III SA/Łd 779/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić na rzecz skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W kwotę 2 089,00 (dwa tysiące osiemdziesiąt dziewięć) złotych, zaksięgowaną w dniu 22 lipca 2013 r. pod poz. 2764; 3. sprostować oczywiste omyłki w komparycjach postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2013 r. i 29 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 754/13 w ten sposób, że datę wydania zaskarżonej decyzji "[...] r." zastąpić datą " [...]r.". Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w Ł utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P z dnia [...] r. o odmowie zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych marki KIA w kwocie 208 850 zł. Na powyższą decyzję A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W piśmie z dnia 4 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej spółki oświadczył, że cofa skargę i wnosi o zwrot wpisu uiszczonego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie w piśmie z dnia 4 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej spółki oświadczył w jej imieniu, że na podstawie art. 60 p.p.s.a. cofa skargę. Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. Cofnięcie wniesionej w niniejszej sprawie skargi jest dopuszczalne, gdyż nie zmierza do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z uwagi na to, że skarżąca spółka skutecznie cofnęła skargę, sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 60 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. Wobec cofnięcia skargi, należało skarżącej spółce zwrócić cały uiszczony wpis sądowy od skargi. Stosownie bowiem do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. W komparycjach wydanych w niniejszej sprawie postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi: z dnia 5 listopada 2013 r. o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego i z dnia 29 lipca 2015 r. o jego podjęciu błędnie wskazano jako datę wydania zaskarżonej decyzji "[...] r." zamiast "[...] r.". Stosownie do art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a o sprostowaniu może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, ale która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste pomyłki, przy czym chodzi jedynie o omyłki sądu, a nie o omyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia daty, sygnatury, znaku zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać np. na przekręceniu jakiejś nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, niewłaściwym użyciu czy wreszcie błędzie gramatycznym. Błąd rachunkowy polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych. Oczywista omyłka wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 486 i n. oraz podana tam literatura i orzecznictwo czy W. Chróścielewski, J.P.Tarno: Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sadami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 488). Charakter oczywistej omyłki ma błędne wskazanie daty wydania zaskarżonej decyzji w postanowieniach z dnia 5 listopada 2013 r. i 29 lipca 2015 r. – "[...] r.". Niewątpliwie bowiem zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] r., a nie[...] r. Wobec tego sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 166 p.p.s.a. postanowił je sprostować w sposób wskazany w pkt 3 postanowienia. Mając powyższe na uwadze, sąd orzekł jak w postanowieniu. k.p.