III SA/Łd 666/20

Dnia 15 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. V. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku nr [...] i umarza postępowanie administracyjne; 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. V. kwotę 1.000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] o nałożeniu na A. V. kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego. Z akt sprawy wynika, że 2 grudnia 2019 r. w Ł., przy ul. A został zatrzymany do kontroli samochód osobowy marki Opel o nr. rej. [...] W toku kontroli ustalono, że kontrolowanym pojazdem kierował A. V., który wykonywał we własnym imieniu i na swoją rzecz krajowy transport drogowy - przewóz osób. Kierowca przewoził zarobkowo jednego pasażera – W. R. na trasie ul. B małe rondo M.-Ł. - ul. C 45 w Ł. Pasażer zamówił usługę przewozu za pośrednictwem aplikacji "BOLT". Za przejazd zapłacił gotówką kwotę 12,93 zł. Kierujący nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób wydanych na jego rzecz ani licencji wydanej na rzecz podmiotu trzeciego. Ponadto nie przedstawił orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Podczas kontroli ustalono również, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Podczas czynności kontrolnych przesłuchano w charakterze świadka pasażera. Kontrola została udokumentowana protokołem z 2 grudnia 2019 r. nr [...] Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na skutek naruszeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] nałożył na A. V. karę pieniężną w łącznej wysokości 2.000 zł z tytułu naruszenia lp. 4.2 oraz lp. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140) – dalej "u.t.d., tj. za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Wskazaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] o nałożeniu na A. V. kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego. Uzasadniając rozstrzygnięcie podkreślił, że w toku kontroli przeprowadzonej 2 grudnia 2019 r., a następnie w toku uzupełniania materiału dowodowego w sprawie ani skarżący, ani jego pełnomocnik nie przedstawili organowi I instancji wymaganych orzeczeń, tj. orzeczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologicznego, ważnych na dzień kontroli drogowej. Tymczasem według art. 39 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, m.in. jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Przepisy art. 39j jak i art. 39k u.t.d. wprost wskazują, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl zaś art. 39m u.t.d. wymagania, o których mowa w art. 39a - 39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Organ odwoławczy podkreślił, że protokół kontroli podpisany przez kierowcę stanowi istotny dowód w przedmiotowej sprawie. Ma bowiem cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i korzysta z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Zdaniem organu istotne jest również to, iż kierowca w momencie kontroli drogowej podpisał protokół z tej kontroli wraz z załącznikiem zawierającym wykaz stwierdzonych naruszeń. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego przewóz wykonywany w dniu kontroli był transportem drogowym w rozumieniu u.t.d., przy czym nie spełniał wymogów przewozu okazjonalnego. Natomiast strona była jednocześnie kierującym, podmiotem wykonującym przewóz oraz osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, wobec czego nie była w żaden sposób wyłączona z obowiązku posiadania stosownych uprawnień. Skarżący korzystając z aplikacji BOLT przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób oraz uzyskiwał wynagrodzenie za wykonany przewóz, a więc wykonywał usługi w zakresie transportu drogowego we własnym imieniu i na swoją rzecz. Niewskazanie przez skarżącego dowodów na potwierdzenie tego, że wykonywał on przewóz osób w imieniu i na rzecz innego podmiotu powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie tej usługi. W ocenie organu zatem skoro skarżący był wykonawcą czynności związanych z przewozem drogowym, tj. osobą, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., to jednocześnie był zobowiązany w chwili kontroli do przestrzegania przepisów i posiadania odpowiednich dokumentów, które wymagane są stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 w zw. z art. 39m u.t.d. Również z "Ogólnych warunków dla kierowców", jakie przewiduje aplikacja BOLT wynika, że to na kierowcy spoczywa obowiązek dysponowania odpowiednią dokumentacją w chwili kontroli. A. V. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] zarzucając naruszenie: 1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, brak zweryfikowania przez organ, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; brak przesłuchania skarżącego w charakterze strony - tylko i wyłącznie z tego względu, że skarżący nie włada językiem polskim w stopniu pozwalającym na swobodną komunikację; 2) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; 3) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92 a ust 1, art. 92 a ust 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem; 4) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92 a ust 1, art. 92 a ust 6 u. t.d. w zw. z Ip. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem; 5) przepisów postępowania, tj. art. 92 a ust 10 u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w oparciu o załącznik nr 4 w/w ustawy, podczas gdy za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli, skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości 12.000 zł zgodnie z decyzją z [...] nr [...] 6) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Ponadto wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty należy uznać za zasadne. Na wstępie wskazać należy, że w związku z ogłoszeniem siedziby sądu i terenu całego kraju czerwoną strefą zagrożenia epidemiologicznego wynikającego z rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art.15zzs ze znaczkiem "4" ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz. U poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosowne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zostało wydane 9 listopada 2020 r. i doręczone stronom. Z uwagi na sytuację epidemiczną - zaliczenie całego kraju do tzw. czerwonej strefy - przeprowadzenie rozprawy stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległości z powodów technicznych, dlatego sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 2167) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo w części, stwierdza ich nieważność w całości lub w części albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. w razie uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zdaniem sądu ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny. Jak wynika z akt sprawy skarżący 2 grudnia 2019 r. wykonał samochodem osobowym marki Opel usługę przewozu osoby w Ł. na trasie z ul. B małe rondo M. na ul. C 45. Przejazd został zamówiony za pomocą aplikacji Bolt. Za pomocą tej aplikacji pasażer został skojarzony ze skarżącym jako kierowcą. Należność za przejazd została uiszczona gotówką. Kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kierowca nie posiadał uprawnień do wykonywania przewozu osób samochodem osobowym ani orzeczenia lekarskiego potwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego potwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Również w toku uzupełniania materiału dowodowego w sprawie ani skarżący ani jego pełnomocnik nie przedstawili organowi I instancji wymaganych orzeczeń. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 92a ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140), zgodnie z którym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2000 zł za każde naruszenie. W świetle art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. W niniejszej sprawie stwierdzono naruszenia opisane w lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., tj. brak orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz brak orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie prawidłowo ustalono, że skarżący wykonywał działalność mieszczącą się w pojęciu krajowego transportu drogowego. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.t.d. przez krajowy transport drogowy należy rozumieć podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ma wątpliwości, że w dacie przeprowadzonej kontroli drogowej skarżący wykonywał odpłatny przewóz, w ramach którego przewoził pasażera z ul. B na ul. C w Ł. . Za przejazd pasażer zapłacił gotówką kwotę 12,93 zł. Przewóz wykonywany był samochodem osobowym zarejestrowanym na terenie Polski. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania przez pasażera i skarżącego z aplikacji telefonicznej Bolt, służącej do organizowania usług przewozu. Jest ona sposobem porozumiewania się pomiędzy wykonującym usługę a pasażerem i za jej pośrednictwem doszło do zawarcia umowy o wykonanie tej usługi. Należy przy tym wskazać, że zasady działania aplikacji Bolt są dostępne dla każdego korzystającego z niej, w szczególności osób korzystających z dostępnych obecnie usług telekomunikacyjnych. Zasady działania tej aplikacji należy uznać za fakt powszechnie znany. Przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację Bolt ma charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły. Usługę, realizowaną przy wykorzystaniu aplikacji Bolt, która polega na odpłatnym umożliwianiu skojarzeniu kierującego i pasażera, należy uznać za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu. Powyższe znajduje potwierdzenie w dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z 20 grudnia 2017 r. C-434/15 (opublikowany na stronie internetowej http://curia.europa.eu/juris) analizie charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja Bolt. TSUE wskazał w nim, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do umożliwiania nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartfon), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę, ale polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców. W ocenie sądu powyższe okoliczności wskazują, iż przedsięwzięcie polegające na świadczeniu usług przewozu przez skarżącego miało charakter zorganizowany, zarobkowy i ciągły, a usługi te świadczone były przez skarżącego we własnym imieniu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Działalność prowadzona przez skarżącego posiadała zatem wszystkie cechy działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292). Skarżący pełnił zatem rolę przewoźnika drogowego osób w krajowym transporcie drogowym w rozumieniu u.t.d., a usługi przewozowe przez niego realizowane mieściły się w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego, niezależnie od tego ile razy skarżący świadczył w ten sposób usługi przewozu. Podkreślić również należy, iż podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego musi być bowiem traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej działalności ewidencjonowanej (por. wyrok NSA z 4 listopada 2009 r. sygn. II GSK 166/09, wyrok WSA w Gdańsku z 29 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 823/17; wyrok WSA w Krakowie z 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 55/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej "CBOSA"). Z tego względu ustalanie przez organy orzekające w sprawie szczegółowych cech wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej, posiadania przez niego formalnego statusu przedsiębiorcy i zgłoszenia działalności do właściwej ewidencji nie było konieczne. Dla nałożenia kary na podstawie art. 92 a u.t.d. wystarczającym było ustalenie, że skarżący faktycznie odpłatnie świadczy nawet jednorazowo usługę przewozu osób odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ust. 1 u.t.d., co też organ w niniejszej sprawie prawidłowo ustalił w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Wobec powyższego niezasadne są zarzuty skargi dotyczące braku ustalenia przez organ, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli posiadały cechy wykonywania działalności gospodarczej, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy oraz czy w ogóle doszło do wykonywania przez skarżącego transportu drogowego. Dalej wskazać należy, że stosownie do art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skoro skarżący był wykonawcą czynności związanych z przewozem drogowym to zobowiązany był do posiadania dokumentów wymaganych przez art. 39j ust.1 i art. 39k ust.1 w zw. z art. 39m u.t.d., tj. posiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W tej sytuacji organy zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez wyżej wskazanych orzeczeń. Wobec powyższego prawidłowo w sprawie ustalono, że zachowanie skarżącego wyczerpywało znamiona naruszeń określonych w lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. i art. 92a ust. 2 i 8 u.o.t.d. Sąd uznał jednak, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organy istotnej reguły normatywnej wyrażonej w art. 92a ust.10 u.t.d., kształtującej zasady wymiaru kary podmiotowi, który narusza przepisy u.t.d. jednocześnie jako podmiot wykonujący przewóz drogowy (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym (art. 92a ust. 2 u.o.t.d.). Niewątpliwie w niniejszej sprawie skarżący był zarówno podmiotem wykonującym przewóz oraz osobą wykonująca czynności związane z przewozem drogowym. Z art. 92a ust. 10 u.t.d. wynika, że jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do u.t.d., stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do u.t.d., w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Ustawodawca stanął tym samym na stanowisku, że w sytuacji, w którym ten sam czyn realizuje znamiona deliktów administracyjnych wymienionych w załączniku nr 3 i nr 4 do u.t.d., karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d., a więc za naruszenia określone w załączniku nr 3. Poprzez ten sam czyn na gruncie art. 92a ust. 10 u.t.d. należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy. Ramy czasowe weryfikowanego działania, jak i jego zlokalizowanie wynikać muszą każdorazowo ze sporządzonego na podstawie art. 74 u.t.d. protokołu kontroli. Jeżeli tak rozumiany czyn, wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do ustawy, a podmiot który się ich dopuścił kwalifikuje się i jako podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako podmiot wymieniony w art. 92a ust. 2 u.t.d., to karę - stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. - można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za naruszenia określone w załączniku nr 3 (por. wyroki WSA: w Szczecinie z 29 października 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 144/20 i z 12 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 1107/19, w Kielcach z 3 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 153/20, w Olsztynie z 29 października 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 599/20, dostępne w CBOSA). Wskazać należy, że tutejszy sąd wyrokiem z 15 grudnia 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 669/20 oddalił skargę A. V. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącego na podstawie art. 92a ust.1 u.t.d. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu naruszenia lp. 1.1 załącznika nr 3, tj. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia lub bez wymaganej licencji, oraz z tytułu naruszenia lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. W postępowaniu tym skarżącemu przypisano status podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Z kolei w niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano, organ nałożył na skarżącego karę z tytułu naruszenia lp. 4.2 oraz lp. 4.3 załącznika nr 4, uznając go jednocześnie za osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Podstawą faktyczną nałożenia kary za naruszenie przepisów transportu drogowego w obu sprawach jest to samo zdarzenie, a mianowicie wykonywanie w dniu 2 grudnia 2019 r. przewozu drogowego pasażera na trasie ul. B - ul. C w Ł. Wobec powyższego, za ten sam czyn, szczegółowo opisany w protokole kontroli z 2 grudnia 2019 r., wymierzono skarżącemu karę zarówno na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. za delikty określone w załączniku nr 3 do u.t.d., jak i na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. - za delikty określone w załączniku nr 4 do u.t.d. Z tej przyczyny zastosowanie w sprawie powinien znaleźć art. 92a ust. 10 u.t.d. Organy orzekające w niniejszej sprawie całkowicie pominęły natomiast tę regulację i niesłusznie wymierzyły skarżącemu karę za naruszenia określone w załączniku nr 4 do u.t.d. w sytuacji gdy za ten sam czyn wymierzono już skarżącemu karę za naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uznając, że organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się naruszenia art. 92a ust. 10 u.t.d., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Jednocześnie, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). a.l.