III SA/Łd 65/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...]. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia 1. odrzucić skargę; 2. wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 134 (sto trzydzieści cztery) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, [...] Decyzją z dnia [...], Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) nałożył na "A." Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. karę pieniężną w wysokości 3.350 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym poprzez skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. Powyższa decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 7 września 2011 r. W dniu 20 września 2011r. od powyższej decyzji pełnomocnik Spółki złożył odwołanie, w którym podniósł zarzut naruszenia art. 124 k.p.a., art. 82 i art. 80b ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2010r., Nr 220, poz. 1447) poprzez naruszenie zakazu podejmowania i prowadzenia więcej niż jednej kontroli jednocześnie oraz art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 60 poz. 8 ze zm.). Wniósł o uchylenie zaskarżonej w całości. Decyzją z dnia [...], nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 10.1 lit. a i b, Ip. 10.2 lit. a i b, Ip. 10.3 lit. a i b, Ip. 10.4 lit. a i b, Ip. 11.2 ust. l, Ip. 11.2 ust. 2, Ip. 11.2 ust. 4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art., 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE. L. 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2, ust. 3, ust. 5, ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r., P. 0008 - 00021), art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r., P. 0008 – 00021), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja została skierowana do pełnomocnika Spółki, natomiast jej odbiór własnoręcznym podpisem potwierdził w dniu 14 listopada 2011r. pracownik Spółki "A."- K. O. W dniu 12 grudnia 2011r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) pełnomocnik Spółki wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 i art. 124 i art. 40 k.p.a. oraz art. 292 Ordynacji podatkowej, a także naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 82 i art. 80b ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie skargi wskazując, iż zaskarżona decyzja została prawidłowo skierowana do pełnomocnika Spółki, natomiast jej odbiór potwierdził własnoręcznym podpisem pracownik Spółki. W świetle zatem zaistniałych okoliczności faktycznych należało uznać, że skarga wniesiona została na decyzję, która została doręczona stronie, z pominięciem pełnomocnika. Podlega ona odrzuceniu, albowiem została wniesiona na akt nieistniejący. Zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Na rozprawie, w dniu 14 marca 2012r. pełnomocnik Spółki popierając wniesioną skargę oświadczył, że w listopadzie 2011r. nie została mu doręczona zaskarżona decyzja. Na potwierdzeniu odbioru przesyłki znajduje się podpis pracownika Spółki – K. O. Wskazał, iż najprawdopodobniej koperta z przesyłką została zaadresowana na adres Spółki tj. Ł., ul. T. 6, natomiast na potwierdzeniu odbioru wpisano adres pełnomocnika Spółki tj. D. T., A., F. 9. Pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi. Podniósł, iż nie orientuje się na jaki adres wysłano zaskarżoną decyzję w listopadzie 2011r. Oświadczył, iż w styczniu 2012r. decyzja została ponownie wysłana pełnomocnikowi Spółki na prawidłowy adres kancelarii tj. A, F. 9. Decyzja została skutecznie doręczona w dniu 10 stycznia 2012r. W dniu 22 marca 2012r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe organu administracji z dnia 16 marca 2012r. wraz z kserokopią potwierdzonej za zgodność z oryginałem ksiązki nadawczej, w której znajduje się zapis, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję oznaczona nr [...] została nadana w dniu 8 listopada 2011r. na adres pełnomocnika Spółki tj. D. T., A., F. 9. W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2012r. pełnomocnik Spółki ustosunkowując się do wezwania Sądu wskazał, iż Spółka nie posiada koperty, w której została jej przesłana zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd odrzucił skargę z powodu jej niedopuszczalności. Należy zaznaczyć, iż sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymieniona w art.58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 z późn. zm.). Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi jest zachowanie terminu do jej wniesienia określonego w art.53 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z wymienionego przepisu wynika, iż bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczyna się od dnia doręczenia stronie zaskarżonego aktu. Podkreślić należy, iż w postępowaniu administracyjnym strona może działać przez pełnomocnika (art.32 kpa) i w takiej sytuacji wszelkie pisma procesowe, w tym decyzje i postanowienia, organ administracji ma obowiązek doręczyć pełnomocnikowi. W przypadku natomiast gdy organ doręczy decyzję stronie a nie jej pełnomocnikowi, to doręczenie takie jest bezskuteczne co oznacza, iż decyzja nie weszła jeszcze do obrotu prawnego. Wniosek taki wynika a contrario z treści art.110 kpa w związku z art.40 § 2 kpa. Konsekwencją doręczenia decyzji stronie a nie jej pełnomocnikowi jest to, iż nie rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Faktycznie nie doszło bowiem do skutecznego doręczenia decyzji a tym samym nie weszła ona jeszcze do obrotu prawnego. Pogląd, iż termin do wniesienia skargi do sądu przez stronę, za którą działa pełnomocnik rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi, choćby wcześniej została ona doręczona stronie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 czerwcu 2010r. w spr. II GSK 509/10 (Lex nr 643606), Sąd Najwyższy w postanowieniu z 7 listopada 2002r. w spr. III RN 191/01 (OSNP nr 23 z 2003r. poz.558) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z 16 stycznia 2008r. w spr. II SA/Wa 1855/07 (Lex nr 333585). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z zebranego materiału dowodowego, strona skarżąca posiadała pełnomocnika w osobie radcy prawnego D. T. (Kancelaria Radcy Prawnego A. ul. F. 9). Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż zaskarżona decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi strony lecz samej stronie. Wskazuje na to adnotacja na potwierdzeniu odbioru "K. O." wraz z pieczęcią spółki oraz datą odbioru przesyłki (14 XI 2011r.). Należy zaznaczyć, iż na potwierdzeniu odbioru jako adresata wpisano "D. T. ul. F. 9 A." zaś odbiór przesyłki pokwitował pracownik spółki – K. O. Nie zachowała się koperta w której przesłano zaskarżoną decyzję gdyż zaginęła ona w spółce (k.42) zaś w książce nadawczej przesyłki wpisano jako adresata "D. T. ul. F. 9 A." (k.40). Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej złożonego na rozprawie przesyłkę faktycznie doręczono na adres spółki i odebrał ją pracownik spółki. W ocenie sądu najprawdopodobniej było tak jak podniósł to pełnomocnik na rozprawie, iż na kopercie napisano nazwę i adres spółki (Ł. ul. T. 6) i tam doręczono przesyłkę zaś na potwierdzeniu odbioru wpisano personalia i adres kancelarii pełnomocnika (A. ul. F. 9) zaś pokwitował przesyłkę pracownik firmy. Prowadzi to do wniosku, iż w dniu 14 listopada 2011r. zaskarżoną decyzję faktycznie doręczono stronie a nie jej pełnomocnikowi. Organ administracji sam zresztą przyznał w odpowiedzi na skargę, iż przesyłkę doręczono stronie a nie pełnomocnikowi. W związku z czym w miesiącu styczniu 2012r. wysłano ją ponownie na adres kancelarii pełnomocnika, który pokwitował jej odbiór 10 stycznia 2012r.(oświadczenie pełnomocnika organu k.38). Reasumując sąd uznał, iż w dniu 14 listopada 2011r. zaskarżoną decyzję doręczono stronie a jej pełnomocnikowi. Decyzja nie została zatem skutecznie doręczona w rozumieniu art.40 § 2 kpa, co trafnie podniesiono w skardze. Oznacza to, iż w dniu wniesienia skargi (12 grudnia 2011r.) zaskarżona decyzja nie weszła jeszcze do obrotu prawnego a więc nie rozpoczął się bieg trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art.53 § 1 p.p.s.a. Faktycznie skarga jest przedwczesna a tym samym niedopuszczalna. Mając to na uwadze, na podstawie art.58 § 1 pkt.6 p.p.s.a., sąd odrzucił skargę. Na podstawie art.232 § 1 pkt.1 p.p.s.a. sąd zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy. a.ł.