III SA/Łd 763/12

Dnia 30 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2012 roku sprawy ze skargi T. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wyrysu z mapy ewidencyjnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta T. z dnia [...] roku nr [...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi A. B. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A. kwotę 295,20,- (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Sygn. akt III SA/Łd 76312 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] KG [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając na podstawie art. 217 i 219 oraz art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 7b i art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia T. G. na postanowienie Burmistrza Miasta T. z dnia [...] znak [...] w sprawie odmowy wydania wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działki nr [...] obręb 14 T., ul. A 27 sporządzonej w 1986 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał w uzasadnieniu, iż w treści wniosku z dnia [...] T. G. podał, iż dokument w postaci wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działki nr 71 obręb 14 T., ul. A 27 sporządzonej w 1986 r., chce uzyskać w celu uzupełnienia dokumentacji dla potrzeb toczącego się postępowania rozgraniczeniowego. [...] WINGiK zaznaczył, iż szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków uregulowane zostały rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38 poz. 454), natomiast w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287), określono istotę ewidencji gruntów i budynków, która stanowi jednolity dla kraju systematycznie aktualizowany zbiór informacji gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Z przepisów rozdziału 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, regulującego prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych wynika, iż podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2). Udostępnianie danych z ewidencji gruntów i budynków następuje na podstawie art. 24 ust 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i przybiera formę zaświadczenia, o którym mowa w art. 217 k.p.a. Organ wskazał, iż z uwagi na fakt, że operat ewidencyjny odzwierciedla stan aktualny, niemożliwe jest sporządzenie wyrysu z mapy ewidencyjnej według stanu na rok 1986, jak domaga się wnioskodawca. Biorąc powyższe pod uwagę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał, że organ I instancji prawidłowo orzekł o odmowie wydania stronie zaświadczenia - wyrysu o żądanej treści. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. G. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku o wydanie zaświadczenia – wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działki [...] obręb 14 T., ul. A 27. Zarzucił organowi obrazę art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 220 § 1 w zw. z pkt 1 k.p.a. oraz obrazę § 44 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez nieuzasadnioną odmowę wydania mu zaświadczeń tyczących się położenia i innych danych jego własnej działki od roku 1986, w sytuacji toczącego się postępowania rozgraniczeniowego. Zaznaczył, iż posiada interes prawny do dysponowania wyrysem z mapy ewidencyjnej za rok 1986, gdyż według jego wiedzy po tym terminie właściciele granicznej działki A 29 podjęli działania mogące zmienić faktyczny przebieg granicy. Skarżący podkreślił, iż organ w swoim uzasadnieniu powołał się na § 44 pkt 2 rozporządzenia, lecz całkowicie pominął sąsiadujący z nim pkt 3, mówiący o archiwizacji danych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. W dniu [...] do Sądu wpłynęły pisma procesowe pełnomocnika skarżącego oraz skarżącego, popierające skargę oraz przedstawiające dodatkową argumentację, świadczącą w ocenie strony, o konieczności uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W swoim piśmie z dnia [...] skarżący wniósł ponadto o wydanie zaświadczenia - wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działek [...] i [...] obręb 14 T., ulica A 27 i 29 z roku 1975 i 1986. Wniósł także o wydanie potwierdzonej urzędowo kopii oryginalnej mapy uwłaszczeniowej wydanej dla [...] dla działki [...], obecnie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U nr 153, poz. 1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Z tych też względów, Sąd uwzględniając niniejszą skargę, nie miał kompetencji do wydania – tak jak życzył sobie tego skarżący - wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działek [...] i [...] obręb 14 T., ulica A 27 i 29 z roku 1975 i 1986 oraz potwierdzonej urzędowo kopii oryginalnej mapy uwłaszczeniowej wydanej dla [...] dla działki [...] (obecnie [...]). Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta T. z dnia [...], naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Należy zaznaczyć, iż stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie jest sporny. Z akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] do Burmistrza Miasta T. wpłynął wniosek T. G. z dnia [...] o wydanie wyrysu z mapy ewidencyjnej z roku 1986 dla działki [...] obręb 14 T., ul. A 27, której jest właścicielem. Podkreślić należy, iż w takim właśnie zakresie sprawa rozpatrywana była przez organy administracji obydwu instancji, a zatem rozszerzenie przez skarżącego wniosku na etapie sądowoadministracyjnym o wydanie wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działki [...] z roku 1975 oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działki [...] obręb 14 T., ulica A 29 z roku 1975 i 1986, a także potwierdzonej urzędowo kopii oryginalnej mapy uwłaszczeniowej wydanej dla [...] dla działki [...] (aktualnie: [...]), nie może być obecnie przedmiotem oceny Sądu, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcia zapadły na skutek opisanego wyżej wniosku strony z dnia [...] i zawartego w nim żądania. Organy obu instancji, uzasadniły odmowę wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej przez niego treści, powołując się na art. 217 k.p.a. w związku z § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38 poz. 454), z którego ich zdaniem wynika, że nie jest możliwe sporządzenia wyrysu z mapy ewidencyjnej według stanu na rok 1986, bowiem operat ewidencyjny odzwierciedla stan aktualny. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: - urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, (§ 2 pkt 1), - osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Ponadto, stosownie do treści art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zdaniem Sądu dokument, którego wydania domaga się skarżący nie mieści się w pojęciu zaświadczenia, uregulowanym w powołanych wyżej przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie: 1. właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2. organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 3. innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. Z literalnego brzmienia tej regulacji wynika, iż ze skutecznym żądaniem wydania wyrysu z wypisem może wystąpić właściciel gruntu, władający gruntem lub inny podmiot, który ma interes prawny w tym zakresie. W sprawie niniejszej nie było sporne, że wnioskujący – T.G. jest właścicielem działki [...] obręb 14 T., ul. A 27. Odnosząc się do formy odmowy wydania wnioskowanego dokumentu podnieść należy, że z danych zebranych w ewidencji gruntów istnieje możliwość wydania zarówno wypisów i wyrysów jak i zaświadczeń w rozumieniu art. 217 § 1 k.p.a. Wypis i wyrys o których mowa w art. 24 ust. 5 prawa geodezyjnego i kartograficznego nie stanowią jednak zaświadczenia w rozumieniu art. 217 § 1 k.p.a. Zaświadczenie dotyczy konkretnych danych figurujących w rejestrze gruntów, natomiast wypis i wyrys z tego rejestru stanowi dokument charakteryzujący działkę niemalże kompleksowo, obejmując numer księgi wieczystej, jej obszar, granicę, numer ewidencyjny, położenie, rodzaj użytków, klasę gruntów i właściciela. Podnieść przy tym należy, że gdyby ustawodawca zrównał wydanie zaświadczenia z wydaniem wypisu z rejestru gruntów oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej wynikałoby to wprost z treści przepisu. Natomiast, jak jednoznacznie wynika z art. 24 ust. 5 ustawy, starosta wydaje wypis (a nie zaświadczenie) z operatu ewidencyjnego. Inny jest również krąg podmiotów legitymowanych do zgłoszenia żądania wydania wyrysu i wypisu. Z żądaniem wydania zaświadczenia może wystąpić osoba legitymowana na podstawie przepisów prawa lub mająca interes prawny w potwierdzeniu pewnych faktów. Także ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 124, poz. 1361 ze zm.) o księgach wieczystych i hipotece posługuje się zarówno pojęciem wypisu i wyrysu oraz pojęciem zaświadczenia dla określenia różnych od siebie dokumentów. Przykładowo w art. 27 ust. 3 ustawy, mowa jest o wypisie i wyrysie jako dokumentach niezbędnych do sprostowania niezgodności danych katastru nieruchomości z oznaczeniem w księdze wieczystej. Z kolei z art. 26 ust. 1 tej ustawy wynika, ze podstawą oznaczenia lokalu w księdze wieczystej jest zaświadczenie o położeniu i powierzchni lokalu oraz dane katastru nieruchomości. Również w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz. U. nr 102, poz. 1122 ze zm.) ustawodawca rozróżnia pojęcie wypis i zaświadczenie - § 30 rozporządzenia. Za tym, że wypis i wyrys z rejestru gruntów nie są traktowane jako zaświadczenie w rozumieniu art. 217 § 1 k.p.a., przemawia również treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. nr 37, poz. 333). Rozporządzenie to określa m.in. wysokość opłat za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego. Gdyby wolą ustawodawcy było traktowanie wypisu z operatu ewidencyjnego na równi z zaświadczeniem, to nie istniałaby potrzeba odrębnego uregulowania opłat za wykonywanie wypisów i wyrysów, bowiem znalazłaby odpowiednie zastosowanie ustawa o opłacie skarbowej (tak też postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2009 r., I OSK 848/09, Lex nr 552333). Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że odmowa wydania wypisu z wyrysem, z racji tego, że nie jest to zaświadczenie nie może nastąpić w trybie art. 219 k.p.a., który stanowi, że odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia (por. m.in. wyrok WSA w Białymstoku z 16.11.2010 r. w spr. II SA/Bk 647/10, wyrok WSA w Szczecinie z 30.12.2010 r. w spr. o sygn. II SA/Sz 803/10 oraz wyrok NSA z 25.04. 2012 r. w spr. o sygn. I OSK 654/11 – publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym między innymi w formie: wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu, wyrysów z mapy ewidencyjnej. Oznacza to, że wydanie wypisu z wyrysem stanowi czynność materialno – techniczną polegającą na udostępnieniu tych dokumentów, natomiast w przypadku powzięcia przez organ jakichkolwiek wątpliwości w zakresie danych objętych wnioskiem, właściwy organ winien rozstrzygnąć omawianą kwestię w drodze decyzji administracyjnej, poprzedzonej przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego. Organy administracji publicznej odmawiając w przedmiotowej sprawie skarżącemu wydania wyrysu, powinny to zatem uczynić decyzją administracyjną na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a nie postanowieniem, o którym mowa w art. 219 k.p.a. W ocenie Sądu, powyższe uchybienie procesowe, mogło mieć w niniejszej sprawie istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, bowiem w przypadku decyzji administracyjnej wymaga się od organu, aby skonstruowana była zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 107 § 1 – 5 k.p.a. Powinna zatem zawierać w szczególności, uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, uwzględniającego zwłaszcza argumenty podnoszone przez stronę w toku postępowania. W niniejszej sprawie uzasadnienie rozstrzygnięć wydanych przez organy administracyjne obu instancji jest wyjątkowo lakoniczne. Poza opisem stanu faktycznego i wybiórczym zacytowaniem przepisów prawnych, uzasadnienie ograniczyło się do jednozdaniowej konkluzji o treści: "z uwagi, iż operat ewidencyjny odzwierciedla stan aktualny niemożliwe jest sporządzenie wyrysu z mapy ewidencyjnej według stanu na rok 1986". W ocenie Sądu, powyższe stanowisko organów nie zostało w należyty sposób uzasadnione, zwłaszcza wobec treści powoływanego przez skarżącego § 44 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz brzmienia § 48 ust. 4 i § 50 tego aktu prawnego. Sąd co do zasady, zgadza się ze stanowiskiem organów, iż ewidencja gruntów i budynków winna odzwierciedlać stan aktualny, jednak nie oznacza to, że wykluczone zostało przez ustawodawcę potwierdzenie przez organ ewidencyjny danych na wskazaną we wniosku datę, o ile dane takie znajdują się w posiadanych przez organ archiwach. Wskazać trzeba, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez ewidencję gruntów i budynków rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Ustawa ta zawiera również definicję państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 2 pkt 10), na który składają się mapy oraz materiały fotogrametryczne, teledetekcyjne, rejestry, wykazy, informatyczne bazy danych, katalogi danych geodezyjnych i innych opracowań powstałych w wyniku wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych. Jednocześnie, z § 44 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika, iż do zadań starosty – oprócz m.in. utrzymywania operaty ewidencyjnego w stanie aktualności i udostępniania danych ewidencyjnych (pkt 2 i 4) – należy również archiwizacja wycofanych danych ewidencyjnych (pkt 3). Treść § 48 ust. 4 tego rozporządzenia stanowi z kolei, iż zgłoszenia, dokumenty oraz kopie zawiadomień, a także inne akta i dokumenty ewidencyjne, które utraciły przydatność użytkową, podlegają przekazaniu do archiwum zakładowego na zasadach określonych przepisami o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Natomiast w § 50 rozporządzenia wskazano, że dane ewidencyjne, które utraciły swoją aktualność podlegają archiwizacji. Z powyższych zapisów wynika zatem jasno, iż na organie prowadzącym ewidencję gruntów i budynków ciąży obowiązek prowadzenia archiwum zakładowego oraz archiwizacji danych, które utraciły swoją aktualność. W przypadku zatem, gdy strona zwraca się o potwierdzenie danych archiwalnych, obowiązkiem organu jest przede wszystkim ustalenie, czy takimi informacjami nadal dysponuje, czy też zostały one przekazane do archiwum i gdzie. Podkreślić należy, przy uznaniu, że zaświadczeniem w rozumieniu k.p.a. jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej istniejącego stanu rzeczy aktualnie lub w przeszłości (taki pogląd wyraził Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo 2004/10/58), odmowa wydania zaświadczenia (tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) z tej przyczyny, że dotyczyło informacji za miniony okres, bez wyjaśnienia czy żądane informacje znajdują się w posiadaniu organu, narusza przepis art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uwzględnienie skargi. W postępowaniu ponownym rzeczą organu będzie wyjaśnienie, czy dysponuje on danymi z roku 1986, o jakie zwrócił się skarżący. Jeżeli tak, to winien ustalić, na jaką konkretnie datę skarżący domaga się wydania wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działki nr [...] obręb 14 T., ul. A 27. Ponownego podkreślenia wymaga przy tym okoliczność, iż nie jest kwestionowany w niniejszym postępowaniu fakt posiadania przez skarżącego interesu prawnego w otrzymaniu wyrysu działki, której jest właścicielem. Argumenty strony, odnoszące się do wykazania posiadanego przez nią interesu prawnego w niniejszym postępowaniu są zatem nieistotne, skoro organ okoliczności tej nie kwestionuje. Jednak postępowanie organu ewidencyjnego, który odmawia właścicielowi gruntu udostępnienia danych potwierdzających "stan historyczny" jego działki, bez wyjaśnienia i wskazania przy tym, gdzie takie dane winny być przechowywane i w jaki sposób można je uzyskać, narusza zdaniem Sądu również ogólne zasady postępowania administracyjnego, wyrażone w art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. Mając na uwadze przytoczone wyżej względy, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta T. z dnia [...], gdyż stwierdzone uchybienia miały miejsce już na etapie postępowania przed organem I instancji i nie zostały wyeliminowane przez organ odwoławczy. Z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia, które nie przyznaje żadnych praw i obowiązków, bezprzedmiotowe było określenie czy i w jakim zakresie nie może ono być wykonane (art. 152 p.p.s.a.). O wysokości wynagrodzenia przyznanego ustanowionemu w sprawie adwokatowi z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). b.a.