III SA/Łd 808/21

Dnia 16 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Asesor WSA Anna Dębowska, , Protokolant, , Asystent sędziego Beata Drożdż, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2022 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. uchyla postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...]; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz K. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. o zatrzymaniu K.K. prawa jazdy oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak wynika z akt sprawy decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...]r. K.K. został skierowany na badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W pouczeniu powyższej decyzji zamieszczono informację, iż na badanie psychologiczne należy zgłosić się w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu, a orzeczenie psychologiczne należy przedstawić organowi w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Pismo wysłane na adres znany organowi, tj. Ł., ul. A. 3/19, zostało uznane jako doręczone w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2018r. poz. 2096) - dalej jako "k.p.a.". Zawiadomieniem z 29 sierpnia 2018 r. poinformowano stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy z uwagi na nieprzedstawienie w wymaganym terminie orzeczenia psychologicznego do czego strona została zobowiązana decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. Pismo wysłane na adres: Ł., ul. A. 3/19, zostało uznane za doręczone w trybie art. 44 k.p.a. Pismem z 28 listopada 2018 r. wezwano stronę celem doręczenia orzeczenia psychologicznego. Pismo wysłane na adres: Ł., ul. A. 3/19, zostało uznane jako doręczone w trybie art. 44 k.p.a. Decyzją z [...] r. Prezydent Miasta Ł. orzekł o zatrzymaniu K.K. prawa jazdy kategorii B nr [...] serii [...] wydanego [...] r. oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. 9 czerwca 2021 roku skarżący złożył do depozytu w Wydziale Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów UM[...] prawo jazdy kategorii B wydane [...] r serii [...]. 16 czerwca 2021 r., K.K. złożył odwołanie od decyzji Prezydent Miasta Ł. z [...] r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Strona przedłożyła równocześnie orzeczenie psychologiczne. Postanowieniem z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji podnosząc, że cała korespondencja kierowana do strony (w tym decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] r.) była kierowana na adres: Ł., ul. A. 3/19, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że K.K., począwszy od 18 października 2018 r., mieszka pod adresem: Ł., ul. B. 46 m 2. Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] r., nie została skutecznie doręczona w trybie art. 44 k.p.a. Zdaniem SKO przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona stronie 9 czerwca 2021 r. co oznacza, iż termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg 10 czerwca 2021 r., a upłynął 24 czerwca 2021 r., a zatem odwołanie strony zostało wniesione z zachowaniem przepisanego terminu. Przywołaną na wstępie decyzję z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. o zatrzymaniu K.K. prawa jazdy. Organ odwoławczy przytaczając treść art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 84 ust. 1 oraz art. 101 ust. 2 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 ze zm.) - dalej jako "u.k.p." oraz § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia z 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. z 2014 r., poz. 937) wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie nie jest spornym, iż Prezydent Miasta Ł. decyzją z [...] r. skierował K.K., w trybie art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p., na badania psychologiczne. Doręczenie tej decyzji nastąpiło 23 maja 2018 r. a zatem 3-miesięczny termin na przedłożenie przez stronę orzeczenia psychologiczne organowi kierującemu na badanie tj. Prezydentowi Miasta Ł., upłynął bezskutecznie z dniem 23 sierpnia 2018 r. W ocenie Kolegium, wobec uchybienia powyższemu terminowi Prezydent Miasta Ł. słusznie wszczął postępowanie w sprawie zatrzymania stronie prawa jazdy. Organ odwoławczy dodał, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy podjęta przez organ I instancji, nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy o kierujących pojazdami obowiązany jest do jej wydania, dlatego bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia pozostają okoliczności, dlaczego strona nie poddała się badaniom psychologicznym. Kolegium podniosło, iż jest organem administracji i poza jego oceną jest weryfikowanie, dlaczego strona nie poddała się tym badaniom w wyznaczonym terminie. Z punktu widzenia prowadzonego postępowania istotnym jest, że K.K. nie przedstawił w wymaganym terminie orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, z czego należy wywodzić negatywne skutki dla strony. Organ odwoławczy dodał, iż bez znaczenie dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia pozostaje przedłożone przez stronę orzeczenie psychologiczne z 16 czerwca 2021 r. bowiem skierowanie na badanie psychologiczne miało miejsce w związku z faktem, że 27 maja 2016 r. spowodował on wypadek drogowy, w następstwie którego inna osoba poniosła śmierć lub doznała obrażeń ciała, o których mowa wart. 156 §1 lub 157 §1 Kodeksu karnego - na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p. Przedłożone przez stonę orzeczenie psychologiczne nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy, gdyż nie zostało wydane w związku z ww. skierowaniem, tj. zostało ono wydane w wyniku badania psychologicznego przeprowadzonego na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz.58 ze zm.), a nie art. 82 ust. 1 pkt 3 u.k.p. K.K. zobowiązany był do przedłożenia orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem lub wykonywania odpowiednich czynności, o których mowa w art. 82 ust. 2 (patrz art. 84 ust. 1 u.k.p.), podczas gdy przedłożone przez niego orzeczenie psychologiczne stanowi o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył K.K., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 i 77 §1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i tym samym: a) wydanie rozstrzygnięcia z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i zaniechanie rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, tj. w szczególności poprzez: i. przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. była zgodna z prawem, podczas gdy w dniu jej wydawania K.K. nie miał świadomości o wydaniu skierowania na badania psychologiczne z 23 kwietnia 2018r., gdyż skierowanie wysyłane było przez organ na błędny adres, który nie był adresem ani zamieszkania ani stałego pobytu skarżącego, podobnie zresztą jak zawiadomienie o wszczęciu postępowania przez Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, czy też wezwania do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i tym samym również brak dostrzeżenia przez Kolegium uniemożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji; ii. uznanie, że przedłożone orzeczenie lekarza psychologa nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy i tym samym skarżący nie przedłożył właściwego orzeczenia, gdyż nie zostało ono wydane w związku ze skierowaniem z 23 kwietnia 2018 r., podczas gdy orzeczenie to zostało wydane przez lekarza psychologa na podstawie przedłożonego mu przez skarżącego skierowania z 23 kwietnia 2018 r., które otrzymał on w Wydziale Praw Jazdy w dniu 9 czerwca 2021 r. i tym samym wynik badania potwierdza zdolność skarżącego do prowadzenia pojazdów; iii. uznanie, że przedłożone przez skarżącego orzeczenie psychologiczne z 16 czerwca 2021 r. zostało wydane na podstawie badania psychologicznego przeprowadzanego na podstawie ustawy o transporcie drogowym i tym samym, iż nie zostało ono wydane w wyniku przeprowadzenia badania psychologicznego na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 3 u.k.p., podczas gdy lekarz orzecznik na wydanym orzeczeniu przekreślił podstawy prawne z ustawy o transporcie drogowym, co więcej wydawał je w oparciu o przedłożone przez skarżącego skierowanie z 23 kwietnia 2018 r., a co więcej nawet jeśli jednak przyjąć, że orzeczenie było wydane na podstawie ustawy o transporcie drogowym, to i tak do przeprowadzania badania zgodnie z przepisami ww. ustawy stosuje się zasady z rozdziału 13 ustawy o kierujących pojazdami, czyli jak dla osób, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 3) ustawy; iv. pominięcie okoliczności, że skoro z orzeczenia lekarza psychologa przedłożonego przez skarżącego wynika, że brak jest przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, to tym bardziej brak jest przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w rozumieniu ustawy o kierujących pojazdami; b) niedochowanie przez organ obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym w szczególności wyjaśnienia dlaczego orzeczenie psychologiczne przedłożone przez skarżącego pomimo przekreślenia podstaw prawnych z ustawy o transporcie drogowym zawiera wskazanie na zdolność wykonywania przez skarżącego zawodu kierowcy, skoro było ono wydawane na skutek skierowania z 23 kwietnia 2018 r., a także brak podjęcia czynności zmierzających do wyjaśnienia kwestii doręczenia tudzież braku skutecznego doręczenia skierowania z 23 kwietnia 2018 r. do skarżącego przed wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. i przyjęcie, że zasadne jest zatrzymanie K.K. prawa jazdy kat. B; 2) art. 42 w zw. z art. 44 § 1 - § 4 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że Prezydent Miasta Ł. był uprawniony do wydania decyzji z [...] r. z uwagi na brak przedłożenia przez skarżącego orzeczenia psychologicznego w ustawowym terminie, podczas gdy skarżącemu nigdy nie zostało przed 4 stycznia 2019 r. skutecznie doręczone skierowanie na badanie psychologiczne z 23 kwietnia 2018 r., gdyż organ wysyłał skierowanie na adres niebędący adresem zamieszkania czy też stałego pobytu skarżącego i tym samym brak było podstaw do wydania decyzji zatrzymującej prawo jazdy; II. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, tj. : 1) art. 102 ust 1 pkt 3 lit b) w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 3) w zw. z art. 84 ust. 1 u.k.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie przedłożył w terminie orzeczenia lekarza psychologa potwierdzającego brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami, podczas gdy po pierwsze w dacie wydawania decyzji przez Prezydenta Miasta Ł. brak było podstaw do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy, gdyż nigdy nie zostało mu skutecznie doręczone skierowanie na badanie psychologiczne i tym samym uprzednio nie otworzył mu się termin na przedłożenie do organu orzeczenia lekarza psychologa, po drugie skarżący niezwłocznie po otrzymaniu skierowania w dniu 9 czerwca 2021 r. przedłożył w ustawowym terminie orzeczenie lekarza psychologa o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, co tym samym nie pozwalało na utrzymanie przez organ drugiej instancji w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] r.. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga jest zasadna, ale z innych przyczyn niż wskazane przez stronę skarżącą w jej zarzutach. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem działania organu administracji publicznej, a nie tylko zgodność z przepisami, których naruszenie zarzucono w skardze (brak związania podstawami skargi) i wobec tego może wydać orzeczenie innej treści niż to, o które wnosił skarżący (brak związania wnioskami skargi). W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od treści zarzutów i wniosków skargi, należało z urzędu stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., gdyż organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisów postępowania polegającego na rozpoznaniu spóźnionego odwołania wniesionego od rozstrzygnięcia organu I instancji z [...] roku. Zgodnie z art. 127 § 1 w związku z art. 129 § 2 k.p.a. od decyzji organu I instancji stronie służy odwołanie. Należy je wnieść do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, dochowując przy tym 14 dniowego terminu od dnia doręczenia tej decyzji stronie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że organ II instancji jest zobowiązany do rozpoznania odwołania wniesionego przez stronę, jednakże dopiero po uprzednim stwierdzeniu, że zostało ono wniesione w terminie oraz przez stronę postępowania administracyjnego. Dopiero spełnienie tych wymagań formalnych daje podstawę do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. W kontrolowanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. prawidłowo wykluczyło dopuszczalność uznania decyzji organu I instancji za doręczoną w trybie zastępczym. Przypomnieć trzeba, że art. 44 § 4 k.p.a. konstruuje fikcję prawną doręczenia, z której wynika domniemanie skuteczności doręczenia pisma w trybie określonym w art. 44 § 1-4 k.p.a, mimo że jest oczywiste, iż pismo nie dotarło fizycznie do rąk adresata w terminie określonym w art. 44 § 1 k.p.a. W związku z dotkliwością skutków doręczenia zastępczego zasady stosowania tej instytucji powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie jakiemukolwiek z wymogów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że organ administracji publicznej nie może skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia pisma z zastosowaniem konstrukcji fikcji prawnej doręczenia na podstawie k.p.a. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że w sprawie nie zostały spełnione warunki przewidziane w art. 44 k.p.a., bowiem korespondencja zawierająca decyzję z [...] roku została wysłana na nieaktualny adres skarżącego, nie będący adresem jego zamieszkania, brak było zatem możliwości przyjęcie prawnej fikcji doręczenia skarżącemu decyzji w trybie powołanego przepisu. Skierowanie korespondencji zawierającej decyzję z [...] roku na nieprawidłowy adres strony nie pozwalało na uznanie jej za doręczoną w trybie doręczenia zastępczego. Kolegium jednak bez wskazania ku temu podstaw oraz wbrew ustaleniom wynikającym z akt przedmiotowej sprawy przyjęło, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] roku została doręczona stronie 9 czerwca 2021 roku. W aktach sprawy brak dowodów okoliczność tę potwierdzających. Na znajdujących się w aktach i potwierdzonych za zgodność z oryginałem dokumentach w postaci zawiadomienia z 14 marca 2018 roku o wszczęciu postępowania zmierzającego do wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] roku o skierowaniu K.K. na badania psychologiczne, zawiadomienia z 29 sierpnia 2018 roku o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, a wreszcie decyzji organu I instancji z [...] roku o zatrzymaniu prawa jazdy widnieje uczyniona przez skarżącego adnotacja "korespondencję zwróconą z poczty odebrałem 9 maja 2020" lub "otrzymałem zwrócone z poczty 9 maja 2020". Powyższe w ocenie sądu wskazuje, że decyzja organu I instancji została stronie doręczona 9 maja 2020 roku, a wobec powyższego rozpoznanie odwołania od decyzji organu I instancji wniesionego 16 czerwca 2021 roku bez przywrócenia terminu do jego wniesienia uznać należy za rażąco naruszające prawo - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta z ochrony trwałości na podstawie art. 16 § 1 k.p.a. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym warto przy tym zaznaczyć, że obowiązek ścisłego przestrzegania terminów w postępowaniu odwoławczym wynika z potrzeby zapewnienia pewności i trwałości stosunków w obszarze regulowanym przez prawo administracyjne (zob. wyrok NSA z 30 grudnia 1998 r., sygn. akt IV SA 2294/96, LEX nr 45698). Rozpatrzenie zaś odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi weryfikację decyzji ostatecznej, a więc takiej, która korzysta już z ochrony trwałości. Skutkiem tego jest rażące naruszenie art. 16 k.p.a. (zob. Kodeks Postępowania administracyjnego Komentarz, wydanie V, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, komentarz do art. 129 ora 156 oraz powołane tam wyroki NSA: z dnia 10 listopada 1999 r. sygn. akt IV SA 2273/98 niepubl., z dnia 18 listopada 1999 r. sygn. akt I SA 330/99 niepubl., z dnia 22 marca 2001 r. sygn. akt SA/Rz 1561/99). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący decyzję organu I instancji otrzymał w siedzibie organu 9 maja 2020 r. Natomiast odwołanie złożył w dniu 16 czerwca 2021 r., a zatem po terminie przewidzianym w art. 129 § 2 k.p.a. Składając odwołanie wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Organ odwoławczy jednak wbrew dokumentom znajdującym się w aktach sprawy, mylnie przyjął datę doręczenia decyzji organu I instancji jako 9 czerwca 2021 roku i odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uznając, że strona terminowi temu nie uchybiła. W konsekwencji w kontrolowanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpoznało odwołanie skarżącego, mimo że było ono spóźnione. Powyższe skutkować musiało stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji oraz uchyleniem postanowienia SKO z [...] roku o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Dostrzeżona wadliwość zaskarżonej decyzji, nie pozwoliła sądowi na dokonanie jej merytorycznej kontroli, co uniemożliwia odniesienie się do zarzutów skargi. Mając na uwadze powyższe sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. sąd uchylił także wadliwe postanowienie SKO z [...] roku odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Zwrot kosztów należnych stronie skarżącej obejmuje uiszczony w sprawie wpis w kwocie 200 zł, oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym i opłatę skarbową od pełnomocnictwa. is