III SA/Łd 695/14

Dnia 18 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant st. asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 roku sprawy ze skargi W. J. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy w Ł., na podstawie 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. 2012r., poz. 1015 ze zm.), art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 404 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...], nr [...] o nałożeniu na W.J. grzywny w celu przymuszenia w kwocie 10 000 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 8,16,01; 13,22.02; 7,8,18,20.03; 5,8.04. 2013r. inspektor pracy ustalił, że W.J. prowadzący P.P.U.H. "A." z siedzibą w P. nie wypłacił: -196 pracownikom wynagrodzenia zasadniczego za listopad 2012r., za grudzień 2012r., za styczeń 201 3r i za luty 201 3r. w łącznej kwocie 264.803,07zł brutto; - 38 pracownikom wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy z powodu choroby za listopad 2012r., za grudzień 2012r., za styczeń 2013r. i za luty 2013r. w łącznej kwocie 19.882,33zł brutto. - 39 pracownikom ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w związku z rozwiązaniem umowy o pracę w listopadzie 201 2r., w grudniu 2012r, w styczniu 2013r. i lutym 2013r. w łącznej kwocie 50.758,94zł brutto; - 16 pracownikom odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę przez pracownika bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracodawcy w listopadzie 2012r., w grudniu 2012r., styczniu 2013r. i lutym 2013r. w łącznej kwocie 10.685,84zł brutto; - 6 pracownikom nagród przysługujących za listopad 2012r. i styczeń 2013r. w łącznej kwocie 854,00zł brutto; - 54 pracownikom wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego za listopad 2012r., za grudzień 2012r., za styczeń 2013r, za luty 2013r., w łącznej kwocie 31.960,73zł brutto. - 133 pracownikom dodatku do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej za listopad 2012r., za grudzień 2012r., za styczeń 2013r., za luty 2013r, w łącznej kwocie 13.624,60zł brutto. Powyższe ustalenia zostały dokonane na podstawie list wypłat zawierających wymienione i niewypłacone należności zawarte w protokole kontroli nr [...], który właściciel przedsiębiorstwa – W.J. podpisał bez zastrzeżeń. W związku z powyższym inspektor pracy wydał w dniu [...]. nakaz nr [...] zawierający 7 decyzji, w których określono treść należności oraz wskazano w każdej decyzji imię i nazwisko pracownika oraz kwotę przysługującej pracownikowi należności. W.J. nie wniósł zastrzeżeń do treści ww. decyzji. Pismem z dnia 14 sierpnia 2013r. poinformował, o wypłacie zaległego wynagrodzenia i o wdrożonych kolejnych postępowaniach komorniczych. W dniach 5,20,21.06;, 11,12.07; 2,5,9,08.2013r. inspektor pracy przeprowadził kontrolę, której celem było m.in. sprawdzenie wykonania decyzji z dnia [...] W toku kontroli ustalono, że decyzje zawarte w przedmiotowym nakazie nie zostały wykonane w całości. Ustalenia zawarte zostały w protokole kontroli nr [...], do których pracodawca – W.J. w dniu 14 sierpnia 2013r. złożył pisemne wyjaśnienia, wskazując, że wypłacił niektórym pracownikom należności objęte decyzjami zawartymi w nakazie z dnia [...]. Inspektor pracy wykreślił z protokołu kontroli nr rej. [...] ustalenia dotyczące pracowników, którym należności wypłacono i które objęte zostały postępowaniem komorniczym. Po uwzględnieniu zgłoszonych przez pracodawcę zastrzeżeń w dniu 9 września 2013r. W.J. podpisał protokół kontroli. W zakresie niezrealizowanych decyzji inspektor pracy wydał w dniu [...]. upomnienie, w którym wskazał pracowników, którym należności nie wypłacono oraz kwoty tych należności. Upomnienie doręczono pracodawcy w dniu 3 października 2013r. Pomimo skutecznie doręczonego upomnienia, w dniu 14 lutego 2014r. inspektor pracy ustalił, że należności objęte decyzjami nr 1,2,3,4,5,6,7 nakazu nr [...] z dnia [...]. nadal nie zostały wykonane. Ustalenia zawarto w protokole kontroli nr [...], który W.J. podpisał bez zastrzeżeń w dniu 14 lutego 2014r. W dniu [...] organ wystawił wobec W.J. tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący niewykonane obowiązki, wynikające z decyzji nr 1,2,3,4,5,6,7 nakazu z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...] Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Ł. nałożył na W.J. grzywnę w kwocie 10.000 zł w celu przymuszenia do wykonania decyzji nakazu inspektora pracy z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 2 § 1 pkt 11 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki (...) wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy. Stosownie zaś do treści art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Uchylanie się to celowe, świadome i uporczywe zaniechanie wykonania obowiązku i brak podjęcia wszelkich działań mających na celu jego wykonanie. Z treści powyższego przepisu wynika zasada obowiązku prowadzenia egzekucji, więc wdrożenie egzekucji nie należy do swobodnego uznania wierzyciela. Organ podkreślił, że postępowanie i podejmowane w nim czynności mające na celu realizację decyzji inspektora pracy nakładającej obowiązek wypłaty należnego świadczenia przysługującego ze stosunku pracy to egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. b powołanej ustawy, środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym w przypadku realizacji decyzji płacowej jest grzywna w celu przymuszenia. Celem nałożenia grzywny jest bowiem przymuszenie podmiotu do podjęcia działań zmierzających do realizacji określonych w decyzji obowiązków tak, by nie opłacało się grzywny wpłacać. Grzywna jest środkiem, który ma spowodować realizację obowiązku, dlatego też uzasadniona jest jej dolegliwość. Na powyższe postanowienie W.J. złożył zażalenie. Zaskarżając w całości postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że zobowiązany uchyla się od obowiązku wypłaty wynagrodzeń, podczas gdy zobowiązany na drodze sądowej w postępowaniach toczących się przed: Sądem Rejonowym w P., Sądem Rejonowym w Z., Sądem Rejonowym w W., Sądem Rejonowym w B., Sądem Rejonowym w O., Sądem Okręgowym w Ł. i Sądem Okręgowym w S. kwestionuje zasadę i wysokość roszczeń wynikających ze stosunków pracy. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że podejmuje działania zmierzające do wykonania obowiązku, w miarę swoich możliwości finansowych uiszcza na rzecz pracowników wynagrodzenia i inne świadczenia związane ze stosunkiem pracy. Podkreślił, że znajduje się obecnie w trudnej sytuacji majątkowej i ekonomicznej i nie jest w stanie uiścić jednorazowo tak wysokiej kwoty. Wskazał, że problemy finansowe powstały z uwagi na wstrzymanie dofinansowania z PFRON i toczącego się postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. Podał, że aktualnie toczy się kilkaset postępowań przed Sądem Rejonowym w P., Sądem Rejonowym w Z., Sądem Rejonowym w W., Sądem Rejonowy w B., Sądem Rejonowym w O., Sądem Okręgowym w Ł. i Sądem Okręgowym w S. w ramach których kwestionuje podstawę oraz wysokość dochodzonych roszczeń. Wskazał, że nie uchyla się od obowiązku wypłaty wynagrodzeń za pracę i innych świadczeń związanych ze stosunkiem pracy co do zasady. Uiszcza zaległe świadczenia zgodnie z prawomocnymi wyrokami wyżej wymienionych sądów. Postanowieniem z dnia [...] Okręgowy Inspektor Pracy w Ł. utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie. Wskazał, że wbrew zarzutom postawionym w zażaleniu, uchylanie się to niepodjęcie przez zobowiązanego wszystkich działań mogących i mających doprowadzić do wykonania obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 29 maja 2013r. I SA/GI 146/13 stwierdził, że zastosowany w art. 6 § 1 u.p.e.a zwrot powinien oznacza, że ma obowiązek, a uchylanie się od wykonania obowiązku to niepodjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania. W przypadku obowiązku o charakterze pieniężnym jest nim niewywiązanie się z niego w terminie płatności. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący nie podjął działań zmierzających do wykonania obowiązków, tym bardziej, że termin ich wykonania upłynął odpowiednio 10-go grudnia 2012r., 10-go stycznia 2013r, 10-go lutego i 10-go marca 2013r. Podniesienie argumentu, że tak dużej kwoty skarżący nie jest w stanie jednorazowo wypłacić, nie znajduje w ocenie organu uzasadnienia. Będąc pracodawcą skarżący przejął obowiązek terminowego wypłacania wynagrodzeń, o czym stanowi art. 94 pkt 5 Kodeksu pracy. Również nie do przyjęcia jest argument, że niewypłacenie należności spowodowane jest wstrzymaniem dofinansowania przez PFRON. Jako pracodawca skarżący miał obowiązek gromadzić środki na wypłatę wynagrodzeń, tym bardziej, że charakter prowadzonej działalności taką możliwość przyznawał. Odnosząc się natomiast do kwestii toczących się postępowań, realizacji prawomocnych wyroków, a tym samym realizacji niektórych decyzji organ podkreślił, że na tę okoliczność skarżący nie przedłożył żadnego dokumentu. Z charakteru prowadzonego postępowania wynika domniemanie istnienia obowiązku, który nie jest wykonany. Zatem to zobowiązany powinien udowodnić, że obowiązek określony w tytule wykonawczym nie istnieje. Nie do przyjęcia jest w ocenie organu zarzut, że zobowiązany nie wyliczał wynagrodzeń, zatem ma prawo kwestionować wysokość przysługujących pracownikom należności. Wysokość należności została przez zobowiązanego zaakceptowana, przez fakt podpisania protokołów, które zawierają stan faktyczny uzgodniony z zobowiązanym. Fakt, że w części nakaz został wykonany uwzględniono w kwocie nałożonej grzywny. Grzywna nie jest karą finansową, tylko środkiem mającym doprowadzić do wykonania obowiązku. Istotnym jest, że w przypadku wykonania obowiązku podlega ona umorzeniu lub jeżeli została wpłacona bądź ściągnięta przez organy egzekucyjne - na uzasadniony wniosek zobowiązanego może być zwrócona. Kwota grzywny jest wywarzona i zasadna. Nie jest karą co już wcześniej wyjaśniono, tylko środkiem. Aby spełniła swój cel musi być dolegliwa. Nie można wymierzać grzywny w kwocie symbolicznej, bo spowoduje, to formalne stosowanie przepisu. Cechą wysokości grzywny jest zmuszenie podmiotu do działania tak, by nie opłacało się grzywny wpłacać, by podjąć działania znajdujące uzasadnienie w przepisach, których efektem będzie wykonanie nakazu. Analizując ponownie wdrożone postępowanie egzekucyjne nie dopatrzono się naruszenia art. 6 ustawy egzekucyjnej. Wierzyciel ma obowiązek podjęcia czynności w przypadku uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku. Analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że nie wystąpił przypadek niedopuszczalności stosowania środka egzekucyjnego, gdyż skarżący nie wykazał, że obowiązek jest wykonany lub, że stał się bezprzedmiotowy. Nie dopatrzono się również okoliczności stwarzających możliwość odstąpienia od postępowania egzekucyjnego z uwagi na słuszny interes społeczny. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podtrzymał zarzut przedstawiony w zażaleniu, tj. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że zobowiązany uchyla się od obowiązku wypłaty wynagrodzeń, podczas gdy zobowiązany na drodze sądowej w postępowaniach toczących się przed: Sądem Rejonowym w P, Sądem Rejonowym w Z., Sądem Rejonowym w W., Sądem Rejonowym w B., Sądem Rejonowym w O., Sądem Okręgowym w Ł. i Sądem Okręgowym w S. kwestionuje zasadę i wysokość roszczeń wynikających ze stosunków pracy. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że od czasu przeprowadzonej kontroli, która miała miejsce na początku 2014r. wykonał w całości lub w części wiele z wymagalnych zobowiązań. We wskazanym zakresie organy administracji nie poczyniły żadnych ustaleń faktycznych, co powoduje, że wysokość nałożonej grzywny jest nieadekwatna do niewykonanego obowiązku. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej aktu sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r. poz.1015 z późn. zm.), dalej u.p.e.a. Zgodnie z treścią art.2 § 1 pkt 11 wymienionej ustawy egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy. W myśl art.6 § 1 cytowanej ustawy w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Zgodnie z treścią art.119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. W myśl art.121 § 1 u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4. Zgodnie z treścią art.121 § 2 u.p.e.a. z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. W myśl art.122 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny. Zgodnie z treścią art.122 § 2 u.p.e.a. postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Z przepisu art.119 § 1 u.p.e.a. wynika, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się aby przymusić zobowiązanego do wykonania określonej czynności. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że W.J. był zobowiązany do wypłaty różnych świadczeń pracowniczych (wynagrodzenia za pracę, za czas niezdolności do pracy i za urlop wypoczynkowy, ekwiwalentów za urlop wypoczynkowy, odszkodowań z tytułu rozwiązania umów o pracę, nagród oraz dodatków do wynagrodzeń). Zobowiązania te zostały określone w nakazie z [...]. doręczonym skarżącemu w dniu 6 maja 2013r. od którego nie zostało wniesione odwołanie a więc stał się on ostateczny w dniu 14 maja 2013r. W okresie od czerwca do sierpnia 2013r. przeprowadzono kontrolę wykonania nakazu, która stwierdziła, że wykonano tylko niewielką ilość zobowiązań. W związku z czym w dniu 25 września 2013r. wystawione zostało upomnienie (doręczone 3 października 2013r.). Kolejna kontrola w lutym 2014r. ponownie stwierdziła niewykonanie zobowiązań przez skarżącego i w dniu [...]. wystawiono tytuł wykonawczy. Ponieważ w nakazie z [...] zobowiązano W.J. do wypłaty świadczeń niezwłocznie to do czasu wystawienia tytułu wykonawczego upłynęło ponad 11 miesięcy. W tym czasie skarżący nie wykonał obowiązków określonych w tytule. Tak długi okres niewykonania obowiązków świadczy o uchylaniu się skarżącego od wykonania zobowiązania. Przez określenie uchylać się należy rozumieć unikać czegoś, wymawiać się od czegoś. W ocenie sądu W.J. nie podjął wszelkich możliwych działań zmierzających do wykonania nałożonych na niego obowiązków. Nie można uznać za usprawiedliwioną przyczynę niewykonania zobowiązania, podnoszonej w skardze okoliczności, że skarżący nie jest w stanie zapłacić jednorazowo tak dużej kwoty. Należy zaznaczyć, że był on pracodawcą i w związku z tym zobowiązany był do terminowego i prawidłowego wypłacania należności zatrudnionym pracownikom co wynika z treści art.94 pkt 5 Kodeksu pracy. Zachowania skarżącego nie może również tłumaczyć fakt, że PFRON wstrzymał mu wypłatę dofinansowania. W przekonaniu sądu W.J. jako pracodawca winien tak zorganizować prowadzenie działalności gospodarczej aby zapewnić środki finansowe na wypłatę należności pracowniczych. Skarżący jednak nie zapewnił należytej organizacji w prowadzeniu swojej firmy. Nie może także usprawiedliwiać zachowania skarżącego okoliczność, że w wielu sądach pracy toczą się postępowania i kwoty zasądzone prawomocnymi wyrokami zostały już wypłacone kilkunastu pracownikom. W skardze podniesiono, że toczą się postępowania w sądach pracy w 7 miejscowościach (w P., Z., W., B., O., Ł. i S.) w których kwestionowane są podstawy i wysokości roszczeń zaś w przypadku wydania prawomocnych orzeczeń wypłacane są zasądzone należności. Zaznaczyć należy, iż skarżący nie wykazał wymienionych okoliczności. Nie wyjaśnił kiedy i wobec jakich pracowników wydano wyroki sądowe oraz komu i z jakiego tytułu wypłacono należności pracownicze. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie są ogólnikowe i nie zostały poparte żadnymi dokumentami. Odnośnie kwestii, że nie wszystkie należności pracownicze są uzasadnione to należy podkreślić, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Strona skarżąca miała możliwość kwestionowania zasadności obowiązków określonych w nakazie z [...] przez złożenie odwołania w zakreślonym terminie lecz tego nie uczyniła. W.J. mógł również kwestionować wysokość należności w protokołach kontroli przeprowadzonych w okresie od 5 czerwca do 9 sierpnia 2013r. oraz w dniu 14 lutego 2014r. Protokoły te zostały podpisane bez zastrzeżeń. Kwestionowanie obecnie zasadności części należności pracowniczych objętych tytułem wykonawczym nie można zatem uznać za skuteczne. Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że uzasadnione było nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Skarżący przez okres ponad jedenastu miesięcy nie wykonał obowiązków wypłaty różnych należności pracowniczych a przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało aby niewykonanie obowiązków było usprawiedliwione nadzwyczajnymi okolicznościami. Można zatem uznać, że W.J. uchylał się od wykonania obowiązków co uzasadniało wymierzenie grzywny, o której mowa w art.119 § 1 u.p.e.a. W ocenie sądu postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art.122 § 2 u.p.e.a. Zawiera ono wezwanie do uiszczenia grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem o konsekwencjach jej niezapłacenia. Zawiera także wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z pouczeniem o dalszych konsekwencjach jego niewykonania. Można zatem uznać, że spełnione zostały wymogi określone w art.122 § 1 u.p.e.a. W ocenie sądu organy egzekucyjne prawidłowo określiły wysokość grzywny na kwotę 10 000 zł. Należy zaznaczyć, że jest to maksymalna wysokość grzywny jaka może zostać nałożona jednorazowo (art.121 § 2 u.p.e.a.). Organy egzekucyjne wyjaśniły dlaczego wymierzono grzywnę w maksymalnej wysokości. Przede wszystkim należy wskazać na znaczną wysokość zobowiązania jakie winien zapłacić skarżący. Kwota samych należności głównych wynosi ponad 390 000 zł a do tego należy dodać odsetki ustawowe. Wielkość grzywny (10000 zł) w stosunku do samych należności głównych wynosi 2,56% a więc jest niewielka. Należy także wziąć pod uwagę długi okres niewykonania obowiązku. Należności pracownicze dotyczą okresu od listopada 2012r. do lutego 2013r. zaś postanowienie o nałożeniu grzywny wydano [...] czyli po upływie przeszło czternastu miesięcy od wymagalności świadczeń pracowniczych. W przekonaniu sądu jest to długi okres czasu rzutujący na wysokość wymierzonej grzywny. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika także aby skarżący chociaż częściowo wykonał nałożony obowiązek. Jego twierdzenia, że wypłacił już należności kilkunastu pracownikom nie zostało wykazane ani w postępowaniu egzekucyjnym ani w sądowym. Brak jest dowodów świadczących, że takie należności faktycznie zostały zapłacone. Dodać również należy, iż przedmiotem zobowiązania są należności ze stosunku pracy a więc mające charakter priorytetowy wobec innego rodzaju świadczeń. Organy administracji uzasadniły dlaczego wymierzono grzywnę w kwocie 10 000 zł i oceny tej nie można uznać za dowolną. Sąd podzielił argumentację organów w tym zakresie. Podkreślić należy, że jedynym celem grzywny, o której mowa w art.119 § 1 u.p.e.a. jest zmuszenie zobowiązanego do wykonania określonej czynności. W przypadku gdy skarżący wykona zobowiązanie a grzywna nie zostanie ściągnięta lub uiszczona podlega ona umorzeniu (art.125 § 1 u.p.e.a.). W sytuacji natomiast gdy W.J. wykona zobowiązanie po uiszczeniu grzywny może starać się o jej zwrot (art.125 § 2 u.p.e.a.). Jedynie zatem od wykonania zobowiązania przez skarżącego zależy to czy grzywna zostanie umorzona lub zwrócona. Niezasadny jest zarzut skarżącego, że nie uchylał się on od wykonania zobowiązania gdyż podejmował działania zmierzające do jego wykonania o czym świadczy fakt, że zapłacił świadczenia kilkunastu pracownikom. Zaznaczyć należy, że brak środków finansowych nie jest okolicznością usprawiedliwiającą niewykonanie obowiązków określonych w tytule wykonawczym. Jak już była o tym mowa we wcześniejszej części rozważań skarżący był pracodawcą a tym samym był zobowiązany do wypłaty świadczeń pracowniczych zatrudnionym w jego firmie pracownikom. Winien zatem tak zorganizować prowadzenie działalności gospodarczej aby świadczenia te były terminowo wypłacane. Obecne tłumaczenia, że nie ma wystarczających środków finansowych nie zwalniają skarżącego z wykonania obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym. Odnośnie faktu wypłaty należności kilkunastu pracownikom to okoliczność ta nie została wykazana w toku postępowania o czym była już mowa we wcześniejszych rozważaniach. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. W ocenie sądu organy egzekucyjne wykazały, że spełnione zostały przesłanki wymierzenia grzywny w celu przymuszenia a jej wysokość została w sposób dostatecznie uzasadniony. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę W.J.. U.K.