III SA/Łd 721/17

Dnia 24 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Pomocnik sekretarza Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 roku sprawy ze skargi B. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia i pozbawienia kategorii dróg publicznych postanawia: odrzucić skargę. B.B. w dniu [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Nr LXXXVI/1902/02 Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie zaliczenia i pozbawienia kategorii dróg, w części, w której statusu drogi publicznej pozbawiona została al. PCK . W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w § 1.4 Uchwały oraz zał. Nr 4 pkt 23 pozbawiono statusu drogi publicznej al. A. Poprzez podjęcie uchwały w tej części dostęp do drogi publicznej utracony został przez sąsiadujące z nią grunty. Skarżącej przysługuje prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w Ł. ul. B. 198/200, nr działki 17/8, nr KW [...], przylegającej do al. A. Uchwała w zaskarżonej części w sposób oczywisty narusza zatem zarówno interes prawny jak i uprawnienie skarżącej w ten sposób, iż pozbawia działkę stanowiącą jej własność, a przylegającą do A. dostępu do drogi publicznej. Z tego powodu wartość nieruchomości skarżącej miała ulec zmniejszeniu. W ocenie strony skarżącej poza oczywistym naruszeniem jej interesu uchwała została podjęta niezgodnie z ustawowymi regułami. Zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Zaskarżoną w części uchwałą al. A. nie została zaliczona do nowej kategorii. Takie stwierdzenie nie znalazło się w treści uchwały, ani w jej uzasadnieniu. Jednocześnie al. A. nie została wyłączona z użytkowania. W takiej sytuacji niemożliwe było pozbawienie jej kategorii drogi publicznej, bowiem jest to możliwe tylko w przypadku równoczesnego dokonania innych czynności. Przedmiotowa uchwała narusza zarówno interes prawny jak i uprawnienie skarżącej w ten sposób, iż ogranicza możliwość korzystania z należącej do niej nieruchomości położonej przy al. A w Ł. W ocenie skarżącej zaskarżoną część uchwały uznać należy za nieważną i w tej części uchwala winna zostać zmieniona, ewentualnie powinno dojść do stwierdzenia jej niezgodności z prawem. Rada Miejska w Ł. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie w całości. Wyjaśniła, że zaskarżona uchwala została podjęta w formie, na zasadach i w ramach przewidzianych prawem, to jest odpowiednio do brzmienia art. 10 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zdaniem Rady strona skarżąca niezasadnie podnosi, że przedmiotowa uchwała naruszyła jej interes prawny i uprawnienie w ten sposób, że pozbawiła nieruchomość stanowiącą jej własność, a przyległą do al. A., dostępu do drogi publicznej. Za dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Skarżąca w związku z podjęciem przedmiotowej uchwały utraciła co prawda bezpośredni dostęp do drogi publicznej, możliwy jest jednak w dalszym ciągu dostęp do drogi publicznej przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej, czyli na odmiennych od dotychczasowych zasadach regulowanych przez przepisy prawa cywilnego, a nie jak dotychczas przez przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych odnoszące się do korzystania z drogi o takim charakterze. Skarżąca nie podjęła nawet próby wykorzystania takiej możliwości przewidzianej przepisami prawa cywilnego, natomiast konsekwentnie pozostaje przy swoim żądaniu zapewnienia jej bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Uznanie, że od roku 2002 do dziś, al. A. jest jednak drogą publiczną, mimo niespełniania parametrów technicznych przewidzianych w przepisach prawa, to jest rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 22 marca 1999 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430), stanowiłoby rażące naruszenie przepisów § 113 tego rozporządzenia. Aleja A. została bowiem pozbawiona kategorii drogi gminnej z uwagi na fakt, że nie posiadała wymaganych przez prawo parametrów technicznych i nie spełniała funkcji drogi publicznej. Rada stwierdziła, że skarżąca nie została pozbawiona dostępu do drogi publicznej w ogólności, a tym samym podjęta uchwała nie naruszała jej indywidualnej sfery praw, czy obowiązków. Interes prawny skarżącej nie został bowiem wykazany jako związek między jej indywidualnymi prawami i obowiązkami, których źródłem jest konkretny przepis prawa. Interes ten powinien mieć charakter bezpośredni, konkretny i realny. Skarżąca zgodnie z wykładnią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym musi wykazać, że w dacie podjęcia uchwały zaistniało naruszenie jej indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia. W ocenie Rady żaden przepis prawa materialnego nie został zaskarżoną uchwałą naruszony. Pozbawienie al. A. kategorii drogi publicznej nie wpłynęło w żaden sposób na sferę uprawnień skarżącej. Zaskarżona uchwała nie wywołuje skutków prawnych w sferze praw skarżącej jako właściciela działki sąsiadującej z al. A. Utrata przez al. A. statusu drogi gminnej powoduje jedynie konieczność zmiany obsługi komunikacyjnej nieruchomości, która ciągle jest możliwa w inny sposób. W ocenie Rady Miejskiej w Ł. bezzasadny jest podniesiony w skardze zarzut podjęcia uchwały z naruszeniem art.10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Stosownie do art. 10 ust. 3 tej ustawy pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Przypadek wyłączenia drogi z użytkowania miał miejsce w niniejszej sprawie. Intencją organu stanowiącego gminy było bowiem pozbawienie al. A. kategorii drogi gminnej nie po to, by nadać jej następną kategorię, ale aby teren ten w całości wyłączyć z użytkowania jako drogę publiczną. Zgodnie z art. 2 ustawy o drogach publicznych droga gminna to jedna z kategorii dróg publicznych. Zaliczenie dróg do kategorii dróg publicznych wiąże się z koniecznością spełnienia przez nie warunków technicznych, określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 22 marca 1999 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie Aleja A. tych warunków nie spełniała w całości i dlatego intencją uchwałodawcy było pozbawienie jej kategorii drogi gminnej i wyłączenie z użytkowania. Obecnie teren ten jest w całości zagospodarowany w formie trwałego zieleńca i nie istnieje tam nawet droga wewnętrzna w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Rada wyjaśniła ponadto, że od roku 2002 do 30 września 2010 r. al. A. funkcjonowała jako droga wewnętrzna, ale z uwagi na fakt, że nie spełniała jakichkolwiek parametrów także dla drogi wewnętrznej została następnie zakwalifikowana jako teren zieleni miejskiej z określeniem użytków w ewidencji gruntów jako "Bz" i przekazana do władania Wydziałowi Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Ł., a ostatecznie zakwalifikowana jako zieleniec już bez zmiany kwalifikacji użytku jako "Bz". Obecnie trwają działania prawne i faktyczne zmierzające do wybudowania drogi publicznej kategorii gminnej zgodnie z obowiązującymi przepisami. Część nieruchomości skarżącej została poddana trybowi wywłaszczenia, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i po wybudowaniu drogi przechodzącej wzdłuż pozostałej po podziale nieruchomości skarżącej bezprzedmiotowa stanie się kwestia dostępu do drogi publicznej, gdyż nieruchomość ta będzie miała bezpośredni do niej dostęp. W dniu 3 października 2017 r. skarżąca złożyła pismo procesowe, w którym podniosła, iż uchwała Rady Miejskiej dała możliwość organom skutecznego przedłużenia postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wniosek o wydanie warunków zabudowy złożony był bowiem 14 lutego 2013 r., a 13 maja tegoż roku wydano odmowę, ze względu na brak dostępu do drogi publicznej. Gdyby w roku 2013 nie istniała uchwała Rady Miejskiej z 2002 r. to organ mógłby jedynie kwestionować wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ze względu na rozbieżność stanowisk z konserwatorem zabytków. W nowo prowadzonym postępowaniu skarżąca uzyskała dla inwestycji pozytywne stanowisko konserwatora zabytków. Uchwała Rady Miejskiej z 2002 r. doprowadziła do pomniejszenia majątku o 2/3 i pozbawienia jej czerpania korzyści z niego od 2004 r., naruszając w rażący sposób prawo materialne skarżącej. W związku z wydaniem zaskarżonej decyzji wycena wartości działki skarżącej uległa obniżeniu z kwoty ok. 3 milionów złotych do niecałych 900 tysięcy złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, gdyż zaskarżona uchwała nie naruszała interesu prawnego lub uprawnień strony skarżącej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 2103 ze zm.) – dalej zwanej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest uchwała Nr LXXXVI/1902/02 Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie zaliczenia i pozbawienia kategorii dróg, wydana na podstawie art. 6a, art. 7 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz.U. z 2000 r. Nr 71 z późn. zmianami), art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142 z późn. zm.) oraz art.92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r., poz. 1592 z późn. zm.). Na mocy § 1 ust. 4 uchwały pozbawia się drogi, wyszczególnione w załączniku Nr 4 i Nr 5 do niniejszej uchwały, kategorii dróg publicznych. W załączniku Nr 4 uchwały, zawierającym wykaz dróg gminnych, które pozbawia się kategorii drogi publicznej, w pozycji 23 wymieniono al. A. Skargę na powyższą uchwałę, w części pozbawiającej statusu drogi publicznej al. A., wniosła B.B., której przysługuje prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w Ł. przy ul. B. 198/200 przylegającej do al. A. Skarżąca podniosła, iż uchwała w zaskarżonym zakresie w sposób oczywisty narusza jej interes osobisty jak i uprawnienie, w ten sposób, że pozbawia ww. działkę przylegającą do al. A. dostępu do drogi publicznej. Z tego powodu wartość należącej do nie nieruchomości uległa zmniejszeniu z kwoty ok. 3 milionów złotych do kwoty niecałych 900 tysięcy złotych. Przed przystąpieniem do oceny zaskarżonego aktu Sąd zobowiązany jest skontrolować, czy skarga pochodzi od uprawnionej do jej złożenia strony. Postępowanie sądowoadministracyjne oparte jest bowiem na zasadzie skargowości. I tak w myśl art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi" (§ 2). Przepis zaś art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, reguluję tę kwestię w ten sposób, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarżąca przed wniesieniem skargi do sądu wezwała, pismem z dnia 25 kwietnia 2017 r., Radę Miejską w Ł. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego przedmiotową uchwałą. Ustawa samorządowa wprowadza wymógł naruszenia interesu lub uprawnienia przez uchwałę rady gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, podzielić przy tym należy pogląd, że jest to pewne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej, wyrażonej w cytowanym wyżej art. 50 p.p.s.a. Sąd jest zatem zobowiązany zbadać legitymację procesowej skarżącego poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jego prawem chroniony interes lub uprawnienie w sprawie z zakresu administracji publicznej. Wskazać należy w tym zakresie, jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (zob. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r. Nr 1, poz. 2). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (porównaj: wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/2004). Podkreślić należy, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (porównaj: wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114). Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (zob.: wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). Niewątpliwie zatem przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (porównaj: wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114;. Wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r., II OSK 2451/11). W świetle powyższego stanowiska, co do legitymacji skargowej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, niewątpliwie w rozpatrywanej sprawie nie można uznać, że przedmiotowa uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie skrzącej. Pojęcie "interesu prawnego (uprawnienia)" nie zostało co prawda normatywne dookreślone. W doktrynie i orzecznictwie przeważa pogląd, że o tym, czy strona ma interes prawny (uprawnienie) a nie tylko faktyczny, decyduje ostatecznie to, czy jej żądanie znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego publicznego, w szczególności prawa administracyjnego. Chodzi o przepis prawa administracyjnego, który daje osobie zainteresowanej możność określonego zachowania się, a zatem stwarza na rzecz tej osoby podmiotowe prawo publiczne. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń w sprawie, uchwała odnosi się do pozbawiania wskazanej ulicy, będącej drogą gminną, kategorii drogi publicznej. W sprawie znajduje zastosowanie prawo materialne - ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, to jest 11 stycznia 2002 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r, nr 71, poz.838). Zgodnie z art. 10 ust. 1 tej ustawy organ właściwy do zaliczenia drogi do odpowiedniej kategorii jest właściwy do pozbawienia jej tej kategorii. Pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii i zaliczenie jej do innej kategorii następuje do końca trzeciego kwartału, z mocą od dnia 1 stycznia następnego roku. Uznać zatem należy, iż Rada Miejska w Ł., która uprawniona była do wydania uchwały o zaliczeniu al. A. w Ł. do kategorii dróg gminnych (art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych) umocowana była także do pozbawienia al. A. tej kategorii. Zauważyć należy, iż zarówno skarżąca jak i organ nieprawidłowo odwołują się do ust. 3 tego artykułu ustawy w brzmieniu obowiązującym w okresie późniejszym niż data uchwalenia uchwały. W dniu [...] art. 10 ust. 3 ustawy posiadał następującą treść: "Drogom publicznym i obiektom mostowym nadaje się numerację". Organ samorządowy podejmując w dniu [...] uchwałę o pozbawieniu drogi gminnej kategorii drogi publicznej zobowiązany był uwzględnić obowiązujące wówczas przepisy ustawy o drogach publicznych. W myśl art. 8 ust.1 ustawy drogi nie zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami są drogami wewnętrznymi. Al. A. na mocy uchwały Rady z dnia [...] pozbawiona została kategorii dróg publicznych, a zatem zgodnie z art. 8 ustawy o drogach publicznych stała się drogą wewnętrzną. W takim przypadku nie mogła zostać przez Radę zaliczona do innej kategorii dróg publicznych. Tym samym zarzut naruszenia art. 10 powołanej ustawy niezaliczenia al. A. do nowej kategorii nie jest zasadny. W ocenie Sądu pozbawienia określonej drogi statusu drogi gminnej przez uprawniony do tego organ – przy zachowaniu trybu podejmowania uchwały w tym zakresie – w sytuacji, gdy przez jej podjęcie właściciel nieruchomości przyległej nie jest pozbawiony dostępu do drogi publicznej, nie można traktować jako naruszenia posiadanego interesu prawnego. Sąd podziela stanowisko przedstawione przez Radę Miasta Ł., iż za dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Zgodnie z art. 145 § 1 kodeksu cywilnego jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej lub do należących do tej nieruchomości budynków gospodarskich, właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej ( droga konieczna). Skarżąca może uzyskać dostęp do drogi publicznej korzystając z powyższego uprawnienia przysługującego jej jako właścicielowi nieruchomości. Także nie zasługuje na akceptację Sądu argument skarżącej, iż został naruszony wydaniem przedmiotowej uchwały jej interes prawny, bowiem wartość jej nieruchomości uległa obniżeniu z kwoty 3 milionów złotych do 900 tysięcy złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w niniejszym składzie, podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2333/14 (v. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), iż pozbawienia określonej drogi statusu drogi gminnej przez uprawniony do tego organ, przy zachowaniu trybu podejmowania uchwały w tym zakresie nie można traktować jako naruszenia interesu prawnego. W rozpatrywanej obecnie sprawie uchwała podjęta została przez uprawniony organ z zachowaniem trybu podejmowania uchwały. Nie mogło dojść zatem do naruszenia interesu prawnego strony skarżącej. Jednak nawet w przypadku podjęcia przedmiotowej uchwały z naruszeniem prawa nie doszłoby do naruszenia chronionego prawem interesu skarżącej. O naruszeniu interesu prawnego nie może decydować uszczerbek czy szkoda w znaczeniu ekonomicznym. O naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej właściciela nieruchomości. W niniejszej sprawie podjęcie uchwały tej sytuacji nie zmieniło. Skarżąca po wydaniu zaskarżonej uchwały nadal pozostawała właścicielką nieruchomości, mogła z niej korzystać i nią dysponować. Ewentualne obniżenie wartości nieruchomości naruszyć mogło jedynie jej interes faktyczny. Naruszenie interesu faktycznego nie może skutkować nadaniem legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 a) p.p.s.a. , orzekł jak w sentencji. D.Cz.