III SA/Łd 698/13

Dnia 17 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za bezprzedmiotowe p o s t a n a w i a : 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej – Prezydenta Miasta [...] kwotę 100,00 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowanego w dniu 23 maja 2013 roku, pod poz. 1990. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2013 roku, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 123 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a., uznał zażalenie Prezydenta Miasta [...] na niezałatwienie sprawy w terminie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. w Ł. za bezprzedmiotowe. W dniu 28 maja 2013 roku na powyższe postanowienie Prezydent Miasta [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji. W dniu 23 maja 2013 roku strona skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w kwocie 100,00 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie niniejszych rozważań należy podnieść, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270)- dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8 ) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Analiza treści powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, że przesłanką dopuszczalności skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym niekończące postępowania lub nierozstrzygające sprawy co do istoty jest możliwość ich zaskarżenia w drodze zażalenia. Zgodnie natomiast z treścią art. 141 § 1 k.p.a. stronie przysługuje zażalenie na postanowienie tylko, jeśli Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 kwietnia 2013 roku o uznaniu zażalenia Prezydenta Miasta [...] na niezałatwienie sprawy w terminie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. w Ł. za bezprzedmiotowe. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wydane zostało w trybie art. 37 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Nie określa on jednak w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, ma zażalenie rozstrzygnąć. Podzielając jednak powszechnie przyjęte w orzecznictwie i nauce prawa stanowisko, należy wskazać, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o którym mowa w art. 123 k.p.a. Postanowienie to jest zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii, wynikających w toku postępowania, lecz nierozstrzygające sprawy co do istoty. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie, a w przepisach Kodeku postępowania administracyjnego brak jest uregulowania, które ustanawiałoby prawo wniesienia zażalenia na takie postanowienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 roku, sygn. akt IV SA 572/99, opubl. ONSA 2002/3/116; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku, sygn. I OSK 306/05, opubl. Lex nr 196463). Biorąc powyższe pod uwagę należy zatem wskazać, że postanowienie o uznaniu zażalenia na niezałatiwenie sprawy w terminie za bezprzedmiotowe, wydane na podstawie art. 37 k.p.a. jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Z tego też względu nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie ma bowiem waloru postanowienia, o którym mowa w powołanym powyżej art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a, Sąd skargę odrzucił. . O zwrocie wpisu sądowego orzekł zaś stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.