III SA/Łd 807/07

Dnia 28 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. III SA/Łd 807/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 5, art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71, poz.734 ze zm.), art.104 k.p.a., Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania H. M. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 31.01.2007 r H. M. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Do wniosku zostało załączone oświadczenie dotyczące trudnej sytuacji w jakiej się wnioskodawca znajduje oraz deklaracja o wysokości dochodów. Zarządca nieruchomości potwierdził opłaty za zajmowany lokal na 2 osoby, wnioskodawczyni w deklaracji o dochodach uwzględniła jedną osobę - siebie. W dniu 5.02.2007 r., w trakcie przeprowadzania wywiadu, stwierdzono, że H. M. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu sama, co zostało potwierdzone przez zainteresowaną w oświadczeniu pod odpowiedzialnością karną. Jednocześnie wnioskodawczyni oświadczyła, że drugą osobą, która jest uwzględniana w opłatach za zajmowany lokal jest były mąż, z którym nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego, który w lokalu nie przebywa oraz oświadczyła, że posiada prawomocny wyrok sądu dotyczący rozwodu. Organ I instancji wydał decyzję administracyjną w dniu [...] o nr [...] odmawiając przyznania dodatku mieszkaniowego. Od podanej wyżej decyzji H. M. złożyła odwołanie do organu wyższej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło wydaną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, Organ I instancji wezwał zainteresowaną do złożenia oświadczenia, czy prowadzi gospodarstwo jednoosobowe, czy wieloosobowe, za ile osób i kto ponosi opłaty związane z zajmowaniem przedmiotowego lokal oraz wezwał do załączenia wyroku sądu dotyczącego rozwodu. H. M. w oświadczeniu złożonym 20.06.2007 podtrzymała swoje stanowisko z dnia 20.01.2007 r. i 5.02.2007 r., w którym potwierdziła fakt prowadzenia jedoosobowego gospodarstwa domowego. Opłaty naliczane są przez zarządcę nieruchomości za dwie osoby. Opłaty za lokal wnosi H. M. Były mąż nie partycypuje w ich uiszczaniu. Organ I instancji wskazał, iż mimo że nie został załączony wyrok dotyczący rozwodu, rozpatrzył sprawę. Ponadto wskazał, że H. M. parokrotnie wskazywała i podtrzymała stanowisko, iż prowadzi gospodarstwo jednoosobowe. Powołana ustawa o dodatkach mieszkaniowych w art. 5 ust. 1 określa, że normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa w przypadku 1 osoby wynosi 35,00 m2. Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 1) 30%, więc powierzchnia użytkowa mieszkania nie może być większa niż 35,00 m2 + (35 x 30%) = 35,00 ma + 10,50 m2 = 45,50 m2 lub 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Powierzchnia użytkowa mieszkania wynosi : 54,93 m2. Powierzchnia pokoi i kuchni wynosi : 39,13 m2. Udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu wynosi: 39,13m2 *100 % 54,93m2 = 71,24 %. Ponieważ zainteresowana podnosi, że opłaty za zajmowany lokal obejmują dwie osoby, to rozstrzygnięcie w sprawie dodatku mieszkaniowego winno zostać rozpatrzone jako gospodarstwo wieloosobowe, pomimo że dochodów drugiej osoby nie jest w stanie wykazać. Rozpatrując powyższą kwestię organ I instancji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stwierdził, że normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego dla 2 osób nie może przekraczać 40,00 m2. Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 1) 30%, więc powierzchnia użytkowa mieszkania nie może być większa niż 40,00 m2 + (40 x 30%) = 40,00 m2 + 12,00 m2 = 52,00 m2 lub 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Powierzchnia użytkowa mieszkania wynosi 54,93 m2. Powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 39,13 m2. Udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu wynosi: 39,13 m2* 100 / 54,93m2 = 71,24 % Od powyższej decyzji odwołała się H. M. Odwołująca wniosła o zmianę decyzji i przyznanie jej dodatku mieszkaniowego, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Podniosła, że dokonując ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję z rażącym naruszeniem prawa poprzez błędne ustalenie sytuacji faktycznej, w tym w szczególności poprzez niewłaściwe ustalenie powierzchni lokalu, błędne przyjęcie do wyliczeń dodatku, że lokal zasiedlony jest przez jedną osobę, skoro wszelkie opłaty naliczane są od dwóch osób. Pominięcie skutków prawnych orzeczonego rozwodu odwołującej się z jej byłym mężem w zakresie ustania wspólności ustawowej małżeńskiej. Odwołująca załączyła decyzję Spółdzielni Mieszkaniowej w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego, z której wynika, że powierzchnia użytkowa przydzielonego jej lokalu wynosi 51,28 m2. Zdaniem odwołującej, biorąc pod uwagę powyższą decyzję o przydziale lokalu mieszkalnego oraz fakt ponoszenia opłat z tytułu zajmowania lokalu od dwóch osób spełnia warunki normatywne określone w art. 5 o dodatkach mieszkaniowych. Ponadto zdaniem odwołującej organ pierwszej instancji pomija całkowicie cel ustawy o dodatkach mieszkaniowych, którym jest pomoc osobom znajdującym się w bardzo trudnej sytuacji materialnej w wywiązywaniu się z opłat związanych z zajmowaniem przez te osoby lokali mieszkalnych. Odwołująca podniosła, że sprawy przyznawania dodatków mieszkaniowych rozpoznaje się w trybie administracyjnym, a więc z zastosowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, który w art. 7 nakłada na organ administracji publicznej obowiązek rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem interesu strony. Podała, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnych źródeł dochodu, znajduje się w bardzo trudnej sytuacji życiowej. Mieszkanie, w którym mieszka jest jej jedynym centrum życiowym. Zaległości w opłatach za mieszkanie mogą spowodować, że utraci ten lokal, a w perspektywie stanie się osobą bezdomną. Aby zapobiec takiemu stanowi rzeczy ustawodawca polski uchwalił ustawę o dodatkach mieszkaniowych, która w opisanym wyżej stanie faktycznym powinna mieć w stosunku do niej zastosowanie. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, art. 5, art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku Nr 79, poz. 856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 40 m2 dla 2 osób. Stosownie do art. 5 ust. 5 powoływanej wyżej ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60 %. Obowiązujące przepisy przewidują podwyższenie normy powierzchni użytkowej o 15 m2 ze względu na stan zdrowia osób zamieszkujących w lokalu mieszkalnym. Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy dotyczy to jedynie osób niepełnosprawnych poruszających się na wózku lub osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (zgodnie z orzeczeniem powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, powołanego na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych - Dz. U. nr 123, poz. 776 ze zm.). Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż H. M. zajmuje mieszkanie na podstawie spółdzielczego prawa do lokalu lokatorskiego. Lokal mieszkalny odwołującej się ma 54,93 m2 powierzchni użytkowej oraz łącznej powierzchni pokoi i kuchni – 39,13 m2. Strona jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Były małżonek H. M., I. M. ,,nie ponosi żadnych kosztów utrzymania mieszkania i faktycznie w nim nie przebywa", prawdopodobnie jest aktualnie bezrobotny (pismo strony z dnia 20 czerwca 2007 roku skierowane do Referatu Budynków i Lokali Delegatury [...]). I. M. jest zameldowany w lokalu, na który strona ubiega się o dodatek mieszkaniowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że w rozpatrywanej sprawie powierzchnia lokalu mieszkalnego przekracza normatywną powierzchnię o więcej niż 30 % (54,93 m2 : 40 m2 x 100% = 137 %), udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu wynosi 71,24% (39,13 m2 : 54,93 m2 x 100 % = 71,24 %), a więc przekracza 60 %. H. M. nie przedstawiła orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Tylko na podstawie tego dokumentu, jeżeli zgodnie z punktem 10 niepełnosprawność osoby w nim wskazanej wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, można powiększyć normatywną powierzchnię lokalu mieszkalnego. W rozpatrywanej sprawie nie występuje możliwość powiększenia normy powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, która dla 2 osób wynosi 40 m2 ( art. 5 ust. 1 pkt 2). W tej sytuacji organ pierwszej instancji nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia, niż odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, iż H. M. kwestionuje przyjętą powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego (nie czyniła tego w odwołaniu złożonym w dniu 6 marca 2007 roku). Wielkość powierzchni użytkowej wynika z wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, który H. M. złożyła w dniu 31 stycznia 2007 roku. Dodatkowo Referat Budynków i Lokali Delegatury [...] - już po złożeniu odwołania przez H. M. - uzyskał pismo ze Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...], w którym została potwierdzona powyższa powierzchnia. Z pisma wynika, że pierwotna powierzchnia, wynosząca 51,28 m2, została powiększona do 54,93 m2, z uwagi na zabudowę korytarza (pismo z dnia 7 września 2007 roku). H. M. nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swojego twierdzenia, iż powierzchnia użytkowa zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego jest inna niż 54,93 m2. Kolegium wyjaśniło, odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego przyjęcia przez organ pierwszej instancji, że lokal mieszkalny jest "zasiedlony" przez jedną osobę, że w rozpatrywanej sprawie została przyjęta normatywna powierzchnia użytkowa obowiązująca dla dwóch osób - 40 m2. Organy administracji nie kwestionują, iż wraz z rozwiązaniem związku małżeńskiego ustała wspólnota majątkowa małżonków. Z akt sprawy wynika, że były małżonek H. M. jest nadal zameldowany w lokalu, ale to odwołująca ponosi koszty związane z jego utrzymaniem. Organ pierwszej instancji dla rozpatrzenia tej sprawy przyjął, że lokal mieszkalny zajmują dwie osoby (normatywna powierzchnia użytkowa dla jednej osoby wynosi 35 m2). Przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych, również w zakresie obowiązującej powierzchni normatywnej, mają charakter obligatoryjny i nie dają podstawy do przyznania świadczenia jedynie ze względu na trudną sytuację H. M. Odwołująca się nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności i nie przysługuje jej dodatkowa powierzchnia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji. Zdaniem skarżącej decyzja ta jest niezgodna z obowiązującym stanem prawnym w związku z błędną oceną stanu faktycznego, a także naruszająca Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej, w tym art. 75 Konstytucji. Powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu, a dotyczącej jej trudnej sytuacji materialnej. Podała, że organy administracji orzekając w przedmiotowej sprawie całkowicie pominęły cel ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Skarżąca podała, że nie zgadza się z zaliczeniem do jej powierzchni mieszkalnej części korytarza. Zdaniem skarżącej, żeby uznać część zabudowanego korytarza za powierzchnię mieszkalną, winna być wydana stosowna decyzja władz budowlanych o zmianie przeznaczenia korytarza na część mieszkalną, a takiej decyzji nigdy jej nie doręczono, a więc zaświadczenie wydane przez Spółdzielnię Mieszkaniową w sprawie zwiększenia powierzchni mieszkalnej jej lokalu nie odpowiada istniejącemu stanowi prawnemu. Jeżeli część korytarza nie została uznana przez organ budowlany za powierzchnię mieszkalną, to w jej ocenie nie może być brana pod uwagę jako powierzchnia mieszkalna dla celów naliczania dodatku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie. Kolegium wskazało, że powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego wynosząca 54,93 m2 wynika z umowy o spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, zawartej 20 stycznia 2006 r. pomiędzy spółdzielnią Mieszkaniową im. [...] a H. M. Wielkość lokalu wynikająca z tej umowy została podana na formularzu wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego z dnia 31 stycznia 2007 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 75 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Kolegium wskazało, że prawa lokatorów nie wynikają z tego aktu, lecz są chronione stosownymi ustawami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach (art. 1). Zgodnie z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny) zwana dalej "normatywną powierzchnią" w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 1) 35 m2 – dla jednej osoby, 2) 40 m2 – dla 2 osób, 3) 45 m2 – dla 3 osób [...]. Stosownie do treści ust. 3 art. 5 powołanej ustawy normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776, ze zm.). Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż : 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 % (art. 5 ust. 5 powołanej ustawy). Z treści powołanych przepisów wynika, iż kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest powierzchnia użytkowa lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego. A zatem dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego liczba osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawcą oraz powierzchnia użytkowa lokalu stanowią zagadnienie kluczowe i wymagają prawidłowych ustaleń. Stosownie do treści art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. Przepis ten zawiera definicję gospodarstwa domowego, przez którą należy rozumieć gospodarstwo prowadzone przez osoby stale zamieszkujące. O tym, czy ma się do czynienia z "gospodarstwem domowym" w rozumieniu tego przepisu decyduje konkretny stan faktyczny. O miejscu pobytu osoby fizycznej, a w konsekwencji o jej pozostawaniu w konkretnym gospodarstwie domowym decyduje faktyczne jej tam przebywanie oraz zamiar stałego pobytu (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 maja 2005 r. III SA/Gd 114/04 Lex nr 203473). W niniejszej sprawie organy administracji przyjęły, że skarżąca prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe, mimo że mąż skarżącej faktycznie w lokalu przy ul. A. nie zamieszkuje, tylko jest zameldowany i w związku z tym skarżąca ponosi opłaty czynszowe za dwie osoby. W ocenie Sądu, prawidłowo organy administracji uznały, że zajmowany przez skarżącą lokal mieszkalny przekracza normatywną powierzchnię użytkową lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego. Jak wynika z § 1 umowy o spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, zawartej w dniu 20 stycznia 2006 r. pomiędzy Spółdzielnią Mieszkaniową im. [...] a H. M., zajmowany przez skarżącą lokal przy ul. A. jest lokalem mieszkalnym o powierzchni 54,93 m2. Umowa ta jest umową cywilnoprawną i organy administracji nie miały podstaw do je kwestionowania. Wprawdzie z przydziału lokalu nr [...] przy ul. A. z dnia 4 stycznia 1979 r. wynika, że mieszkanie składa się z trzech izb o powierzchni użytkowej 51,28 m2, to jednak z pisma Spółdzielni z dnia 7 września 2007 r. oraz z oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 28 marca 2008 r. wynika, że powierzchnia lokalu została powiększona ponad 20 lat temu poprzez zabudowę przez skarżącą części korytarza, którą to część wykorzystuje jako przedpokój, w którym zamontowane zostały drzwi wejściowe do mieszkania. Za nietrafny należy więc uznać zarzut skarżącej, że kwestia rozbieżności pomiędzy powierzchnią użytkową lokalu wynikającą z przydziału lokalu z dnia 4 stycznia 1979 r., a powierzchnią użytkową tego lokalu wynikającą z umowy z dnia 20 stycznia 2006 r. nie została przez organy orzekające w tej spawie wyjaśniona. Skoro skarżąca twierdzi, że aby uznać część zabudowanego korytarza za powierzchnię mieszkalną, winna być wydana stosowna decyzja władz budowlanych o zmianie przeznaczenia korytarza, a ona takiej decyzji nie otrzymała, to należałoby uznać, że H. M. samowolnie włączyła część korytarza do swojego mieszkania. Nie sposób jednak pominąć umowy z dnia 20 stycznia 2006 r., w której Spółdzielnia przyjęła powiększoną powierzchnię użytkową lokalu zajmowanego przez skarżącą, a skarżąca podpisała powyższą umowę. Zauważyć należy, że dodatek mieszkaniowy przyznany na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ma pomóc osobie znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej w pokryciu kosztów utrzymania lokalu, w którym osoba ta zamieszkuje, ale aby dodatek ten mógł być przyznany osoba ta musi spełnić wymogi ustawy. Wprawdzie skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, ale nie spełnia ustawowego kryterium dotyczącego przysługującej powierzchni normatywnej i dlatego dodatek mieszkaniowy nie będzie jej na ten lokal przysługiwał. W takiej sytuacji nie ma zasadniczego znaczenia w sprawie okoliczność, czy skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z byłym mężem, czy też oddzielnie, bowiem w obu sytuacjach nie spełnia ustawowego kryterium dotyczącego powierzchni normatywnej lokalu. Zgodnie z art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W niniejszej sprawie podstawę działania organów administracji stanowiła ustawa o dodatkach mieszkaniowych, a zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 75 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie znajduje uzasadnienia. Zdaniem Sądu, organy administracji wyjaśniły dokładnie stan faktyczny i prawny sprawy, zebrały wszystkie niezbędne dowody pozwalające ustalić w sposób, który nie budzi wątpliwości, czy skarżąca spełnia wymogi uzasadniające przyznanie jej dodatku mieszkaniowego i prawidłowo uznały, że nie zostały spełnione przesłanki do nabycia przez skarżącą prawa do dodatku mieszkaniowego. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. e.k.