III SA/Łd 607/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2010 roku sprawy ze skargi K.M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie III SA/Łd 607/09 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] (znak [...]) Wojewoda [...], działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] (znak [...]) orzekającej o wymeldowaniu K. M. z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ul. A. w Ł.. Z załączonych akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia [...] (znak [...]) Prezydent Miasta Ł. orzekł o wymeldowaniu K. M. z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ul. A. w Ł.. Powyższa decyzja została skierowana do strony postępowania na dwa osobne adresy: K. M., [...], ul. B. oraz K. M., [...], ul. A. Przesyłka wysłana na adres: "K. M., [...], ul. B." – z uwagi na brak osobistego odbioru przesyłki przez adresata - uznana została przez organ za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. W dniu 2 października 2009 r. K. M. wniosła do Wojewody Łódzkiego odwołanie od przedmiotowej decyzji. W treści niniejszego strona podnosiła, że nie zna treści decyzji organu I instancji. O fakcie wymeldowania z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ul. A. w Ł. dowiedziała się "z korespondencji administracyjnej". Wskazywała, iż odwoływała się "do instancji nadrzędnej poprzez Urząd Ł.-G. Wydział Spraw Społecznych i Rejestracji licznymi dokumentami", na powyższe jednak – jak stwierdziła – nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Postanowieniem z dnia [...] (znak [...]) Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ szeroko opisał zasady doręczania pism w toku postępowania administracyjnego. Następnie organ odwoławczy wskazał szczegółowo na okoliczności w jakich doszło do doręczenia spornej decyzji organu I instancji. Wojewoda stwierdził, że organ I instancji zaskarżoną decyzję wysłał K. M. listem poleconym, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na adres: [...], ul. B. Wskazał, że adres ten został wskazany przez K. M., jako adres do korespondencji, w sprawach dotyczących przyznania jej tytułu prawnego do lokalu nr 4 przy ul. A. w Ł.. Dalej organ podniósł, że we wniosku o wszczęcie postępowania o wymeldowanie K. M., Administracja Nieruchomościami Ł.-G. "Zachód" wskazała, że w trakcie wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego przez administratora posesji, ustalono, iż K. M. najprawdopodobniej przebywa pod adresem: Łódź ul. B. Organ odwoławczy podniósł także, iż – jak wynika z akt sprawy – na tenże adres organ I instancji wysłał K. M. zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Zawiadomienie to K. M. odebrała osobiście, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Z tych wszystkich względów, zdaniem Wojewody, wskazany wyżej adres należało uznać jako miejsce skutecznego doręczania K. M. kierowanej do niej korespondencji, tym bardziej, że w toku postępowania dowodowego, K. M. nie kwestionowała powyższego adresu. W tej sytuacji – jak stwierdził organ odwoławczy – kierowanie dla K. M. dodatkowo korespondencji na adres: Ł., ul. A. m 4 należało uznać za niezasadne. Wprawdzie nie ulega wątpliwości, że w sytuacji, gdy K. M. osobiście odbierała kierowaną do niej korespondencję na dwa adresy, rzeczą organu meldunkowego było jednoznaczne ustalenie jednego adresu do korespondencji, jednakże wobec faktu, że K. M. osobiście odbierała korespondencję z obu ww. adresów, organ odwoławczy uznał, iż wcześniejsze odebranie przez nią korespondencji pod którymkolwiek z wymienionych adresów jest prawnie skuteczne. Dalej Wojewoda wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] została doręczona odwołującej, w trybie art. 44 k.p.a., w dniu 24 lipca 2009 r. Z dokumentacji sprawy wynikało bowiem, iż wobec niezastania K. M. pod adresem: [...], ul. B. przedmiotową decyzję złożono w Urzędzie Pocztowym, pozostawiając adresatowi pierwsze awizo w dniu 10 lipca 2009 r. oraz powtórne awizo w dniu 17 lipca 2009 r. Jak podniósł organ, stosowne adnotacje znajdują się na zwróconej do urzędu korespondencji. W tej sytuacji, termin na wniesienie odwołania, który zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., wynosi 14 dni, upływał – zdaniem organu odwoławczego – w dniu 7 sierpnia 2009 r. Ponieważ odwołanie zostało złożone przez skarżącą w dniu 2 października 2009 r., zdaniem Wojewody, doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Na postanowienie organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła K. M. W uzasadnieniu skargi strona oświadczyła, że nie mieszka i nigdy nie mieszkała przy ul. B., natomiast mieszka przy ul. A. m. 4. Stwierdziła, że "były składane liczne wyczerpujące pisma urzędowe i dowodowe we właściwych terminach procesowych i odwoławczych". Skarżąca zarzuciła ponadto, że nie była informowana o środkach odwoławczych, nie zna treści akt i stawianych zarzutów. Podkreśliła też, że termin do wniesienia środków odwoławczych płynie od dnia podpisania odbioru, "a nie od dnia pism składanych na pocztach". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując w pełni swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 26 lutego 2010 r. pełnomocnik skarżącej popierał skargę. Zarzucił organowi naruszenie art. 65 k.p.a. i oświadczył, że odwołanie skarżącej zostało złożone 7 sierpnia 2009 r. – ostatniego dnia terminu. Pismo to znajduje się na karcie 139 akt administracyjnych i powinno być potraktowane przez organ I instancji jako odwołanie i przekazane do właściwego organu stosownie do treści art. 65 § 2 k.p.a. Zobowiązał się przy tym do doręczenia do Sądu dowodu nadania pisma w Urzędzie pocztowym. W piśmie procesowym z dnia 2 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącego poinformował, iż pismo z dnia 7 sierpnia 2009 r. (karty 139 akt adm.) zostało wysłane do organu I instancji listem zwykłym. Z informacji uzyskanej w organie I instancji wynika, iż wg rejestru korespondencji pismo datowane 7.08.2009 r. wpłynęło do organu w dniu 12 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd badając legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia) ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zaznaczyć jednocześnie należy, że zgodnie z art. 134 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując, w tak zakreślonych granicach, oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] została doręczona odwołującej się K. M., w trybie art. 44 k.p.a., w dniu 24 lipca 2009 r. Termin na wniesienie odwołania, który zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., wynosi 14 dni, upływał więc w dniu 7 sierpnia 2009 r. Z akt sprawy wynika natomiast, że odwołanie zostało złożone w dniu 2 października 2009 r. Zgodnie z art. 129 § 1 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Termin na jego wniesienie wynosi zgodnie z § 2 wskazanego przepisu 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie. Z brzmienia tego przepisu wynika jasno, że aby można było rozważać kwestie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, co jest przedmiotem zaskarżonego postanowienia, najpierw należy ustalić bezspornie faktyczną datę, w której doręczono decyzję, co do której wnoszone jest odwołanie. Z akt sprawy winno więc bezspornie wynikać, czy upłynął 14 – dniowy termin, wskazany w art. 129 § 2 k.p.a., od dnia doręczenia stronie decyzji organu I instancji. Podstawowym zatem obowiązkiem organu rozstrzygającego kwestię ewentualnego uchybienia terminowi do wniesienia odwołania było bezsporne ustalenie daty doręczenia stronie decyzji pierwszoinstancyjnej oraz dnia, w którym upływał termin do wniesienia odwołania od tej decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż Wojewoda [...] uznał, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] została skarżącej skutecznie doręczona w dniu 24 lipca 2009 r., w trybie zastępczym uregulowanym w art. 44 k.p.a. Dowodem potwierdzającym takie stanowisko, na którym oparł się organ II instancji, ma być załączona do akt sprawy koperta wraz z dołączonym do niej potwierdzeniem odbioru (k. 113 akt administracyjnych), zaadresowana: K. M. ul. B. [...]. Na kopercie znajdują się pieczątki doręczyciela: "adresata nie zastałem. awizowano 10.07.09" wraz z odciskiem datownika, "awizo powtórne dnia 17.07.2009" oraz "zwrot nie podjęto w terminie" z odciskiem datownika 27.07.09. Jak wskazuje organ w swoim rozstrzygnięciu, w sytuacji bezskutecznego upływu terminu 14 dni, decyzję należało uznać za doręczoną 24 lipca 2009 r. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie daje jednak podstaw do przyjęcia, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] została skarżącej skutecznie doręczona w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 24 lipca 2009 roku. W myśl art. 44 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Stosownie do § 2 tego przepisu, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3 wskazywanego przepisu). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Doręczenie uregulowane w art. 44 k.p.a. jest doręczeniem zastępczym. Stosowanie instytucji prawnej doręczenia zastępczego służyć ma zapewnieniu ekonomiki postępowania i zapobiegać przewlekaniu postępowania administracyjnego przez adresatów pism. Jednocześnie omawiany sposób doręczenia stwarza stan fikcji w tym zakresie. Pozwala bowiem na domniemanie, iż strona odebrała w określonej dacie skierowaną do niej przesyłkę, pomimo iż w rzeczywistości sytuacja taka nie miała miejsca. Wobec tego stosowanie tej instytucji nie może być dowolne i może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy spełnione są wszystkie przesłanki wymienione w kolejnych paragrafach art. 44 kpa przy czym poszczególne czynności doręczenia muszą być wykonane z należytą starannością. Instytucja doręczenia zastępczego składa się z kilku istotnych czynności, których łączne wystąpienie warunkuje uznanie przesyłki za doręczoną. Czynności te wymienione są w poszczególnych paragrafach art. 44 kpa. Po pierwsze – nastąpić musi stwierdzenie niemożności doręczenia przesyłki adresatowi lub innej osobie uprawnionej do jej odbioru. Po drugie – musi mieć miejsce przechowanie przesyłki przez 14 dni w placówce pocztowej. Po trzecie – doręczyciel zobowiązany jest zawiadomić stronę o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie to umieścić należy w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe – na drzwiach mieszkania adresata. W takiej sytuacji na listonoszu spoczywa, wynikający z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 roku w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.), obowiązek zaznaczenia tych okoliczności na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (tzw. zwrotce). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Jeżeli powyższe czynności wykonano prawidłowo, organ administracji uprawniony jest uznać pismo za doręczone stronie z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Warunkiem jednak takiej oceny jest wykonanie wszystkich tych czynności z należytą starannością. Szczególnie istotne są obowiązki listonosza w prawidłowym wypełnieniu druku zwrotnego potwierdzenia odbioru. W orzecznictwie sądowym podkreśla się bowiem, że niezawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki, jak też zupełny brak informacji na zwrotce lub też jej nieczytelne wypełnienie oznaczają, że doręczenie jest bezskuteczne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 roku, sygn. akt I FSK 485/07 - niepublikowane, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1998 roku, sygn. akt I SA/Gd 1457/1996 - Lex nr 34760, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2001 roku, sygn. akt III RN 70/2000 - OSNP 2001/19/574,wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2002 roku, sygn. akt II SA/Gd 2552/1999 - Lex nr 76110). A zatem w sytuacji, gdy strona kwestionuje fakt otrzymania pisma, poprawnie wypełniony druk zwrotnego potwierdzenia odbioru jest dowodem niezbędnym dla ustalenia czy spełnione zostały przesłanki doręczenia zastępczego. W rozpoznawanej sprawie rozważania należy rozpocząć od wyjaśnienia na jaki adres winna zostać wysłana decyzja organu I instancji z dnia [...] a mianowicie na adres "Ł. ul. A." czy też "Ł. ul. B.". Organ I instancji wysłał swoją decyzję na oba adresy zaś organ odwoławczy uznał, iż skutecznie doręczona została skarżącej decyzja przesłana na adres Ł. ul. B. gdyż skarżąca wskazała ten adres jako adres dla korespondencji w sprawach lokalowych. Nadto w trakcie wywiadu środowiskowego ustalono, że skarżąca najprawdopodobniej przebywa przy ul. B., gdzie osobiście odebrała zawiadomienie o wszczęciu postępowania. W tej sytuacji , w ocenie organu odwoławczego, kierowanie korespondencji dla K. M. na adres: Ł., ul. A. należało uznać za niezasadne. Sąd w obecnym składzie nie podziela poglądu organu odwoławczego w tym zakresie. W przekonaniu sądu, decyzja organu I instancji winna być przesłana skarżącej przede wszystkim na adres Ł. ul. A. Zgodnie z treścią art. 42 § 1 kpa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z wymienionego przepisu wynika, iż organ administracji doręcza pisma adresatowi w jego mieszkaniu. Przez sformułowanie "mieszkanie" należy rozumieć miejsce, w którym adresat przebywa z zamiarem dłuższego pobytu umożliwiającego doręczenie mu pisma. Przy ustaleniu zamieszkania adresata organ administracji może korzystać z wszelkich dostępnych danych i informacji. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest gdzie skarżąca faktycznie zamieszkuje. Organy administracji stoją na stanowisku, iż skarżąca mieszka przy ul. B., ona zaś podnosi, iż nadal przebywa przy ul. A. i ubiega się o wykup tego mieszkania. W związku z czym dla ustalenia adresu, pod który winna być kierowana korespondencja istotny jest adres, jaki podawała K. M. W postępowaniu w sprawie o wymeldowanie podawała ona konsekwentnie adres ul. A. Wynika to z koperty z 4 marca 2009 r. nadesłanej do organu I instancji (k. 9 akt administracyjnych), pisma z 4 marca 2009 r. (k. 20 akt administracyjnych), pisma z 30 kwietnia 2009 r. (k. 90 akt administracyjnych) i pisma z 5 czerwca 2009 r. (k. 104 akt administracyjnych). We wszystkich tych pismach skarżąca podawała adres ul. A. co dowodzi, iż ten adres wskazała jako adres, na który należy kierować do niej wszelką korespondencję. Nie znalazła potwierdzenia okoliczność podniesiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż K. M. wskazała jako adres dla korespondencji – ul. B. W aktach administracyjnych faktycznie znajdują się dwa pisma gdzie wskazano adres dla korespondencji – ul. B. Jest to pismo K. M. z 11 sierpnia 2008 r. skierowane do Dyrektora AN Ł. G. "Zachód" (k. 14 akt administracyjnych) oraz pismo skarżącej do Przewodniczącego Rady Miejskiej w Ł. z 27 października 2008 r. (k. 15 akt administracyjnych). Oba pisma zostały jednak sporządzone kilka miesięcy przed wszczęciem postępowania w wymeldowanie (postępowanie o wymeldowanie wszczęto 20 lutego 2009 r.), a poza tym, nie były skierowane do organu I instancji. W związku z czym nie można było uznać, iż wskazany w tych pismach adres dla korespondencji jest aktualny w sprawie o wymeldowanie skarżącej. Skoro K. M. w pismach skierowanych do organu I instancji, w postępowaniu o wymeldowanie, wskazała adres ul. A., to korespondencja, w tym także decyzja organu I instancji, winna być wysłana na ten adres. Sąd zatem stanął na stanowisku, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, od daty doręczenia decyzji na powyższy adres winien być liczony termin do wniesienia odwołania. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż decyzja organu I instancji została wysłana na ul. A. (k. 112 akt administracyjnych). Ze zwrotnego dowodu doręczenia przesyłki wynika, iż doręczyciel próbował ją doręczyć w dniu 5 sierpnia 2009 r. Na kopercie znajduje się adnotacja "adresata nie zastałem. Awizowano UP Ł. 7". Ponownie próbowano doręczyć przesyłkę w dniu 12 sierpnia 2009 r. Na kopercie znajduje się przy tej dacie adnotacja "awizo powtórne". Z zapisów tych wynika, iż w dniach 5 i 12 sierpnia doręczyciel próbował doręczyć przesyłkę i zostawił awizo. Nie wiadomo jednak gdzie awizo, czyli zawiadomienie o nadejściu przesyłki i miejscu gdzie można ją odebrać, zostało umieszczone. Kwestia ta musi być wyjaśniona, aby można było dokonać oceny prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji. Aby przyjąć, iż przesyłka została skutecznie doręczona w trybie art. 44 kpa konieczne jest spełnienie wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie. Konieczne jest zatem ustalenie dlaczego przesyłka nie mogła zostać doręczona w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa, doręczyciel musi pozostawić informację o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym - przy czym - informacja ta musi zostać pozostawiona w oddawczej skrzynce pocztowej adresata lub w drzwiach jego mieszkania. Z akt administracyjnych w rozpoznawanej sprawie nie wynika aby przesłanki te zostały spełnione. Nie wiadomo bowiem gdzie w dniach 5 i 12 sierpnia doręczyciel zostawił awizo. Wobec tego, iż nie zostały spełnione przesłanki doręczenia określone w art. 44 kpa nie można uznać, iż przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji, została skarżącemu skutecznie doręczona. Obowiązkiem organu administracji było dokładne wyjaśnienie kwestii doręczenia decyzji organu I instancji. Należało zatem wyjaśnić w urzędzie pocztowym gdzie doręczyciel pozostawił awizo w dniach 5 i 12 sierpnia 2009 r. i w zależności od wyników tego wyjaśnienia ustalić czy i ewentualnie którego dnia miało miejsce skuteczne doręczenie decyzji organu I instancji. Reasumując sąd uznał, iż skarga jest uzasadniona. Organ odwoławczy błędnie uznał, iż decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącej na adres ul. B. w dniu 24 lipca 2009 r. Ocenie organu powinna podlegać prawidłowość doręczenia decyzji na adres wskazany przez K. M. ul. A. Kwestia doręczenia decyzji organu I instancji na ten adres nie została dokładnie wyjaśniona. Organ administracji naruszył przepisy art. 7, 44, 77 § 1 i 80 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją takiego stanowiska jest uznanie, iż organ nie miał podstaw do oceny, że w sprawie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, gdyż w przypadku niedoręczenia stronie decyzji nie mógł upłynąć termin do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1c.) ustawy z 30 sierpnia 2002r., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien wyjaśnić kwestię doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji na adres ul. A. W szczególności należy wyjaśnić gdzie doręczyciel zostawił awizo i w zależności od wyników tego wyjaśnienia podjąć dalsze czynności w sprawie, w tym w przypadku niemożności uznania doręczenia zastępczego za prawidłowe ewentualnie ponownie doręczyć decyzję skarżącej. Organ winien także odnieść się do kwestii uznania za odwołanie pisma skarżącej, datowanego na 7.08.2009 r. i, o ile zaistnieje taka potrzeba, ustalić także datę złożenia tego pisma przez skarżącą. r.a.