III SA/Łd 818/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., obecnie [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego p o s t a n a w i a : 1) podjąć zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne; 2) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. ab/ Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego [...] z dnia [...] w przedmiocie określenia [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], obecnie [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego. Na powyższą decyzję spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. m.in. art. 2, art. 7 oraz art. 64 ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 83 i art. 84 oraz art. 92 ust. 1, jak również art. 217 Konstytucji RP, art. 20 ust. 3 lit. a i b oraz ust. 6 lit a i b Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.WE.L.302 z 19.10.1992 ze zm.), art. 1 i art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury scalonej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.WE.L. 256. 382 ze zm.), art. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.WE.L.312 z 31 października 2014 r.) poprzez określenie niewłaściwej klasyfikacji towarów do pozycji 9031803890; art. 73 ustawy - Prawo celne w zw. z art 121 § 1 O.p., a także rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120 O.p., art. 121 § 1 w zw. z art. 13 § 1 O.p., art. 122 w zw. z art. 187, art. 180, art. 188, art. 191, art. 192 O.p. W oparciu o postawione zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zmianę danych zgłoszenia celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na zgodny wniosek stron zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 11 marca 2019 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika strony skarżącej z dnia 6 marca 2019 r., w którym na podstawie art. 129 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania sądowoadministracyjnego oświadczając jednocześnie, że cofa wniesioną skargę. W uzasadnieniu wskazał, że prawomocnymi wyrokami z dnia 19 lutego 2018 r. w sprawach o sygn. akt I GSK 1256/16, I GSK 1257/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 lipca 2016 r., III SA/Łd 359/16 oraz III SA/Łd 360/16, które zapadły sprawach o tożsamym stanie faktycznym i prawnym. W związku z powyższym, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej dalsze popieranie przedmiotowej skargi byłoby nieracjonalne i niecelowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że postanowienie o podjęciu postępowania – w tym przypadku na podstawie art. 129 p.p.s.a., tj. na wniosek jednej ze stron postępowania – nie podlega zaskarżeniu (co wynika a contrario z art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), stąd też nie jest wymagane sporządzenie jego uzasadnienia (art. 163 § 2 p.p.s.a.). Wobec dokonania przez pełnomocnika strony skarżącej czynności procesowej w postaci złożenia oświadczenia woli o cofnięciu skargi w niniejszej sprawie, zaistniała podstawa do rozważenia możliwości umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z treścią art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że pełnomocnik strony skarżącej skutecznie cofnął skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. ab/