III SA/Łd 71/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu w dniu 9 października 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego 1.uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]; 2.orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. III SA/Łd 71/06 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 11, art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004r. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. z 2005r. Nr 164 poz. 1366) – po rozpatrzeniu odwołania W. Z. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak [...] orzekającej o konieczności zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego za okres od dnia 4 października 2004r. do dnia 31 maja 2005 roku w wysokości 4.779,90 zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Wojewoda [...] w całości podtrzymał stanowisko i wnioski wynikające z decyzji Prezydenta Miasta Ł.. W uzasadnieniu wyjaśniono, że W. Z. został zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 2 w Ł. w dniu 30 lipca 2004r. oraz nabyl prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% zasiłku podstawowego na okres 12 miesięcy od dnia 7 sierpnia 2004r. Świadczenie to było wypłacane skarżącemu za okres od 7 sierpnia 2004r., do dnia 31 maja 2005r. W dniu 16 czerwca 2005r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował Powiatowy Urząd Pracy Nr 2 w Ł. o przyznaniu W. Z. świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 6 lipca 2004r. do dnia 3 października 2004r. W związku z powyższym Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] orzekł o konieczności zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego za okres od dnia 4 października 2004r., do dnia 31 maja 2005 roku. Decyzja z dnia [...], wydaną po wznowieniu postępowania organ I instancji uchylił również decyzję ostateczną z dnia 30 lipca 2004r., w sprawie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej od dnia 30 lipca 2004r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 7 sierpnia 2004 roku oraz orzekl o odmowie uznania W. Z. za osobę bezrobotną od dnia 30 lipca 2004r. z powodu przyznania świadczenia rehabilitacyjnego. Skarżący w dniu 30 czerwca 2005r., złożył odwołanie do Powiatowego Urzędu Pracy Nr 2 w Ł. od decyzji z dnia [...], kwestionując zasadność rozstrzygnięcia i wniósł o jej uchylenie. Jednocześnie w postępowaniu wyjaśniającym oświadczył, że powyższe odwołanie dotyczy również decyzji z dnia [...] Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] znak [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zarzucił decyzji organu I instancji , że decyzja o konieczności zwrotu została wydana przedwcześnie zanim została rozstrzygnięta w postępowaniu odwoławczym kwestia statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku w związku z uzyskaniem informacji o nabyciu przez W. Z. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2005r., Wojewoda [...] orzekł o niedopuszczalności odwołania złożonego w dniu 30 czerwca 2005r. od decyzji z dnia [...] W tej sytuacji decyzja z dnia [...], uchylająca w całości decyzje z dnia 30 lipca 2004r., w sprawie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej od dnia 30 lipca 2004r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 7 sierpnia 2004 roku oraz orzekająca o odmowie uznania W. Z. za osobę bezrobotną od dnia 30 lipca 2004r. z powodu przyznania świadczenia rehabilitacyjnego stała się ostateczna. Mając powyższe na uwadze Prezydent Miasta Ł. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] Nr [...]orzekł o konieczności zwrotu przez W. Z. nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego za okres od dnia 4 października 2004r., do dnia 31 maja 2005r. w wysokości 4.779.90 zł. Od powyższej decyzji W. Z. złożył odwołanie, kwestionując zasadność rozstrzygnięcia. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy stwierdził, że w świetle obowiązującego w dacie orzekania przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit.c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osoba bezrobotna to osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub i, j, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli:/.../ nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego lub macierzyńskiego. Zgodnie zaś z treścią art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 2 powoływanej ustawy, osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. 2. Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się: 1) świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach; 2) świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie; Stosownie do treści art. 78 ust. 1 cytowanej ustawy, w przypadku przyznania bezrobotnemu lub innej uprawnionej osobie prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę za okres, za który pobierała zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy, pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia. Kwoty te traktuje się jak świadczenia wypłacane w kwocie zaliczkowej w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Z akt sprawy wynika, że W. Z. został pouczony o okolicznościach utraty statusu osoby bezrobotnej oraz wszelkich świadczeniach przysługujących bezrobotnym. Skarżący miał więc świadomość, że osobą bezrobotną nie może być osoba, która pobiera świadczenie rehabilitacyjne. W dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 2 w Ł. skarżący nie poinformował, że odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 czerwca 2004r., odmawiającej kontynuacji wypłacania świadczenia rehabilitacyjnego. Gdyby skarżący poinformował o złożonym odwołaniu, Powiatowy Urząd Pracy byłby zobowiązany do zawieszenia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W ocenie organu odwoławczego okoliczności przedmiotowej sprawy wypełniają przesłanki cytowanego art. 76 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżącemu zostało wypłacone świadczenie rehabilitacyjne za okres od dnia 6 lipca 2004r., do dnia 3 października 2004r. Wobec dokonanych ustaleń bezspornym jest fakt, że W. Z. pobierając świadczenie rehabilitacyjne, nie spełniał w dniu rejestracji dokonanej 30 lipca 2004r., warunków określonych w powołanym art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy i w związku z tym nie był uprawniony do pobrania zasiłku dla bezrobotnych za okres od 7 sierpnia 2004r. do 31 maja 2005r. Skoro więc skarżący pobrał nienależne świadczenie zgodnie z art. 76 ust. 1 cytowanej ustawy jest zobowiązany do jego zwrotu. Organ odwoławczy wskazując na przepisy art. 33 ust. 1 i ust. 2 w/w ustawy w związku z § 2 pkt 1 i § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004r., w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy, stwierdził, że statusu bezrobotnego nie można uzyskać automatycznie w związku np. z utratą pracy, lecz warunkiem koniecznym dla uzyskania tego statusu jest dokonanie rejestracji w powiatowym urzędzie pracy zgodnie z zasadami określonymi w przepisach prawa, stąd organ odwoławczy stoi na stanowisku, że wizyty aktywizujące wyznaczone skarżącemu w okresie po 4 października 2004r., nie mogą samoistnie być uznane za dopełnienie przez skarżącego warunku rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 2 w Ł. w charakterze bezrobotnego, a rejestracja dokonana w dniu 30 lipca 2004r., ze względów podniesionych wyżej była nieprawidłowa. Wprawdzie wypłacone przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych świadczenia rehabilitacyjne za okres od dnia 6 lipca 2004r., do dnia 3 października 2004r., zgodnie z art. 78 ust. 1 uwzględniało wypłacony zasiłek dla bezrobotnych, jednak w związku z nieprawidłową rejestracją skarżącego w dniu 30 lipca 2004r. w okresie gdy skarżącemu nie przysługiwał zarówno status bezrobotnego jak i zasiłek dla bezrobotnych, czyni wypłacony za okres od dnia 4 października 2004r., do 31 maja 2005r., zasiłek dla bezrobotnych świadczeniem nienależnym, co powoduje obowiązek jego zwrotu. Wobec powyższego Wojewoda [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W.Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, podnosząc , iż świadczenie rehabilitacyjne zostało mu przyznane dopiero na mocy wyroku Sądu Rejonowego z dnia 29 kwietna 2005r. Otrzymane pieniądze w całości zostały wykorzystane na leczenie. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację i wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola , o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 – dalej p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, iż doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego przez organy administracji obu instancji i miało to wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny w sprawie nie jest sporny i nie budzi wątpliwości. Skarżący zarejestrował się w PUP Nr 2 w Ł. 30 lipca 2004r. i mocą decyzji Prezydenta Miasta Ł. z tego dnia uzyskał status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 120% zasiłku podstawowego na okres 12 miesięcy. Świadczenie to było wypłacana skarżącemu za okres od dnia 7 sierpnia 2004r., do dnia 31 maja 2005r. W dniu 16 czerwca 2005r. ZUS poinformował PUP Nr 2 w Ł. o przyznaniu wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 29 kwietnia 2005r. W. Z. świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 6 lipca 2004r., do dnia 3 października 2004r. Wypłata świadczenia rehabilitacyjnego przez ZUS uwzględniła pobrany przez skarżącego zasiłek dla bezrobotnych, co oznacza, że przyznane wyrokiem Sądu świadczenie rehabilitacyjne zostało pomniejszone o wypłacony skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych przyznany za okres pokrywający się z okresem przyznanego świadczenia rehabilitacyjnego (tj. od dnia 7 sierpnia 2004r., do dnia 3 października 2004r.). Spór dotyczy możliwości żądania przez organy zatrudnienia zwrotu pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 4 października 2004r., do dnia 31 maja 2005r. – jako świadczenia nienależnie pobranego. W ocenie Sądu uwzględniając okoliczności przedmiotowej sprawy organy zatrudnienia dokonały nieprawidłowej interpretacji przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c i art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004r. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. z 2005r. Nr 164 poz. 1366). W świetle obowiązującego w dacie orzekania przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit.c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osoba bezrobotna to osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub i, j, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli:/.../ nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego lub macierzyńskiego. Z cytowanego przepisu wynika, że za bezrobotnego może być uznana m.in osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, która nie pobiera m.in. świadczenia rehabilitacyjnego. Ze zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że skarżący został zarejestrowany w PUP Nr 2 w Ł. 30 lipca 2004r. Zasiłek dla bezrobotnych pobierał w okresie od 7 sierpnia 2004r. do dnia 31 maja 2005r. Świadczenie rehabilitacyjne za okres od 6 lipca 2004r. do dnia 3 października 2004r. zostało mu natomiast przyznane na podstawie wyroku Sądu Rejonowego z dnia 29 kwietnia 2005r,. a wypłacone przez ZUS (według oświadczenia skarżącego niekwestionowanego przez organ zatrudnienia) dopiero w lipcu 2005r.Z porównania powyższych dat jednoznacznie wynika, że w dniu rejestracji skarżący złożył prawdziwe oświadczenie, że nie pobiera świadczenia rehabilitacyjnego, bowiem wyrok Sądu przyznający to świadczenie został wydany dopiero w dniu 29 kwietnia 2005r., a sama wypłata "pobranie" tego świadczenia nastąpiło w lipcu 2005r. Już w wyroku z dnia 23 lutego 2001 roku NSA OZ w Ł. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 1588/98 (niepublikowany) przedstawił stanowisko, które Sąd w składzie rozstrzygającym przedmiotową sprawę w pełni podziela, że dopiero od daty pobrania świadczenia rehabilitacyjnego skarżący przestał spełniać przesłanki osoby bezrobotnej w rozumieniu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, przy czym określenie "pobrać" oznacza wziąć, otrzymać coś jako wynagrodzenie , przydział, odebrać jakąś należność, opłatę, zainkasować, ściągnąć. W tej sytuacji w opinii Sądu nie jest uprawnione twierdzenie organu odwoławczego, że W. Z. pobierając świadczenie rehabilitacyjne nie spełniał w dniu rejestracji dokonanej 30 lipca 2004r., warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i w związku z tym nie był uprawniony do pobrania zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 7 sierpnia 2004r. do dnia 31 maja 2005r. Nieuzasadniony jest również w ocenie Sądu zarzut organu odwoławczego, że skarżący zobowiązany był w dniu rejestracji poinformować PUP o złożonym odwołaniu od decyzji ZUS odmawiającej mu kontynuacji wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego. Taki obowiązek nie wynika z przepisów, jak również nie przewiduje go otrzymane przez skarżącego pouczenie. W dniu rejestracji skarżący przedłożył dokument w postaci wypisu z treści Orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS Nr akt [...] z dnia [...], jednoznacznie stwierdzającego, że W. Z. został uznany za zdolnego do pracy. Dokument ten był wystarczającym obiektywnym dowodem dotyczącym zdolności do pracy skarżącego. Zresztą nawet przy zachowaniu najdalej posuniętej staranności bezrobotny nie mógł przewidzieć, jakie będzie orzeczenie sądu . Trudno natomiast wymagać od niego, aby powstrzymywał się od rejestracji w urzędzie pracy tylko z tego powodu, że czuje się pokrzywdzonym opinią lekarską w zakresie jego stanu zdrowia. Jeżeli organ zatrudnienia widział w tej okoliczności sytuację wypełniającą przesłanki zagadnienia prejudycjalnego, kierując się zasadą wynikająca z art. 7, 8 i 9 kpa winny wyjaśnić, ze skarżącym czy wnosił odwołanie od decyzji ZUS. Również interpretacja treści art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 2 powoływanej ustawy, który stanowi, że osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne, przy czym za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się:1) świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach, pozwala stwierdzić, że w sytuacji skarżącego nie można przyjąć, iż świadczenie pieniężne zostało wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania z uwagi na to, iż zasiłek dla bezrobotnego był wypłacany w momencie gdy skarżący pobierał świadczenie rehabilitacyjne. Użycie słów "mimo zaistnienia okoliczności" oznacza, że art. 76 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy dotyczy sytuacji, w której zasiłek dla bezrobotnego jest wypłacany chociaż osoba, która go otrzymuje pobiera jednocześnie świadczenie rehabilitacyjne, a jest pouczona, iż nie może pobierać jednocześnie dwóch świadczeń. Jak wykazano wyżej taka sytuacji nie miała miejsca w przypadku skarżącego. Takie stanowisko zajął również WSA w Ł. w wyroku z dnia sygn. akt III SA/Łd 863/04 (niepublikowany). Fakt, iż zgodnie z art. 78 ust. 1 w przypadku przyznania bezrobotnemu lub innej uprawnionej osobie prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę za okres, za który pobierała zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy, pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia/.../ i w takiej sytuacji tak rozliczone świadczenie nie jest świadczeniem nienależnym (art. 76 ust. 2 pkt 3) świadczy w opinii Sądu, że intencją ustawodawcy przy określaniu sytuacji, w których organy zatrudnienia są uprawnione do żądania zwrotu pobranego świadczenia było przede wszystkim wyeliminowanie sytuacji, w których świadczenie nie powinno być wypłacane w okresach, w których bezrobotny bądź osiągnął dochody z innych uznanych przez prawo źródeł, bądź znajdował się w sytuacji materialnej, w której zasiłek ten nie spełniał już funkcji jedynego źródła osiągania środków pieniężnych na utrzymanie. Na marginesie sprawy należy podnieść, że Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 października 2000r. sygn. III RN 20/00 opubl. OSNAP 2001/12/403 zaprezentował stanowisko, że przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (jednolity tekst: Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.) stanowi samodzielną podstawę prawną decyzji stwierdzającej obowiązek zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie Sądu pogląd ten pozostaje aktualny w odniesieniu do zastosowanego w przedmiotowej sprawie przepisu art. 76 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienie i instytucjach rynku pracy , co ma takie znaczenie, że prowadząc postępowanie w sprawie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia organy zatrudnienia badają tylko przesłanki wynikające z przepisów określających obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. W ocenie Sądu, okoliczności, na które powoływały się organy w przedmiotowej sprawie, jak wykazano wyżej, nie wypełniały przesłanek powołanego art. 76 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, stąd nieuzasadnione było żądanie zwrotu wypłaconego zasiłku dla bezrobotnego za okres od dnia 4 października 2004r., do dnia 31 maja 2005r. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a oraz art. 135 wskazanej wcześniej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono stosownie do art. 152 p.p.s.a. m.s.