III SA/Łd 815/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2006 roku sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta T. na podstawie art.104 kpa oraz art.47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych(Dz.U. nr 87 z 2002r. poz.960 z późn. zm.) odmówił uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania P. K. w lokalu nr 1 przy ul. A 15 w T.. W uzasadnieniu stwierdzono, iż warunkiem zameldowania jest pobyt osoby pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego tam przebywania. W dniu 17 lipca 2003r. P. K. zameldował się na pobyt stały w lokalu nr 1 przy ul. A 15. Potwierdzenia zamieszkiwania P. K. dokonał Z. K.. Do akt sprawy została załączona umowa użyczenia lokalu nr 1 przez Z. Z. P. K. Nadto dołączono zezwolenie na zameldowanie P. K. podpisane przez 73% współwłaścicieli nieruchomości. W dniu 11 sierpnia 2003r. M. G. złożył wniosek o anulowanie zameldowania P. K.. Przeprowadzone zostały dwie kontrole meldunkowe w dniach 20 sierpnia i 17 października 2003r., które stwierdziły, iż P. K. przebywa w spornym lokalu, dysponuje on kluczami do lokalu oraz korzysta ze znajdujących się w nim urządzeń. Posiada także w lokalu rzeczy osobiste. Okoliczność zamieszkiwania P. K. potwierdzili także sąsiedzi. Jest on często widywany na terenie posesji i często parkuje samochód na podwórku. Organ administracji nie dał wiary świadkom K. W. i A. D., iż P. K. nie zamieszkuje w spornym lokalu. Świadkowie ci nie mają możliwości stałej obserwacji lokalu gdyż pracują między godziną 1000 a 1900 w pobliżu spornego lokalu. W ocenie organu administracji postępowanie dowodowe wykazało, iż zameldowanie P. K. było zgodne z obowiązującymi przepisami. W związku z czym brak jest podstaw do anulowania tej czynności. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od wymienionej decyzji złożył J. G. podnosząc, iż potwierdzenia zamieszkiwania P. K. w spornym lokalu dokonał Z. K., który jest w konflikcie z odwołującym. P. K. sprawia tylko wrażenie, że zamieszkuje w spornym lokalu. Faktycznie kluczami do lokalu dysponuje Z. K.. P. K. w rzeczywistości zamieszkuje przy ulicy B. W konkluzji odwołujący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art.138 § 1 pkt.1 kpa oraz art. art.47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych(Dz.U. nr 87 z 2002r. poz.960 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z treścią art.6 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. pobyt stały oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. O stałości pobytu w danym miejscu decyduje takie przebywanie, które ma na celu założenie tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Chodzi tu o aktualne centrum życiowej działalności człowieka. Do zameldowania muszą zatem zostać spełnione dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonym miejscu oraz wola przebywania. W rozpoznawanej sprawie przesłanki te zostały spełnione. W czasie kontroli meldunkowej w dniu 20 sierpnia 2003r. i 17 października 2003r. ustalono, iż w spornym lokalu znajdują się rzeczy, które zostały użyczone przez współwłaścicieli oraz osobiste rzeczy P. K.. Z. K. potwierdził, iż P. K. zamieszkuje w lokalu nr 1 od dnia zameldowania i potwierdzili to także sąsiedzi A. S., T. Z. i W. S.. Sporny lokal sprawia wrażenie zamieszkanego. Znajdują się w nim bowiem lodówka, szafka, kuchnia węglowa, naczynia, czajnik, stół, dwa krzesła, wersalka, szafa ubraniowa, segment i biblioteczka. W lokalu jest także energia elektryczna i bieżąca woda. Okoliczność zamieszkiwania P. K. w spornym lokalu potwierdza także notatka policyjna z dnia 3 października 2003r. z której wynika, iż w mieszkaniu było widać, że ktoś mieszka gdyż było rozesłane łóżko, w łazience znajdowały się przybory toaletowe oraz ubrania męskie na krześle. Organ I instancji prawidłowo uznał, iż spełnione zostały przesłanki do zameldowania P. K.. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji. Na wymienioną decyzję skargę złożył J. G. zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności art.7 i 77 kpa oraz naruszenie prawa materialnego a mianowicie art.10 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. poprzez błędną jego wykładnię. Skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja została wydana po jednostronnej analizie zebranego materiału dowodowego. Organy administracji oparły się na zeznaniach świadków zgłoszonych przez P. K., którzy są skonfliktowani z M. G. Organy administracji uznały, iż P. K. mieszkał w spornym lokalu mimo, że według D. Z. nie nadawał się on do zamieszkania. Organy administracji nie wyjaśniły dogłębnie faktu, iż P. K. przebywał w lokalu przy ul B. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga J. G. nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 32 z 1984r. poz.174 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.10 ust.1 wymienionej ustawy osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby licząc od dnia przybycia. W myśl zaś art.6 ust.1 cytowanej ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Podnieść należy, iż w dniu zameldowania P. K. tzn. 17 lipca 2003r., nie obowiązywał już przepis art.9 ust.2 ustawy z dnia 10- kwietnia 1974r. Utracił on moc obowiązującą z dniem 19 czerwca 2002r. w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. w sprawie K 20/01. Z przepisów art.6 ust.1 i art.10 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. wynika, iż przesłankami zameldowania na pobyt stały jest zamieszkiwanie w konkretnym lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania. Należy zaznaczyć, iż miejscem pobytu stałego konkretnej osoby jest lokal, w którym znajduje się centrum życiowe tej osoby a więc miejsce gdzie skoncentrowane są jej sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega natomiast na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu w nim wolnego czasu oraz zaspakajaniu w nim podstawowych funkcji życiowych. Czynność zameldowania ma potwierdzać istniejący stan faktyczny a więc dana osoba winna najpierw zamieszkać w danym lokalu a następnie dokonać zameldowania w nim. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 sierpnia 1999r. w spr. V SA 3/99(Lex nr 49962) i z dnia 14 maja 2001r. w spr. V SA 1496/00(Lex nr 54454). Organy administracji obu instancji słusznie uznały, iż w dniu 17 lipca 2003r. spełnione zostały przesłanki do zameldowania P. K.. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż P. K. w dniu 17 lipca 2003r. faktycznie zamieszkiwał w lokalu nr 1 przy ul. A 15 z zamiarem stałego w nim przebywania. Lokal ten został mu udostępniony już 12 lipca przez Z. Z., który w tym dniu wręczył mu klucze do mieszkania. P. K. wniósł do lokalu przedmioty niezbędne do zamieszkania jak ubrania, żelazko czy przybory toaletowe a następnie zamieszkał w tym lokalu. Należy zaznaczyć, iż całe wyposażenie mieszkania, w tym m.in. meble i sprzęt domowy, zostały mu użyczone przez większość współwłaścicieli nieruchomości w zezwoleniu z dnia 10 lipca 2003r. Również Z. Z., będący spadkobiercą H. K., w umowie użyczenia z dnia 11 lipca 2003r. zezwolił P. K. na używanie całego sprzętu będącego wyposażeniem mieszkania. Fakt zamieszkiwania P. K. w spornym lokalu w dniu zameldowania potwierdzili prawie wszyscy przesłuchiwani świadkowie a mianowicie Z. K., T. Z., W. S., A. S., Z. Z. i E. Z.. Istotne są tutaj zwłaszcza zeznania T. Z. i W. S., którzy mieszkają w tej samej nieruchomości i nie byli zainteresowani rozstrzygnięciem sprawy korzystnym dla którejkolwiek ze skonfliktowanych stron. Ich relacje wskazują, że od lipca 2003r. prawie codziennie widywali oni P. K. na terenie nieruchomości zaś na przełomie czerwca i lipca P.K. przedstawił się nawet T. Z. oświadczając, że jest jego nowym sąsiadem. Okoliczność zamieszkiwania P. K. w spornym mieszkaniu znajduje również wsparcie w wynikach kontroli meldunkowych przeprowadzonych w dniach 20 sierpnia i 17 października 2003r., które wskazują, że lokal jest wyposażony we wszystkie sprzęty niezbędne do zamieszkania jak meble, ubrania, pościel czy przybory toaletowe. Fakt zamieszkiwania skarżącego potwierdza także treść notatki urzędowej funkcjonariusza policji z dnia 14 października 2003r., z której wynika, iż w czasie interwencji w dniu 3 października w mieszkaniu było rozesłane łóżko, ubrania męskie wisiały na krzesłach zaś kosmetyki stały w łazience co wskazuje, że sporny lokal był zamieszkiwany przez P. K.. O fikcyjnym zamieszkaniu P. K. w spornym lokalu nie mogą świadczyć zeznania świadków zgłoszonych przez J. G. a mianowicie K. W. i A. D.. Obaj świadkowie pracowali w sąsiedniej nieruchomości w godzinach od 1000 do 1800 i nie mieli możliwości stałego i bieżącego obserwowania spornego lokalu zaś informacje posiadali głównie z relacji M. G. Odnośnie zaś zeznań K.W., iż skarżący faktycznie zamieszkiwał w tym czasie przy ul. B 14 to świadek miał takie informacje gdyż do tej posesji przychodził do koleżanki. Wizyty te miały jednak miejsce średnio raz w tygodniu, a więc relacje K.W. nie mogą być wiarygodnym dowodem na to, iż P. K. musiał zamieszkiwać przy ul. B 14 przez cały czas. Organy administracji obu instancji trafnie oceniły zebrany materiał dowodowy i słusznie doszły do wniosku, iż P. K. w dniu zameldowania zamieszkiwał w spornym lokalu z zamiarem stałego w nim pobytu. Należy zaznaczyć, iż czynność zameldowania ma potwierdzać istniejący stan faktyczny. Oznacza to, iż dana osoba winna najpierw zamieszkać w lokalu a następnie dokonać w nim zameldowania. W przypadku P. K. przesłanki te zostały spełnione gdyż zamieszkał on w spornym mieszkaniu z zamiarem stałego w nim pobytu. Należy podkreślić, iż P. K. miał tytuł prawny do zajmowania lokalu. Sporny lokal znajduje się na nieruchomości, która w dniu zameldowania P. K. stanowiła współwłasność 7 osób a mianowicie: J. G., J. S. , Z. K., B. K., H. S., Z. Z. i R. Z. przy czym J. G. posiadał 9/32 udziałów zaś pozostali współwłaściciele mieli 23/32 udziałów. W dniu 10 lipca 2003r. wszyscy współwłaściciele, z wyjątkiem J. G. , zezwolili na zameldowanie P. K. w lokalu nr 1 upoważniając Z. K. do reprezentowania ich w postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie zezwolono P. K. na korzystanie z mebli i wyposażenia mieszkania, stanowiących własność zmarłej poprzedniej lokatorki H. K.. Natomiast w dniu 11 lipca 2003r. Z. Z., będący spadkobiercą H. K., użyczył P. K. lokal nr 1 wraz ze znajdującym się w nim wyposażeniem. Zameldowanie P. K. nastąpiło zatem za zgodą większości właścicieli, posiadających 23/32 udziałów. W dniu zameldowania P. K. nie obowiązywał już art.9 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. Mimo to do zameldowania może uprawniać jedynie pobyt legalny, oznaczającyy przebywanie na zasadach zgodnych z prawem, za wiedzą i zgodą osoby uprawnionej do dysponowania lokalem. Do zameldowania nie uprawnia natomiast sytuacja będąca następstwem naruszenia posiadania czy też wręcz przestępstwa polegającego na naruszeniu miru domowego. Nie można bowiem czerpać uprawnień z zachowań sprzecznych z prawem a samowoli nie może sankcjonować instytucja zameldowania. Pogląd taki wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 czerwca 2004r. w spr.V SA 519/03(Lex nr 146738) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 8 września 2005r. w spr. III SA/Łd 357/05(nie publikowany) i z dnia 7 października 2005r. w spr.III SA/Łd 318/05(nie publikowany). Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych wyrokach. Konsekwencją przyjęcia poglądu, iż do zameldowania uprawnia jedynie pobyt legalny jest to, że w przypadku współwłasności mieszkania do zameldowania konieczna jest wiedza i zgoda większości współwłaścicieli. Odnośnie zgody na zameldowanie w lokalu stanowiącym współwłasność w orzecznictwie sądowym istnieje dualizm poglądów czy jest to czynność zwykłego zarządu czy tez czynność przekraczając zakres zwykłego zarządu. W wyrokach z dnia 24 stycznia 2001r. w spr.II SA/Łd 2222/97(nie publikowany) i z dnia 31 października 2003r. w spr.II SA/Łd 1505/00(nie publikowany) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że czynność taka nie przekracza granic zwykłego zarządu gdyż nie ma ona charakteru rozporządzenia rzeczą. Podobny pogląd wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 30 kwietnia 2004r. w spr.3 II SA/Łd 1671/01(nie publikowany). Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych wyrokach. Skoro zatem do zameldowania uprawnia jedynie pobyt legalny i wymagana jest na to zgoda większości współwłaścicieli lokalu to pobyt P. K. w spornym mieszkaniu należy uznać za legalny. Reasumując sąd uznał, iż w dniu 17 lipca 2003r. spełnione zostały przesłanki do zameldowania P. K. w spornym lokalu. Większość współwłaścicieli użyczyła mu sporny lokal wraz ze znajdującym się nim wyposażeniem. P. K. wprowadził tam nadto swoje rzeczy i zamieszkał w tym lokalu. Istniały zatem podstawy do jego zameldowania. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę J. G. Zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. J. G. podniósł w skardze, iż organy administracji w sposób jednostronny i niekorzystny dla niego oceniły zebrany materiał dowodowy. Nadto skarżący podniósł, iż mimo przyjęcia, że P. K. zamieszkał w sporny lokalu to kluczami do niego dysponuje Z. K. zaś sam lokal w sprawie o anulowanie zameldowania D. Z. nie nadawał się do zamieszkania. W ocenie skarżącego organy administracji pominęły również fakt, iż P. K. przebywał w mieszkaniu przy ul. B 14, a nie w spornym lokalu. W przekonaniu sądu organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej oceny całego zebranego materiału dowodowego. W uzasadnieniach decyzji obu organów wyjaśniono na jakich dowodach i dlaczego oparły one swoje ustalenia a dlaczego niektóre dowody pominęły. W szczególności organy administracji ustosunkowały się do zeznań świadków zgłoszonych przez skarżącego i wyjaśniły dlaczego relacje A. D. i K. W. nie mogą świadczyć o tym, że P. K. nie zamieszkiwał w lokalu nr 1 przy ul. A. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organy administracji nie jest dowolna lecz mieści się w granicach swobodnej oceny, o której mowa w art.80 kpa. J. G. nie wykazał, że organy administracji naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów. Sąd nie podzielił poglądu pełnomocnika skarżącego podniesionego na rozprawie, iż zezwolenie na zameldowanie z dnia 10 lipca 2003r. oraz umowa użyczenia z dnia 11 lipca 2003r. zostały sfałszowane gdyż powstały one dopiero w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego. Oba dokumenty nie zostały unieważnione orzeczeniem sądu ani też skarżący nie wykazał, iż zostały one sfałszowane . Skoro skarżący nie udowodnił, że oba dokumenty rzeczywiście zostały sfałszowane na użytek toczącego się postępowania to brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma decydującego znaczenia oświadczenie A. S. (bez daty) nadesłane w trakcie toczącego się postępowania sądowego (k.120). Należy zaznaczyć, iż A. S. jest żoną współwłaściciela nieruchomości J. S. Analiza tego oświadczenia wskazuje, iż P. K. nie mieszkał w spornym lokalu a jedynie został tam zameldowany. Oświadczenie to jest bardzo lakoniczne i nie wyjaśnia dlaczego A.S. zmieniła swoje relacje. Wobec lakoniczności tego oświadczenia trudno odnieść się do jego wiarygodności. Pomijając nawet zeznania A.S. złożone w postępowaniu administracyjnym to i tak całość zebranego materiału dowodowego (w tym m.in. zezwolenie z 10 lipca 2003r., umowa użyczenia z 11 lipca 2003r. oraz relacje T.Z., W.S., Z.Z., E.Z. i Z.K.) wskazuje, że P. K. rzeczywiście zamieszkał w spornym lokalu. Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż P. K. nie zamieszkiwał w spornym lokalu gdyż klucze do niego miał Z. K. a ponadto w sprawie o anulowanie zameldowania D. Z. organy administracji uznały, że lokal nie nadaje się do zamieszkania. Podnieść należy, iż P. K. otrzymał klucze do mieszkania w dniu 12 lipca od Z. Z.. Wynika to relacji zarówno Z. Z. jak i P. K.. W aktach administracyjnych brak jest natomiast ustaleń czy Z. K. także posiadał drugi komplet kluczy. Przyjmując nawet, iż Z.K. miał takie dodatkowe klucze to nie zmienia to faktu, iż P. K. otrzymał komplet kluczy od Z. Z. i dysponował swobodnym dostępem do lokalu. Błędny jest zarzut skarżącego, iż skoro w sprawie o anulowanie zameldowania D. Z. organy administracji uznały, że lokal nie nadawał się do zamieszkania to również P. K. nie mógł w nim zamieszkać. Podnieść należy, iż w sprawie o anulowanie zameldowania D. Z. organy administracji badały istnienie przesłanek do jej zameldowania w dniu 12 sierpnia 2003r. zaś w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest spełnienie przesłanek zameldowania P. K. w dniu 17 lipca 2003r. W tamtej sprawie organy administracji rzeczywiście przyznały, że w dniu zameldowania D. Z. (tzn.12 sierpnia 2003r.) sporny lokal nie nadawał się do zamieszkania, a to dlatego, że dzień wcześniej (tzn.11 sierpnia) M. G. wystawił wszystkie meble i sprzęty ze spornego lokalu zaś D. Z. wniosła jedynie kilka drobnych przedmiotów jak bluzka, gazeta czy szczotka. Skoro zatem całe wyposażenie mieszkania zostało wyniesione przez M. G. w dniu 11 sierpnia zaś D. Z. praktycznie nie wniosła żadnych rzeczy to organy administracji słusznie uznały, że w dniu 12 sierpnia sporny lokal nie nadawał się do zamieszkania. W niniejszej sprawie natomiast badane były przesłanki zameldowania P. K. w dniu 17 lipca a nie 12 sierpnia 2003r. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu 17 lipca 2003r. sporny lokal nadawał się do zamieszkania. W tym dniu w mieszkaniu znajdowały się bowiem meble i całe wyposażenie, które zostało użyczone P. K. a ponadto P. K. wniósł własne rzeczy jak ubrania, żelazko czy przybory toaletowe, Wbrew zarzutowi skarżącego sporne mieszkanie w dniu 17 lipca nadawało się do zamieszkania. Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż organy administracji pominęły fakt przebywania P. K. przy ul. B 14. Wbrew temu zarzutowi organy administracji obu instancji oceniły zeznania świadków K. W. oraz A. D. i wyjaśniły dlaczego ich relacje nie mogą świadczyć, że P. K. nie zamieszkiwał w spornym lokalu. Ocena ta jest logiczna i przekonująca. Podnieść tylko należy, iż K.W. miała informacje o pobycie P. K. przy ul. B 14 gdyż przychodziła do koleżanki, która mieszka w tej samej posesji. Jak sama jednak przyznała do koleżanki przychodziła średnio raz w tygodniu i nie potrafiła sobie przypomnieć czy w okresie między 17 lipca a 15 sierpnia 2003r. widziała tam P. K.. Z jej relacji nie można zatem wyciągnąć wniosku, iż w lipcu 2003r. P. K. stale zamieszkiwał przy ul. B 14. Zarzut skarżącego, iż organy administracji pominęły fakt przebywania P. K. przy ul. B 14 nie jest zasadny.