III SA/Łd 69/19

Dnia 16 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2019 roku sprawy ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego Łódź Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Łodzi na uchwałę Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 20 grudnia 2018 r. nr 1706/18 w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej projektu 1) stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Łódzkiego; 2) zasądza od Zarządu Województwa Łódzkiego na rzecz Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w Łodzi kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 69/19 UZASADNIENIE Uchwałą z dnia 20 grudnia 2018 r., nr 1706/18 wydaną na podstawie art. 41 ust. 1 , ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 913); art. 9 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 38 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i ust. 2, art. 41 ust. 1, ust. 2, art. 53 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 55 pkt 1, art. 57, art. 58 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 (Tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1431 ze zm.)- dalej : ustawa wdrożeniowa, Zarząd Województwa Łódzkiego nie uwzględnił protestu Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego – Łódź Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi wniesionego od negatywnej oceny formalnej projektu pn. "Program niskoemisyjnego transportu miejskiego – zakup 17 autobusów elektrycznych wraz z wybudowaniem infrastruktury niezbędnej do ich obsługi", nr WND-RPLD.03.01.03-10-0001/18, złożonego w ramach Konkursu zamkniętego dla naboru nr RPLD.03.01.03-IŻ-00-10-001/18 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej III Transport, Działania III.1 Niskoemisyjny transport miejski, Poddziałania III.1.3.Niskoemisyjnmy transport miejski- miasto Łódź, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 4 kwietnia 2018 r. Zarząd Województwa Łódzkiego ogłosił Konkurs zamknięty dla naboru nr RPLD.03.01.03-IŻ-00-10-001/18 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej III Transport, Działania III.1 Niskoemisyjny transport miejski, Poddziałania III.1.3.Niskoemisyjnmy transport miejski- miasto Łódź, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020. Nabór wniosków, zgodnie z ogłoszeniem trwał w dniach 11-30 maja 2018 r. Natomiast regulamin konkursu nr RPLD.03.01.03-IŻ-00-10-001/18 został przyjęty uchwałą Zarządu Województwa Łódzkiego z 3 kwietnia 2018 r., nr 478/18. W dniu 30 maja 2018 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne– Łódź Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Program niskoemisyjnego transportu miejskiego – zakup 17 autobusów elektrycznych wraz z wybudowaniem infrastruktury niezbędnej do ich obsługi". Wniosek otrzymał numer nr WND-RPLD.03.01.03-10-0001/18. Pismem z dnia 25 września 2018 r. Komisja Oceny Projektów poinformowała skarżącą spółkę o zidentyfikowanych w złożonym przez nią wniosku błędach formalnych, wzywając jednocześnie do złożenia poprawionego wniosku o dofinansowanie, w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszej informacji. W odpowiedzi na powyższe pismem z 8 października 2018 r. skarżąca poinformowała organ o wprowadzeniu uwag - zaleceń Komisji Oceny Projektów wraz ze stosownymi wyjaśnieniami. Następnie informacją z dnia 22 października 2018 r. Zarząd Województwa Łódzkiego poinformował MPK Łódź, iż złożony przez stronę wniosek o dofinansowanie nr WND-RPLD.03.01.03-10-0001/18 uzyskał negatywną ocenę formalną z uwagi na niespełnienie kryteriów: "Formularz wniosku o dofinansowanie i załączniki zostały przygotowane zgodnie z obowiązującymi dla nich wzorami, instrukcjami i wytycznymi"; "Zachowana jest spójność informacji między poszczególnymi elementami wniosku o dofinansowanie"; "Zgodność projektu z wymogami określonymi w regulaminie konkursu". Uzasadniając powyższe stanowisko Instytucja Zarządzająca wskazała, iż negatywna ocena formalna wniosku jest następstwem zidentyfikowanych błędów formalnych, które nie zostały poprawione pomimo wystosowanego do spółki wezwania, w zakresie: 1. brak korekty zapisów pkt 6.7. wniosku o dofinansowanie, w którym spółka wskazała termin II kwartał 2019 r. jako termin uzyskania pozwolenia na budowę projektowanej inwestycji z jednoczesnym zaznaczeniem w formularzu wniosku, iż jest w posiadaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę; 2. pkt 7.1 formularza o dofinansowanie poprzez nieskorygowanie wartości docelowej dla wskaźnika "Liczby przewożonych pasażerów środkami transportu zbiorowego"; 3. pkt 9.1 i pkt 9.7 formularza poprzez dokonanie uzupełnienia wniosku o zapisy, do których nie była wzywana, a nadto brak spójności pomiędzy wskazanymi punktami; 4. nieprzedłożenie opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 20 kwietnia 2016 r., stanowiącej podstawę do wydania postanowienia screenig`owego przez organ prowadzący postępowanie, jak również nieprzedłożenie obwieszczenia o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a ograniczenie się jedynie do przedłożenia obwieszczenia zawierającego informację o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, które nie jest równoznaczne z podaniem do informacji publicznej i wydanej już decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 5. niezłożenia Aneksu 33 oraz aktu powierzenia umowy o świadczenie usług publicznych w ramach organizacji lokalnego transportu zbiorowego- uchwała nr C/1834/10 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 3 listopada 2010 r. Kwestionując powyższe skarżąca spółka, w zakreślonym prawem terminie wniosła protest, w którym odnosząc się do zarzuconych jej uchybień formalnych wniosku o dofinansowanie wskazała: 1. odnośnie pkt 6.7. wniosku o dofinansowanie spółka podtrzymała stanowisko, co do prawidłowego jego wypełnienia, zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku oraz literalnym rozumieniu zapisu i nazwy pola, podnosząc, iż w przedmiotowym punkcie wskazała planowany termin uzyskania pozwolenia na budowę stacji szybkiego ładowania wraz z infrastrukturą elektro-magnetyczną i teletechniczną na poszczególnych pętlach (II kwartał 2019 r.) oraz datę wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn. "Modernizacja Zajezdni Autobusowej " w ramach , której będzie budowana wiata dla autobusów elektrycznych w części naziemnej wraz z niezbędną infrastrukturą ( 11 maja 2017 r.); 2. odnośnie wskazania wartości docelowej dla wskaźnika "Liczby przewożonych pasażerów środkami transportu zbiorowego" skarżąca oświadczyła, że w piśmie z 8 października 2018 r. użyła nieprawidłowego sformułowania związanego z tym wskaźnikiem, co wynikało z niewłaściwego zrozumienia definicji tego wskaźnika, jednakże skarżąca podtrzymuje stanowisko, iż analizowany wskaźnik jest adekwatny dla realizowanego projektu i został uwzględniony w całej dokumentacji aplikacyjnej , jako przyjmujący wartość docelową 0; 3. odnośnie nieprawidłowej korekty pkt. 9.1 i 9. 7 wniosku spółka podniosła, iż kierowała się uwagami Komisji Oceny Projektów, która podkreśliła konieczność uwzględnienia kosztów pośrednich i bezpośrednich w ramach kosztów podlegających limitom, spółka podtrzymała stanowisko, że przedstawione przez nią ujęcie limitów było zgodnie z zapisami Instrukcji wypełniania wniosku; 4. odnośnie nieprzedłożenia opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 20 kwietnia 2016 r. oraz obwieszczenia o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy podkreślić, że wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy budowy wewnętrznej stacji paliw, która nie jest przedmiotem wniosku o dofinansowanie. Wnioskodawca załączył dokumentację w dobrej wierze ze względu na fakt, iż zaplanowana budowa części naziemnej wiaty dla autobusów elektrycznych wraz z instalacjami zawarta jest w jednej decyzji - Decyzji nr DAR-UA-VIII.72.P.2016 o lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącego modernizacji istniejącej zajezdni autobusowej. Ponadto wnioskodawca poinformował, iż po otrzymaniu pisma nr DSS-OSR.II.6220.58.2015 z dnia 17 czerwca 2015 r., w którym wskazano konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w związku z planowaną budową stacji paliw płynnych postanowił wydzielić tę część inwestycji i pismem z dnia 25.02.2016 wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: budowie wewnętrznej stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą (zmiana lokalizacji w ramach modernizacji zajezdni autobusowej) w Łodzi przy ul. Limanowskiego 147-149, na działce ewidencyjnej 204/12 obręb B-29. Wskazany zakres jak i sama działka nie są objęte przedmiotowym projektem, dlatego też nie ma podstaw do przedkładania ich do Urzędu Marszałkowskiego. 5. odnośnie zarzutu nieprzedłożenia Aneksu 33 oraz aktu powierzenia umowy o świadczenie usług publicznych w ramach organizacji lokalnego transportu zbiorowego- uchwała nr C/1834/10 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 3 listopada 2010 r. spółka wskazała, iż uchwały Rady Miejskiej stanowią informację publiczną, a co za tym idzie są ogłaszane w Biuletynie Informacji Publicznej, do której dostęp, a tym samym możliwość zapoznania się z ich treścią mają wszyscy obywatele, w tym i członkowie Komisji Oceny Projektów; ponadto skarżąca wskazała, iż organ jest w posiadaniu przedmiotowej uchwały, która została złożona przez spółkę wraz z innym wnioskiem o dofinansowanie, dotyczącym zakupu 12 niskopodłogowych tramwajów, nr RPLD.0301.02-10-0005/16. Zaskarżoną uchwałą z 20 grudnia 2018 r. Zarząd Województwa Łódzkiego nie uwzględnił protestu MPK Łódź. Uzasadniając organ powołał na wstępie krajowe oraz wspólnotowe przepisy prawne regulujące zagadnienia dofinansowania projektów składanych w ramach regionalnego programu finansowego, w tym art. 125 ust. 1, ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (DZ.U. UE L z 2013 r. Nr 347).; jak i powołaną wcześniej ustawę wdrożeniową. Instytucja Zarządzająca wskazała, iż Konkurs Zamknięty dla naboru nr RPLD.03.01.03-IŻ-00-10-001/18 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej III Transport, Działania III.1 Niskoemisyjny transport miejski, Poddziałania III.1.3.Niskoemisyjnmy transport miejski- miasto Łódź, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020, stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, został przeprowadzony na podstawie przyjętego uchwałą Zarządu Województwa Łódzkiego z 3 kwietnia 2018 r., nr 478/18 Regulaminu Konkursu , który został podany do publicznej wiadomości wraz z opublikowanym ogłoszeniem o naborze wniosków o dofinansowanie w ramach przedmiotowego Konkursu oraz innymi niezbędnymi dokumentami, w tym między innymi instrukcją wypełniania wniosków. Dalej Instytucja Zarządzająca przedstawiła stan faktyczny sprawy oraz oceniła dopuszczalność protestu pod kątem formalnym. Odnosząc się do zawartej we wniesionym proteście argumentacji spółki Zarząd Województwa Łódzkiego uwzględnił wyjaśnienia skarżącej odnośnie nieprawidłowości opisanych w pkt 1-3 protestu i w tym zakresie stwierdził, że wniesiony przez stronę skarżącą wniosek odpowiada kryteriom formalnym: "Formularz wniosku o dofinansowanie i załączniki zostały przygotowane zgodnie z obowiązującymi dla nich wzorami, instrukcjami i wytycznymi"; "Zachowana jest spójność informacji między poszczególnymi elementami wniosku o dofinansowanie"; "Zgodność projektu z wymogami określonymi w regulaminie konkursu". Natomiast, co do stwierdzonych uchybień formalnych opisanych w pkt 4-5 protestu, Instytucja Zarządzająca uznała, iż brak jest podstaw do uwzględnienia protestu spółki. Odnosząc się do kwestii nieprzedłożenia przez skarżącą wraz z wnioskiem o dofinansowanie opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 20 kwietnia 2016 r. oraz obwieszczenia o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ wskazał, iż stosownie do treści Instrukcji wypełniania wniosku dla naboru RPLD.03.01.03-IŻ-00-10-001/18 wnioskodawca jest zobowiązany do załączenia odpowiednich dokumentów z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Ponieważ inwestycja objęta projektem nr WND-RPLD.03.01.03-10-0001/18 została zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, skarżąca była zobowiązana do przedłożenia, w ramach załącznika nr 11, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; postanowienia w sprawie braku potrzeby przeprowadzenia OOŚ; opinii lub uzgodnień wydanych przez właściwe organy; dokumentu potwierdzającego podanie do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji, miedzy innymi obwieszczenia właściwego organu o wydaniu decyzji środowiskowej oraz decyzji budowlanej lub innej decyzji inwestycyjnej dla przedsięwzięcia. Skarżąca spółka, wraz z skorygowanym wnioskiem o dofinansowanie nie przedłożyła opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 20 kwietnia 2016 r. oraz obwieszczenia o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co skutkuje stwierdzeniem, że strona nie przedstawiła wszystkich informacji /danych wymaganych zapisami Regulaminu konkursu oraz instrukcji i wytycznych dla przedmiotowego naboru. Ponadto, wbrew wezwaniu Komisji Oceny Projektów skarżąca nie odniosła się jednoznacznie do kwestii objęcia planowanej przez siebie inwestycji regulacjami rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym stwierdzenie, iż wniosek skarżącej o przyznanie dofinansowania projektu nie spełnia kryterium formalnego "Formularz wniosku o dofinansowanie i załączniki zostały przygotowane zgodnie z obowiązującymi dla nich wzorami, instrukcjami i wytycznymi". Natomiast, co do kwestii nieprzedłożenia przez spółkę umowy o świadczenie usług publicznych w ramach organizacji lokalnego transportu zbiorowego wraz z Aneksem nr 33 i załącznikami wskazanymi w Wytycznych w zakresie dofinansowania programów operacyjnych podmiotów realizujących obowiązek świadczenie usług publicznych w transporcie zbiorowym wydanych przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 19 października 2015 r. oraz aktu powierzenia umowy o świadczenie usług publicznych w ramach organizacji lokalnego transportu zbiorowego- uchwała nr C/1834/10 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 3 listopada 2010 r. Instytucja Zarządzająca nie podzieliła poglądu spółki, co do ogólnego i bezpłatnego dostępu do wskazanych dokumentów, w tym przez członków Komisji Oceny Projektów, a co za tym idzie wynikającego z powyższej okoliczności braku obowiązku strony wnioskującej o dofinansowanie do przedłożenia tych dokumentów wraz z wnioskiem. Wbrew stanowisku spółki, stosownie do treści zapisów Instrukcji wypełniania wniosków strona ubiegająca się o przyznanie dofinansowania w zakresie projektów dotyczących świadczenia usług publicznych w transporcie drogowym, jest zobowiązana dostarczyć, na żądanie Instytucji Zarządzającej, pełną dokumentację dotyczącą realizacji powyższych usług. Tym samym brak powyższych dokumentów uzasadnia stwierdzenie, że wniosek skarżącej nie spełnia wymogu formalnego "Formularz wniosku o dofinansowanie i załączniki zostały przygotowane zgodnie z obowiązującymi dla nich wzorami, instrukcjami i wytycznymi". Z uwagi na powyższe uchybienia formalne wniosku, Zarząd Województwa Łódzkiego nie uwzględnił protestu skarżącej spółki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne– Łódź Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie: - art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6, § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397) – dalej: " rozporządzenie" poprzez naruszenie zasady rzetelności i przyjęcie, że złożony przez skarżącą wniosek o dofinansowanie nie spełnia kryterium formalnego "Formularz wniosku o dofinansowanie i załączniki zostały przygotowane zgodnie z obowiązującymi dla nich wzorami, instrukcjami i wytycznymi", gdyż nie zawiera wszystkich niezbędnych informacji pozwalających na stwierdzenie, że inwestycja strony polegającą na budowie stacji transformatorowej nie jest objęta przepisami w/w rozporządzenia, podczas gdy spółka wskazała okoliczności dotyczące środowiskowych uwarunkowań inwestycji, a Instytucja Zarządzająca dokonała oceny protestu z utożsamieniem pojęcia "napięcia" i "mocy", o których mowa w rozporządzeniu z 2010 r., pomijając jednocześnie prawidłowe zakwalifikowanie przez skarżącą charakteru inwestycji oraz złożonego do akt sprawy pisma UM Łodzi z 17 czerwca 2015 r. w sprawie udzielenia informacji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji prowadzonych przez spółkę, ze wskazaniem, że opinia jest wymagana wyłącznie w odniesieniu do stacji paliw , nie zaś do przedmiotu wniosku o dofinansowanie; - art. 43 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez odwołanie się w nieuwzględnieniu protestu do okoliczności, które nie były objęte jasnym, jednoznacznym i precyzyjnym wezwaniem do złożenia wyjaśnień i dokonaną z naruszeniem zasady rzetelności i przejrzystości oceną złożonych przez stronę wyjaśnień; - art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przyjęcie, ze nieprzedłożenie aktu prawa podlegającego ogłoszeniu może stanowić podstawę negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie; - art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przyjęcie, że niezłożenie Aneksu nr 33 do powierzenia umowy o świadczenie usług publicznych w ramach organizacji lokalnego transportu zbiorowego w Łodzi może stanowić podstawę do negatywnej oceny formalnej wniosku , podczas gdy z uzyskanych przez Instytucję Zarządzającą informacji wynika wyraźnie, że dokument ten nie dotyczy przedmiotu wniosku o dofinansowanie. Z uwagi na powyższe strona skarżącą wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca wniosła nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając skargę podniosła, iż w rozporządzeniu mowa jest o stacjach elektroenergetycznych o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 220 kV i nie mniejszym niż 110 kV. Kontenerowa stacja transformatorowa, o której dofinansowane zabiegał wnioskodawca, posiada napięcie wyjściowe zasilania 0,4 kV, a więc przeszło 275 razy mniej od wskazanego w rozporządzeniu. Zasilanie wejściowe o napięciu kV, a więc przeszło siedem razy mniejszym od wskazanego w rozporządzeniu. Z tych też względów Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa UMŁ pismem z dnia 17 czerwca 2015 r. poinformował MPK, iż podstacja nie wymaga oceny środowiskowej. W tym też kontekście nie można zgodzić się z przyjętym przez Instytucję Zarządzającą za trafne stwierdzeniem KOP, że wnioskodawca nie odniósł się jednoznacznie do kwestii konieczności/braku przeprowadzenia postępowania OOŚ w zakresie budowy stacji kontenerowej. W uzasadnieniu uchwały Zarząd Województwa Łódzkiego w przedmiocie nieuwzględnienia protestu wskazano, iż rozporządzenie odwołuje się do mocy wyrażonej w kV (kilowoltach), podczas gdy moc jest wyrażana w kW (kilowatach), a w kV wyraża się napięcie. Pomieszanie tych pojęć doprowadziło do wniosku, iż sprawa objęcia rozporządzeniem inwestycji, której dotyczył wniosek o dofinansowanie, nie została rozstrzygnięta, podczas gdy ocena taka wynika z utożsamiania w nieuwzględnieniu protestu różnych inwestycji MPK i różnych pojęć technicznych (napięcia i mocy). Skarżąca ponadto stwierdziła, że w złożonym przez siebie uzupełnieniu wskazała, że składa zarówno uchwałę nr C/1834/10 Rady Miejskiej w Łodzi, jak i Aneks nr 33 do umowy powierzenia. Uzupełnienie to, bez uwag, zostało przyjęte przez IZ. Trudno uznawać za rzetelną i proporcjonalną procedurę konkursową, w której z jednej strony IZ przyjmuje pismo z oznaczeniem załączników, a następnie kwestionuje złożenie załączników, uniemożliwiając wnioskodawcy w takiej sytuacji jakąkolwiek ochronę przed sformułowanym zarzutami. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Łódzkiego wnosił o jej oddalenie. Organ wskazał, iż odnośnie kwestii nieprzedstawienia opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 20 kwietnia 2016 r. oraz obwieszczenia o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wbrew stanowisku skarżącej spółki, wynikający z Instrukcji wypełniania wniosku wymóg przedłożenia powyższych dokumentów odnosił się do całego infrastrukturalnego przedsięwzięcia inwestycyjnego, a nie do poszczególnych elementów. Skoro zatem planowana przez skarżącą budowa czterostanowiskowej stacji paliw na terenie przebudowywanej zajezdni autobusowej przy ul Limanowskiego w Łodzi była jednym z elementów całej inwestycji, objętej kartą informacyjną przedsięwzięcia dołączoną do wniosku o dofinansowanie, skarżącą była zobowiązana do przedłożenia w/w dokumentów. Organ odniósł się także do zarzutów skargi, co do możliwości zastosowania w stosunku do inwestycji objętej wnioskiem o dofinansowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r., wskazując, iż to na stronie wnioskującej o przyznanie dofinansowania ciąży prawidłowe sporządzenie wniosku, w tym jednoznaczne podanie informacji i danych, pozwalających na stwierdzenie, czy inwestycja mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących mieć wpływ na środowisko. Zdaniem organu wnioskodawca powinien przynajmniej w udzielanych wyjaśnieniach, a w istocie w samym wniosku o dofinansowanie dokonać przeliczenia jednostki z kW na kV co umożliwiłoby IZ RPO WŁ dokonanie oceny prawidłowości stwierdzenia zawartego w wyjaśnieniach z dnia 8 października 2018 r. w odniesieniu do uwagi 6 do załącznika nr 11. IZ RPO WŁ nie jest bowiem w stanie dokonać samodzielne przeliczenia stacji ładowania autobusów elektrycznych o mocy 200 kW na napięcie znamionowe, aby ustalić czy mieści się ona w katalogu przedsięwzięć mogących mieć wpływ na środowisko. Przeliczenia tego powinien dokonać wnioskodawca. Organ uznał również za bezzasadny zarzut strony, iż w dniu 8 października 2018 r. dołączyła do składanego pisma wszystkie żądane załączniki, wypełniając tym samym wezwanie do poprawienia wniosku. Stwierdził, że w momencie składania pisma w dniu 8 października 2018 r. organ nie miał obowiązku weryfikowania, czy wszystkie dokumenty opisane w tym piśmie faktycznie zostały załączone. Wymagałoby to bowiem analizy merytorycznej złożonego pisma w momencie jego składania. IZ RPO WŁ potwierdza fakt złożenia pisma lub ewentualnie pisma wraz z załącznikami (ogólnie), nie wymieniając jednak i nie ustalając w momencie jego złożenia , jakie poszczególne załączniki są do niego dołączone. Podobnie procedura składania pisma wygląda także w innych urzędach i sądach i nie może wnioskodawca obecnie odpowiedzialności za omyłkowe niedołączenie do pisma załączników, które zostały w nim wymienione, przenosić na IZ RPO WŁ, do której pismo zostało złożone. W tej sytuacji należy wskazać a contrario, że wnioskodawca mimo wymienienia w piśmie z 8 października 2018 r., iż są do niego dołączone określone dokumenty, nie posiada potwierdzenia że dokumenty te faktycznie zostały do niego dołączone i złożone wraz z pismem w postaci np. pieczęci na kopii danego dokumentu, świadczącej o wpływie tych dokumentów, to jest aneksu nr 33 do umowy powierzenia i uchwały Rady Miejskiej w Łodzi nr C/1834/10, do IZ RPO WŁ. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich ustaw szczególnych zalicza się ustawę z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. 2018. poz. 1431 ze zm., zwana dalej ustawą wdrożeniową). Należy podkreślić, że ustawa wdrożeniowa (art. 61 – 67) reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w p.p.s.a., której przepisy znajdują odpowiednie zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym przez ustawę wdrożeniową (art. 64 ustawy wdrożeniowej). Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W myśl postanowień art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1 (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo w art. 39 ust. 1 (pkt 1b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Postępowanie w zakresie ubiegania się o dofinansowanie jest prowadzone w oparciu o pewne, uniwersalne zasady i reguły, które wynikają z treści ustawy wdrożeniowej. Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektu zatwierdzonych przez komitet monitorujący zgodny z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego (art. 37 ust. 2). Wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym lub pozakonkursowym (art. 38 ust. 1). W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektu w rozpoznawanej sprawie, wniosek o dofinansowanie projektu składany jest w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1). Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów. Konkurs jest przeprowadzany przez właściwą instytucję na podstawie określonego przez nią regulaminu (art. 41 ust. 1), który precyzuje m.in. kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7) W myśl art. 54 ust. 2 ustawy wdrożeniowej protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera m.in. wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza wraz z uzasadnieniem (pkt 4). Z powołanym przepisem koresponduje art. 57 ustawy wdrożeniowej nakładający na właściwą instytucję powinność rozpatrzenia protestu przez dokonanie weryfikacji prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej. Tryb konkursowy wyboru projektów do dofinansowania wymaga, aby wnioskodawca ubiegający się o określone dofinansowanie w ramach danego postępowania konkursowego rzetelnie i wyczerpująco przygotował swój wniosek. Braki w złożonej aplikacji, czy jej niespójność z zapisami regulaminu powinny zostać ocenione negatywnie. Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ocena projektu o dofinansowanie przeprowadzona została w sposób niezgodny z prawem, to jest nie odpowiadający wskazanym wyżej standardom. Ocena Sądu, jak wspomniano wcześniej, sprowadza się do zbadania zgodności postępowania z przepisami prawa wspólnotowego, ustawy wdrożeniowej, ale także z postanowieniami systemu realizacji programu operacyjnego w tym z Regulaminem konkursu zamkniętego dla naboru nr RPLD.03.01.03-IŻ-00-10-001/18 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej III Transport, Działania III.1 Niskoemisyjny transport miejski, Poddziałania III.1.3.Niskoemisyjnmy transport miejski- miasto Łódź, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020. Przedmiotem postępowania w rozpatrywanej sprawie była ocena projektu pod nazwą: " Program niskoemisyjnego transportu miejskiego – zakup 17 autobusów elektrycznych wraz z wybudowaniem infrastruktury niezbędnej infrastruktury do ich obsługi". Zgłoszony przez stronę skarżącą wniosek uzyskał negatywną ocenę z powodu niespełnienia kryterium formalnego " Formularz wniosku o dofinansowanie i załączniki zostały przygotowane zgodnie z obowiązującymi dla nich wzorami, instrukcjami, wytycznymi", w związku z przedstawieniem niepełnych informacji związanych z wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w zakresie braku Aneksu 33 do umowy FU/FC/U/ 50-00/11/W z dnia 28 lutego 2011 r. oraz uchwały Nr C/1834/10 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 3 listopada 2010 r. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej instytucja przeprowadza wybór projektów do finansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. W myśl art. 37 ust. 4 ustawy wdrożeniowej oświadczenia są składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Właściwa instytucja może wymagać od wnioskodawcy wyłącznie informacji i dokumentów niezbędnych do oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów ( art. 37 ust. 5). Skoro przedmiotem postępowania regulowanego ustawą wdrożeniową jest ocena projektu, to właściwa instytucja jest związana konkretnym wnioskiem o dofinansowanie konkretnego projektu, co oznacza nie dość, że związanie treścią wniosku o dofinansowanie oraz załączoną do niego przez wnioskodawcę i wymaganą w danym postępowaniu konkursowym dokumentacją, to również i to, że poza zakres zawartych w nich oświadczeń woli i wiedzy wnioskodawcy kształtujących – w kontekście wymogów określonych regulaminem konkursu – przedmiotowo istotne elementy instytucja ta nie może wkraczać, poprzez czynienie przedmiotem oceny elementów nie wynikających z wniosku o dofinansowanie projektu oraz dołączonej do niego dokumentacji ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1854/18 – System informacji Prawnej Lex (Lex Omega nr 2475294). W instrukcji wypełniania wniosku – załącznik nr 11 Dokumentacja dotycząca oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz obszar Natura 2000, punkt II. - przyjęto, iż w przypadku przedsięwzięć infrastrukturalnych, które nie zostały wymienione w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( tj. przedsięwzięć podprogowych), oraz które nie oddziałują na obszar 2000 konieczne jest załączenie: - prawidłowo wypełnionego załącznika nr 11 a, - wypełnionego przez wnioskodawcę oświadczenia o braku zastosowania w odniesieniu do przedsięwzięcia w ramach projektu, krajowych i unijnych przepisów o ochronie środowiska. Nie jest wymagana dokumentacja dotycząca oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ w wezwaniu z dnia 12 czerwca 2018 r. zobowiązał stronę do złożenia załącznika nr 11 zgodnie ze wzorem wskazanym w instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu. Jak wynika z pisma strony z dnia 19 czerwca 2018 r. dokonała ona zmian w załączniku nr 11, sporządzając oświadczenie na prawidłowym wzorze. Wyjaśniła jednocześnie, iż pozostała dokumentacja była poprawna i nie dokonano w niej zmian. Znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie MPK sp. z o.o. w Łodzi z dnia 8 października 2018 r. posiada następującą treść: " W związku z ubieganiem się o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020 na realizacje projektu pod nazwą " Program niskoemisyjnego transportu miejskiego – zakup 17 autobusów elektrycznych wraz z wybudowaniem infrastruktury niezbędnej do ich obsługi" oświadczam, iż przedsięwzięcie realizowane w ramach przedmiotowego projektu nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, w związku z czym do ww. projektu nie mają zastosowania krajowe i unijne przepisy w zakresie OOŚr.". Oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, należy uznać za zgodne z zamieszczonym w instrukcji wzorem oświadczenia o braku zastosowania w odniesieniu do przedsięwzięcia realizowanego w ramach projektu, krajowych i unijnych przepisów o ochronie środowiska. W myśl zapisów instrukcji w wypadku, gdy przedsięwzięcie nie zostało wymienione w powołanym wyżej rozporządzeniu wnioskodawca nie miał obowiązku składać dokumentacji dotyczącej oceny oddziaływania na środowisko. W takiej sytuacji jedynie konieczne było załączenie prawidłowo wypełnionego załącznika nr 11 a oraz oświadczenia. W rozporządzeniu jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymieniono m.in. stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 220 kV, o długości nie mniejszej niż 15 km. ( § 2 ust. 1 pkt 6). Ponadto, zgodnie z § 3 pkt 7 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, inne niż określone w § 2 ust. pkt 6. Jak wynika z treści wniosku o dofinansowanie projektu stacja transformatorowa posiada napięcie wyjściowe zasilania 0,4 kV (kilowatów). Taka instalacja nie może zatem być uznana za przedsięwzięcie mogące (lub mogące potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie sądu, wobec ogólnikowo sformułowanego przez organ w piśmie z 25 września 2018 r. żądania odniesienia się do rozporządzenia, za wyczerpującą należy uznać odpowiedź strony zawartą w piśmie z dnia 8 października 2018 r. Wyjaśniła ona bowiem, że katalog przedsięwzięć określonych w tym akcie nie obejmuje stacji ładowania autobusów elektrycznych o mocy 200 kW (kilowatów) i tym samym nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla stacji ładowania na pętlach. Sąd podziela argumentację skarżącej spółki w zakresie braku obowiązku złożenia przez nią opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 20 kwietnia 2016 r. i obwieszczenia o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem żądane dokumenty dotyczą wewnętrznej stacji paliw, a więc inwestycji nie będącej przedmiotem wniosku o dofinansowanie. Żądanie organu w powyższym zakresie naruszało przepis art. 37 ust. 5 ustawy wdrożeniowej. Za całkowicie błędne należy uznać stanowisko wyrażone przez organ w odpowiedzi na skargę, iż strona powinna dokonać we wniosku przeliczenia jednostki z kW na kV, co umożliwiłoby dokonanie oceny prawidłowości stwierdzenia zawartego w wyjaśnieniach z dnia 8.10. 2018 r. w odniesieniu do uwagi 6 do załącznika nr 11. Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż Wolt jest jednostką potencjału elektrycznego, napięcia elektrycznego – oznaczoną symbolem V. Z kolei Wat (oznaczony symbolem W) jest jednostką mocy. Przeliczenie watów na volty nie jest możliwe. Niedopuszczalne zatem było oczekiwanie od wnioskodawcy spełnienia czynności niemożliwej do spełnienia. Zdaniem sądu nie zasługuje na akceptację pogląd organu dotyczący obowiązku udowodnienia przez stronę załączenia przez nią do pisma z dnia 8 października 2018 r. uchwały Nr C 1834/10 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 3 listopada 2010 r. oraz aneksu nr 33 do umowy o świadczenie usług publicznych w ramach organizacji lokalnego transportu zbiorowego. Okoliczność załączenia tych dokumentów wynika z treści pisma, którego przyjęcie organ poświadczył. Pracownik organu przyjmujący pismo miał obowiązek sprawdzić, czy dokumenty w nim wymienione jako załączniki faktycznie dołączono. Czynność taka nie oznaczałaby, jak błędnie organ podnosi, analizy merytorycznej pisma. Miałaby jedynie charakter techniczny. Jeśli po upływie 14 dni, to jest w dacie sporządzenia informacji o negatywnej ocenie formalnej wniosku, zauważono brak załączników, to należało podjąć czynności zmierzające do ustalenia przyczyn zaistniałej sytuacji. To jest, czy załączniki zaginęły w siedzibie organy, czy też strona faktycznie ich nie dołączyła. Konkluzja organu, iż wnioskodawca nie złożył załączników jest przedwczesna i opiera się jedynie na przekonaniu organu, nie popartym jakimikolwiek ustaleniami. Z powyższych względów Sąd uznał, że doszło przez Instytucje Zarządzającą do naruszenia przepisów art. 37 ust. 1 i 5 ustawy wdrożeniowej oraz § 2 ust. 1 pkt 6 i § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Dlatego też Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Łódzkiego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzono tytułem zwrotu kosztów postepowania kwotę 680 złotych, w tym 200 złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi oraz 480 złotych wynagrodzenia pełnomocnika. k.ż.