III SA/Łd 613/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – III Wydział w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant: Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w rejestrze ewidencji gruntów oddala skargę. IIISA/Łd 613/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a., oraz art. 7b/ ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w rejestrze gruntów i budynków dla działki nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...], polegającej na ujawnieniu H. N. jako władającej działką. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. W dniu [...] r. H. N. wystąpiła do Starostwa Powiatowego w W. z wnioskiem o wpisanie jej do ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla przedmiotowej działki, jako władającej na zasadach posiadania samoistnego. Jako podstawę prawną dokonania wpisu strona wskazała § 10 ust. 2 w związku z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38 poz. 454). Do wniosku załączyła zaświadczenie Urzędu Gminy w O. z dnia [...] r. potwierdzające objęcie z dniem [...] roku w posiadanie samoistne przedmiotowej działki. Starosta W., odmawiając dokonania zmiany w ewidencji, wskazał, iż powołany przez stronę § 12 ust. 2 rozporządzenia określa postępowanie w przypadku braku danych właściciela bądź władającego nieruchomością. W prowadzonym przez Starostwo W. rejestrze ewidencji gruntów dla przedmiotowej działki, jako władająca nieruchomością figuruje A. F. Brak zatem w ocenie organu podstaw do zastosowania procedury regulowanej przez § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Nadto organ wskazał, iż zgodnie z treścią § 12 ust. 1 rozporządzenia prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie: wpisów dokonanych w księgach wieczystych, umów zawartych w formie aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych oraz umów dzierżaw, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Organ wskazał również, iż zmiany wprowadzone do rejestrów ewidencyjnych mają charakter czynności materialno-technicznych i nie mogą w żaden sposób kształtować lub kreować stanu prawnego lub faktycznego. Zdaniem organu w niniejszej sprawie skoro, jak podnosi strona wnioskująca A.F. "już od dawna nie żyje", to jej następcy prawni winni przeprowadzić postępowanie spadkowe i po uzyskaniu prawomocnego orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku przedłożyć Staroście, jako prowadzącemu ewidencję gruntów. W odwołaniu od decyzji organu I instancji H. N. wniosła o jej zmianę poprzez dokonanie wpisu zgodnie z wnioskiem z dnia 7 lutego 2008 r. W ocenie odwołującej przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. określa postępowanie w przypadku braku danych odnośnie właściciela, bądź władającego nieruchomością. Przepis ten jest jasny i nie wymaga wykładni. Stanowi on bowiem, iż o wykazaniu w ewidencji osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 2, orzeka starosta w drodze decyzji. Natomiast, zgodnie z § 10 ust. 2, w przypadku braku danych dotyczących właścicieli nieruchomości, w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają. Zdaniem odwołującej decyzja wydana na podstawie § 12 ust. 2 rozporządzenia nie rozstrzyga kwestii spornej, nie kreuje nowego stanu prawnego, ani faktycznego, ale potwierdza aktualny stan faktyczny, jest decyzją deklaratoryjną. Decyzją z dnia [...] r. Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że przepisy § 10 ust. 2 oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2002 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków odnieść należy tylko do gruntów państwowych i samorządowych, zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Powołane bowiem rozporządzenie z dnia 29 marca 2001 r. wydane zostało na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis ten upoważniał właściwego ministra do określenia w drodze rozporządzenia m.in. szczegółowego zakresu informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, zapewniającego informacje o gruntach, budynkach, lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych, władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Organ odwoławczy wskazał, że zakres informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków został jednak określony przez samego ustawodawcę w art. 20 ust. 1- 3a/ powołanej ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, z jednoczesnym upoważnieniem Rady Ministrów, zawartym w art. 20 ust. 4 powołanej ustawy, do rozszerzenia tego zakresu w drodze stosownego rozporządzenia, przy uwzględnieniu zadań administracji publicznej. Tylko zatem Rada Ministrów została przez ustawodawcę upoważniona do rozszerzenia zakresu informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, w tym informacji określonych w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, dotyczących osób władających gruntami. Skoro przepis art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy stanowi, iż w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się jedynie władających gruntami państwowymi i samorządowymi, a Rada Ministrów nie wydała rozporządzenia o rozszerzeniu zakresu informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, dotyczących osób władających innymi gruntami, to nie można traktować przepisów § 10 ust. 2 i § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 roku, jako podstawy prawnej do wykazywania w ewidencji gruntów i budynków władających również innymi gruntami, niż grunty państwowe i samorządowe. Nie można bowiem z art. 26 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wyprowadzić uprawnienia do rozszerzenia zakresu informacji objętych ewidencją gruntów i budynków dla ministra, który wydał rozporządzenie z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków, skoro ustawodawca upoważnił do dokonania takiego rozszerzenia tylko Radę Ministrów w art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jeżeli kompetencję do wydania aktu wykonawczego w określonym zakresie ustawodawca wyraźnie zastrzegł dla wskazanego organu, w tym przypadku dla Rady Ministrów, to nie można w drodze zabiegów interpretacyjnych przypisywać tej kompetencji także innemu organowi, którego upoważnienie do wydania aktu wykonawczego nie pozostaje w wyraźnym związku normatywnym z upoważnieniem do wydania takiego aktu w określonym zakresie przez organ, który wskazał ustawodawca. Zatem decyzję Starosty W. z dnia [...] r. organ odwoławczy uznał za odpowiadającą prawu. Ponadto organ II instancji wskazał na dopuszczalność wykazania w ewidencji gruntów i budynków wpisów dotyczących władania innymi gruntami niż grunty państwowe i samorządowe na podstawie art. 51 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, jeżeli wpisy te dokonane zostały przed wejściem w życie powołanej ustawy, w szczególności przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków. Nadto powołując się na dorobek orzeczniczy sądów administracyjnych, organ wskazał, że przez władającego, w nowych wpisach do ewidencji gruntów i budynków, należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną, która ma odpowiedni tytuł prawny do władania gruntem, pochodzący od jego właściciela. Tytuły takie powinny wynikać z dokumentów określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi H. N.wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] r. W ocenie skarżącej stanowisko organu administracji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowe. Zdaniem skarżącej rozporządzenie z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie stanowi rozszerzenia zakresu informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, ale ich uszczegółowienie. Ma między innymi zapewnić informację o gruntach, budynkach, lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Przyjmując natomiast stanowisko wyrażone przez organ, należałoby uznać, że w ewidencji gruntów i budynków nie można ujawnić danych podmiotów wymienionych w § 11 ust. 1 rozporządzenia, gdyż nie są to dane określone w art. 20 ust. 1-3a/ ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W odpowiedzi na skargę Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł.wnosił o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób określony w art. 145 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Kwestie związane z prowadzeniem ewidencji gruntów reguluje art. 20 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z art. 20 ust. 1, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty: 2) budynków – ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali – ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty lub ich części; 2) miejsce zamieszkania lub siedziby osób wymienionych w pkt 1; 3) informacje o wpisaniu do rejestru zabytków; 4) wartość nieruchomości (art. 20 ust. 2 powołanej ustawy). Postępowanie ewidencyjne jest postępowaniem rejestrowym, co oznacza, że nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, budynków, lokali, ani nie nadaje tych praw, rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. W przypadku regulacji dotyczących ewidencji gruntów chodzi o naniesienie do ewidencji prawidłowych danych o gruntach, budynkach i lokalach, co ma charakter informacyjny. Ewidencja gruntów jest tylko zbiorem informacji wynikających z odpowiedniej dokumentacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 1998 r. sygn. akt II SA 1094/98, LEX nr 41305). Stosownie do treści art. 22 ust. 1 powołanej ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte wnioskiem H. N. z dnia [...] roku. Kwestią sporną jest odmowa wykazana przez Starostę W. w ewidencji gruntów i budynków H. N., jako osoby władającej działką nr [...], położoną w obrębie [...], jednostce ewidencyjnej O., powiat wieluński. Z akt sprawy wynika, że w rejestrze ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w W.dla działki nr [...], położonej w obrębie W., w jednostce ewidencyjnej O., o powierzchni [...] ha jako władająca, na zasadach posiadania samoistnego, wpisana jest A. F. Z akt sprawy nie wynika zaś, że przedmiotowa działka jest gruntem państwowym lub samorządowym. Skarżąca we wniosku podała, że A. F. nie żyje, a nieruchomością od 2006 roku włada ona i od tego roku opłaca od niej podatki. Z przepisu § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) wynika natomiast, że ewidencja obejmuje dane dotyczące właścicieli nieruchomości. W przypadku braku danych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają (§ 10 ust. 2). O wykazaniu w ewidencji osób i jednostek organizacyjnych, które nieruchomościami władają, orzeka starosta w drodze decyzji (§ 12 ust. 2 rozporządzenia). Rację ma organ odwoławczy, że przepisy § 10 ust. 2 oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków należy odnieść tylko do gruntów państwowych i samorządowych, zgodnie z powołanym wyżej art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zauważyć bowiem należy, iż rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków wydane zostało na podstawie delegacji zawartej w art. 26 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. W myśl tego przepisu, minister właściwy do spraw administracji publicznej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi, określi, w drodze rozporządzenia, sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowy zakres informacji objętych tą ewidencją, sposób i terminy sporządzania powiatowych, wojewódzkich i krajowych zestawień zbiorczych danych objętych tą ewidencją, a także rodzaje budynków i lokali, które nie będą wykazywane w ewidencji, oraz zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości, zapewniając informację o gruntach, budynkach, lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych, władających tymi gruntami, budynkami i lokalami, a także szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych. Z powyższego wynika upoważnienie dla ministra do określenia w drodze rozporządzenia m.in. szczegółowego zakresu informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, zapewniającego informacje o gruntach i budynkach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych, władających tymi gruntami. Prawidłowo wskazał organ odwoławczy, że z art. 26 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie można wyprowadzić uprawnienia do rozszerzenia zakresu informacji objętych ewidencją gruntów i budynków dla ministra, który wydał rozporządzenie z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zauważyć też należy, iż zgodnie z art. 20 ust. 4 powołanej ustawy, Rada Ministrów może rozszerzyć, w drodze rozporządzenia, zakres informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, uwzględniając zadania administracji publicznej. Kompetencję do wydania aktu wykonawczego w określonym zakresie ustawodawca wyraźnie zastrzegł więc dla Rady Ministrów. A zatem nie można tej kompetencji przypisać, w drodze interpretacji, innemu organowi, w tym wypadku Ministrowi Rozwoju Regionalnego i Budownictwa, którego upoważnienie do wydania aktu wykonawczego wynika z art. 26 ust. 2 ustawy. Według powyższego, skoro według art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się jedynie władających gruntami państwowymi i samorządowymi, to nie można przepisów § 10 ust. 2 oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków traktować jako podstawy prawnej do wykazania w ewidencji gruntów i budynków władających również innymi gruntami, niż grunty państwowe i samorządowe (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2007 roku sygn. Akt IV SA/Wa 18/07, LEX nr 342601). W myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, prawa osób i jednostek organizacyjnych (zmiany podmiotowe w ewidencji gruntów) uwidacznia się na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych, 2) prawomocnych orzeczeń sądowych, 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, 3) ostatecznych decyzji administracyjnych, 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, 6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2. Skarżąca nie przedstawiła organowi administracji publicznej dokumentów, które uzasadniałyby dokonanie zmiany w ewidencji gruntów wpisu dotyczącego podmiotu ewidencyjnego, tj. osoby władającej działką. Dokument, na który powołuje się skarżąca, tj. zaświadczenie z dnia [...] roku wydane przez Wójta Gminy O., potwierdzające, że H. N.jest podatnikiem podatku rolnego z działki nr [...], położonej w obrębie [...], jednostce ewidencyjnej O. oraz informujące, że zawarła ona umowę z córką A. F., na podstawie której objęła w posiadanie samoistne ww. działkę, nie oznacza, że skarżąca przedstawiła jeden z dokumentów wymienionych w § 12 ust. 1 tego rozporządzenia, który uprawnia organ do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów. Zmiany w ewidencji gruntów, po stronie podmiotowej, wpisuje się tylko na podstawie tytułów prawnych wykazanych w odpowiednich dokumentach. Organy ewidencji gruntów nie mogą samodzielnie rozstrzygać uprawnień wnioskodawcy do gruntu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2001 r. sygn. akt II SA 2099/00, LEX nr 82005). Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w ewidencji oprócz danych, o których mowa w § 10, wykazuje się także: 1) dane dotyczące: a) użytkowników wieczystych gruntów, b) jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd lub trwały zarząd nieruchomościami, c) państwowych osób prawnych, którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie prawa własności lub innych praw rzeczowych, d) organów administracji publicznej, które gospodarują nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu państwa oraz gminnych, powiatowych i wojewódzkich zasobów nieruchomościami, e) użytkowników gruntów państwowych i samorządowych, 2) dane dotyczące osób i jednostek organizacyjnych, które władają gruntami na podstawie umów dzierżawy, zwanych "dzierżawcami", [...]. Zauważyć więc należy, iż w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych obok właściciela wpisuje się też inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich część. Przez władającego, w nowych wpisach, należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną, która ma odpowiedni tytuł prawny do władania gruntem pochodzącym od jego właściciela (por. wyżej powołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2001 r. sygn. akt II SA 2099/00, LEX nr 82005). Starosta W. nie mógł zatem wydać decyzji o zmianie w ewidencji gruntów i budynków wpisu dotyczącego osoby władającej działką nr [...], położoną w obrębie [...], jednostce ewidencyjnej O., gdyż po pierwsze, działka ta nie jest gruntem państwowym ani samorządowym, po drugie, skarżąca nie dostarczyła odpowiedniego tytułu prawnego do władania gruntem pochodzącym od właściciela. Organ odwoławczy wykluczył też możliwość dokonania wpisu skarżącej jako osoby władającej przedmiotową działką na podstawie art. 51 powołanej ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z tym przepisem w ewidencji gruntów i budynków, założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32), oprócz właściciela, do czasu uregulowania tytułu własności, wykazuje się także osobę władającego. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 listopada 1999 roku, sygn. akt II SA 1260/99, LEX nr 46220 stwierdził, że art. 51 ustawy z 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne odnosi się do stanu prawnego i faktycznego, w którym władający był wpisany do ewidencji gruntów na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów, a obecnie podjął czynności zmierzające do uregulowania – wykazania – tytułu własności. Wyżej wymieniony przepis został zamieszczony w rozdziale przepisy przejściowe i końcowe cyt. ustawy i w okresie przejściowym wprowadzenia w życie instytucji określonej w tej ustawie stanowi gwarancję dla władającego, o którym mowa wyżej, iż do czasu uregulowania prawa własności – gruntu nie stanowiącego własności państwowej lub samorządowej – będzie wykazany jako podmiot w ewidencji gruntów. Z powyższych względów, art. 51 powołanej ustawy też nie mógł stanowić podstawy do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów, w zakresie o jakim mowa wyżej. Skarżąca nie była wpisana do ewidencji jako władająca przed 1 lipca 1989 roku. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. T.P.