zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., wynosi 14 dni, upływał więc w dniu 7 sierpnia 2009 roku. Z akt sprawy wynika natomiast, że odwołanie zostało złożone w dniu 2 października 2009 roku. Zgodnie z art. 129 § 1 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Termin na jego wniesienie wynosi zgodnie z § 2 wskazanego przepisu 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie. Z brzmienia tego przepisu wynika jasno, że aby można było rozważać kwestie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, co jest przedmiotem zaskarżonego postanowienia, najpierw należy ustalić bezspornie faktyczną datę, w której doręczono decyzję od której wnoszone jest odwołanie. Z akt sprawy winno więc bezspornie wynikać, czy upłynął 14 – dniowy termin, wskazany w art. 129 § 2 k.p.a., od dnia doręczenia stronie decyzji organu I instancji. Podstawowym zatem obowiązkiem organu rozstrzygającego kwestię ewentualnego uchybienia terminowi do wniesienia odwołania było bezsporne ustalenie daty doręczenia stronie decyzji pierwszoinstancyjnej oraz dnia, w którym upływał termin do wniesienia odwołania od tej decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż Wojewoda Ł. uznał, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 24 lipca 2009 roku, w trybie zastępczym uregulowanym w art. 44 k.p.a. Dowodem potwierdzającym takie stanowisko, na którym oparł się organ II instancji, ma być załączona do akt sprawy koperta wraz z dołączonym do niej potwierdzeniem odbioru (k.118 akt administracyjnych), zaadresowana: M. J. ul. G. [...] m. [...]. [...] Ł.. Na kopercie znajdują się pieczątki doręczyciela: "adresata nie zastałem. awizowano 10.07.09", "awizo powtórnie dnia 17.07.2009" oraz "zwrot nie podjęto w terminie". Jak wskazuje organ w swoim rozstrzygnięciu, ma to potwierdzać okoliczność złożenia zawiadomienia o nadejściu przesyłki poprzez złożenie pierwszego awiza i powtórnego awiza odbiorcy przesyłki (M. J.) w trybie art. 44 k.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie daje jednak podstaw do przyjęcia, iż decyzja z dnia [...] została skarżącemu skutecznie doręczona w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 24 lipca 2009 roku. W myśl art. 44 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Stosownie do § 2 tego przepisu, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3 wskazywanego przepisu). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Doręczenie uregulowane w art. 44 k.p.a. jest doręczeniem zastępczym. Stosowanie instytucji prawnej doręczenia zastępczego służyć ma zapewnieniu ekonomiki postępowania i zapobiegać przewlekaniu postępowania przez adresatów pism sporządzanych przez organy administracji. Jednocześnie omawiany sposób doręczenia stwarza stan fikcji w tym zakresie. Pozwala bowiem na domniemanie, iż strona rzeczywiście odebrała skierowaną do niej przesyłkę, pomimo iż w rzeczywistości sytuacja taka nie miała miejsca. Wobec tego stosowanie tej instytucji nie może być dowolne i może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy spełnione są wszystkie przesłanki wymienione w kolejnych paragrafach art. 44 kpa przy czym poszczególne czynności doręczenia muszą być wykonane z należytą starannością. Instytucja doręczenia zastępczego składa się z kilku istotnych czynności, których łączne wystąpienie warunkuje uznanie przesyłki za doręczoną. Czynności te wymienione są w poszczególnych paragrafach art. 44 kpa. Po pierwsze – nastąpić musi stwierdzenie niemożności doręczenia przesyłki adresatowi lub innej osobie uprawnionej do jej odbioru. Po drugie – musi mieć miejsce przechowanie przesyłki przez 14 dni w placówce pocztowej. Po trzecie – doręczyciel zobowiązany jest zawiadomić stronę o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie to umieścić należy w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe – na drzwiach mieszkania adresata. W takiej sytuacji na listonoszu spoczywa, wynikający z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 roku w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.), obowiązek zaznaczenia tych okoliczności na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (tzw. zwrotce). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Jeżeli powyższe czynności wykonano prawidłowo, organ administracji uprawniony jest uznać pismo za doręczone stronie z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Warunkiem jednak takiej oceny jest wykonanie wszystkich tych czynności z należytą starannością. Szczególnie istotne są obowiązki listonosza w prawidłowym wypełnieniu druku zwrotnego potwierdzenia odbioru. W orzecznictwie sądowym podkreśla się bowiem, że niezawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki, jak też zupełny brak informacji na zwrotce lub też jej nieczytelne wypełnienie oznaczają, że doręczenie jest bezskuteczne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 roku, sygn. akt I FSK 485/07 - niepublikowane, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1998 roku, sygn. akt I SA/Gd 1457/1996 - Lex nr 34760, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2001 roku, sygn. akt III RN 70/2000 - OSNP 2001/19/574,wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2002 roku, sygn. akt II SA/Gd 2552/1999 - Lex nr 76110). A zatem w sytuacji, gdy strona kwestionuje fakt otrzymania pisma, poprawnie wypełniony druk zwrotnego potwierdzenia odbioru jest dowodem niezbędnym dla ustalenia czy spełnione zostały przesłanki doręczenia zastępczego. W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma kwestia na jaki adres winna zostać wysłana decyzja organu I instancji z dnia [...]. a mianowicie na adres "Ł. ul. P. [...] m. [...]" czy też "Ł. ul. G. [...] m. [...]". Organ I instancji wysłał swoją decyzję na oba adresy zaś organ odwoławczy uznał, iż adres Ł. ul. G. [...] m. [...] jest miejscem skutecznego doręczenia gdyż skarżący wskazał go jako adres dla korespondencji w sprawach lokalowych. Nadto, w ocenie organu odwoławczego, w trakcie wywiadu środowiskowego ustalono, że M. J. najprawdopodobniej przebywa przy ul. G. [...] m. [...] zaś zawiadomienie o wszczęciu postępowania wysłane na ten adres odebrała osobiście K. M. Sąd w obecnym składzie nie podzielił poglądu organu odwoławczego w tym zakresie. W przekonaniu sądu, decyzja organu I instancji winna zostać doręczona skarżącemu na adres Ł. ul. P. [...] m. [...]. Zgodnie z treścią art.42 § 1 kpa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z wymienionego przepisu wynika, iż organ administracji doręcza pisma adresatowi w jego mieszkaniu. Przez sformułowanie "mieszkanie" należy rozumieć miejsce, w którym adresat przebywa z zamiarem dłuższego pobytu umożliwiającego doręczenie mu pisma. Przy ustaleniu zamieszkania adresata organ administracji może korzystać z wszelkich dostępnych danych i informacji. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest gdzie skarżący faktycznie zamieszkuje. Organy administracji stoją na stanowisku, iż M. J. mieszka przy ul. G. [...] m. [...], zaś skarżący podnosi, iż nadal przebywa przy ul. P. [...] m. [...] i ubiega się o wykup tego mieszkania. W związku z czym dla ustalenia adresu gdzie winna być kierowana korespondencja dla skarżącego istotny jest adres jaki podał M. J.. W postępowaniu w sprawie o wymeldowanie podał on adres ul. P. [...] m. [...] wynika to z koperty z 4 marca 2009r. nadesłanej do organu I instancji (k.11 akt administracyjnych), pisma z 4 marca 2009r. (k.21 akt administracyjnych), pisma z 30 kwietnia 2009r. (k.90 akt administracyjnych) i pisma z 5 czerwca 2009r. (k.103 akt administracyjnych). We wszystkich tych pismach skarżący podał adres ul. P. [...] m. [...] co dowodzi, iż wskazał ten adres dla kierowania do niego wszelkiej korespondencji. Nie znalazła potwierdzenia okoliczność podniesiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż M. J. wskazał jako adres dla korespondencji – ul. G. [...] m. [...]. W aktach administracyjnych faktycznie znajdują się dwa pisma gdzie wskazano adres dla korespondencji – ul. G. [...] m.[...]. Jest to pismo K. M. z 11 sierpnia 2008r. skierowane do Dyrektora AN Ł. G. "Z." (k.18 akt administracyjnych) oraz pismo skarżącego do Przewodniczącego Rady Miejskiej w Ł. z 27 października 2008r. (k.19 akt administracyjnych). Oba pisma zostały jednak sporządzone kilka miesięcy przed wszczęciem postępowania w wymeldowanie M. J. (postępowanie o wymeldowanie wszczęto 20 lutego 2009r.) a poza tym, nie były skierowane do organu I instancji. W związku z czym nie można uznać, iż wskazany w tych pismach adres dla korespondencji jest aktualny w sprawie o wymeldowanie skarżącego. Skoro M. J. w pismach skierowanych do organu I instancji, w postępowaniu o wymeldowanie, wskazał adres ul. P. [...] m. [...] to korespondencja, w tym także decyzja organu I instancji, winna być wysłana na ten adres. Sąd zatem stanął na stanowisku, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy decyzja organu I instancji winna być doręczona na adres wskazany przez skarżącego tzn. ul. P. [...] m. [...] i od daty doręczenia decyzji na ten adres winien rozpocząć bieg terminu do wniesienia odwołania. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż decyzja organu I instancji została wysłana M. J. na ul. P. [...] m. [...] (k.116 akt administracyjnych). Ze zwrotnego dowodu doręczenia przesyłki wynika, iż doręczyciel próbował ją doręczyć w dniu 5 sierpnia 2009r. Na kopercie znajduje się adnotacja "adresata nie zastałem. Awizowano UP Ł. [...]". Ponownie próbowano doręczyć przesyłkę w dniu 12 sierpnia 2009r. Na kopercie znajduje się adnotacja "awizo powtórne". Z zapisów tych wynika, iż w dniach 5 i 12 sierpnia doręczyciel próbował doręczyć przesyłkę i zostawił awizo. Nie wiadomo jednak gdzie awizo zostało umieszczone. Kwestia ta musi być wyjaśniona aby można było dokonać oceny prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji. Aby przyjąć, iż przesyłka została skutecznie doręczona w trybie art.44 kpa konieczne jest spełnienie wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie. Konieczne jest zatem ustalenie dlaczego przesyłka nie mogła zostać doręczona w sposób wskazany w art.42 i 43 kpa, doręczyciel musi pozostawić informację o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym przy czym informacja ta musi zostać pozostawiona w oddawczej skrzynce pocztowej adresata lub w drzwiach jego mieszkania. Z akt administracyjnych w rozpoznawanej sprawie nie wynika aby przesłanki te zostały spełnione. Nie wiadomo bowiem gdzie w dniach 5 i 12 sierpnia doręczyciel zostawił awizo. Wobec tego, iż nie zostały spełnione przesłanki doręczenia określone w art.44 kpa nie można uznać, iż przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji, została skarżącemu skutecznie doręczona. Obowiązkiem organu administracji było dokładne wyjaśnienie kwestii doręczenia decyzji organu I instancji. Należało zatem wyjaśnić w urzędzie pocztowym gdzie doręczyciel pozostawił awizo w dniach 5 i 12 sierpnia 2009r. i w zależności od wyników tego wyjaśnienia ustalić czy i ewentualnie którego dnia miało miejsce skuteczne doręczenie decyzji organu I instancji. Reasumując sąd uznał, iż skarga jest uzasadniona. Organ odwoławczy błędnie uznał, iż decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącemu na adres ul. G. [...] m. [...] w dniu 24 lipca 2009r. Ocenie organu powinna podlegać prawidłowość doręczenia decyzji na adres wskazany przez M. J. ul. P. [...] m. [...]. Kwestia doręczenia decyzji organu I instancji na ten adres nie została dokładnie wyjaśniona. Organ administracji naruszył przepisy art.7, 44, 77 § 1 i 80 kpa co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją takiego stanowiska jest uznanie, iż organ nie miał podstaw do oceny, że w sprawie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania gdyż w przypadku niedoręczenia stronie decyzji nie mógł upłynąć termin do wniesienia odwołania, o którym mowa w art.129 § 2 kpa. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1c.) ustawy z 30 sierpnia 2002r., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien wyjaśnić kwestię doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji na adres ul. P. [...] m. [...]. W szczególności należy wyjaśnić gdzie doręczyciel zostawił awizo i w zależności od wyników tego wyjaśnienia podjąć dalsze czynności w sprawie w tym w przypadku nieważności uznania doręczenia zastępczego za prawidłowe ewentualnie ponownie doręczyć decyzję skarżącemu. Organ winien także odnieść się do kwestii uznania za odwołanie pisma M. J. z dnia 7 sierpnia 2009r. (k.140 akt administracyjnych) i o ile zaistnieje taka potrzeba ustalić datę złożenia tego pisma przez skarżącego. A. B.