III SA/Łd 75/22

Dnia 20 maja 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę. III SA/Łd 75/22 Uzasadnienie W dniu 8 lipca 2021 r. R.B. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o rejestrację pojazdu marki Audi 80 1.6, nr nadwozia [...]. Do wniosku dołączył: 1/ dowód rejestracyjny seria [...], w którym jako współwłaściciele ujawnieni zostali K.B. oraz T.B.; 2/ umowę darowizny z 7 lipca 2021 r. zawartą pomiędzy K.B. i T.B. a wnioskodawcą. Na podstawie § 3 ww. umowy K.B. oraz T.B. bezpłatnie przekazali R.B. ww. pojazd, zaś R.B. darowiznę przyjął. W § 6 ww. umowy wnioskodawca zobowiązał się przerejestrować przedmiot darowizny na swoje nazwisko w terminie 30 dni od dnia zawarcia umowy. Decyzją z [...] Starosta [...] zarejestrował ww. pojazd, wydając R.B. dowód rejestracyjny seria i nr [...], tablice rejestracyjne nr [...], zalegalizowane znakiem legalizacyjnym nr [...] oraz nalepkę kontrolną i kartę pojazdu. Jednocześnie organ, na podstawie 107 § 4 k.p.a., odstąpił od uzasadnienia decyzji (decyzja uwzględniała w całości żądanie strony). W odwołaniu od ww. decyzji R.B. wniósł o jej uchylenie. Podniósł, że nie składał wniosku o rejestrację pojazdu, ani też żadnego wniosku, na podstawie którego można byłoby zarejestrować pojazd, który od wielu lat był już zarejestrowany. Dodał, że celem umowy darowizny z 7 lipca 2021 r. była wola K.B.(dotychczasowego współwłaściciela pojazdu) dopisania syna R.B. jako nowego współwłaściciela – łącznie z matką T.B., dotychczasową współwłaścicielką. Do odwołania R.B. dołączył oświadczenie z 5 sierpnia 2021 r., że nie przyjmuje darowizny od T.B., w postaci współwłasności przedmiotowego pojazdu, oraz że przyjmuje darowiznę od K.B. w postaci współwłasności ww. pojazdu. Jednocześnie złożył wniosek z 5 sierpnia o korektę dowodu rejestracyjnego polegająca na zmianie posiadacza dowodu rejestracyjnego. Ponownie wyjaśnił, że właścicielami pojazdu przed darowizną była T.B. oraz K.B. K.B. przekazał swoją własność R.B. – umowa darowizny dotyczyła tylko połowy pojazdu posiadanej przez K.B. T.B. nigdy nie przestała być właścicielem pojazdu i to ona właśnie ma widnieć jako posiadacz dokumentu rejestracyjnego oraz właściciel pojazdu. R.B. powinien zostać jedynie dopisany jako współwłaściciel. Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.), dalej ustawa, oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2355 ze zm.), dalej rozporządzenie. Przepisy tych aktów normatywnych określają zasady rejestracji pojazdów oraz dopuszczenia ich do ruchu. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela, zaś do zarejestrowania niezbędne jest przedstawienie odpowiednich dokumentów. Dokumenty niezbędne do rejestracji pojazdu wskazano w art. 72 ustawy, przy czym zawarty w tym unormowaniu katalog tych dokumentów (które muszą być prawdziwe w znaczeniu formalnym oraz zgodne ze stanem faktycznym) jest wyczerpujący. Obowiązek ich przedstawienia ciąży na składającym wniosek o zarejestrowanie pojazdu; nieprzedstawienie skutkuje odmową rejestracji. Wśród dokumentów niezbędnych do dokonania rejestracji ustawa wymienia dowód własności pojazdu, który dla organów rejestracyjnych stanowi faktyczną podstawę wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz podmiotu legitymującego się prawem własności, kartę pojazdu, jeżeli była wydana i dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy). Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu składa do organu rejestrującego wniosek o rejestrację pojazdu na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia, do którego dołącza: 1/ dowód własności pojazdu; 1a/ oświadczenie, o którym mowa w § 6 ust. 6 pkt 2, jeżeli zostało dołączone do dowodu własności pojazdu; 2/ kartę pojazdu, jeżeli była wydana; 3/ dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 4/ tablice (tablicę) rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany; w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic (tablicy) rejestracyjnych albo konieczności zwrotu tych tablic (tablicy) organowi rejestrującemu państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic (tablicy) rejestracyjnych dołącza oświadczenie, że pojazd został sprowadzony z zagranicy bez tablic (tablicy) rejestracyjnych albo oświadczenie o konieczności zwrotu tych tablic (tablicy) organowi rejestrującemu państwa, z którego pojazd został sprowadzony; oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację, w tym na jego odwrocie; 5/ dodatkową tablicę rejestracyjną, o której mowa w art. 73 ust. 1b ustawy, jeżeli była wydana, a w przypadku jej utraty właściciel pojazdu zamiast dodatkowej tablicy rejestracyjnej dołącza oświadczenie o jej utracie; oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację, w tym na jego odwrocie. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie spełnione zostały ww. przesłanki do wydania przez Starostę [...] decyzji w sprawie rejestracji pojazdu. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium wyjaśniło, że z umowy darowizny pojazdu z 7 lipca 2021 r. nie wynika, by jej przedmiotem był wyłącznie udział K.B. we współwłasności pojazdu. Przeciwnie, § 1 tej umowy opisuje przedmiot umowy w sposób precyzyjny wskazując, że przedmiotem darowizny jest "samochód marki AUDI, rok produkcji 1990 o numerze nadwozia [...] i numerze rejestracyjnym [...]". Brak jest również w umowie jakichkolwiek postanowień, bądź zastrzeżeń, z których wynikałoby, że T.B. jedynie "wyraziła zgodę na dokonanie darowizny współwłasności przez K.B.". Kolegium wskazało także, że darowizna ma charakter konsensualny, a zatem dochodzi do skutku już w razie złożenia przez strony oświadczeń woli w odpowiedniej formie. Do przeniesienia własności przez K.B. oraz T.B. pojazdu na rzecz skarżącego doszło zatem 7 lipca 2021 r., przez fakt złożenia oświadczeń woli, których treść została uzewnętrzniona w przedłożonej Staroście [...] umowie. Odnosząc powyższe do treści oświadczenia złożonego przez skarżącego w dniu 5 sierpnia 2021 r., zgodnie z którym "nie przyjmuje on darowizny od T.B.", Kolegium wyjaśniło, że zostało ono złożone już po zawarciu i wykonaniu umowy darowizny z 7 lipca 2021 r., wobec czego jest nieskuteczne i pozostaje bez wpływu na wynik postępowania. W chwili obecnej umowę darowizny strony mogą rozwiązać przez zgodne oświadczenie woli. W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do przyjęcia, że "B. R., B.T. jako pełnomocnik ani K.B. nie składali żadnego wniosku o rejestrację pojazdu, ani też wniosków, na podstawie których można by rejestrować zarejestrowany od kilkudziesięciu lat pojazd (...)". Wbrew takim twierdzeniom - wniosek o rejestrację pojazdu został bowiem przez R.B. złożony w Starostwie [...] 8 lipca 2021 r. wraz z kompletem dokumentów wymaganych przez powołane powyżej przepisy dla wydania decyzji o jego rejestracji. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł R.B., zarzucając jej: 1/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy, poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji błędne uznanie, że R.B. złożył wniosek o rejestrację pojazdu, co niewątpliwie doprowadziło do wydania błędnej decyzji w sprawie; 2/ naruszenie przepisów postępowania: a) art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego, co doprowadziło do podtrzymania decyzji w przedmiocie rejestracji pojazdu marki AUDI 80 1.6 o nr nadwozia [...] o nr rej. [...], a w konsekwencji błędnego przyjęcia, że pojazd miał być zarejestrowany na R.B., podczas gdy przy prawidłowym i rzetelnym wyjaśnieniu stanu faktycznego organ bez wątpienia powinien dojść do przekonania, że R.B. miał być tylko współwłaścicielem pojazdu, b) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego, należytego rozważenia stanu faktycznego i całokształtu okoliczności sprawy, stanowiska strony i jej rzeczowej i logicznej argumentacji podnoszonej w trakcie postępowania przed organem I instancji, c) art. 80 k.p.a. poprzez brak prawidłowej oceny poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnych decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący raz jeszcze wyjaśnił cel zawarcia umowy darowizny spornego pojazdu. Miał on stać się współwłaścicielem pojazdu (w miejsce K.B.), a T.B. nadal miała pozostać współwłaścicielem, jak dotychczas. Pismem z 4 kwietnia 2022 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego - adwokat M.K.-K. wniosła o uwzględnienie skargi. Dodała, że umowa darowizny, wbrew stanowisku organu, nie została wykonana, bowiem R.B. złożył 5 sierpnia 2021 r. oświadczenie, że nie przyjmuje darowizny udziału T.B., a jedynie udział K.B.. W dacie tego oświadczenia decyzja organu I instancji nie była jeszcze wykonalna, bowiem nie upłynął termin jej zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu marki Audi 80 1.6, nr nadwozia [...], zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Zasady rejestracji pojazdów reguluje ustawa z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.), dalej ustawa, oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2355 ze zm.), dalej rozporządzenie. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela, zaś do zarejestrowania niezbędne jest przedstawienie odpowiednich dokumentów. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, złożył on 8 lipca 2021 r. wniosek o rejestrację spornego pojazdu – wniosek znajduje się w aktach administracyjnych, podpisany został przez R.B., a do wniosku dołączone zostały dokumenty wskazane w art. 72 ust. 1 ustawy – dowód rejestracyjny pojazdu, umowę darowizny z 7 lipca 2021 r. (dowód własności pojazdu) oraz 2 sztuki dotychczasowych tablic rejestracyjnych pojazdu. W postępowaniu przed organem skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika – matkę T.B., która w dniu 8 lipca 2021 r. pokwitowała odbiór pozwolenia czasowego, w którym jako właściciel wpisany był R.B., a w dniu 5 sierpnia 2021 r. decyzji o rejestracji samochodu. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że zawarty w art. 72 ust. 1 ustawy katalog dokumentów jest wyczerpujący. Obowiązek ich przedstawienia ciąży na składającym wniosek o zarejestrowanie pojazdu; nieprzedstawienie skutkuje odmową rejestracji. Wśród dokumentów niezbędnych do dokonania rejestracji ustawa wymienia dowód własności pojazdu, który dla organów rejestracyjnych stanowi faktyczną podstawę wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz podmiotu legitymującego się prawem własności i dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany (art. 72 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy). Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu składa do organu rejestrującego wniosek o rejestrację pojazdu na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia, do którego dołącza: 1/ dowód własności pojazdu; 1a/ oświadczenie, o którym mowa w § 6 ust. 6 pkt 2, jeżeli zostało dołączone do dowodu własności pojazdu; 2/ kartę pojazdu, jeżeli była wydana; 3/ dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 4/ tablice (tablicę) rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany; w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic (tablicy) rejestracyjnych albo konieczności zwrotu tych tablic (tablicy) organowi rejestrującemu państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic (tablicy) rejestracyjnych dołącza oświadczenie, że pojazd został sprowadzony z zagranicy bez tablic (tablicy) rejestracyjnych albo oświadczenie o konieczności zwrotu tych tablic (tablicy) organowi rejestrującemu państwa, z którego pojazd został sprowadzony; oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację, w tym na jego odwrocie; 5/ dodatkową tablicę rejestracyjną, o której mowa w art. 73 ust. 1b ustawy, jeżeli była wydana, a w przypadku jej utraty właściciel pojazdu zamiast dodatkowej tablicy rejestracyjnej dołącza oświadczenie o jej utracie; oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację, w tym na jego odwrocie. Niewątpliwie skarżący do swojego wniosku o rejestrację pojazdu dołączył wymagane dokumenty - dowód rejestracyjny pojazdu, umowę darowizny z 7 lipca 2021 r. (dowód własności pojazdu) oraz 2 sztuki dotychczasowych tablic rejestracyjnych pojazdu, a zatem organ rejestracyjny (Starosta [...]) zasadnie uznał, że spełnione zostały przesłanki do wydania w sprawie rejestracji pojazdu. Istotą sporu w niniejszej sprawie pozostaje wyłącznie kwestia skutków wywołanych umową darowizny z 7 lipca 2021 r., która stanowiła dla organów dowód własności pojazdu. W ocenie organów jasno wynika z niej, że K.B. i T.B. przenieśli na syna R.B. własność spornego pojazdu. Tymczasem skarżący twierdzi, powołując się przy tym na swoje oświadczenie z 5 sierpnia 2021 r., a także na wyjaśnienia składane już po wydaniu przez organ I instancji decyzji o rejestracji pojazdu, że umowa ta przenosiła na niego jedynie udział we własności pojazdu należący do K.B., więc współwłaścicielką pojazdu pozostawała wciąż T.B., a on winien jedynie zostać dopisany do dowodu rejestracyjnego jako drugi współwłaściciel. W ocenie Sądu rację w tym sporze należy przyznać organom, a późniejsze działania skarżącego nie mogły przynieść oczekiwanego przez niego skutku. Niewątpliwie bowiem z umowy darowizny pojazdu z 7 lipca 2021 r. nie wynika, by jej przedmiotem był wyłącznie udział K.B. we współwłasności pojazdu. Paragraf 1 tej umowy opisuje przedmiot umowy w sposób precyzyjny - przedmiotem darowizny jest "samochód marki AUDI, rok produkcji 1990 o numerze nadwozia [...] i numerze rejestracyjnym [...]". Zasadnie organ podnosi również, że umowa nie zawiera żadnych postanowień, bądź zastrzeżeń, z których wynikałoby, że T.B. jedynie "wyraziła zgodę na dokonanie darowizny współwłasności przez K.B.". To, że w dowodzie rejestracyjnym skarżący będzie figurował jako właściciel całego samochodu wynikało już pozwolenia czasowego odebranego 8 lipca 2021 r., jednak wniosek o rejestrację nie został cofnięty. Na marginesie Sąd zauważa także – choć akta sprawy jednoznacznie tego nie wyjaśniają – że jeśli współwłasność pojazdu przed darowizną miała charakter wspólności ustawowej małżeńskiej (małżonków K. i T.B.), to nie było prawnej możliwości darowania synowi udziału we własności pojazdu tylko przez jednego małżonka. W polskim systemie prawnym występują dwa rodzaje współwłasności - współwłasność w częściach ułamkowych oraz współwłasność łączna. Ten drugi rodzaj to m.in. wspólność majątkowa małżonków. W przypadku współwłasności ułamkowej każdy ze współwłaścicieli ma prawo do rozporządzania swoim udziałem bez ingerencji pozostałych współwłaścicieli (art. 198 k.c.). W przypadku współwłasności łącznej nie jest to możliwe. W przypadku małżonków w czasie trwania współwłasności nie można żądać podziału wchodzącego w jej skład majątku wspólnego (art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Nie ma również prawa do rozporządzania udziałem w takiej współwłasności. O ile zatem K. i T.B. byli współwłaścicielami pojazdu na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej – K.B. nie mógł darować synowi jedynie swojego udziału – udział taki nie był bowiem w żaden sposób wydzielony. Mogłoby to mieć miejsce jedynie w przypadku współwłasności w częściach ułamkowych. Jednakże nawet w takiej sytuacji (o ile miała miejsce) treść umowy darowizny z 7 lipca 2021 r. nie budziła wątpliwości – jej przedmiotem była własność pojazdu, a nie jej ułamkowa część, do tego jako darczyńcy wskazani w niej zostali oboje współwłaściciele. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił także stronie, że darowizna ma charakter konsensualny - dochodzi do skutku już w razie złożenia przez strony oświadczeń woli w odpowiedniej formie. Do przeniesienia przez K.B. oraz T.B. własności pojazdu na rzecz skarżącego doszło zatem 7 lipca 2021 r. przez fakt złożenia oświadczeń woli, których treść została uzewnętrzniona w przedłożonej Staroście [...] umowie. Za nieskuteczne zatem należało uznać oświadczenie skarżącego z 5 sierpnia 2021 r., że "nie przyjmuje on darowizny od T.B.". Kolegium prawidłowo wyjaśniło, że zostało ono złożone już po zawarciu i wykonaniu umowy darowizny z 7 lipca 2021 r., a obecni umowę darowizny strony mogą rozwiązać przez zgodne oświadczenie woli. Warto także odnieść się do stanowiska ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego, który w piśmie z 4 kwietnia 2022 r. podniósł, że umowa darowizny, wbrew stanowisku organu, nie została wykonana, bowiem R.B. złożył 5 sierpnia 2021 r. oświadczenie, że nie przyjmuje darowizny udziału T.B., a jedynie udział K.B. W dacie tego oświadczenia decyzja organu I instancji nie była jeszcze wykonalna, bowiem nie upłynął termin jej zaskarżenia. Należy zatem wyjaśnić, że pełnomocnik błędnie utożsamia pojęcie wykonalności decyzji i wykonalności umowy darowizny. Oczywiście – 5 sierpnia 2021 r. decyzja z [...] nie była jeszcze ostateczna, bowiem strona wniosła od niej odwołanie, a zatem nie ulegała wykonaniu (art. 130 § 1 k.p.a.). Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie strona wniosła odwołanie, wiec decyzja z [...] o rejestracji nie była wykonalna. Jednakże złożenie odwołania w żaden sposób nie miało wpływu na wykonanie umowy darowizny z 7 lipca 2021 r. Została ona bowiem wykonana już w dniu jej podpisania, a jej § 8 wprost stanowi, że wydanie przedmiotu darowizny nastąpiło w dniu podpisania umowy. Już samo złożenie wniosku o rejestrację pojazdu (co również stanowiło wykonanie zobowiązania zawartego w § 7 umowy darowizny) świadczyło o tym, że umowa została wykonana. Późniejsze oświadczenia stron umowy darowizny, składane organowi właściwemu do rejestracji pojazdu, nie mogły przynieść żadnego skutku. Organ ten nie jest zresztą właściwy w sprawach cywilnych – a taką jest kwestia skutków wywołanych umową darowizny. Organ ten zobligowany jest do działania na podstawie przepisów prawa, nie ma też kompetencji do modyfikacji niebudzącego wątpliwości wniosku strony, który według dołączonych do wniosku dokumentów niewątpliwie był właścicielem pojazdu. Stąd też, w ocenie Sądu, organy w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęły, że wniosek o rejestrację pojazdu został przez R.B. złożony w Starostwie [...] 8 lipca 2021 r. wraz z kompletem dokumentów wymaganych przez przepisy prawa dla wydania decyzji o jego rejestracji. Sąd zauważa także, że wraz z odwołaniem, bądź później – w trakcie postępowania przed organem odwoławczym, R.B. nie cofnął swojego wniosku o rejestrację, nie wniósł także o umorzenie postępowania w tym zakresie, a z jego pism i oświadczeń nie można było wnioskować nawet, by taka była jego wola. Konsekwentnie natomiast podnosił, że jego zamiarem było wyłącznie wpisanie go do dowodu rejestracyjnego jako współwłaściciela pojazdu, obok T.B. Tego zaś organy uczynić nie mogły, nie miały bowiem do tego żadnych podstaw prawnych, co zostało przez Sąd wyjaśnione w powyższych rozważaniach. Tym samym za niezasadne uznać należało także zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, zawartym w odpowiedzi na skargę, że zarzuty takie tylko wówczas są słuszne, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, tj. gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzuty takie nie mogą jednak (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu lub do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinny polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy (por. wyrok WSA w Olsztynie z 9 lipca 2020 r., I SA/Ol 606/18). Dla uznania za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Tym samym fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy oceniony odmiennie niż oczekiwała tego skarżący, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania. Zarzucając błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy, skarżący kwestionuje nie tyle treść tych ustaleń, co wnioski wyciągnięte przez organy na podstawie okoliczności, wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. k.ż.