III SA/Łd 719/17

Dnia 19 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant pomocnik sekretarza Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2017 roku sprawy ze skargi T. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania stypendium oraz odmowy przyznania stypendium szkoleniowego po wznowieniu postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i 2, art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, pkt 37, art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 41 ust. 1, ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065, ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] w sprawie przyznania T. G. stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, jednak nie mniej niż 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, ust. 6 i 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, gdy liczba godzin szkolenia wynosi mniej niż 150 godzin miesięcznie, na okres od 15 października do 30 listopada 2015 r., o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące jego utratę, odmowie przyznania stypendium na okres od 15 października do 30 listopada 2015 r., podjętej po wznowieniu z urzędu postępowania postanowieniem z dnia [...]. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o uznaniu T. G. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od dnia 21 lutego 2011 r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Powyższa decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu [...]. W dniu 15 października 2015 r. Prezydent Miasta [...] skierował skarżącego na szkolenie, na stanowisko: operator koparkoładowarki kl. III wszystkie typy. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] przyznał skarżącemu stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, jednak nie mniej niż 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, ust. 6 i 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy na okres od 15 października do 30 listopada 2015 r., o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące jego utratę. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 30 października 2015 r. Skarżący ukończył szkolenie i uzyskał kwalifikacje: operator koparkoładowarki kl. III. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 22 września 2015 r. Decyzja została doręczona w dniu 9 września 2016 r. pełnoletniemu domownikowi skarżącego zgodnie z art. 43 k.p.a. Na podstawie wydruku RaportZUS-U1Prawo Powiatowy Urząd Pracy w [...] ustalił, że skarżący, będąc zarejestrowanym w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako bezrobotny, był jednocześnie osobą podlegającą ubezpieczeniu społecznemu jako pracownik firmy A. w okresie od 22 do 27 września 2015 r. W dniu 3 października 2016 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wpłynęło świadectwo pracy potwierdzające powyżej opisane okoliczności. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu stypendium szkoleniowego, zakończone decyzją ostateczną z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o przyznaniu skarżącemu stypendium i o odmowie jego przyznania na okres od 15 października do 30 listopada 2015 r. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zakwestionował jej zasadność i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz zwolnienie go z zobowiązań. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zgodnie z zaleceniami zawartymi w powyższej decyzji Powiatowy Urząd Pracy w [...] w piśmie z dnia 29 grudnia 2016 r. zwrócił się do Agencji pracy tymczasowej B. z siedzibą w [...], ul. [...] o udzielenie informacji, czy skarżący wykonywał jakąkolwiek pracę na rzecz wskazanego pracodawcy, na jakiej podstawie skarżący został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych od 22 września 2015 r., a także w jakim dniu i na jaki okres zawarto z nim umowę o pracę. W piśmie dnia 4 stycznia 2017 r. Agencja pracy tymczasowej B. odmówiła udostępnienia danych, o które Powiatowy Urząd Pracy w [...] wystąpił w piśmie z dnia 29 grudnia 2016 r. W piśmie z dnia 11 stycznia 2017 r. Powiatowy Urząd Pracy w [...] wezwał skarżącego do osobistego stawienia się w celu udzielenia wyjaśnień w zakresie wyznaczonym przez organ II instancji. Jednocześnie poinformował skarżącego o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Powyższe pismo zostało doręczone w trybie art. 43 k.p.a. pełnoletniemu domownikowi skarżącego. W piśmie z dnia 30 stycznia 2017 r. Powiatowy Urząd Pracy w [...] ponownie wezwał skarżącego do osobistego stawienia się w celu udzielenia wyjaśnień w zakresie wyznaczonym przez organ II instancji. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 lutego 2017 r. Skarżący nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień wynikających z art. 10 k.p.a. i nie stawił się w celu udzielenia dodatkowych wyjaśnień. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o przyznaniu skarżącemu stypendium i o odmowie jego przyznania na okres od 15 października do 30 listopada 2015 r. Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o przyznaniu skarżącemu stypendium i o odmowie jego przyznania na okres od 15 października do 30 listopada 2015 r. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że fizycznie pracy nie podjął i nie pobrał wynagrodzenia. Zgłoszenie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych powinno nastąpić z chwila przystąpienia do pracy, a nie już od pierwszego dnia podpisania umowy i to jeszcze nie z konkretnym zakładem pracy a pośrednikiem. Gdyby ta okoliczność była wychwycona w odpowiednim czasie przez organ, nie doszłoby do skierowania go na kurs szkoleniowy i wypłaty stypendium. W obecnej sytuacji nie jest w stanie nic więcej wyjaśnić ani zwrócić przyznanego stypendium, gdyż nie pracuje i nie pobiera żadnego zasiłku. W dniu 2 maja 2017 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wpłynęło pismo skarżącego, w którym wskazał, że nie podjął pracy, na dowód czego dołączył dwa dokumenty: zaświadczenie z firmy A. informujące, że skarżący nigdy nie świadczył dla niej pracy oraz zaświadczenie z firmy B. o zarobkach. Skarżący wskazał również, iż świadectwo pracy dostarczył do organu administracji w dniu rejestracji w związku z informacją z systemu ZUS, który wykazywał okres zgłoszenia do ubezpieczenia. Nie kwestionował otrzymanego świadectwa pracy, ponieważ nie było mu ono do niczego potrzebne. Organ II instancji wskazując na treści art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stwierdził, że wymienione w tych przepisach warunki bezrobotny winien spełnić przez cały okres pozostawania w ewidencji prowadzonej przez powiatowy urząd pracy. W sytuacji, gdy bezrobotny przestanie spełniać wskazane warunki traci status bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy. Z powyższych przepisów wynika, iż jedną z przesłanek posiadania statusu bezrobotnego jest "zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy". Przez pojęcie zdolność do podjęcia zatrudnienia należy rozumieć sytuację, że konkretna osoba może podjąć zatrudnienie, jest zdolna do pracy i ma do tego wymagane kwalifikacje. Pojęcie gotowości do pojęcia zatrudnienia oznacza natomiast sytuację, gdy osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę. Nadto osobą bezrobotną jest tylko taka osoba, która nie jest zatrudniona, a więc nie pozostaje w stosunku pracy, bądź nie wykonuje innej pracy zarobkowej czyli nie świadczy pracy na podstawie innego stosunku prawnego niż stosunek pracy. Status taki nie przysługuje natomiast osobie, która w tym czasie była zatrudniona, świadczyła usługi na podstawie m. in. umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło, nie powiadamiając o tym urzędu pracy. Szkolenie, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 37 ustawy, to pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia. Adresatami szkolenia w pierwszej kolejności są bezrobotni, którzy nie mają żadnych kwalifikacji zawodowych, w stosunku do których istnieje konieczność zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji, którzy utracili zdolność do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie (chodzi o utratę zdolności psychofizycznych) oraz tych, którzy nie posiadają umiejętności aktywnego poszukiwania pracy. Bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy, o czym stanowi art. 41 ust. 1 ustawy. Wysokość stypendium, stosownie do treści art. 41 ust. 3 ustawy, wynosi miesięcznie 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, pod warunkiem że liczba godzin szkolenia wynosi nie mniej niż 150 godzin miesięcznie; w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie. Skarżący został zatrudniony przez Agencję pracy tymczasowej B. z siedzibą w [...] w okresie od 22 do 27 września 2015 r. jako pracownik fizyczny produkcji, w pełnym wymiarze czasu pracy u "Pracodawcy Użytkownika", tj. w firmie A. Stosunek pracy ustał wskutek upływu czas, na który umowa była zawarta – art. 30 § 1 pkt 4 k.p. Ze świadectwa pracy wynika, że w dniach od 22 do 25 września 2015 r. wystąpiły okresy nieskładkowe, tj. nieobecność nieusprawiedliwiona. Potwierdza tę okoliczność przedłożona przez skarżącego kopia świadectwa pracy z dnia 30 września 2015 r. Ponadto skarżący przyznał, że nie kwestionował otrzymanego świadectwa pracy i podpisał umowę o pracę. Z akt sprawy wynika, że skarżący został zgłoszony do ubezpieczenia społecznego i ubezpieczenia zdrowotnego przez Agencję pracy tymczasowej B. z siedzibą w [...] w okresie od 22 do 27 września 2015 r. Organ II instancji wskazał dalej, że podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], iż stosownie do regulacji zawartej w art. 26 k.p. stosunek pracy nawiązuje się w terminie określonym w umowie jako dzień rozpoczęcia pracy, a jeżeli terminu tego nie określono – w dniu zawarcia umowy. Przepis ten zezwala stronom na określenie w umowie dnia rozpoczęcia pracy, którym zazwyczaj jest dzień roboczy. Przepis ten należy łączyć z art. 29 § 1 pkt 5 k.p., który wymaga, aby w treści umowy o pracę strony wyraźnie ten termin określiły. Dzień ten z mocy art. 26 k.p. uważa się za rozpoczęcie stosunku pracy. Określenie terminu rozpoczęcia pracy nie musi być wyznaczone w postaci daty kalendarzowej, choć w praktyce najczęściej jest ona stosowana. Termin może zastać określony w postaci przyszłego zdarzenia, które odnosi się do czasu i ma pewny charakter, co zawiera się w takich określeniach, jak "z początkiem następnego miesiąca" lub "w najbliższy poniedziałek" itd. Do nawiązania umowy o pracę nie jest konieczne faktyczne przystąpienie pracownika do pracy, ponieważ dochodzi ona do skutku na mocy zgodnego oświadczenia woli stron (art. 25 k.p.). Jednak od momentu jej nawiązania strony zobowiązują się do określonych świadczeń. Jeśli pracownik nie przystąpił do realizacji swojego świadczenia (czyli do wykonywania pracy określonego rodzaju) z przyczyn przez niego zawinionych, to pracodawca może stosować przewidziane prawem sankcje, na przykład zastosować jedną z kar porządkowych (art. 108-1131 k.p.) czy nie wypłacić wynagrodzenia za czas nieusprawiedliwionej nieobecności (art. 80 k.p.). Nieusprawiedliwiona nieobecność w pracy stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, które uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, czyli w trybie art. 52 k.p. Przepis art. 26 k.p. nie uzależnia powstania stosunku pracy od jej faktycznego rozpoczęcia przez pracownika. W okresie między zawarciem umowy o pracę a terminem określonym w niej jako data nawiązania stosunku, umowa o pracę może zostać rozwiązana na zasadach ogólnych przewidzianych w kodeksie pracy (czyli poprzez porozumienie albo wypowiedzenie). W sytuacji, kiedy strony nie wskażą w umowie dnia rozpoczęcia pracy, stosunek pracy nawiązuje się w dniu zawarcia umowy o pracę. Okres pomiędzy zawarciem umowy o pracę a datą nawiązania stosunku pracy nie jest okresem zatrudnienia. Wniosek ten ma wpływ chociażby na wystawiane pracownikowi świadectwo pracy, które dokumentuje jedynie okresy zatrudnienia. Zatem jako datę rozpoczęcia pracy u danego pracodawcy należy wskazać datę nawiązania stosunku pracy, a nie datę zawarcia umowy o pracę, chyba że są to terminy tożsame. Skarżący w dniu rejestracji, tj. w dniu 21 lutego 2011 r. został wyraźnie pouczony o warunkach, które winna spełnić osoba bezrobotna, o okolicznościach powodujących utratę statusu bezrobotnego oraz o obowiązku poinformowania urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z treści pouczenia wynika, iż bezrobotny jest zobowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności oraz zaistnienia innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego. Skarżący przyjął do wiadomości treść pouczenia i potwierdził otrzymanie jednego egzemplarza tego pouczenia – pod zdaniem "potwierdzam własnoręcznym podpisem przyjęcie do wiadomości powyższego pouczenia i kwituję jego odbiór" – widnieje czytelny podpis skarżącego. Skarżący złożył również oświadczenie, w którym zobowiązał się do powiadomienia powiatowego urzędu pracy o okoliczności powodującej brak gotowości do pracy. Skarżący powinien zatem dołożyć należytej staranności, aby dopełnić ciążącego na nim obowiązku. Skarżący nie poinformował Powiatowego Urzędu Pracy w [...] o fakcie podjęcia zatrudnienia. Nie podał tej informacji w czasie kolejnych wizyt w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], przypadających dniach: 29 września, 15 października, 1 grudnia 2015 r., 26 stycznia, 22 marca, 20 kwietnia, 16 czerwca, 17 sierpnia 2016 r. W ocenie organu II instancji skarżący, będąc w zatrudnieniu od dnia 22 września 2015 r. na podstawie umowy o pracę zakończonej z dniem 27 września 2015 r., nie spełniał w dniu 22 września 2015 r. przesłanek określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, warunkujących posiadanie statusu osoby bezrobotnej oraz innych związanych z tym uprawnień. W związku z powyższym uzasadnionym jest pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej z tą datą. Biorąc pod uwagę fakt podlegania przez skarżącego ubezpieczeniu społecznemu jako pracownik na podstawie umowy o pracę w okresie od 22 do 27 września 2015 r. wznowienie postępowania w sprawie było zasadne. Skarżący nie spełniał przesłanek do posiadania statusu osoby bezrobotnej od 22 września 2017 r., bowiem od tego dnia został zgłoszony do ubezpieczenia społecznego i ubezpieczenia zdrowotnego przez Agencję pracy tymczasowej B. z siedzibą w [...] w okresie od 22 do 27 września 2015 r. W wyniku wznowienia postępowania organ I instancji wydał w dniu [...] zaskarżoną decyzję. Prawo do stypendium z tytułu odbywania szkolenia przysługuje wyłącznie osobie bezrobotnej, spełniającej warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy (art. 41 ust. 1). Skarżący utracił status osoby bezrobotnej od 22 września 2015 r. na podstawie decyzji z dnia [...], której nie kwestionował. W okresie pobierania stypendium nie posiadał statusu osoby bezrobotnej, a więc nie przysługuje mu prawo do tego świadczenia. Kwestia zwrotu w przyszłości przez skarżącego pobranego stypendium, pozostaje poza zakresem rozważań organu odwoławczego w niniejszej sprawie. Przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie nie jest bowiem kwestia obowiązku zwrotu wypłaconego stypendium, lecz to czy skarżącemu przysługuje prawo do tego świadczenia z tytułu odbywania szkolenia. Zatem kwestia zwrotu pobranego stypendium jest osobną sprawą nie będącą przedmiotem niniejszego postępowania. W skardze na powyższą decyzję skarżący stwierdził, że jest ona dla niego krzywdząca. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że zawierając umowę o pracę i jej nie podejmując stracił status bezrobotnego. Z winy organu został skierowany na kurs, który mu nie przysługiwał. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2012r. poz.270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2017r. poz.1065 ze zm.). Zgodnie z treścią art.2 ust.1 pkt.2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. bezrobotny - oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: a) ukończyła 18 lat, b) nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat - mężczyzna, c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, ca) nie nabyła prawa do emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, przyznanej przez zagraniczny organ emerytalny lub rentowy, w wysokości co najmniej najniższej emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, o których mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, d) nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459 i 933), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe, e) nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie, f) nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej(3) albo po złożeniu wniosku o wpis: – zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej(4) wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo – nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej(5), dnia podjęcia działalności gospodarczej, g) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, h) nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, i) nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego, j) nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania, k) nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art. 70 ust. 6, l) nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, m) nie pobiera na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów zasiłku dla opiekuna; W myśl art.41 ust.1 wymienionej ustawy bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu administracji o uchyleniu, po wznowieniu postępowania, decyzji z [...] o przyznaniu skarżącemu stypendium i odmowie przyznania stypendium w okresie od 15 października 2015r. do 30 listopada 2015r. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że od 21 lutego 2011r. T. G. posiadał status osoby bezrobotnej zaś decyzją Prezydenta [...] z [...] przyznano mu stypendium w okresie odbywania szkolenia od 15 października do 30 listopada 2015r. W ocenie sądu istniała podstawa wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...], o której mowa w art.145 § 1 pkt.5 K.p.a. Podstawą tą była nowa okoliczność faktyczna jaką było ujawnienie, że T. G. w okresie do 22 września do 27 września 2015r. był zatrudniony przez Agencję pracy tymczasowej B. jako pracownik fizyczny produkcji na czas określony w pełnym wymiarze czasu pracy u pracodawcy użytkownika tj. w firmie A. w [...]. Wskazuje na to treść świadectwa pracy, z którego wynika nadto, że w dniach 22 września i 25 września 2015r. skarżący był nieobecny w pracy i nie usprawiedliwił swojej nieobecności (k.73 akt administracyjnych). T. G. był również zgłoszony do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego przez B. (pismo ZUS z 11 kwietnia 2017r. k.179 akt administracyjnych). Dla uznania, że doszło do nawiązania stosunku pracy nie ma znaczenia okoliczność podnoszona przez skarżącego, że mimo podpisania umowy o pracę tymczasową, nie podjął on faktycznie pracy w spółce A. ani nie otrzymał żadnego wynagrodzenia za pracę. Zgodnie z treścią art.26 Kodeksu pracy stosunek pracy nawiązuje się w terminie określonym w umowie jako dzień rozpoczęcia pracy, a jeżeli terminu tego nie określono - w dniu zawarcia umowy. Z wymienionego przepisu wynika, że do nawiązania umowy o pracę nie jest konieczne faktyczne przystąpienie pracownika do pracy ponieważ dochodzi ono do skutku na mocy zgodnego oświadczenia woli stron. Od momentu nawiązania umowy strony zobowiązują się do określonych świadczeń. W okresie między zawarciem umowy o pracę a terminem określonym w niej jako data nawiązania stosunku pracy, umowa o pracę może zostać rozwiązana na ogólnych zasadach określonych w Kodeksie pracy tzn. za wypowiedzeniem lub poprzez porozumienie stron (por. wyrok Sądu Najwyższego z 29 października 2007r. w spr. II PK 56/07, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 5 stycznia 2017r., w spr. III AUa 2337/15 i wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 4 listopada 2015r.l w spr. III AUa 423/15). W niniejszej sprawie istotne jest to, że skarżący podpisał umowę o pracę tymczasową uzgadniając termin rozpoczęcia pracy na dzień 22 września 2015r. Z tym, też dniem (tzn. z dniem 22 września 2015r.) doszło do nawiązania stosunku pracy i nie ma znaczenia okoliczność, że T.G., jak twierdzi, nie przystąpił do świadczenia pracy i nie pobrał wynagrodzenia za pracę. Organy administracji trafnie uznały, że skarżący w dniu 22 września 2015r. podjął zatrudnienie i jest to nowa okoliczność faktyczna, o której mowa w art.,145 § 1 pkt.5 K.p.a. Okoliczność ta istniała w dniu 15 października 2015r. i nie była znana organowi administracji wydającemu decyzję. T. G. mimo, że był pouczony o obowiązku niezwłocznego zawiadomienia urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia, nie uczynił tego. Można zatem uznać, że spełnione zostały przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...], określone w art.145 § 1 pkt.5 K.p.a. Organy administracji trafnie uchyliły decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] i odmówiły przyznania skarżącemu stypendium w okresie od 15 października do 30 listopada 2015r. Należy zaznaczyć, że stypendium, o którym mowa w art.41 ust.1 ustawy z 20 kwietnia 2004r. przysługuje tylko osobie posiadającej status osoby bezrobotnej. Skarżący natomiast utracił taki status z dniem 22 września 2015r. Nastąpiło to decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] (k.68 akt administracyjnych). Decyzja ta została doręczona T. G. w dniu 9 września 2016r. (k.69 akt administracyjnych) i skarżący nie odwołał się od niej. Decyzja ta stała się zatem ostateczna. Oznacza to, że z dniem 22 września 2015r. T.G. utracił status osoby bezrobotnej i nie przysługuje mu prawo do stypendium w okresie od 15 października do 30 listopada 2015r. Organy administracji słusznie uchyliły decyzję z [...] i odmówiły skarżącemu prawa do tego stypendium. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę T. G. R.T.