III SA/Łd 76/11

Dnia 16 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011 roku sprawy ze skargi C. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98 poz.1071 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art.10 ust. 4 pkt 2 i ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 1 i ust. 2, art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i pkt 5, art.79 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. nr 69 poz.415 ze zm.), Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Ł. z dnia [...] o uznaniu C. B. z dniem 22 października 2010 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny : Starosta Powiatu Ł., decyzją z dnia [...], przyznał C. B. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 27 maja 2009 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 czerwca 2009 r. do dnia 3 grudnia 2009 r. w wysokości 662,20 zł miesięcznie brutto. Decyzją z dnia [...]Starosta Powiatu Ł. orzekł o utracie przez C. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem [... r. związku z przywróceniem go do pracy w C. w Ł.. W wyniku kolejnej rejestracji, decyzją z dnia [...]r. Starosta Powiatu Ł.przyznał C. B.status osoby bezrobotnej z dniem 22 października 2010 r. oraz odmówił przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, wskazując, że nie udokumentował okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od powyższej decyzji odwołał się C. B., wnosząc o jej uchylenie i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podał, że spełnia warunki do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, bowiem w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień ostatniej rejestracji posiada 365 dni okresów wymaganych przez przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Odwołujący wniósł o przyznanie zasiłku na okres 12 miesięcy, bowiem jest bezrobotnym powyżej 50 roku życia. Podał, że skoro utracił status osoby bezrobotnej na okres krótszy niż 365 dni, to powinien obecnie uzyskać zasiłek na okres uzupełniający. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy, powołując się na przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wskazał, że w dniu 22 października 2010 r. C.B. spełnił warunki do uzyskania statusu bezrobotnego, bowiem był osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia pracy. W dniu 22 października 2010 r. wypełnił i podpisał kartę rejestracyjną. Nie ma zatem podstaw, aby kwestionować przyznanie C.B. statusu osoby bezrobotnej od dnia 22 października 2010 r. Przedmiotem sporu jest natomiast odmowa przyznania bezrobotnemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że C. B.w dniu [...]. utracił status osoby bezrobotnej, oraz że w tym dniu nie posiadał już uprawnień zasiłkowych. Dokonując w dniu 22 października 2010 r. kolejnej rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej, C. B. nie spełniał warunków, aby uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Bezrobotny udokumentował, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień ostatniej rejestracji, tj. od dnia 21 kwietnia 2009 r. do dnia 21 października 2010 r., posiada jedynie, według ustaleń organu odwoławczego, 319 dni okresów wymienionych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu w C. od dnia 4 stycznia 2010 r. do dnia 30 kwietnia 2010 r. - 117 dni (świadectwo pracy z dnia [...] r. - k.16 w aktach sprawy) oraz okresy pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia od dnia 1 maja 2010 r. do dnia 19 października 2010 r. -172 dni (zaświadczenie ZUS z dnia [...] - k.47 w aktach sprawy). Do "365 dni" należy również zaliczyć wynagrodzenie bezrobotnego za czas pozostawania bez pracy, które przysługiwało mu za jeden miesiąc, tj. 30 dni w związku z przywróceniem do pracy w C., co wynika z treści sentencji i uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego dla Ł. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]. C. B. nie otrzymał natomiast odszkodowania, o którym mowa w art. 45 Kodeksu pracy. Organ II instancji stwierdził, że brak jest podstaw, aby do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczyć przypadający po ustaniu zatrudnienia okres pobierania zasiłku chorobowego od dnia 21 kwietnia 2009 r. do dnia 17 maja 2009 r., tj. 27 dni (zaświadczenie ZUS z dnia [...] r. - k.5 w aktach sprawy), gdyż okres ten stanowił już podstawę przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 czerwca 2009 r. do dnia 3 grudnia 2009 r. Do okresu uprawniającego do zasiłku nie podlega również zaliczeniu, zgodnie z art. 79 ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, okres pobierania przez bezrobotnego zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 czerwca 2009 r. do dnia 3 grudnia 2009 r. Udokumentowany zatem przez C. B. okres 319 dni jest niewystarczający, aby przyznać mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda Ł. wyjaśnił, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy są bezwzględnie obowiązujące. Na ich podstawie prawo do zasiłku dla bezrobotnych może uzyskać wyłącznie osoba spełniająca wszystkie warunki w nich określone. Jednocześnie przepisy te nie przewidują możliwości uznaniowego przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na trudną sytuację życiową, materialną, czy też wiek osoby bezrobotnej. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o uwzględnienie wyroku Sądu Pracy. Podniósł, że pozostawał bez pracy przez prawie 8 miesięcy i za okres od 18 maja 2009 roku do 3 stycznia 2010 r. otrzymał wynagrodzenie o równowartości jednomiesięcznego wynagrodzenia, tj. 3000,00 zł. Podał, iż zaliczeniu do okresu 365 dni podlega okres pobierania zasiłku od 20 kwietnia 2009 r. do 17 maja 2009 r. (w okresie od 1 lutego 2009 r. do 17 maja 2009 r. otrzymywał zasiłek chorobowy w wysokości spełniającej kryteria do przyznania zasiłku dla bezrobotnych). Ponadto podał, że zaliczeniu podlega także okres od 4 stycznia 2010 r. do 19 października 2010 r., tj. 289 dni (w tym od 4 stycznia 2010 r. do 30 kwietnia 2010 r. pracował, od 1 maja do 19 października 2010 pobierał zasiłek chorobowy). Zdaniem skarżącego w związku z art. 73 ust. 7 ustawy powinien otrzymać zasiłek na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r. nr 69 poz. 415 ze zm.). W myśl art. 71 ust. 1 powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia prac interwencyjnych lub robót publicznych, a ponadto, gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w punkcie 2 ustępu 1 powołanego artykułu ustawy. Do okresu 365 dni, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy, w tym okresy służby wojskowej, pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wymienione w art. 71 ust. 1 ustawy przesłanki przyznania bezrobotnym zasiłku mają charakter kumulatywny. Tylko ich łączne spełnienie powoduje bowiem uzyskanie przez bezrobotnego prawa do zasiłku. Tym samym, ustalenie w trakcie postępowania administracyjnego, iż którakolwiek z przesłanek nie została spełniona, skutkuje odmową przyznania bezrobotnemu prawa do tego świadczenia. Wskazać bowiem należy, że ustawa o promocji zatrudnienia nie zezwala organom administracji na przyznawanie statusu osoby bezrobotnej oraz uprawnień do zasiłków w drodze uznania. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji możliwości brania pod uwagę argumentów o charakterze słusznościowym bądź celowościowym. Organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest jedynie do ustalenia, czy bezrobotny spełnia określone w przepisach prawa obiektywne przesłanki uzyskania prawa do zasiłku i wydania w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu skarżący, rejestrując się w dniu 22 października 2010 r. nie spełniał warunków przewidzianych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Jak wynika z akt sprawy w okresie 18 miesięcy przed datą zarejestrowania był zatrudniony od 4 stycznia 2010 r. do 30 kwietnia 2010 r. w pełnym wymiarze czasu pracy w C w Ł. Ponadto w okresach od 21 kwietnia 2009 r. do 17 maja 2009 r. oraz od 1 maja 2010 r. do 19 października 2010 r. skarżący pobierał zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia, a podstawę wymiaru tego zasiłku stanowiła kwota wyższa niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Nadto organy administracji prawidłowo przyjęły, iż do wymaganych "365 dni" zaliczeniu podlega również okres 30 dni, tj. okres, za który Sąd Rejonowy dla Ł. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] przyznał skarżącemu wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Sąd stwierdził, że powyżej wskazane okresy stanowiły łącznie 346 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień ponownego zarejestrowania skarżącego jako bezrobotnego w dniu 22 października 2010 r. Za błędne należało uznać stanowisko skarżącego, zgodnie z którym zaliczeniu podlegał cały okres pobierania zasiłku chorobowego od 1 lutego do 17 maja 2009 r. Jak wyżej zostało wyjaśnione, w myśl przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, ocena wystąpienia przesłanek do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, następuje w oparciu o okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. W niniejszej sprawie jest to okres od dnia 21 kwietnia 2009 r. do dnia 21 października 2010 r. Stąd do okresu uprawniającego do nabycia świadczenia nie można zaliczyć okresów sprzed 21 kwietnia 2009 r., tj. okresu pobierania zasiłku chorobowego od dnia 1 lutego 2009 r. do 20 kwietnia 2009 r. Nie zasługuje również na uwzględnienie stanowisko skarżącego, iż w sprawie ma zastosowanie art. 73 ust. 7 ustawy. Zgodnie z tym przepisem - osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Z treści powyższego przepisu wynika, iż jednym z warunków uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres uzupełniający jest pobieranie zasiłku i przerwanie jego pobierania w związku z utratą statusu osoby bezrobotnej. Z akt sprawy wynika, iż skarżący miał prawo do zasiłku od 4 czerwca 2009 r. do 3 grudnia 2009 r., natomiast utracił status bezrobotnego w dniu 4 stycznia 2010 r., a więc po zakończeniu okresu pobierania zasiłku, określonego w decyzji Starosty Powiatu Ł. Ponadto w dniu kolejnej rejestracji, tj. w dniu 22 października 2010 roku skarżący nie spełniał warunków określonych w art. 71 ustawy, tj. warunków do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Reasumując Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń oraz prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Skoro skarżący spełnił określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymagania organy administracji prawidłowo uznały go za osobę bezrobotną od dnia 22 października 2010 r. Jednocześnie organy prawidłowo odmówiły przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych, stwierdzając niespełnienie przez niego warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. t.p.