III SA/Łd 779/25

Dnia 4 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, , po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 2 września 2025 roku nr SKO.4121.140.2025 w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy oddala skargę. Decyzją z 2 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy lub sko) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 29 lipca 2025 r. o skreśleniu K. K. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżący) z ewidencji instruktorów. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne: 26 sierpnia 1999 r., wpisano skarżącego do ewidencji instruktorów, przydzielając mu numer uprawnienia: [...], zmieniony następnie na nr [...], 7 marca 2025 r. pracownicy Oddziału Nadzoru i Kontroli w Wydziale Spraw Obywatelskich i Komunikacji w Departamencie Organizacji Urzędu i Obsługi Mieszkańców Urzędu Miasta Łodzi przeprowadzili kontrolę w ośrodku szkolenia kierowców prowadzonym przez [...] - Stowarzyszenie pod tą samą nazwą, mieszczącym się w Ł. przy al. [...], w którym skarżący jest zatrudniony w charakterze instruktora nauki jazdy. W wyniku tej kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości: a) w karcie przeprowadzonych zajęć osoby szkolonej, wpisanej w książce ewidencji osób szkolonych nr 1/2025 pod poz. 1, w dniu 6 stycznia 2025 r. (data rozpoczęcia szkolenia) instruktor prowadzący szkolenie, tj. [...], potwierdził odbycie wewnętrznego egzaminu teoretycznego, mimo iż przedmiotowe szkolenie dotyczyło kategorii prawa jazdy "C+E", dla której tego rodzaju egzamin nie jest przewidziany; b) z poniżej wskazanych zapisów dokonanych w omawianej karcie (w poz. 1, 2 i 3) przez instruktora prowadzącego szkolenie (tj.: - poz. 1: data 6 stycznia 2025 r., godz. rozpoczęcia 18:00, godz. zakończenia 20:00, liczba godzin 2; - poz. 2: data 5 stycznia 2025 r., godz. rozpoczęcia 09:00, godz. zakończenia 11:00, liczba godzin 2; - poz. 3: data 6 stycznia 2025 r., godz. rozpoczęcia 7:00, godz. zakończenia 09:00, liczba godzin 2) wynika, że kursant w dniu 6 stycznia 2025 r. odbył 4 godziny szkolenia praktycznego (poz. 1: 2 godz., tj. 18:00 – 20:00 i poz. 3: 2 godz., tj. 7:00 – 09:00), a także odbywał zajęcia w dniu 5 stycznia 2025 r., tj. przed datą wskazaną w książce ewidencji osób szkolonych (i potwierdzoną w aktualizacji profilu kandydata na kierowcę) jako data rozpoczęcia szkolenia i przed datą wydania karty przeprowadzonych zajęć (6 stycznia 2025 r.). 30 kwietnia 2025 r., zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia strony z ewidencji instruktorów. W piśmie z 7 maja 2025 r. strona skarżąca przedstawiła stanowisko w którym wyjaśniła, że w karcie przeprowadzonych zajęć osoby szkolonej, wpisanej w książce ewidencji osób szkolonych nr 1/2025 pod poz. 1 w dniu 6 stycznia 2025 r. potwierdziła omyłkowo odbycie wewnętrznego egzaminu teoretycznego. Jest to błąd pisarski co potwierdza fakt, że dla kat. C+E taki egzamin nie jest przewidziany w programie tego szkolenia, arkusz egzaminu nie został stworzony, brak jest karty. Skarżący wyjaśnił także, że w karcie przeprowadzonych zajęć osoby szkolonej, wpisanej w książce ewidencji osób szkolonych nr 1/2025 pod poz. 2, omyłkowo wpisał błędną datę, co spowodowało przesunięcie dat w kolejnych punkach. Jest to błąd pisarski. 12 maja 2025 r. strona złożyła pismo zatytułowane "Wycofanie wniosku z dnia 07.05.2025 r." o treści, cyt.: "Proszę o wycofanie wniosku złożonego 07.05.2025 r. (...)." Nadto, 12 maja 2025 r. wpłynęło kolejne pismo strony zatytułowane "Wyjaśnienia do zawiadomienia", w których wyjaśniła ona, że w karcie przeprowadzonych zajęć osoby szkolonej, wpisanej w książce ewidencji osób szkolonych nr 1/2025 pod poz. 1 w dniu 6 stycznia 2025 r., potwierdziła omyłkowo odbycie wewnętrznego egzaminu teoretycznego. Jest to błąd pisarski co potwierdza fakt, że dla kat. C+E taki egzamin nie jest przewidziany w programie tego szkolenia, arkusz egzaminu nie został stworzony, brak jest karty. Strona ponownie wskazała również, że w karcie przeprowadzonych zajęć osoby szkolonej, wpisanej w książce ewidencji osób szkolonych nr 1/2025 pod poz. 2, omyłkowo wpisała błędną datę, co spowodowało przesunięcie dat w kolejnych punkach. Jest to błąd pisarski. Jednocześnie strona wskazała, iż w książce ewidencji osób szkolonych nr 1/2025 pod poz. 1 w poz. 8 karty przeprowadzonych zajęć w dniu 11 stycznia 2025 r. omyłkowo strona wpisała 3 godz., tj. 7.00 - 10.00, a powinno być 4 godz., tj. 7.00 - 11.00 oraz w książce ewidencji osób szkolonych nr 1/2025 pod poz. 1 w poz. 9 karty przeprowadzonych zajęć w dniu 12 stycznia 2025 r. strona omyłkowo wpisał 3 godz., tj. 7.00 - 10.00, a powinno być 4 godz., tj. 7.00 - 11.00. Strona wskazała także, że są to błędy pisarskie. 9 lipca 2025 r., w związku z prowadzonym przez organ postępowaniem dotyczącym wydania decyzji administracyjnej o zakazie wykonywania przez [...] - Stowarzyszenie [...] w Ł. działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, został przeprowadzony dowód z zeznań strony skarżącej, która w toku przesłuchania potwierdziła, iż jedną z osób przez nią szkolonych w zakresie prawa jazdy kat. "C+E" był R. K. oraz potwierdziła, że na okazanej kserokopii karty przeprowadzonych zajęć znajdują się jego (świadka) podpisy a po zakończonym szkoleniu strona nie przeprowadzała wewnętrznego egzaminu teoretycznego zaś pozytywny wynik takiego egzaminu omyłkowo potwierdziła na odwrocie przedstawionej kserokopii karty przeprowadzonych zajęć własnoręcznym podpisem oraz pieczęcią instruktora. Decyzją z 29 lipca 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi orzekł o skreśleniu skarżącego z ewidencji instruktorów prowadzonej przez Prezydenta Miasta Łodzi. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż zaskarżona decyzja jest konsekwencją ustalenia, iż strona dopuściła się rażącego naruszenia przepisów poprzez potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia. Strona skarżąca pismem z 13 sierpnia 2025r., (uzupełnionym pismem z 22 sierpnia 2025 r.) złożyła odwołanie od tej decyzji, w którym podniosła, iż wszystkie stwierdzone nieprawidłowości powstały w wyniku błędów pisarskich. Powołaną na wstępie decyzją z 2 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy zaskarżoną doń decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 29 lipca 2025 r. o skreśleniu strony z ewidencji instruktorów. Organ II instancji nie podzielił przytoczonych przez stronę argumentów uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wskazał, że problematyka niniejszej sprawy regulowana jest ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2024 r., poz. 1210 ze zm.), wskazano na art. 46 ust. 1, oraz wyjaśniono, że podjęta w niniejszej sprawie decyzja nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym, organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy o kierujących pojazdami, obowiązany był do jej wydania. Organ odwoławczy wskazał także, że w sprawie miały zastosowanie: § 6 ust. 2 pkt 5, § 8 ust. 1 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 4 marca 2016 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (Dz.U. z 2018 r., poz. 1885 ze zm.). Dalej sko stwierdziło, że zgodnie z przywołanymi przepisami prawa nawet jednokrotne potwierdzenie przez instruktora nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia, obliguje starostę do skreślenia instruktora z ewidencji instruktorów. Przy czym istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy zebrany w niej materiał dowodowy dostarczył podstawę faktyczną do ustalenia, że skarżący jako instruktor nauki jazdy dopuścił się rażącego naruszenia przepisów poprzez potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia. Organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, iż skarżący dopuścił się rażącego naruszenia przepisów poprzez potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia (tj. karcie przeprowadzonych zajęć), albowiem: 1) pomimo dokonanej adnotacji potwierdzającej przeprowadzenie - z wynikiem pozytywnym - wewnętrznego egzaminu teoretycznego w zakresie prawa jazdy kat. "C+E" egzamin ten nie miał miejsca (co zresztą potwierdza sama strona), bowiem szkolenie w zakresie prawa jazdy kategorii C+E obejmuje wyłącznie część praktyczną (bez jakiejkolwiek części teoretycznej), co wprost wynika z § 9 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia oraz załącznika nr 1 do tegoż rozporządzenia; 2) skarżący nie mógł przeprowadzić szkolenia praktycznego 5 stycznia 2025 r. (co zresztą również sam potwierdza) bowiem karta przeprowadzonych zajęć została wydana 6 stycznia 2025 r. a zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 5 wskazanego powyżej rozporządzenia, szkolenie praktyczne może mieć miejsce dopiero po wydaniu karty przeprowadzonych zajęć. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy stwierdził, że skarżący dopuścił się rażącego naruszenia przepisów poprzez potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia. Organ II instancji podkreślił, że decyzja wydawana na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 4 ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami nie jest oparta na uznaniu administracyjnym, lecz jest decyzją związaną co oznacza, że organy administracji publicznej nie dysponują luzem decyzyjnym w zakresie orzekania o skreśleniu z ewidencji instruktorów. Wskazuje na to użycie w przepisie wyrażenia "starosta skreśla". Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest zasadne – ma ono umocowanie w przywołanych powyżej przepisach, zaś zarzuty sformułowane przez stronę są chybione, pozostają one bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. W ocenie sko na brak akceptacji zasługują zarzuty odnoszący się do zakwalifikowania stwierdzonych nieprawidłowości jako oczywiste omyłki pisarskie, a nie jako potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia. Organ II instancji wskazał, że po pierwsze, ustawodawca określając procedurę potwierdzenia zajęć w karcie przeprowadzonych zajęć w zasadzie wyeliminował "oczywisty błąd pisarski", na który strona się powołuje, a po drugie, karty przeprowadzonych zajęć odzwierciedlają rzeczywisty przebieg szkolenia. W ocenie kolegium postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad k.p.a., w tym m.in. zasady prawdy obiektywnej i przestrzegania prawa w postępowaniu administracyjnym, zaś sama decyzja została wydana po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona zaskarżyła powyżej wskazaną decyzję kolegium w całości, wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W piśmie z 16 października 2025 r. oraz z 22 października 2025 r. skarżący podniósł, że sprawdził w Kalendarzu Nauczyciela, iż K. R. pierwsze zajęcia rozpoczął 4 stycznia 2025 r., a nie 6 stycznia 2025 r., wskazując przy tym, że nastąpił błąd pisemny, a w następnych dniach zajęcia wszystkie się zgadzają według karty przeprowadzonych zajęć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei, w myśl art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 2 września 2025 r., którą organ ten utrzymał w mocy zaskarżoną doń decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 29 lipca 2025 r. o skreśleniu strony skarżącej z ewidencji instruktorów. Badając legalność wskazanej powyżej, a zaskarżonej do tutejszego sądu, decyzji w zakreślonej powyżej kognicji, sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji, ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1210 ze zm.) - dalej: "u.k.p.". W pierwszej kolejności należy wskazać, iż art. 46 ust. 1 u.k.p. wymienia przypadki, których zaistnienie obliguje starostę do skreślenia instruktora z ewidencji instruktorów. W myśl tego przepisu starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku: 1) śmierci instruktora; 2) niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 33 ust. 1 pkt 2-8; 3) nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego; 4) dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez: a) wielokrotne przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia, b) wielokrotne przeprowadzenie szkolenia praktycznego jednocześnie dla więcej niż jednej osoby szkolonej, c) potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia. Z treści przepisu art. 46 ust. 1 pkt 4 u.k.p. wynika, że skreślenie instruktora z ewidencji instruktorów jest obligatoryjne, jeżeli dopuścił się on rażącego naruszenia przepisów. Wskazuje na to użycie sformułowania "Starosta skreśla instruktora (...)." Jednocześnie ustawodawca w sposób enumeratywny wskazał, jakiego rodzaju naruszenia przepisów uznaje za naruszenia rażące. Przepis zawiera więc, na potrzeby tej ustawy, definicję legalną "rażącego naruszenia przepisów", wskazując wprost te naruszenia, które uzasadniają skreślenie instruktora z ewidencji instruktorów. Oznacza to, że każde zachowanie wyczerpujące hipotezę normy zawartej w omawianym przepisie, tzn. naruszenie prawa w sposób w nim opisany, stanowi obligatoryjną przesłankę do wydania decyzji o skreśleniu (tak np.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 4303/14, Lex/el 1819886; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1203/15, Lex/el 2136495 – dostępne również na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jak wynika z art. 46 ust. 4 u.k.p. w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4 tegoż przepisu starosta wydaje decyzję administracyjną. W myśl art. 46 ust. 5 u.k.p. w przypadku skreślenia z ewidencji instruktora lub wykładowcy, który dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, ponowny wpis do ewidencji może być dokonany: 1) nie wcześniej niż o upływie 2 lat od dnia , w którym decyzja o skreśleniu stała się ostateczna oraz 2) po ponownym złożeniu egzaminu, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7, z wynikiem pozytywnym. Daleko idące konsekwencje decyzji o skreśleniu instruktora z ewidencji instruktorów wymagają, aby okoliczności stanowiące podstawę jej wydania nie budziły wątpliwości. Zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie zapadło na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 4 lit c) u.k.p. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o skreśleniu instruktora uznając, że spełniona została przesłanka z art. 46 ust. 1 pkt 4 u.k.p., tj. potwierdzenia nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej do sądu decyzji, w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania. Prawidłowe zgromadzenie i ocena materiału dowodowego prowadzące do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia jest bowiem warunkiem właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. W ocenie sądu organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 46 ust. 1 pkt 4 lit c) u.k.p., a swoje rozstrzygnięcia oparły o kompletny i należycie oceniony materiał dowodowy. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny przyjęty przez organ za podstawę rozstrzygnięcia, wskazany w uzasadnieniu decyzji, ustalony został po przeprowadzeniu kontroli dokumentacji w ośrodku szkolenia kierowców, w którym skarżący był instruktorem. W sprawie ustalono, m.in. w oparciu o zeznania strony skarżącej, że w karcie przeprowadzonych zajęć osoby szkolonej wpisanej w książce ewidencji osób szkolonych nr 1/2025 pod poz. 1 w dniu 6 stycznia 2025 r. (data rozpoczęcia szkolenia) skarżący potwierdził odbycie wewnętrznego egzaminu teoretycznego, mimo iż przedmiotowe szkolenie dotyczyło kategorii prawa jazdy "C+E", dla której tego rodzaju egzamin nie jest przewidziany; nadto we wskazanej karcie przeprowadzonych zajęć osoby szkolonej wpisanej w książce ewidencji osób szkolonych nr 1/2025 pod poz. 1 - wydanej w dniu 6 stycznia 2025 r. - zostały potwierdzone szkolenia dokonane w dniu: 6 stycznia 2025 r. godz.: od 18:00 do 20:00, pozycja nr 1 w karcie; 5 stycznia 2025 r. godz.: od 09:00 do 11:00, pozycja nr 2 w karcie; 6 stycznia 2025 r. godz.: od 07:00 do 09:00, pozycja nr 3 w karcie. Ustalenia co do treści zapisów, jakie wynikają z kontrolowanych dokumentów, nie budzą wątpliwości. Pozwalały one zatem na przyjęcie, iż pomimo dokonanej adnotacji potwierdzającej przeprowadzenie - z wynikiem pozytywnym - wewnętrznego egzaminu teoretycznego w zakresie prawa jazdy kat. "C+E" egzamin ten nie miał miejsca. Stan faktyczny przyjęty przez organy za podstawę rozstrzygnięcia był niesporny co do zasadniczych faktów, a mianowicie co do dokonania przez skarżącego w karcie przeprowadzonych zajęć prowadzonej dla kursanta wpisów, potwierdzających przeprowadzenie odbycia wewnętrznego egzaminu teoretycznego, mimo iż przedmiotowe szkolenie dotyczyło kategorii prawa jazdy "C+E", dla której tego rodzaju egzamin nie jest przewidziany. Fakt dokonania spornych zapisów potwierdzała treść dołączonego do akt postępowania odpisu karty przeprowadzonych zajęć. Okoliczność ta nie była przy tym kwestionowana przez stronę skarżącą, która nie podważała ustaleń organu w powyższym zakresie. Rozbieżności pojawiają się na etapie wniosków, jakie zostały z nich wyprowadzone przez organ. Strona skarżąca twierdziła bowiem, że zaistniałe w dokumentacji szkolenia nieprawidłowości stanowią błędy pisarskie popełnione przy wypełnianiu dokumentacji. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego. Wskazać należy, że przebieg oraz sposób dokumentowania szkolenia kierowców jest określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 4 marca 2016 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (Dz.U. z 2018 r., poz. 1885 ze zm.). Zgodnie z § 8 tegoż rozporządzenia, przeprowadzanie poszczególnych zajęć w ramach szkolenia jest potwierdzane w "karcie przeprowadzonych zajęć" stosowanej na kursie dla kandydatów na kierowców. Przepis ten (§ 8 ust. 1 wskazanego rozporządzenia) stanowi, iż przeprowadzenie poszczególnych zajęć w ramach szkolenia jest potwierdzane w karcie przeprowadzonych zajęć stosowanej na kursie dla kandydatów na kierowców i motorniczych każdorazowo: 1) w momencie rozpoczynania zajęć poprzez wpisanie daty i godziny rozpoczęcia szkolenia oraz numeru ewidencyjnego osoby prowadzącej zajęcia, jeżeli go posiada; 2) po zakończeniu zajęć poprzez wpisanie godziny zakończenia szkolenia i złożenie podpisu przez osobę prowadzącą zajęcia i osobę szkoloną. Jest to zatem podstawowy dokument obrazujący przebieg szkolenia. Odnotowywane są w nim zajęcia teoretyczne oraz zajęcia praktyczne. Karta jest prowadzona odrębnie dla każdego kursanta i stanowi zasadniczy dowód potwierdzający szczegółowo kolejne zdarzenia w czasie szkolenia. Nie budzi więc wątpliwości, iż karta musi być uznana za "dokumentację dotyczącą szkolenia", o której mowa w art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.k.p. Jednocześnie § 8 rozporządzenia określa wymaganą treść karty przeprowadzonych zajęć oraz sposób dokonywania w niej wpisów. W myśl tego przepisu wpisy dokonywane są każdorazowo: w momencie rozpoczynania zajęć, poprzez wpisanie daty i godziny rozpoczęcia szkolenia oraz numeru ewidencyjnego osoby prowadzącej zajęcia, jeżeli go posiada (pkt 1); zaś po zakończeniu zajęć, poprzez wpisanie godziny zakończenia szkolenia i złożenie podpisu przez osobę prowadzącą zajęcia i osobę szkoloną (pkt 2). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 3868/17, Lex/el 3031021 (dostępny również na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl ), karta przeprowadzonych zajęć stanowi niezwykle istotny środek dowodowy, odzwierciedlający faktyczny przebieg szkolenia. Na podstawie kart przeprowadzonych zajęć organ posiada możliwość kontroli, czy został w pełni zrealizowany przez instruktora nauk jazdy zarówno program teoretyczny, jak i praktyczny szkolenia. Karty prowadzonych zajęć są także doniosłym środkiem dowodowym na okoliczność ilości nieprawidłowości w programie szkolenia. Nie ulega wątpliwości, że dokumenty szkoleniowe muszą być prowadzone rzetelnie i odzwierciedlać rzeczywisty przebieg szkolenia. Fakt, że przedmiotowe szkolenie dotyczyło kategorii prawa jazdy "C+E", dla której egzamin teoretyczny nie jest przewidziany w żadnym razie nie uprawnia, a przy tym nie usprawiedliwia wpisu zdarzeń, które nie miały miejsca. W ocenie sądu błędnych zapisów w dokumentacji szkoleniowej nie można usprawiedliwiać oczywistą omyłką pisarską, bowiem warunkiem uznania błędnego zapisu za oczywistą omyłkę pisarską jest jego oczywistość, co oznacza, iż ma być on bezsporny, widoczny na pierwszy rzut oka i nie budzący wątpliwości. Wskazać również należy, że brak jest w ustawie wskazania - jako elementu konstytutywnego orzeczenia tego środka przez uprawniony organ - zawinionego zaniechania wywiązania się przez instruktora z określonych w przepisach prawa administracyjnego obowiązków (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 1304/24, Lex/el 3842399). Zauważyć należy, iżu.k.p. nie wskazuje przesłanek egzoneracyjnych uzasadniających odstąpienie od wydania decyzji o skreśleniu. Przeciwnie, ustawodawca przewidując kategoryczną i nieodwracalną sankcję za jakiekolwiek uchybienie wymienione w art. 46 ust. 1 pkt 4 u.k.p. zmierzał do zagwarantowania bezwzględnego przestrzegania przez instruktorów nauki jazdy uregulowanych prawnie zasad i organizacji szkolenia. Użycie zaś słowa "rażące" w odniesieniu do każdego z wymienionych naruszeń wskazuje na przypisaną im rangę. Przepisy stanowiące materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia nie przewidują możliwości powoływania się na błąd, omyłkę pisarską, jak również nie zawierają przesłanek stanowiących podstawę odstąpienia przez organ od wydania decyzji o skreśleniu z ewidencji instruktorów. Prawidłowa była zatem poczyniona przez organy obydwu instancji subsumcja ustalonego stanu faktycznego. Trafna była przede wszystkim konkluzja, iż skarżący potwierdził nieprawdę w dokumentacji dotyczącej szkolenia, co stanowiło rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.k.p. Konsekwencją tej konkluzji było wydanie decyzji o skreśleniu skarżącego z ewidencji instruktorów nauki jazdy. Należy ponownie podkreślić, iż decyzja wydawana na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 4 u.k.p. nie jest oparta na uznaniu administracyjnym lecz jest decyzją związaną, co z kolei oznacza, że organy administracji publicznej nie dysponują luzem decyzyjnym w zakresie orzekania o skreśleniu z ewidencji instruktorów. Wskazuje na to posłużenie się przez ustawodawcę wyrażeniem: "starosta skreśla". Z powyższych przyczyn sąd uznał, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono prawa. Kluczową kwestią z punktu widzenia rozstrzygnięcia było ustalenie czy doszło do potwierdzenia nieprawdy w dokumentacji szkolenia, a w tym zakresie organy zgromadziły pełny i miarodajny materiał dowodowy, który nie był kwestionowany przez skarżącego. Okoliczności zaś na które powoływał się skarżący - zarówno w odwołaniu, jak i w skardze do tutejszego sądu - nie mogły ani uchylać ustalenia o poświadczeniu nieprawdy, ani rzutować na prawną ocenę tej konkluzji. Z powyższych względów sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym został zawarty w odpowiedzi na skargę, a strona skarżąca nie zażądała rozprawy. a.kr