III SA/Łd 624/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2007 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę III SA/Łd 624/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. cofnął M.G. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, zobowiązał go do zwrotu dokumentu prawa jazdy serii F nr 1660601, oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując się na przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), wskazał, że przyczyną cofnięcia uprawnień było stwierdzenie orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...], wydanym przez lekarza uprawnionego do badań kierowców w Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł., przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy. Od ww. decyzji odwołał się M.G. W treści odwołania strona podniosła, iż od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] złożyła odwołanie, które nie zostało jeszcze rozpoznane. Ponadto strona wskazała, że ze względu na charakter wykonywanej pracy (lekarz anestezjologii i intensywnej terapii oraz ratownictwa medycznego) musi wykazać się ponadprzeciętną sprawnością psychofizyczną, albowiem jakiekolwiek niedomagania zdrowotne dyskwalifikowałyby go z wykonywania tej pracy. Strona w dalszej części odwołania opisała rehabilitację po wypadku, który miał miejsce kilka temu oraz swoją sytuację rodzinną. Od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] odwołanie złożył również pełnomocnik M.G., wskazując, iż na ówczesnym etapie postępowania nie można było przyjąć, iż u M.G. stwierdzono przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi, w stosunku do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy. W jego ocenie zachodziła konieczność przeprowadzenia uzupełniających badań lekarskich. Ponadto pełnomocnik strony wskazał, że nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności tego, czy w przychodni Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. planowane są dodatkowe badania M.G., mające na celu weryfikację dotychczasowych wyników. Pełnomocnik strony podniósł również, że organ I instancji nie wstrzymał się z podjęciem zaskarżonej decyzji do momentu rozpatrzenia odwołania od orzeczenia lekarskiego [...] z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż pismem z dnia [...] zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Ł., o przesłanie rozstrzygnięcia w sprawie odwołania od orzeczenia lekarskiego [...], wydanego w dniu [...]. Pismem z dnia [...] Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera poinformował, że nie opracował orzeczenia lekarskiego w sprawie M.G., ponieważ dwukrotnie nie zgłosił się on w wyznaczonym terminie na badanie. W związku z powyższym Instytut odesłał dokumentację do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. Organ odwoławczy wskazał następnie na treść art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie (...) stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, podjęta na podstawie ww. przepisu, nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji publicznej nie ma tutaj luzu decyzyjnego i musi, w przypadku negatywnego dla strony orzeczenia lekarskiego, wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Organ II instancji wskazał dalej, że orzeczenie nr [...] stwierdza jednoznacznie u M.G. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. A, A1, B, B1, T, B+E, C, C1, D, D1, C+E, D+E, C1+E, D1+E oraz pozwolenia do kierowania tramwajem. Podnoszony przez stronę subiektywizm oceny badania elektronystagmograficznego, będący w ocenie strony podstawą niekorzystnego orzeczenia lekarskiego, pozostawało poza oceną organu odwoławczego. Zgodnie bowiem z art. 122 ust. 8 ustawy - Prawo o ruchu drogowym przeprowadzanie badań lekarskich i wydawanie orzeczeń podlega kontroli wojewody. Stosownie do delegacji zawartej w art. 123 wyżej przytoczonej ustawy, Minister Zdrowia wydał w dniu 7 stycznia 2004 r. rozporządzenie w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15), które określa szczegółowe warunki i tryb wydawania orzeczeń lekarskich, stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz kierowania tramwajami, a także odwoływania się od orzeczeń lekarskich. Paragraf 10 powołanego rozporządzenia stanowi, że to uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie, stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. M.G., kwestionując prawidłowość orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...], stosownie do § 12 powołanego rozporządzenia - wniósł od niego odwołanie. W myśl § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia odwołanie wnosi się za pośrednictwem uprawnionego lekarza, który wydal orzeczenie lekarskie, do podmiotu odwoławczego, którym jest wojewódzki ośrodek medycyny pracy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania badanego, z zastrzeżeniem ust. 3. W przypadku gdy pierwsze orzeczenie lekarskie wydal uprawniony lekarz zatrudniony w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, podmiotem odwoławczym jest m.in. Instytut Medycyny Pracy [...] w Ł. (ust. 3 pkt 1). Dyspozycja § 13 ust. 1 pkt 2 przedmiotowego rozporządzenia stanowi, iż uprawniony lekarz podmiotu odwoławczego, o którym mowa w § 12 ust. 2 i 3, wydaje orzeczenie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania odwołania, m.in. na podstawie wyników badań specjalistycznych i pomocniczych, których wykonanie lekarz ten uzna za niezbędne. W przedmiotowej sprawie, jak wynikało z pisma Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera z dnia [...], zaistniała potrzeba wykonania dodatkowych badań. Wobec dwukrotnego niezgłoszenia się M.G. na wyznaczone badania jednostka ta - jak wynika z ww. pisma - nie wydała żadnego orzeczenia i zwróciła dokumentację do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] nie toczyło się postępowanie odwoławcze; przyjąć zatem należało, że u M.G. stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium Stwierdziło, że zarówno sytuacja, rodzinna jak i wymagania psychofizyczne niezbędne do wykonywanej przez stronę pracy pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył M.G., wnosząc o jej uchylenie i nakazanie Kolegium uzupełnienia postępowania o nowe badania, a także o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Autor skargi zarzucił decyzji obrazę art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, polegającą na tym, że organom wystarczyło wydanie orzeczenia lekarskiego wskazującego na przeciwwskazania zdrowotne do prowadzenia pojazdów mechanicznych - w sytuacji, gdy winno ono być w toku postępowania weryfikowane innymi (dodatkowymi) badaniami i orzeczeniami, w razie pojawienia się wątpliwości co do jego rzetelności, kompletności i trafności. Organom zarzucił także niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności przyczyn, które sprawiły, że nie doszło do uzupełniających badań lekarskich. Skarżący stwierdził również, że organ odwoławczy oparł swoją decyzję na wadliwej podstawie faktycznej, polegającej na respektowaniu pisma Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera z dnia [...], w sytuacji, gdy zawierało ono nieprawdziwą przyczynę tego, że jego ponowne badanie lekarskie się nie odbyło. Skarżący podniósł bowiem, iż stawił się w dniu [...] w Instytucie Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w celu przeprowadzenia badań, które jednak nie odbyły się z powodu strajku lekarzy. Na potwierdzenie skarżący złożył odpis pisma z dnia [...], podpisanego przez kierownika Przychodni Chorób Zawodowych IMP w Ł. Tak więc skarżący stwierdził, iż nieprawdziwa jest informacja, iż nie stawił się na badania, do których rzeczywiście nie doszło, ale nie z jego winy. Oznacza to, w ocenie skarżącego, iż Kolegium, wydając zaskarżoną decyzję, nie wyjaśniło wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności, leżących u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia 8 października 2007 r. skarżący uzupełnił skargę o zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, a mianowicie art. 10 § 1, art. 77 § 1 art. 80 k.p.a. Organ wydał bowiem decyzję mimo, iż nie zostało zakończone postępowanie odwoławcze od orzeczenia lekarskiego z dnia odzi, a zatem nie miało ono cech ostateczności. Skarżący nie został również wezwany do wypowiedzenia się co do zebranego przez organ materiału dowodowego w sprawie, co uniemożliwiło mu wyjaśnienie, iż ponownego badania nie przeprowadzono z uwagi na strajk lekarzy, a nie z powodu jego niestawiennictwa. Skarżący zarzucił ponadto organom rażące naruszenie § 4 ust. 2 pkt 2 w związku z § 8 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, z uwagi na okoliczność przeprowadzenia badania elektronystagmograficznego, mimo iż badanie takie nie jest obligatoryjne. Wniósł ponadto o przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 zew zm.) dowodu z dokumentu w postaci wyników badań ENG. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o ich uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego, a niekiedy także przepisów prawa materialnego. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnienie skargi skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji może nastąpić tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15). Zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W myśl zaś art. 122 ust. 1 pkt 4 wymienionej ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W rozpoznawanej przez Sąd sprawie Prezydent Miasta Ł. wydał w dniu odzi decyzję o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z treścią § 10 ust.1 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W myśl § 12 ust. 1 wymienionego rozporządzenia osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem uprawnionego lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, do podmiotu odwoławczego, którym jest wojewódzki ośrodek medycyny pracy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania badanego. W przypadku gdy pierwsze orzeczenie lekarskie wydal uprawniony lekarz zatrudniony w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy (sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie), podmiotem odwoławczym jest m.in. Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr med. Jerzego Nofera w Ł. (§ 12 ust. 3 pkt 1). Z wymienionych przepisów wynika, iż cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym ma miejsce w razie stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Orzeczenie lekarskie wydaje uprawniony lekarz i od takiego orzeczenia badanemu przysługuje odwołanie do podmiotu odwoławczego. Należy zaznaczyć, iż orzeczenie, o którym mowa w § 10 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. nie ma cech opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Nie wymaga więc uzasadnienia i winno być ono sporządzone według wzoru określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia. Orzeczenie takie jest środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a., a więc stanowi dokument urzędowy podlegający ocenie organu administracji, tak jak każdy inny środek dowodowy. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie I OSK 420/05 (niepubl.). W rozpoznawanej sprawie przyczyną cofnięcia M.G. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi była treść orzeczenia Przychodni Konsultacyjno – Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...], Nr [...]i. Orzeczenie to zostało sporządzone przez uprawnionego lekarza, według wzoru określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r., po uprzednim przeprowadzeniu badań specjalistycznych i analizie zgromadzonej dokumentacji lekarskiej. Z treści tego orzeczenia wynika, iż wobec skarżącego istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi. Wiarygodność tego orzeczenia potwierdziło orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...], Nr [...], wydane na skutek odwołania skarżącego. Orzeczenie to również wskazuje, iż wobec M.G. istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Skarżący był zatem poddany dwukrotnie badaniu lekarskiemu, przez dwie różne jednostki orzecznicze i orzeczenia obu jednostek są zgodne co do tego, że istnieją przeciwwskazania zdrowotne do prowadzenia przez niego pojazdów silnikowych. Uwiarygodnia to tezę, iż ze względu na stan zdrowia skarżący rzeczywiście nie był zdolny do prowadzenia pojazdów. Organy administracji obu instancji, w ramach swobodnej oceny dowodów, oceniły treść orzeczenia z dnia [...], uznając ten dowód za wiarygodny. W przekonaniu sądu ocena charakteru ww. orzeczenia lekarskiego dokonana przez organy administracji mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. Zasadnie organy administracji podnosiły w wydanych decyzjach, iż decyzja organu administracji w zakresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie jest decyzją uznaniową. Jeśli więc spełnione zostały przesłanki określone w art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, organ musiał wydać decyzję o kwestionowanej prze skarżącego treści. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie przeprowadził w sposób skuteczny dowodu podważającego wiarygodność treści orzeczenia z dnia [...]. W odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze i w pismach procesowych skarżący kwestionował prawidłowość przeprowadzonych badań lekarskich, podnosząc okoliczność, iż sam wykonuje zawód wymagający od niego szczególnie dobrej kondycji psychofizycznej. Podniesione zarzuty nie miały jednak istotnego wpływu na treść wydanego orzeczenia. Skarżący był bowiem poddany ponownym badaniom lekarskim w Instytucie Medycyny Pracy i treść orzeczenia tego Instytutu ponownie wskazuje na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami silnikowymi. Skoro zatem był on dwukrotnie badany przez uprawnione jednostki i dwukrotnie uznano, że ze względu na stan zdrowia nie jest on zdolny do kierowania pojazdami, to podnoszone zarzuty nie mogły mieć wpływu tak na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, jak i orzeczenie Sądu. W ocenie Sądu skarżący nie obalił domniemania zgodności z rzeczywistością treści orzeczenia z dnia [...] w sposób określony w art. 76 § 3 k.p.a. Organy administracji obu instancji naruszyły natomiast przepisy prawa procesowego, a mianowicie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., gdyż decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi została wydana mimo, że nie zostało ostatecznie zakończone postępowanie w przedmiocie orzeczenia lekarskiego z dnia [...]. Decyzja, o której mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie może być bowiem wydana, aż do momentu wydania ostatecznego orzeczenia przez odwoławczą jednostkę badawczo-rozwojową. Organy administracji wydały natomiast taką decyzję mimo, że orzeczenie z dnia [...] nie było ostateczne. Doszło zatem do naruszenia przepisów prawa procesowego. Nie można podzielić poglądu organu odwoławczego, iż nie doszło do naruszenia prawa, bowiem to jednostka orzecznicza wprowadziła organ w błąd, informując, iż skarżący nie stawił się na badania (co okazało się nieprawdą). Organ winien bowiem wezwać stronę, która powoływała się przecież w odwołaniu od decyzji organu I instancji na fakt złożenia odwołania od orzeczenia lekarskiego, do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji (art. 10 k.p.a.). Strona miałaby wówczas możliwość wypowiedzenia się co do nieprawdziwej informacji, iż nie stawiła się na badania i poinformować organ o strajku lekarzy, co było rzeczywistym powodem nieprzeprowadzenia badań. W ocenie Sądu uchybienie to nie może jednak stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Naruszenie takie może bowiem stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdy mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Ostateczne orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] potwierdziło bowiem istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia przez skarżącego pojazdów silnikowych. Skoro więc orzeczenie wydane w trybie odwoławczym potwierdziło treść orzeczenia z dnia [...], to naruszenie przepisów procesowych przez organy administracji nie miało wpływu na wynik sprawy. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie I OSK 1078/07 (niepubl.). Nie mógł również przynieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu jego wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu I instancji. W myśl art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Stosownie zaś do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił organom rażące naruszenie § 4 ust. 2 pkt 2 w związku z § 8 rozporządzenia w sprawie badań kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, poprzez przeprowadzenie badania eletronystagmograficznego. Tymczasem wskazany przepis § 4 ust. 2 pkt 2 stanowi, iż w wyniku badania lekarskiego uprawniony lekarz stwierdza u osoby badanej istnienie lub brak chorób narządu słuchu i równowagi. Jeżeli uprawniony lekarz stwierdzi istotne odchylenia od prawidłowego stanu zdrowia, zleca osobie badanej odpowiednie badania pomocnicze i konsultacje specjalistyczne (§ 4 ust. 3). Zgodnie z kolei z § 8 sposób oceny stanu narządu słuchu i równowagi osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami określa załącznik nr 4 do rozporządzenia. Normy wypływające ze wskazanych przepisów oznaczają jedynie tyle, iż jeśli lekarz podczas badań stwierdzi potrzebę przeprowadzenia dodatkowych badań pomocniczych bądź konsultacji specjalistycznych – zleca ich dokonanie, w sposób określony w załączniku nr 4. Tak tez się stało w rozpoznawanej sprawie. Nie leży natomiast w kompetencji Sądu dokonywanie oceny, czy lekarz miał podstawy do zlecenia badania eletronystagmograficznego. Nie ma to zresztą znaczenia dla oceny działania organów administracji, które w oparciu o dowód, jakim jest orzeczenie lekarskie, zobligowane były wydać decyzje o kwestionowanej treści. Nie sposób zatem uznać iż w jakikolwiek sposób doszło do naruszenia prawa, tym bardziej rażącego. Ponadto omawiane przepisy rozporządzenia dotyczą trybu i sposobu przeprowadzenia badań przez uprawnionych lekarzy, a nie działań organów administracji (w rozpoznawanej sprawie Prezydenta Miasta Ł. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.) , a tylko rażące naruszenie prawa dokonane przez organy mogą być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się zaś do wniosku dowodowego strony, złożonego w piśmie procesowym z dnia 8 października 2007 r., Sąd wyjaśnia, iż stosownie do art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zaszły okoliczności wymagające wyjaśnień, bowiem jak wskazano wcześniej wynik badania eletronystagmograficznego nie był przedmiotem rozważań organów administracji, a jego ocena nie leży w kompetencji Sądu. Tak więc rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. LF