III SA/Łd 718/07

Dnia 27 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. AR III SA/Łd 718/07 UZASADNIENIE W dniu 30 października 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga E.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego. Strona skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając postawione wnioski skarżący przypomniał ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obszerną argumentację odnoszącą się do zasadności wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż jego zamiarem było wykonywanie transportu jedynie za pomocą samochodu ciężarowego, którego masa nie przekraczała 3,5 tony a nie całego zestawu tj. łącznie z przyczepą. Dodał, iż nie miał możliwości skontrolować czy jego syn załączył do powierzonego mu pojazdu przyczepę i czy wykorzystywał ją do własnych celów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 61 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty a zatem sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T.Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). W świetle powyższego stwierdzić należy, iż strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Istotne jest również, iż powołany przepis nie nakłada na stronę obowiązku udowodnienia wystąpienia przesłanek określonych w powołanym przepisie a jedynie uprawdopodobnienia, które z reguły nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Twierdzenia strony winny być zatem poparte odpowiednimi wyjaśnieniami, dokumentami uprawdopodobniającymi wystąpienie przesłanek wymienionych w powołanym przepisie art. 61 §3 p.p.s.a. Wprawdzie Sąd orzekający podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności tylko częściowo jest oparty na zasadzie skargowości. Zasada ta obowiązuje jedynie w zakresie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek kierowania się zasadą skargowości kończy się jednak na etapie wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania. W dalszej części postępowaniem w tym przedmiocie rządzi zasada oficjalności, z którą wiążą się określone obowiązki Sądu. Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn.akt II OZ 155/05, publ.OSS 2005/3/72). Niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do przerzucania ciężaru wykazania tych przesłanek na Sąd administracyjny. Wojewódzki sąd administracyjny jako sąd I instancji, będąc właściwym do rozpoznania skargi, nie może działać mając na uwadze wyłącznie interes jednej ze stron, albowiem mogłoby to rodzić zarzut braku bezstronności. Reasumując powyższe rozważania i przenosząc je na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż strona skarżąca składając przedmiotowy wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie wykazała przesłanek uzasadniających takie wstrzymanie. Argumentacja skargi odnosiła się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i prawnego, jednakże nie wskazywała żadnych skutków wykonania zaskarżonego aktu. Tym samym Sąd niniejszy nie może orzec o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji, ponieważ nie może wkraczać w "uprawnienia" strony do obrony swych twierdzeń i wniosków. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Jak zostało to już wykazane, złożenie samego wniosku nie obliguje Sądu do wstrzymania wykonania danego aktu prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. AR