III SA/Łd 683/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 29 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi na działania Wydziału Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł. związane z wynajmem lokali użytkowych postanawia odrzucić skargę K.Ż. III SA/Łd 683/07 Uzasadnienie W dniu [...] Rada Miejska w Ł., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 229 pkt 3 k.p.a., podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie skargi B. D. na działania Wydziału Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł. związane z wynajmem lokali użytkowych spółce A. W § 1 pkt 1 powyższej uchwały uchwalono, że skargę B. D. uznaje się za bezzasadną. Skarga jest bezzasadna z przyczyn podanych w uzasadnieniu uchwały, stanowiącym jej integralną część (§ 1 pkt 2 tej uchwały). W dniu 27 czerwca 2007r. B. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...]. Skarżąca wniosła o uchylenie ww. uchwały jako niezgodnej z przepisami prawa i z błędami formalno – prawnymi, bez rozpatrywania merytorycznego jej skargi z dnia 23 sierpnia 2007 r. W uzasadnieniu skarżąca podała, że skarga jej nie dotyczyła zarzutów co do pracy zarządu gminy, a dotyczyła wyłącznie złej pracy Wydziału Budynków i Lokali oraz Dyrektora Wydziału. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej rozpatrywanie skargi w myśl art. 229 pkt 3 k.p.a. było błędne i stanowiło uchybienie przepisom obowiązującego prawa. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Ł. wnosiła o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazała, że skarga dotyczy uchwały podjętej w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. Skarżona uchwała jest w istocie czynnością materialno – techniczną (zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi w rozumieniu art. 238 § 1 k.p.a.), jedynie podejmowaną w formie uchwały przez organ kolegialny jakim jest rada gminy, taką jak i czynności pozostałych organów wymienionych w art. 229 k.p.a. rozstrzygających sprawy z zakresu postępowania skargowego w inny sposób niż w formie uchwały. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Rada Miejska w Ł. wskazała, że dopuszczalność skargi na uchwałę w sprawie rozpoznania skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a. powodowałaby niczym nie uzasadnioną nierówność podmiotów w stosunku do osób, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z treści art. 3 § 1 i 2 pkt 1 - 8 tej ustawy wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które mogą dotyczyć aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje i postanowienia - pkt 1 i 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3). Ponadto zaskarżalne są inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 wskazanego przepisu - pkt 8. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. W niniejszej sprawie B. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną jej skargi na działania Wydziału Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł. związane z wynajmem lokali użytkowych spółce A. Zauważyć należy, że skarga B. D. na działania Wydziału Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł. została potraktowana przez Radę Miejską w Ł. jako skarga w rozumieniu art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dotycząca działalności Wydziału Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł.. Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Stosownie do treści art. 229 pkt 3 k.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych jest rada gminy. W niniejszej sprawie Rada Miejska w Ł., na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a. rozpoznała skargę B. D. na działalność Wydziału Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł. i podjęła w dniu [...] uchwałę Nr [...], uznając skargę za bezzasadną. A zatem uchwała Rady Miejskiej w Ł. podjęta została w wyniku rozpoznania skargi w trybie działu VIII k.p.a. (postępowanie w sprawie skarg i wniosków). W przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego (por wyrok NSA z dnia 9 grudnia 1999r. III SAB 7/99, ONSA 2001/1/27). A zatem skarga B. D. była niedopuszczalna z powodu braku właściwości sądu administracyjnego i podlegała odrzuceniu. Zauważyć należy, niezależnie od powyższej podstawy odrzucenia, że zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarżąca w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podniosła, że rozpatrywanie jej skargi dotyczącej złej pracy Wydziału Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł. przez Radę Miejską w Ł. w trybie art. 229 k.p.a. było błędne, ale nie wskazała, że w tej sytuacji zaskarża uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Z treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, iż uchwały organów gminy można zaskarżyć dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. O bezskuteczności wezwania można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu (por. uchwała 7 sędziów NSA W-wa z dnia 2 kwietnia 2007 r. II OPS 2/07 ONSA/WSA 2007/3/60). W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego bez uprzedniego wezwała organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Za wezwanie to nie może być bowiem uznana wskazana w skardze do Sądu skarga do Wojewody [...] na "złą pracę administracji samorządowej". Skuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa musi być skierowane do właściwego organu gminy. Żądanie unieważnienia uchwały organu gminy skierowane do organu nadzoru uruchamia wyłącznie postępowanie nadzorcze w ramach własnych, samodzielnych kompetencji tego organu do badania legalności uchwał organów i nie zastępuje wezwania, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1995 r. II SA 105/95, ONSA 1996, nr 2, poz. 81). A zatem skarżąca nie spełniła formalnego wymogu wniesienia skargi określonego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z tego też względu skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Odrzucenie skargi z powyższej przyczyny powoduje, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie jest uprawniony do badania i wypowiadania się ani w kwestii terminu do wniesienia takiej skargi, ani co do interesu prawnego czy uprawnienia skarżącej naruszonego kwestionowaną uchwałą, ani co do tego, czy kwestionowana uchwała dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, ani też co do tego, czy uchwała ta została wydana z naruszeniem prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1995 r. II SA 105/95, ONSA 1996, nr 2, poz. 81). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 oraz § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. K. Ż.