III SA/Łd 721/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...] orzekającą o przyznaniu D. H. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 w wysokości 55.104,40 zł (jednolita płatność obszarowa) w tym środki unijne 55.104,40 zł, środki krajowe 0,00 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 19.008,18 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 15 maja 2013 r. D. H. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2013, w treści którego ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (grupa upraw JPO) do działki rolnej A o powierzchni 100,00 ha. W wyniku przeprowadzonej w dniach 1 – 9 sierpnia 2013 r. kontroli na miejscu, w gospodarstwie wnioskodawcy stwierdzono, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej A jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej, która wynosi 89,26 ha. Na powyższą okoliczność sporządzony został w dniu 9 sierpnia 2013 r. raport z czynności kontrolnych. W dniu 14 października 2013 r. wnioskodawca złożył pismo zatytułowane "Uwagi" dotyczące raportu z przeprowadzonych czynności kontrolnych. Po rozpatrzeniu w/w pisma kontrolujący uznał zgłoszone zastrzeżenia za niezasadne. Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. przyznał D. H. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 w wysokości 55.104,40 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji D. H. zarzucił błędne dokonanie przez kontrolujących pomiaru powierzchni jego działki. Wskazał, że po otrzymaniu raportu pokontrolnego dokonał pomiaru działki za pomocą urządzenia GPS, w wyniku którego powierzchnia działki wynosiła 100 ha. W ocenie strony odwołującej, różnica w pomiarach jest wynikiem błędnego odczytu granic działki i ich błędnego oznakowania. W dniu 1 kwietnia 2014 r. strona wniosła o wstrzymanie rozpatrzenia odwołania w celu przedłożenia dodatkowych materiałów, tj. zdjęć przedstawiających obecny stan gospodarstwa rolnego oraz obmiar działek rolnych. W dniach 25 kwietnia 2014 r. i 23 maja 2014 r. wnioskodawca załączył wyniki pomiaru powierzchni działki rolnej A, przeprowadzonego przez uprawnionego geodetę P. L. W wyniku dokonanej weryfikacji wyników kontroli z sierpnia 2013 r., jej wykonawcy podtrzymali wcześniejsze ustalenia. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wskazał, że zasady i tryb przyznawania rolnikom płatności bezpośrednich do gruntów rolnych określa ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Płatności obszarowe oraz płatności do krów i owiec oraz płatności do tytoniu są przyznawana na wniosek rolnika (art. 18 ust. 1 ustawy), natomiast ich wysokość ustala się zgodnie z art. 7 ust. 4 pkt 1 ustawy, jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do płatności i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeni wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności. Narzędziem weryfikacji poprawności złożonego wniosku są określone w art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. W przedmiotowej sprawie w gospodarstwie rolnym D. H. przeprowadzona została w dniach 1 – 9 sierpnia 2013 r. kontrola na miejscu, mająca na celu weryfikację powierzchni zadeklarowanej działki rolnej. Kontrola ta została dokonana przez osoby upoważnione przez właściwy organ, posiadające niezbędną wiedzę oraz odpowiednie wykształcenie, dysponujące odpowiednim sprzętem pomiarowym. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono zawyżenie powierzchni zadeklarowanej (100 ha) do powierzchni stwierdzonej (89,26 ha). Wynik przeprowadzonej kontroli został utrwalony w raporcie z kontroli z dnia 9 sierpnia 2013 r., do którego załączono materiał graficzny i materiał fotograficzny. W toku kontroli sporządzono dokładne szkice z przeprowadzonego pomiaru, na które naniesiono przebieg granic kontrolowanej działki, obszary wykluczone z płatności oraz wskazano miejsce i kierunek zdjęć wykonanych na przedmiotowej działce. Wyznaczone przez inspektorów terenowych granice działki, wskazane na w/w materiale dowodowym pokrywają się z granicami wskazanymi przez stronę na dołączonym do wniosku załączniku graficznym. Odnosząc się do różnicy powierzchni działki ustalonej w wyniku przeprowadzonej kontroli, a powierzchni ustalonej przez geodetę P. L., organ odwoławczy powołując się na notatkę służbową z dnia 26 maja 2014 r., sporządzoną przez osoby przeprowadzające kontrolę w sierpniu 2013 r. wskazał, że różnica ta wynika z faktu wliczenia do powierzchni upraw powierzchni, które w dacie przeprowadzania kontroli nie były użytkowane rolniczo. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że załączone wyniki pomiarów działki sporządzone na zlecenie wnioskodawcy nie mogą w sposób skuteczny podważyć powierzchni przedmiotowej działki stwierdzonej w toku przeprowadzonej w sierpniu 2013 r. kontroli na miejscu. Pomiary te zostały bowiem sporządzone przez podmiot niebędący wyspecjalizowanym organem, któremu nie powierzono przeprowadzenia kontroli, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Bez wpływu na rozstrzygnięcie, jak również na wiarygodność raportu z przeprowadzonej kontroli pozostaje, w ocenie organu, również podnoszona przez stronę argumentacja zawarta w treści pisma z 14 października 2014 r., co obecności na gruncie kobiety, która nie podpisała raportu końcowego. Zarówno przeprowadzona w dniach 1 – 9 sierpnia 2013 r. kontrola, jak i sporządzony w dniu 9 sierpnia 2013 r. raport z kontroli zostały wykonane przez osoby uprawnione, których podpisy znajdują się na w/w raporcie. Na wynik sprawy nie wpływa także, zdaniem Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, podniesiony przez stronę argument zgodności zadeklarowanej we wniosku powierzchni działki z powierzchnią PEG, wskazanej w karcie informacyjnej przekazanej przez Agencję wraz z wnioskiem spersonalizowanym. Wniosek ten jest bowiem sporządzany na podstawie danych zamieszczonych w ostatnim złożonym przez rolnika wniosku oraz wyników postępowania administracyjnego prowadzonego na jego podstawie. Dane zawarte na formularzu spersonalizowanym mają jedynie charakter informacyjny. Powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego przeczą twierdzeniom strony o dokonaniu błędnych pomiarów powierzchni działki i nieprawidłowym wyznaczeniu jej granic. Odnosząc się natomiast do argumentacji strony zawartej w piśmie z dnia 14 października 2013 r., co do ukształtowania terenu działki rolnej i wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych, które spowodowały tworzenie się zlewisk utrudniających utrzymanie gruntów zgodnie z normami, organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, warunkiem przyznania płatności jest prowadzenie działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności gruntach, przy czym w przypadku wieloletnich plantacji trwałych, w tym sadów, zgłoszony do płatności grunt winien być utrzymywany w stanie niezachwaszczonym. W niniejszej sprawie, w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że zgłoszona do płatności działka rolna jest porośnięta wieloletnimi chwastami, trzcinami, samosiejkami drzew i krzewów. Powołując przepis art. 75 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, art. 31 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 organ podniósł, że rolnik, który nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, zachowuje prawo do płatności, pod warunkiem zgłoszenia właściwemu organowi, w terminie 10 dni roboczych od dnia, kiedy rolnik uzyskał taką możliwość. D. H. nie zgłosił na piśmie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnej. Ponadto w ocenie organu II instancji, przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności wiosennych roztopów i intensywnych opadów deszczu nie stanowią siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 31 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Tym bardziej, że jak wskazuje sama strona w piśmie z dnia 14 października 2013 r. powstawanie zalewisk jest zjawiskiem charakterystycznym dla regionu, w którym położona jest zgłoszona działka rolna. Wobec powyższego argumentacja wnioskodawcy, co do wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że różnica pomiędzy powierzchną zadeklarowaną we wniosku (100 ha), a powierzchnią stwierdzoną (89,26 ha) wyniosła 12,03%.Tym samym naliczona na podstawie art. 57 i art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 jednolita płatność obszarowa, należna stronie wyniosła 56.277,74 zł. Powyższa kwota została pomniejszona o współczynnik korygujący w wysokości 1.173,34 zł, obliczony na podstawie art. 79 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009; art. 11 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009; art. 1 Rozporządzenia Rady (UE) nr 1181/2013 r. W związku z powyższym przyznana stronie jednolita płatność obszarowa po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 55.104,40 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. H. zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, niewłaściwe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niewystarczające uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania Uzasadniając wskazał, że inspektorom przeprowadzającym kontrolę terenową na jego działce, niezależnie od posiadanych przez nich kwalifikacji, nie można przypisać przymiotu nieomylności. Wykonywane przez nich czynności miały na celu zebranie materiału dowodowego, który winien zostać oceniony w sposób bezstronny, przez organy administracji. Tymczasem pomimo podniesionych przez skarżącego zarzutów co do poprawności dokonanych pomiarów, jak również możliwości udziału w zespole kontrolnym osób nieuprawnionych organ administracji za całe wyjaśnienie sprawy przedstawia stanowisko kontrolujących. Zdaniem skarżącego, dokonując pomiaru zgłoszonej działki rolnej osoby przeprowadzające kontrolę podzieliły ją na trzy części, wyliczając dla każdej osobno obwód. Takie działanie było związane z uznaniowym nadaniem kodu DR22, zgodnie z którym działka rolna miałaby w rzeczywistości być kilkoma działkami z tą samą uprawą, położonymi na tej samej działce ewidencyjnej. Takie założenie jest zupełnie bezpodstawne bowiem poza terenami wyłączeń, zgłoszona do wniosku działka jest spójnym terenem wypełniającym niemal całą powierzchnię działki ewidencyjnej. Powyższe potwierdza przeprowadzony na zlecenie skarżącego pomiar działki rolnej, sporządzony przez profesjonalnego geodetę. Po jego złożeniu do akt sprawy, organ administracji respektując normy wynikające z art. 75, art. 77 § 1 K.p.a., winien zweryfikować powstałe rozbieżności powierzchni działki poprzez ponowne dokonanie jej pomiaru. Nie wyjaśnione zostały nadto rozbieżności, co do powierzchni obszaru znajdującego się w złej kulturze rolnej. W treści załącznika nr 1 do protokołu kontroli z dnia 9 sierpnia 2013 r. sporządzający go inspektorzy wskazali obszar zachwaszczony o powierzchni 18,99 ha. Natomiast z treści notatki służbowej z dnia 26 maja 2014 r., sporządzonej przez kontrolujących, obszar uznany za zachwaszczony ma powierzchnię 1,57 ha. Zarówno w powołanej notatce służbowej, jak i w żadnym innym dokumencie nie wyjaśniono przyczyn powstałej rozbieżności. Skarżący wskazał ponadto, że w toku postępowania odwoławczego podnosił, że w przeprowadzonej kontroli na miejscu brała udział osoba płci żeńskiej, która nie podpisała się pod sporządzonym raportem. Obecność w/w osoby potwierdzają załączone do akt sprawy dwa pisemne oświadczenia świadków. Tym samym, w ocenie skarżącego, mając na uwadze fakt, że do przeprowadzenia przedmiotowej kontroli oddelegowanych było 4 inspektorów płci męskiej, powyższa okoliczność budzi istotne podejrzenia, że w czynnościach kontrolnych uczestniczyła osoba nieuprawniona. Ta kwestia nie została wyjaśniona. Z powyższych względów w ocenie skarżącego skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] wydaną w przedmiocie przyznania D.H. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 r. w pomniejszonej wysokości 55.104,40 zł. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Istotę sporu stanowi ustalenie, czy organy administracji zasadnie pomniejszyły kwotę przyznanych skarżącemu płatności bezpośrednich na rok 2013 z uwagi na przedeklarowanie przez stronę powierzchni działek rolnych zgłoszonych do wniosku z dnia 15 maja 2013 r. W związku z powyższym przypomnieć należy, że zasady przyznawania rolnikom płatności obszarowych zostały określone w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.) oraz m.in. rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. UE. L 316, 2.12.2009, str. 65 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, (...); 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 4) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z kolei, w myśl art. 18 ustawy, płatności są przyznawane na wniosek rolnika, natomiast wysokość płatności w danym roku kalendarzowym ustala się zgodnie z zapisem art. 7 ust. 4 ustawy i jest to iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami, po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości i stawek płatności na 1 ha tej powierzchni. Mając na uwadze powyższe regulacje ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zauważyć należy, iż składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności do gruntów rolnych na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Ustalenia w zakresie stanu prawnego działek rolnych oraz ich powierzchni kwalifikujących się do objęcia płatnościami należą niewątpliwie do podstawowych czynności w toku prowadzonego przez organ postępowania w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że w przypadku stwierdzenia rozbieżności pomiędzy deklaracją rolnika a danymi stwierdzonymi w wyniku przeprowadzonej kontroli, organy weryfikujące uprawnienia do płatności winny zmierzać do ustalenia stanu rzeczywistego, co powinno nastąpić przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych, także zaproponowanych przez stronę. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei w myśl ustępu 2 tego przepisu, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności, 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 3 tej ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Powołany art. 3 ustawy wprowadza zatem istotne modyfikacje zasad procedowania w stosunku do reguł przewidzianych w K.p.a., czyli w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Modyfikacje te osłabiają pozycję procesową stron postępowania, gdyż na Agencji nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów mających wspierać stanowisko wnioskującego o płatność. W związku z twierdzeniami i zarzutami strony, organy Agencji winny jednak zgromadzić takie dowody, które pozwoliłyby na zweryfikowanie prawdziwości tych twierdzeń. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżący do wniosku o przyznanie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego z dnia 15 maja 2013 r. zadeklarował działkę rolną o powierzchni 100 ha. W toku przeprowadzonej w dniach 1 – 9 sierpnia 2013 r. kontroli na miejscu ustalono, że powierzchnia zadeklarowanej działki jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej, która wynosi 89,26 ha. Stwierdzono również obszary wyłączone z produkcji rolnej, grunty nieużytkowane rolniczo (sady zachwaszczone) o łącznej powierzchni 1,57 ha. (Raport z czynności kontrolnych z dnia 9 sierpnia 2013 r., nr 9005-00000019420/13 – akta administracyjne). Ustalenia te stanowiły podstawę do wydania zaskarżonych decyzji o przyznaniu pomniejszonych płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Kwestionując wydane rozstrzygnięcie skarżący zarzucił błędne dokonanie pomiarów zgłoszonej do wniosku działki, co potwierdza pomiar sporządzony na jego zamówienie, przez uprawnionego geodetę. W ocenie skarżącego, organy rozpatrujące wniosek obowiązane były ocenić sporządzony raport z kontroli, a nie biernie polegać na zawartych w nim danych. Mając na uwadze rozbieżności, co do powierzchni działki rolnej wynikającej ze sporządzonego raportu i z pomiarów wykonanych na zlecenie skarżącego, organy winny dokonać jej weryfikacji poprzez ponowny pomiar działki. Zdaniem skarżącego na wynik sprawy miała także wpływ pomyłka kontrolujących, co do powierzchni terenu zachwaszczonego. Pierwotnie wartość ta została określona na 18,99 ha, a następnie skorygowana do 1,57 ha. Skarżący zarzucił nadto niewyjaśnienie kwestii związanej z uczestnictwem w czynnościach kontrolnych kobiety, której podpis nie widnieje pod sporządzonym raportem z dnia 9 sierpnia 2013 r. , co może świadczyć, że w kontroli brała udział osoba nieuprawniona. Powyższe w ocenie skarżącego stanowiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu podniesione zarzuty uznać należało za bezzasadne. Zgodnie z treścią art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa obejmuje dwa zasadnicze elementy. Ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznawaniu i rozstrzygnięciu sprawy. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie płatności został rozpatrzony przez właściwe organy administracji publicznej, które działały na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Tym samym nie doszło do naruszenia w/w przepisu. Natomiast wyrażona w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego. Obowiązkiem organu wynikającym z powyższej zasady jest zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w taki sposób aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a., a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Oznacza to obowiązek podjęcia nie jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia wniosku strony. Za niezasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2012 r., I OSK 1094/11 (www.cbois.nsa.gov.pl) stwierdził, że wyrażona w powołanym przepisie zasada zaufania obywateli do organów państwa uznawana jest w orzecznictwie sądów administracyjnych za klamrę spinającą całość zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Niewątpliwie bowiem pogłębieniu zaufania obywateli do organów państwa służy podejmowane wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego, uwzględnianie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, udzielanie należytej i wyczerpującej informacji oraz zapewnienie stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu "biernego polegania" organu na danych zawartych w sporządzonym w dniu 9 sierpnia 2013 r. raporcie z kontroli wskazać należy, że obowiązek przeprowadzenia kontroli, jak i obowiązek sporządzenia raportu z czynności kontrolnych wynika z przepisów powołanej ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z treścią art. 30 ustawy przeprowadzenie kontroli może zostać powierzone przez ARiMR jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi, a więc podmiotom wyspecjalizowanym i bezstronnym. Tym samym dowód w postaci raportu z przeprowadzonych czynności kontrolnych, będący co do zasady dokumentem urzędowym, sporządzonym w przepisanej formie może mieć decydujące znaczenie w sprawie i należy mu przypisać przymiot wiarygodności. W niniejszej sprawie przeprowadzona kontrola na miejscu w gospodarstwie skarżącego obejmowała weryfikację kwalifikowalności powierzchni zgłoszonych do płatności działek i polegała na weryfikacji w terenie położenia oraz granic zadeklarowanych we wniosku działek rolnych, pomiarze powierzchni upraw oraz odwzorowaniu dokonanych ustaleń na materiale graficznym i sporządzeniu dokumentacji fotograficznej. Wyniki przeprowadzonej kontroli utrwalone zostały w raporcie kontroli, spełniającym warunki formalne określone w art. 32 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Z treści powołanego przepisu wynika bowiem, że organy przeprowadzające kontrolę w zakresie kwalifikowalności powierzchni, są zobowiązane do sporządzenia sprawozdania, które umożliwia wzgląd w przebieg kontroli, a w szczególności wskazuje: a) poddane kontroli systemy pomocy i wnioski o przyznanie pomocy; b) obecne osoby; c) sprawdzone działki rolne, zmierzone działki rolne, w stosownych przypadkach wraz z wynikami pomiarów każdej zmierzonej działki rolnej i zastosowanymi metodami pomiaru; d) liczbę i rodzaj zwierząt, których obecność stwierdzono oraz, w stosownych przypadkach, numery kolczyków, wpisy do rejestru i do skomputeryzowanych baz danych bydła i/lub owiec i kóz oraz wszelkich innych skontrolowanych dokumentów uzupełniających, wyniki kontroli, oraz, w stosownych przypadkach, uwagi szczególne odnośnie do poszczególnych zwierząt i/lub ich kodów identyfikacyjnych; e) czy rolnik został uprzedzony o wizycie, a jeżeli tak, z jakim wyprzedzeniem; f) informacje o wszelkich szczególnych środkach kontroli, jakie należy zastosować w ramach poszczególnych systemów pomocy; informacje o wszelkich dodatkowych środkach kontroli zastosowanych później; g) informacje o wszelkich dodatkowych środkach kontroli zastosowanych później. Z powyższego wynika, że w razie przeprowadzenia kontroli to właśnie protokół z kontroli jest podstawowym dowodem na okoliczność zgodności z warunkami przyznania pomocy. W sytuacji, gdy protokół z kontroli nie budzi wątpliwości, organom administracji publicznej rozpatrującym wniosek nie można postawić zarzutu ograniczenia postępowania dowodowego. W treści raportu z kontroli działki skarżącego, sporządzonego w dniu 9 sierpnia 2013 r. wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody przeprowadzonych pomiarów, ich wyniki, powierzchnie stwierdzonych upraw oraz opis nieprawidłowości. Zawarte w raporcie informacje udokumentowane zostały w dołączonym do niego materiale graficznym i fotograficznym. Granice działek wykazane w raporcie zgodne są z granicami tych działek wykazanymi przez skarżącego na dołączonym do wniosku załączniku graficznym oraz z granicami wytyczonymi na mapie sporządzonej na zamówienie skarżącego, przez geodetę P. L., złożonej do akt sprawy w dniu 25 kwietnia 2014 r. Sąd za chybiony uznał także zarzut błędnego pomiaru zgłoszonej do wniosku działki rolnej. Określenie obszarów i teledetekcję przeprowadza się w oparciu o przepisy art. 34 ust. 1- 5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. W myśl ust. 1 powołanego przepisu powierzchnię działek określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1 ha. W niniejszej sprawie pomiar powierzchni działek skarżącego został przeprowadzony przy wykorzystaniu odbiornika GPS CH X20 spełniającego wymagane normy techniczne. Na dołączonym do raportu kontroli szkicu z pomiaru powierzchni działki inspektorzy terenowi wykazali granice działki oraz oznaczyli tereny wyłączone z płatności (nieużytki oraz obszary nieużytkowane rolniczo porośnięte drzewami, krzewami, wieloletnimi chwastami). Powyższe potwierdza sporządzona dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy na płycie CD. Ponadto, co zaznaczono juz wyżej, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wyznaczone przez inspektorów terenowych granice działki, wskazane na załączonym do raportu szkicu z pomiaru jej powierzchni, pokrywają się z granicami wskazanymi przez skarżącego na złożonym wraz z wnioskiem załączniku graficznym. W ocenie Sądu na poprawność przeprowadzonych pomiarów nie wpłynął również fakt podzielenia przez inspektorów terenowych przedmiotowej działki na trzy części. Dokonując podziału kontrolujący kierowali się wielkością terenów kwalifikowalnych oraz położonych pomiędzy nimi terenów nieużytkowanych rolniczo. Nie miało to natomiast na celu, wbrew twierdzeniom skarżącego, ułatwienia przeprowadzanych czynności kontrolnych. Załączony do akt sprawy obszerny materiał fotograficzny potwierdza, że kontrolujący w sposób dokładny ustalili zarówno przebieg granic, powierzchnię, jak i obwód każdej z części, na które podzielono działkę rolną skarżącego. Podkreślenia ponadto wymaga, że ustalone w toku czynności kontrolnych granice działki pokrywają się z granicami wytyczonymi na mapie sporządzonej na zamówienie skarżącego, przez geodetę P. L., złożonej do akt sprawy w dniu 25 kwietnia 2014 r. Natomiast, co do zarzutu podania błędnej wartości terenu zachwaszczonego wskazać należy, że powyższa omyłka wystąpiła jedynie w załączniku do protokołu z kontroli rolnośrodowiskowej i nie miała wpływu na wynik kontroli dotyczącej płatności bezpośrednich. Kwestia ta została wyjaśniona w toku postepowania odwoławczego (notatka służbowa z dnia 26 maja 2014 r. – akta administracyjne). W raporcie z kontroli w ramach płatności JPO i ONW wskazano prawidłową, stwierdzoną powierzchnię zachwaszczoną – 1,57 ha. Podkreślić także należy, że przyczyną przyznania skarżącemu pomniejszonej kwoty płatności było stwierdzenie różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku (100 ha), a powierzchnią stwierdzoną (89,26 ha), wynoszącej 10,74 ha, wynikającą z wyłączenia terenów niekwalifikujących się do przyznania płatności, co udokumentowane zostało znajdującym się w aktach sprawy materiałem graficznym i fotograficznym. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, co do konieczności przeprowadzenia ponownego pomiaru zgłoszonej działki rolnej, z uwagi na rozbieżności pomiędzy jej powierzchnią wskazaną w raporcie, a powierzchnią obliczoną przez geodetę P. L., Sąd podziela stanowisko organu, że ponowne przeprowadzenie pomiarów, po upływie 8 miesięcy od daty przeprowadzenia kontroli byłoby bezcelowe. Ponadto w aktach sprawy znajdują się wyjaśnienia osób przeprowadzających kontrolę w sierpniu 2013 r., zgodnie z którymi ustalenia geodety L., co do całkowitej powierzchni działki skarżącego wynoszącej 107,57 ha pokrywają się z analizą danych wektorowych działki, z których wynika, że całkowita powierzchnia działki ewidencyjnej wyznaczona na podstawie załącznika graficznego rolnika, bez uwzględnienia włączeń wynosi 107 ha, co przy uwzględnieniu tolerancji pomiaru (0,68 ha) potwierdza ustalenia geodety. Tym samym zarzut błędnego wyznaczenia granic działki jest bezzasadny. Czym innym jest natomiast wyznaczenie powierzchni działki rolnej (uprawy), której ustalenie jest elementem kontroli. W niniejszej sprawie organ odwoławczy odnosząc się do różnicy powierzchni działki rolnej stwierdzonej w wyniku kontroli (89,26 ha), a stwierdzonej przez geodetę L. (97,97 ha) wskazał na wyjaśnienia kontrolujących zawarte w piśmie z dnia 26 maja 2014 r. Wynika z nich, że porównanie szkicu działki rolnej sporządzonej w trakcie kontroli i szkicu dostarczonego przez skarżącego wyraźnie wskazuje na różnice w powierzchni niekwalifikujących się do płatności, co może wynikać z faktu przywrócenia użytkowania rolniczego na obszarach wyłączonych w następstwie przeprowadzonej kontroli. Na tę okoliczność skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, na podstawie których można byłoby skutecznie podważyć powyższe ustalenia. Podkreślenia wymaga również, że wyniki pomiarów sporządzone przez geodetę L. nie mogą skutecznie podważyć ustaleń co do powierzchni działki rolnej skarżącego zakwalifikowanej do JPO, stwierdzonej w wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów terenowych Agencji. Pomiary dokonane na zlecenie strony, na co słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporządzone zostały przez podmiot niebędący wyspecjalizowanym organem, któremu powierzone zostało przeprowadzenie kontroli zgodnie z art. 20 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Geodeta P. L. nie stanowi, ani nie reprezentuje jednostki organizacyjnej działającej w strukturze ARiMR, ani innej jednostki organizacyjnej, której Prezes ARiMR powierzył przeprowadzenie kontroli w zakresie spełniania przez producentów rolnych warunków do przyznania płatności. Natomiast, co do zarzutu niewyjaśnienia uczestnictwa w czynnościach kontrolnych osoby nieuprawnionej (kobiety) poprzez przesłuchanie na powyższą okoliczność wskazanych przez stronę świadków podnieść należy, że skarżący nie wnosił o przeprowadzenie takiego dowodu w toku postępowania administracyjnego. Ponadto jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do powyższej kwestii wskazując, że do przeprowadzenia czynności kontrolnych uprawnieni byli: R. A., M. B.–S., P. R. oraz Ł. J.. Wyżej wymienieni składając podpis pod wynikami kontroli wzięli odpowiedzialność za jej prawidłowość i zgodność ze stanem faktycznym. Tym samym podnoszona przez skarżącego okoliczność "obecności" kobiety na działce skarżącego, w trakcie przeprowadzanych czynności kontrolnych pozostaje w ocenie Sądu bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Odpowiedzialność za wyniki kontroli spoczywa bowiem na osobach upoważnionych do jej przeprowadzenia oraz podpisanych na protokole z kontroli. W ocenie Sądu, organy rozpatrujące wniosek skarżącego z dnia 15 maja 2013 r. zasadnie uznały, że bez wpływu na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostawała także podniesiona przez stronę argumentacja, co do niekorzystnych okoliczności, w tym złych warunków atmosferycznych, utrudniających utrzymanie gruntów rolnych zgodnie z obowiązującymi normami. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w myśl powołanego wcześniej wcześniej art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego warunkiem przyznania płatności jest prowadzenie działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności gruntach, przy czym w przypadku wieloletnich plantacji trwałych, w tym sadów, zgłoszony do płatności grunt winien być utrzymywany w stanie niezachwaszczonym. Natomiast zgodnie z art. 75 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, art. 31 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 rolnik, który nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, zachowuje prawo do płatności, pod warunkiem zgłoszenia właściwemu organowi, w terminie 10 dni roboczych od dnia, kiedy rolnik uzyskał taką możliwość. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący nie zgłosił na piśmie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnej, które uniemożliwiłby mu wywiązanie się ze swoich zobowiązań. W wyniku przeprowadzonej na gruncie skarżącego kontroli stwierdzono, że zgłoszona do płatności działka rolna jest porośnięta wieloletnimi chwastami, trzcinami, samosiejkami drzew i krzewów. Natomiast podniesione przez skarżącego okoliczności uszkodzenia systemu melioracyjnego, wiosennych roztopów i intensywnych opadów deszczu nie mogą stanowią siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych w rozumieniu powołanego art. 31 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Tym bardziej, że jak wskazuje sama strona w piśmie z dnia 14 października 2013 r., powstawanie zalewisk jest zjawiskiem charakterystycznym dla tego regionu, a z akt sprawy wynika, że przedmiotowa działka nie jest wyposażona w system melioracyjny (oświadczenie pełnomocnika skarżącego z dnia 8 sierpnia 2013 r. – akta administracyjne). Za zasadne należało zatem uznać stanowisko organów administracji, zgodnie z którym skarżący na dzień 31 maja 2013 r. nie użytkował rolniczo zakwestionowanych części zgłoszonej do wniosku działki rolnej, co stanowiło podstawę do wykluczenia ich powierzchni z płatności. Warto również zauważyć, że skarżący nie skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 73 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Złożony przez niego wniosek nie był zgodny ze stanem faktycznym, co potwierdziła przeprowadzona kontrola na miejscu. Skarżący nie wykazał również, że stwierdzone w następstwie kontroli nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. W tym miejscu przypomnieć należy, że uczestnictwo w rolniczych programach pomocowych nie jest obligatoryjne, a producent, który chce skorzystać z przywilejów dopłat jest obowiązany dostosować się do precyzyjnych i sformalizowanych wymogów oraz aktywnie uczestniczyć w postępowaniu przed organami agencji. Za treść wypełnionego wniosku odpowiada wnioskodawca, na którym spoczywa obowiązek starannego i rzetelnego wykazania okoliczności uprawniających do uzyskania dopłat. Skarżący nie skorzystał z możliwości skorygowania bądź wycofania złożonego wniosku o przyznanie płatności. Sąd podziela również stanowisko organów dotyczące zastosowania przepisu art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50%, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie procentowe zawyżenie wyniosło 12,03%, zatem należna skarżącemu jednolita płatność obszarowa, obliczona na podstawie obszaru pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy wyniosła 56.277, 74 zł. Zasadnym w ocenie Sądu było także zastosowanie do powyższej kwoty współczynnika korygującego. Zgodnie bowiem z art. 1 Rozporządzenia Rady (UE) nr 1181/2013 określającego współczynnik korygujący dla płatności bezpośrednich przewidzianych w Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do płatności na rok 2013, kwoty płatności w rozumieniu art. 2 lit. d powołanego rozporządzenia, wyższe niż 2000 EUR, które mają być przyznane rolnikowi na podstawie wniosku o przyznanie pomocy złożonego w odniesieniu do roku 2013, zostają zmniejszone o 2,453658%. W myśl art. 79 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 współczynnik korygujący stosuje się do sumy płatności przysługujących rolnikowi w danym roku po zmniejszeniu płatności, o których mowa w art. 78 Rozporządzenia, czyli po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. W przedmiotowej sprawie łączna kwota płatności bezpośrednich należnych skarżącemu, przeliczona na EUR po kursie wymiany 4,2288 zł wynosiła 13.308,21 EUR. W związku z powyższym do kwoty nadwyżki w wysokości 11.308,21 EUR należało zastosować współczynnik korygujący określony w art. 1 Rozporządzenia Rady (UE) nr 1181/2013, wynoszący 277,46 EUR, tj. 1.173 zł. Tym samym kwota przyznanej skarżącemu jednolitej płatności obszarowej po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 55.104,40 zł. Reasumując wskazać należy, że Sąd nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w postępowaniu organów Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Dokonane w zaskarżonej decyzji ustalenia faktyczne w ramach przeprowadzonej kontroli na miejscu, co do powierzchni zgłoszonej do wniosku działki rolnej nie zostały skutecznie podważone. W skardze, poza kwestionowaniem sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego, skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki, które pozwalają na odstąpienie od wykluczeń stosowanych w przypadku rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a kwalifikującą się do płatności. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. d.j.