III SA/Łd 671/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant: Sekretarz sądowy Katarzyna Żychlińska, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009 uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 64 poz. 565 - dalej k.p.a.), art. 1 ust 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 2 pkt 1, art. 5 ust 2 Ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2007 roku, Nr 64, poz. 427), § 1 ust. 2 pkt 4 i ust 3-4, § 2 ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2 i 3, § 3 ust. 1 pkt 1, § 11 ust. 1-2 i 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2010 Nr 31, poz. 158), art. 2, art. 23-24, art. 50 ust. 3, art. 68 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. (WE) z 30 kwietnia 2004 r., Nr L 141, str. 18-58, ze zm.), art. 66-68, art. 70, art. 71 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. Urz. (WE), Nr L 153, z 30 kwietnia 2004, str. 30-83, ze zm.), art. 64 rozporządzenia komisji (WE) Nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. (WE), Nr L 368, z 23 grudnia 2006, str. 15-73, ze zm.) art. 86 akapit 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE z 2 grudnia 2009 r., Nr L 316, str. 65 ) art. 15 ust. 1, art. 17, art. 124, art. 146 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 2 dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE z 31 stycznia 2009 r., Nr L 030, str. 16-99), Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego w S. nr [...] z dnia [...] roku, odmawiającą H. W. przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny: W dniu 15 maja 2009 roku H. W. złożył w Biurze Powiatowym wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, deklarując do płatności działki rolne o łącznej powierzchni 8,23 ha. Do wniosku załączył materiał graficzny. Pismem z dna 11 września 2009 roku, Kierownik Biura Powiatowego wezwał H. W. oraz drugiego producenta rolnego – Z. W. do złożenia wyjaśnień odnośnie błędu kontroli krzyżowej na działkach ew. nr 148 i 149. W odpowiedzi Z. W. stawiła się w Biurze Powiatowym w S. i złożyła oświadczenie, w którym podtrzymała deklarację w zakresie działki o nr ew. 148 oraz przedstawiła prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w S. o dziale spadku. Natomiast H. W. stawił się w Biurze Powiatowym w S. w dniu 28 września 2009 roku i złożył oświadczenie, w treści którego również podtrzymał dotychczasową deklarację działek rolnych na działkach ewidencyjnych o nr 148 i 149. W tym samym dniu złożył jednocześnie wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie działu spadku. Z. W. wyraziła zgodę na zawieszenie postępowania. W dniu 17 listopada 2009 roku Kierownik Biura Powiatowego w S. postanowieniem nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt. Postępowanie zostało podjęte postanowieniem nr [...] z dnia [...] roku. W dniu 13 lutego 2012 roku Kierownik Biura Powiatowego w S. wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, w treści której odmówił H. W. przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009. Organ I instancji uzasadnił odmowę przyznania płatności koniecznością wyłączenia z płatności działki ew. o nr 148, z uwagi na utratę przez wnioskodawcę posiadania tej działki, zgodnie z protokołem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. w dniu 23 kwietnia 2009 roku. H. W. w dniu 24 lutego 2012 roku złożył odwołanie od powyższej decyzji organu l instancji, wnosząc o dalsze zawieszenie sprawy do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Trybunał. Wskazał, że sprawa nadal toczy się przed sądem i on nie ma wpływu na długość postępowania. Podkreślił, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego wydana została z naruszeniem prawa, gdyż w czasie podpisywania pakietu rolnośrodowiskowego wszystkie zadeklarowane działki były w jego posiadaniu. W uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji organ odwoławczy przytoczył brzmienie przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, określających zasady przyznawania płatności rolnośrodowiskowej producentowi rolnemu. Powołał ponadto przepisy prawa wspólnotowego, regulujące sposób przeprowadzenia kontroli wniosków o przyznanie wsparcia. Wskazał, że powodem odmówienia płatności jest przedeklarowanie powierzchni powyżej 20 %, w skutek konieczności wyłączenia z płatności działki rolnej położonej na działce ewidencyjnej o nr 148. Organ podkreślił, iż udowodnienie, komu z dwojga ubiegających się o płatności do zgłoszonej działki przysługuje prawo własności deklarowanych działek ewidencyjnych jest bez wpływu na spełnienie warunków do przyznania płatności, gdyż zasadnicze znaczenie ma posiadanie, które wyraża się poprzez faktyczne rolnicze użytkowanie gruntów i utrzymywanie ich w dobrej kulturze rolnej. Zdaniem organu, argumenty przedstawione przez H. W. w treści odwołania tj. zasady dziedziczenia gospodarstw rolnych czy zasady odpowiedzialności cywilnej Skarbu Państwa, są chybione. W szczególności organ zwrócił uwagę na oświadczenie Z. W.z dnia 18 maja 2009 roku, w treści którego podnosi, że w dniu 23 kwietnia 2009 roku została wprowadzona w posiadanie spornych działek przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., czego potwierdzeniem są kopie protokołów z dnia 23 kwietnia 2009 roku. Działki zostały wydane bez siedliska, które jednak zostało przejęte w dniu 22 czerwca 2009 roku. Z. W. okoliczność powyższą potwierdziła, składając oświadczenie z dnia 25 września 2009 roku. Organ odwoławczy powołał brzmienie art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. i wskazał, że H. W. w toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swojej tezy o użytkowaniu rolniczym spornych działek w roku 2009, nie przedstawił świadków, czy dokumentów potwierdzających przeprowadzanie zabiegów agrotechnicznych na spornych działkach, np. rachunków czy faktur. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał za nieudowodnioną okoliczność posiadania przez stronę działek na dzień 31 maja 2009 roku, zważywszy na to, że Z. W. przedstawiła dokumenty przeciwne. Na podstawie zgromadzonych dokumentów organ odwoławczy ustalił, że H. W. utracił posiadanie działki nr 148 w dniu 23 kwietnia 2009 roku tj. z dniem wprowadzenia w posiadanie wierzyciela – Z. W.. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. zauważył ponadto, że wniosek H. W. z dnia 15 maja 2009 roku, w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2009 rok jest wnioskiem o przyznanie kolejnej płatności rolnośrodowiskowej, o którym mowa w § 11 ust. 5 rozporządzenia z dnia 20 lipca 2004 r. Pierwszy bowiem wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej został złożony przez skarżącego w roku 2007, a zatem początkiem realizacji programu rolnośrodowiskowego był dzień 1 marca 2007 r. Organ wskazał, iż przystępując do programu H. W. zobowiązał się do przestrzegania warunków uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji, a tym samym przestrzegania zarówno przepisów prawa krajowego jak i prawa wspólnotowego regulującego płatności rolnośrodowiskowe. W ocenie organu odwoławczego, złożony przez producenta rolnego Wniosek o przyznanie płatności na rok 2009 nie był zgodny ze stanem faktycznym. We wniosku zadeklarował on bowiem działkę, która nie była przedmiotem jego posiadania na dzień wydania decyzji, oznaczonym w rozporządzeniu. Wnioskodawca nie wykazał również, iż nie jest winien stwierdzonych nieprawidłowości. Na powyższą decyzję H. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wskazał, iż nie zgadza się w całości z postanowieniem o odmowie zawieszenia sprawy. W jego ocenie, podstawę zawieszenia postępowania stanowi prowadzone postępowanie cywilne o podział spadku po rodzicach. Zdaniem skarżącego, Agencja nie jest uprawniona do rozstrzygania sprawy cywilnej dotyczącej gospodarstwa po rodzicach. Wskazał, iż sprawa winna zostać rozstrzygnięta przez sąd cywilny na jego korzyść. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 roku, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t. j.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jednocześnie, z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organ przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 98 § 1 i 101 § 1 i 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W piśmiennictwie przyjmuje się, że w przypadku, gdy powyższe przesłanki zostaną spełnione, organ jest zobowiązany zawiesić postępowanie i nie jest uprawniony do oceny, czy żądanie zawieszenia postępowania jest zasadne (A. Wróbel, Komentarz do art. 98 kodeksu postępowania administracyjnego (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, str. 585). Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, w świetle którego omawiana regulacja opiera się na założeniu, że dysponentem postępowania wszczętego na żądanie zainteresowanego jest on sam i jakkolwiek zawarte w art. 98 § 2 k.p.a. sformułowanie: "może zawiesić postępowanie" oznacza, że spełnienie przesłanek nie pociąga automatycznie obowiązku zawieszenia postępowania, to jednakże nie upoważnia ono prowadzącego to postępowanie organu do dowolności w tym zakresie (zob. wyrok NSA z 3 lutego 1999 r., SA/Sz 1714/97, LEX nr 36914). W myśl natomiast art. 101 § 1 o postanowieniu w sprawie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej zawiadamia strony. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie (§ 3). Z treści tego przepisu wynika bezspornie, iż wniosek o zawieszenie postępowania rozstrzygany jest w formie postanowienia. Forma postanowienia wymagana jest bowiem w całym zakresie spraw dotyczących zawieszenia postępowania, czyli zawieszenia, odmowy zawieszenia, podjęcia lub odmowy podjęcia zawieszonego postępowania (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, wyd. 8 s. 458). Z powyższego wynika, iż każdy wniosek o zawieszenie postępowania, niezależnie od zasadności takiego żądania, musi być rozpatrzony przez organ w drodze postanowienia. Strona powinna być też pouczona o prawie zaskarżenia takiego aktu. Zażalenie przysługuje bowiem na wszystkie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania, a zatem także na ewentualną odmowę zawieszenia postępowania. Niedopuszczalne jest więc wydanie decyzji kończącej postępowanie bez uprzedniego rozpatrzenia złożonego żądania zawieszenia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2006r. w spr. o sygn. akt I OSK 1405/05). W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił do organu z wyraźnym wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie, która w jego ocenie nie została jeszcze dostatecznie wyjaśniona. Wniosek ten skarżący zawarł w odwołaniu od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] r. Z akt sprawy nie wynika tymczasem, aby powyższy wniosek został przez organ rozpatrzony w sposób wymagany dyspozycją art. 101 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest również jakichkolwiek rozważań dotyczących istnienia bądź też braku podstaw do zawieszenia postępowania i oceny zasadności wniosku skarżącego o zwieszenie postępowania. Należy przy tym zwrócić uwagę, że jeżeli wniosek skarżącego nie zawierał przesłanki dającej podstawę do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 k.p.a., to organ był zobligowany rozważyć możliwość zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. Jak podkreślono bowiem wyżej, postępowanie niniejsze toczy się z wniosku H. W. i to skarżący jest dysponentem tego postępowania. Na podkreślenie zasługuje również fakt, iż był to kolejny wniosek o zawieszenie postępowania, złożony przez skarżącego w jego toku. Pierwszy bowiem wniosek złożony został przez stronę w dniu 28 września 2009 r. Podstawę jego złożenia stanowiło toczące się postępowanie o dział spadku i zniesienie współwłasności po zmarłych rodzicach H. W. i Z. W.. Na skutek jego rozpoznania, Kierownik Biura Powiatowego w S. zawiesił postępowanie w sprawie przyznania płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt postanowieniem z dnia [...] r. Postępowanie to zostało podjęte postanowieniem z dnia [...] r. Należy jednak zauważyć, że powyżej opisana okoliczność nie zwalniała organu prowadzącego postępowanie z konieczności odniesienia się również do kolejnego wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania, zawartego w odwołaniu. Fakt, iż skarżący składał wcześniej wniosek o zawieszenie postępowania nie oznacza bowiem, iż nie może on złożyć go ponownie, na dalszym etapie tego postępowania. Ponadto, na uwagę zasługuje również fakt, iż zawartym w aktach administracyjnych niniejszej sprawy pismem z dnia 7 listopada 2011 r., skarżący prosił o "nadanie biegu służbowego wnioskowi o przyznanie płatności na rok 2009". W uzasadnieniu pisma podkreślił, iż: "na dzień złożenia wniosku do jest 31 05 2009 komornik bezprawnie przekazał nieruchomośc rolna Z. W. dopiero w czerwcu dn. 22 06 2009 czyli po upływie terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej". Powyższe pismo organ potraktował jako wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych i postanowieniem z dnia [...] r. podjął, zawieszone w dniu 17 listopada 2009 r., postępowanie. W ocenie Sądu, powyższe działanie organu nie znajdowało uzasadnienia. Z pisma skarżącego z dnia 7 listopada 2011 r. nie wynika bowiem jednoznacznie, że wnosi on o podjęcie zawieszonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR postępowania w sprawie płatności rolnośrodowiskowych. Zdaniem Sądu, treść przedmiotowego wniosku wskazuje raczej na to, iż skarżący wnosi o kontynuowanie równolegle toczącego się postępowania z wniosku o przyznanie na rok 2009 płatności bezpośredniej, które również do listopada 2011 r. nie zostało przez organ I instancji zakończone wydaniem merytorycznej decyzji. Jeżeli zatem treść pisma skarżącego z dnia 7 listopada 2011 r. nie była jednoznaczna, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. winien był dokładnie przeanalizować zawarty w nim wniosek ustalając, którego postępowania faktycznie dotyczy. W przypadku zaś powzięcia wątpliwości, co do treści wniosku, powinien był wezwać stronę do złożenia stosownych wyjaśnień w trybie art. 64 § 2 k.p.a., w celu ustalenia rzeczywistej woli skarżącego. Nie czyniąc tego, doprowadził do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z uwagi na brak powyższych ustaleń, stwierdzić należy, iż organ nie miał podstaw do podjęcia na wniosek strony, zawieszonego w dniu 17 listopada 2009 r., postępowania w sprawie przyznania skarżącemu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Zaskarżona decyzja została zatem wydana z mającym istotny wpływ na wynik sprawy, naruszeniem powołanych wyżej norm postępowania administracyjnego. Organ drugiej instancji wydał bowiem ostateczne rozstrzygnięcie, bez uprzedniego rozpatrzenia wniosku strony o zawieszenie postępowania administracyjnego, ponadto nie zwrócił uwagi, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. podjął zawieszone na wniosek strony postępowanie w sytuacji, gdy brak było jednoznacznej prośby skarżącego o taką czynność procesową organu. Tymczasem art. 98 § 2 k.p.a. wyraźnie wymaga, aby postępowanie zawieszone na wniosek strony, podjęte zostało również na jej wniosek. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, iż kwestia braku zawieszenia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych jest podstawowym zarzutem podniesionym przez H. W. w skardze do Sądu. Skarżący co prawda wskazuje, iż nie zgadza się w całości z postanowieniem o odmowie zawieszenia sprawy, jednak w aktach administracyjnych bark jest takiego rozstrzygnięcia organu. Gdyby zatem organ odniósł się w sposób przewidziany w procedurze administracyjnej do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania, strona miałaby procesową możliwość kwestionowania niesłusznego w jej ocenie rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, iż organ odwoławczy uniemożliwił stronie złożenie ewentualnego zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, co z kolei prowadzi do wniosku, iż oprócz art. 101 § 3, naruszone zostały również przepisy art. 8, 9, 10 i 15 k.p.a. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien w pierwszej kolejności rozpoznać w ustawowej formie zawarty w odwołaniu wniosek strony o zawieszenie postępowania i następnie, w zależności od rodzaju zapadłego rozstrzygnięcia, podjąć dalsze działania w sprawie. e.o.