III SA/Łd 820/11

Dnia 4 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 roku sprawy ze skargi D. A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Pismem z dnia 14 grudnia 2010 r. zatytułowanym "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" D. A. wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. o: 1. wykreślenie z operatu ewidencji gruntów i budynków przypisanego Spółce A. prawa własności wybudowanego przez wnioskodawczynię z jej własnych środków budynku za zgodą P.U.H. "B.", zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego jak i pozwoleniem na budowę - decyzja Urzędu Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...], określonego jako dawny budynek nr [...] w obrębie ewidencyjnym G-2; dokonanie zmiany w kartotece budynku oznaczonego nr [...] o powierzchni 62 m2 poprzez wykreślenie jako właściciela tego budynku Spółki A., która nie posiada żadnych praw do tego budynku wobec nieprzeniesienia prawa własności tego budynku w drodze aktu notarialnego nr [...] z dnia [...] r.; wpisanie w kartotece budynku oznaczonego nr [...] o powierzchni 62 m2 zamiast właściciela A. D. A. jako podmiot władający tym budynkiem z racji poniesionych nakładów i nie zwróconych do chwili obecnej oraz istniejącego prawa dzierżawy pomimo wyzucia w sposób bezprawny z jej własności jak i bezprawnego przywłaszczenia budynku, a następnie bezprawnego rozebrania pomimo braku uprawnień Spółki A. nie tylko do wybudowanego przez wnioskodawczynię budynku ale również do całej nieruchomości wobec bezwzględnej nieważności aktów notarialnych; wykreślenie w ewidencji budynków prawa własności Spółki A. do budynków posadowionych na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. W. 6/8 w dacie zawarcia aktu notarialnego z dnia [...] r. nr [...] przenoszącego poza jej budynkiem pozostawionym poza wieczystym użytkowaniem odrębne prawo własności budynków z C. na A., z uwagi na brak załączonego do aktu notarialnego wykazu budynków, które Spółka A. nabyła w drodze wskazanego aktu notarialnego, z uwagi na prawną i nieusuwalną przeszkodę dla dokonania zmian w ewidencji budynków; wprowadzenie prawidłowego wpisu do ewidencji budynków poprzez zapis Spółce A. prawa własności tylko do jednego budynku, który jest budynkiem zabytkowym w oparciu o prawomocne zapisy w księdze wieczystej KW [...]; sprostowanie wcześniejszych zapisów odnośnie prawa Spółki C. do własności budynków posadowionych na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. W. 6/8, poza budynkiem wnioskodawczyni, w dacie spisania aktu notarialnego nr [...] z dnia [...]r., przenoszącego odrębne prawo własności budynków z P.U.H. "B." na C. wobec braku załączonego wykazu budynków, które nabyła C. od P.U.H. "B.", z uwagi na prawną, nieusuwalną przeszkodę do dokonywania zmian w ewidencji budynków. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. umorzył postępowanie w sprawie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w zakresie prawa własności do budynków oraz zmian w kartotece budynków na działce ewidencyjnej nr [...], w obrębie ewidencyjnym G-2, położonej w Ł. przy ul. W. 6/8. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż ewidencja gruntów i budynków dla obrębu G-2 została założona w roku 1975, w oparciu o dekret z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków oraz przepisy wykonawcze - zarządzenie Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów. W oparciu o ww. przepisy, ewidencja gruntów i budynków zakładana była na podstawie faktycznego stanu władania gruntem w terenie. Działka ewidencyjna nr [...] w obrębie G-2, opisana w KW [...], jest własnością Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym A. Spółka z o.o. Wieczyste użytkowanie wraz z prawem własności budynków i innych urządzeń wzniesionych na gruncie, działki opisanej KW [...], przez spółkę A. zostało nabyte w dniu 17 stycznia 2001 r. na mocy aktu notarialnego repertorium A nr [...]. Prezydent Miasta Ł. wskazał, iż w dniu 10 stycznia 2008 r. na wniosek D. A. wprowadzono w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków budynek nr [...] o powierzchni 62 m2. W dniu 5 listopada 2010 r. budynek został jednak usunięty z bazy ewidencji gruntów i budynków na podstawie wywiadu terenowego, stwierdzającego brak budynku na przedmiotowej nieruchomości. W operacie ewidencji gruntów nie jest możliwe ujawnienie prawa do budynku, który nie istnieje w terenie i nie jest opisany w bazie ewidencji gruntów i budynków. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 2 ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Wpisanie praw do nieruchomości na dany dzień jest niemożliwe, z uwagi na bieżącą aktualizację bazy na podstawie dostarczanych dokumentów. Bezprzedmiotowość postępowania wynika zatem z naturalnego faktu jego braku tj. rozbiórki budynku. W odwołaniu D. A. zarzuciła wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, wydanie decyzji z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w tym w szczególności przepisu art. 97 § 2 k.p.a. oraz art. 102 i 103 k.p.a., poprzez umorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji zawieszenia postępowania wywołanego wnioskiem odwołującej się z dnia 25 września 2009 r. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie, co do istoty sprawy poprzez usunięcie naruszenia prawa i wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem strony. D. A. wniosła również o nierozpoznawanie sprawy do momentu podjęcia przez Prokuratora Generalnego, odpowiedzialnego za sądy, decyzji w przedmiocie uchylenia z urzędu dokonanych z rażących naruszeniem prawa wpisów dokonanych przez Sąd Rejonowy dla Ł. – Ś. XVI Wydział Ksiąg Wieczystych w Ł. prawa wieczystego użytkowania działek gruntu przy ul. W. 6/8 oraz prawa własności budynków, budowli i urządzeń posadowionych na tym gruncie na rzecz: P.U.H. "B.", C. Spółka z o.o., A. Spółka z o.o. We wskazanych aktach notarialnych wraz z prawem wieczystego użytkowania działek gruntu w Ł. przy ul. W. 6/8 nie doszło bowiem do jednoczesnego przeniesienia odrębnego prawa własności wybudowanego przez skarżącą budynku trwale z gruntem związanego, postawionego za zgodą ówczesnego wieczystego użytkownika P.U.H. "B.", zgodnie ze wszelkimi wymogami obowiązującego wówczas prawa budowlanego w oparciu o ostateczną decyzję administracyjną - pozwolenie na budowę bez ograniczeń czasowych z dnia 19 lipca 1994 r. nr [...], pomimo, iż wybudowany w 1994 roku przez skarżącą budynek, który został pomierzony w terenie oraz wkreślony na mapie zasadniczej Ł. dnia 3 marca 1995 r. i od tego okresu był uwidaczniany na mapach o wyrysach przekazywanych przez MODGiK z odpowiednią adnotacją, iż dokument niniejszy jest przeznaczony do dokonywania wpisów do księgi wieczystej. D. A. wniosła także o nierozpoznawanie przedmiotowej sprawy do momentu kiedy Prokurator Generalny odpowiedzialny za sądy doprowadzi do uchylenia wszystkich postanowień wydanych przez sąd wieczystoksięgowy, oddalający wnioski skarżącej o ujawnienie w księdze wieczystej KW [...] postawionego przez nią z własnych środków budynku, na podstawie ostatecznej prawomocnej decyzji oraz ograniczonego prawa rzeczowego w postaci prawa władania tym budynkiem, jak również podjęcia przewidzianych prawem sankcji w stosunku do sędziów, którzy wydali wskazane postanowienia, gdyż ostateczna decyzja administracyjna na mocy której osoba nabyła określone prawa stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Ł. W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 28 lutego 1994 r. została zawarta umowa dzierżawy części (100 m2) nieruchomości położonej przy ul. W. 6/8 pomiędzy wieczystym użytkownikiem Zakładami D. a Usługowym Biurem E. reprezentowanym przez D. A.. Aneksem nr 4 z dnia 28 lutego 1994 r. zwiększono teren będący przedmiotem umowy dzierżawy do 151 m2. Dzierżawca, na podstawie decyzji Urzędu Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę, na dzierżawionej części nieruchomości wybudował budynek biurowy o powierzchni 62 m2. Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. w Ł. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] m.in. nakazał skarżącej - właścicielce Biura E. wydać na rzecz "A." spółki z o.o. działkę gruntu o powierzchni 151 m2 położoną w obrębie nieruchomości znajdującej się przy ul. W. 6/8 — stanowiącą przedmiot umowy dzierżawy zawartej w dniu 28 lutego 1994 r. oraz usunięcie z tej działki stanowiące jej własność ruchomości w postaci kontenerów i furtki wejściowej oraz oddalił powództwo D. A. o ustalenie istnienia stosunku dzierżawy. Prawomocność ww. wyroku Sądu wynika z treści uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. z dnia [...] r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy wykładni wyroku Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. z dnia [...] r. w sprawie sygn. akt [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca aktualnie nie jest już dzierżawcą części nieruchomości o powierzchni 151 m2 położonej przy ul. W. 6/8. Ponadto zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie Kodeks cywilny, dzierżawca jako posiadacz zależny gruntu, po wybudowaniu budynku na dzierżawionym gruncie, nie nabywa prawa własności do tego budynku lecz przysługuje mu roszczenie o zwrot poniesionych nakładów na rzecz właściciela gruntu. Tak, więc skarżąca, pomimo wybudowania za własne środki budynku na dzierżawionej przez siebie części nieruchomości, nie mogła stać się jego właścicielem. W konsekwencji budynek ten nie stanowił odrębnego od gruntu przedmiotu własności. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz § 10 ust. 2 i § 11 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w przypadku istnienia danych dotyczących właściciela nieruchomości, brak jest podstaw prawnych do wykazania w ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących władającego. Natomiast dane dotyczące dzierżawcy ujawnia się tylko w sytuacji, gdy przedmiotem dzierżawy zawartej, na co najmniej 10 lat są grunty rolne, a dzierżawa jest zawierana w celu uzyskania prawa do emerytury lub renty rolniczej - art. 28 ust. 4 pkt 3 (po nowelizacji art. 28 ust. 4 pkt 1) ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Nadto, zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w ww. § 10 i 11 rozporządzenia, co oznacza, iż z wnioskiem o wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów i budynków może wystąpić właściciel bądź inne osoby, podmioty wymienione w § 10 i 11 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków - im, bowiem przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy w oparciu o powyższe wskazał, że zakładając nawet hipotetycznie, iż skarżącej nadal przysługiwałoby prawo dzierżawy części nieruchomości położonej przy ul. W. 6/8, to i tak nie mogłaby ona skutecznie składać wniosku o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków. W sytuacji natomiast, gdy osoba składająca wniosek, nie będąc do tego uprawniona, domaga się rozstrzygnięcia w sprawie, wówczas organ każdorazowo winien wydać decyzję umarzającą postępowanie na podstawie art. 105 k.p.a. z powołaniem się na brak interesu prawnego. Organ zaznaczył ponadto, że bezprzedmiotowość niniejszego postępowania wynika również z faktu rozebrania budynku nr [...] o powierzchni 62 m2, czyli braku przedmiotu rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie [...]WINGiK bezprzedmiotowość postępowania w niniejszej sprawie wynika zatem z przyczyn podmiotowych (brak interesu prawnego skarżącej) jak i przedmiotowych (brak przedmiotu rozstrzygnięcia). Nie ma przy tym znaczenia, zdaniem organu, iż wniosek skarżącej dotyczy okresu wcześniejszego tj. "sprostowania wcześniejszych zapisów odnośnie prawa Spółki C. do własności budynków posadowionych na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. W. 6/8(...)", bowiem zgodnie z § 50 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dane ewidencyjne, które utraciły swoją aktualność, podlegają archiwizacji. Oznacza to, że nie można wprowadzić zmian wstecz, to znaczy wykreślić zapisów istniejących poprzednio - pozostają one w tak zwanej historii działki, jako zapisy zarchiwizowane. Zmian danych ewidencyjnych dokonuje się bowiem poprzez wprowadzenie bieżącej zmiany (ww. art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 47 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków - aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych). Organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut skarżącej wydania przez organ I instancji decyzji z rażącym naruszeniem przepisu art. 97 § 2 k.p.a. oraz art. 102 i 103 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania w sytuacji jego zawieszenia wywołanego wnioskiem skarżącej z dnia 25 września 2009 r., bowiem jak wynika z informacji organu I instancji (pismo z dnia 14 marca 2011 r. przekazujące odwołanie wraz z aktami sprawy), jak również akt sprawy, w toku przedmiotowego postępowania organ I instancji nie wydawał postanowienia o zawieszeniu postępowania. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł., nie ma podstaw do nierozpoznania przedmiotowej sprawy do momentu podjęcia przez Prokuratora Generalnego działań, o które wnosi skarżąca, bowiem ewentualne decyzje w tym zakresie pozostaną bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, to jest umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W skardze z dnia 4 lipca 2011 r. D. A. wniosła o: 1/ zobowiązanie Spółki A. do złożenia w Sądzie wiarygodnego dokumentu urzędowego z którego w sposób bezsporny wynika, że w na podstawie aktu notarialnego A Nr [...] z dnia [...] r. na Spółkę A. , C. Sp. z o.o. przeniosła odrębne prawo własności budynku biurowego wybudowanego przez skarżącą, 2/ wystąpienie przez Sąd z urzędu do Ministra Infrastruktury o udostępnienie kompletnej dokumentacji na podstawie której Spółka C. uzyskała zezwolenia na nabycie wieczystego użytkowania nieruchomości oraz odrębnego prawa własności, gdzie zezwolenia te zostały wydane przez Ministra Skarbu Państwa dla Spółki C., zezwolenia Nr [...] z dnia [...] r. oraz wystąpienie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie udostępnienia kompletnej dokumentacji dotyczącej wydania na rzecz : Spółki C. zezwolenia na nabycie wieczystego użytkowania nieruchomości w Ł. przy ul. W. 6/8 - decyzji Nr [...] znak [...] z dnia [...] r., Spółki A. zezwolenia na nabycie wieczystego użytkowania nieruchomości w Ł. przy ul. W. 6/8 - decyzji Nr [...] znak [...] z dnia [...] r., na okoliczność przeprowadzenia dowodu z urzędu, iż obie te Spółki posiadają bezwzględnie nieważne zezwolenia na nabycie nieruchomości w Polsce z uwagi na fakt zatajenia przed tymi organami istnienia na tej nieruchomości budynku wybudowanego przez skarżącą i posługiwania się przed tymi organami w sposób świadomy fałszywymi dowodami tj. dokumentami prywatnymi wskazującymi, że skarżąca ustawiła na dzierżawionej działce gruntu ruchome kontenery, w sytuacji gdy obie te Spółki posiadały wyłącznie zezwolenie na nabycie odrębnego prawa własności tylko tych budynków i urządzeń, które były ujawnione w księdze wieczystej, w sytuacji nieujawnienia w księdze wieczystej Kw [...] budynku skarżącej, a wręcz faktu zatajania jego istnienia, które to postępowanie według skarżącej winno być prowadzone z urzędu przez sądy administracyjne, gdzie analiza tych dokumentów ma fundamentalne znaczenie nie tylko do tej sprawy ale również innych spraw, które zapewne zostaną wniesione do sądu administracyjnego z uwagi na nierespektowanie przez organy administracyjne prawa gdzie w grę wchodzi interes kapitału zagranicznego. Ponadto skarżąca wniosła o : - nierozpoznawanie przedmiotowej skargi do momentu zakończenia wszystkich postępowań prokuratorskich jak i przed sądami karnymi przeciwko zarówno osobom fizycznym jak i osobom zatrudnionym w aparacie państwowym, którzy niezgodnymi z prawem decyzjami umożliwili Spółce A. rozbiórkę budynku , - nierozpoznanie przedmiotowej zaskarżonej sprawy do momentu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie wydanej przez Wojewodę [...] decyzji Nr [...] z dnia [...]. syg. akt. [...] stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...]. znak [...] udzielającej A. Sp. z o.o Ł., ul. P. 138/140 pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego zlokalizowanego w Ł. przy ul. W. 6/8 na działce nr ewid. [...], obręb G - 2, która wbrew twierdzeniom Wojewody [...], nie jest prawomocna wobec jej niedoręczenia skarżącej, która w okolicznościach zaskarżonej sprawy jest jedynym podmiotem uprawnionym do rozebrania budynku, który to budynek rozebrała Spółka A. nie będąc jego właścicielem, gdyż skarżąca złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w oparciu o poświadczoną za zgodność z oryginałem w dniu 7.01.2011 r. decyzją, - nierozpoznawanie sprawy do momentu ostatecznego rozstrzygnięcia przez Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych Krajowej Rady Sądownictwa wniosku skarżącej o pociągniecie do odpowiedzialności dyscyplinarnej wszystkich sędziów, którzy dokonali nieuprawnionych wpisów jako wieczystych użytkowników nieruchomości przy ul. W. 6/8, najpierw C. Sp. z o.o., a następnie Spółkę A. jak i sędziów którzy wydawali orzeczenia w sprawach ściśle związanych ze wpisami do księgi wieczystej KW [...] . D. A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewodzie [...], bądź też rozstrzygnięcie, co do istoty sprawy. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie posiada w przedmiotowej sprawie interesu prawnego, naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a także art. 22 ust. 2 i art. 23 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niedokonanie odmowy wpisów do ewidencji gruntów i budynków na rzecz Spółek: najpierw C. Spółka z o.o, a następnie Spółki A., naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, co do okoliczności rozebrania przez spółkę budynku skarżącej, art. 10 § 1 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie, naruszenie art. 28 ustawy Prawo budowlanego poprzez uznanie Spółki A. jako podmiotu uprawnionego do rozbiórki budynku biurowego oraz naruszenie art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisów rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wyznaczone w dniach: 6 marca 2012 r., 18 kwietnia 2012 r., 19 września 2012 r. oraz 24 października 2012 r. rozprawy sądowe nie odbyły się, bowiem skarżąca wnosiła o ich odroczenie z uwagi na chorobę, którą potwierdzała zaświadczeniami lekarskimi. W dniu 4 grudnia 2012 r. do Sądu wpłynął kolejny wniosek skarżącej o odroczenie rozprawy z uwagi na jej chorobę oraz wniosek o zawieszenie postępowania do momentu prawomocnego orzeczenia w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej KW [...] z rzeczywistym stanem prawnym. Do wniosku załączone zostało zaświadczenie lekarskie o niezdolności skarżącej do pracy w okresie od 10.11.2012 r. do 30.11.2012 r. oraz zaświadczenie lekarza sądowego o istnieniu przeszkód do stawienia się przez skarżącą na rozprawach przed Sądem Rejonowym dla Ł. – Ś. w dniach 22 i 29 listopada 2012 r. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. Sąd oddalił ww. wnioski skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z uchybieniami, które powodowałyby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o umorzeniu, na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowania wszczętego wnioskiem D. A. z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków odnośnie budynku nr [...] na działce przy ul. W. 6/8 w Ł.. Powodem takiego rozstrzygnięcia był fakt, iż w dniu 5 listopada 2010 r. nastąpiło usunięcie z bazy ewidencji gruntów i budynków budynku biurowego nr [...] o pow. 62m² z uwagi na efekty przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, z którego wynikało, że przedmiotowego budynku na działce przy ul. W. 6/8 w Ł. nie ma. Należy zaznaczyć, iż okoliczność nieistnienia w dniu składania wniosku o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków budynku nr [...] na działce przy ul. W. 6/8 w Ł.nie była przez D. A. kwestionowana. Skarżąca podniosła w odwołaniu, iż została bezprawnie pozbawiona własności przedmiotowego budynku, który został w sposób sprzeczny z prawem przewłaszczony i rozebrany przez Spółkę A.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał również, iż D. A. nie może być uznana za stronę postępowania w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów i budynków co do działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie G-2, położonej w Ł. przy ul. W. 6/8, gdyż nie jest właścicielem tej nieruchomości, ani też innym podmiotem, wymienionym w § 10 i 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), któremu przysługiwałoby uprawnienie do zgłoszenia takich zmian. Z dokumentów zgromadzonych przez organ wynika bowiem, iż w dniu 28 lutego 1994 r. została zawarta umowa dzierżawy części (100 m2) nieruchomości położonej przy ul. W. 6/8 pomiędzy wieczystym użytkownikiem Zakładami D. a Usługowym Biurem E. reprezentowanym przez D. A., a aneksem nr 4 z dnia 28 lutego 1994 r. zwiększono teren będący przedmiotem umowy dzierżawy do 151 m2. Dzierżawca, na podstawie decyzji Urzędu Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę, na dzierżawionej części nieruchomości wybudował budynek biurowy o powierzchni 62 m2. Sąd Rejonowy dla Ł. – Ś. w Ł. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] m.in. nakazał skarżącej - właścicielce Biura E. wydać na rzecz "A." spółki z o.o. działkę gruntu o powierzchni 151 m2 położoną w obrębie nieruchomości znajdującej się przy ul. W. 6/8 - stanowiącą przedmiot umowy dzierżawy zawartej w dniu 28 lutego 1994 r. oraz usunięcie z tej działki stanowiącej jej własność ruchomości w postaci kontenerów i furtki wejściowej oraz oddalił powództwo D. A. o ustalenie istnienia stosunku dzierżawy. Skarżąca aktualnie nie jest już zatem dzierżawcą części nieruchomości o powierzchni 151 m2 położonej przy ul. W. 6/8. Jak wynika natomiast z pism skarżącej, podjęła ona działania zmierzające do unieważnienia wpisów dokonanych w księdze wieczystej KW [...], prowadzonej dla nieruchomości przy ul. W. 6/8 w Ł. oraz unieważnienia decyzji udzielającej zezwolenia na rozbiórkę budynku biurowego nr [...]. Zdaniem skarżącej, wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] r. nie może korzystać z powagi rzeczy osądzonej, gdyż jego sentencja pozostaje w rażącej sprzeczności ze stanem faktycznym, jaki miał miejsce na dzierżawionej działce gruntu. W ocenie Sądu, mając na uwadze niesporne okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, iż budynek nr [...] na działce przy ul. W. 6/8 w Ł. został rozebrany przed dniem 14 grudnia 2010 r. (tj. przed datą złożenia wniosku o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków) oraz że skarżąca nie należy do kręgu osób uprawnionych do zgłoszenia zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, co do działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie G-2, położonej w Ł. przy ul. W. 6/8, zaskarżone rozstrzygnięcie organu w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem D. A. z dnia 14 grudnia 2010 r. należy uznać za prawidłowe. Należy bowiem wskazać, iż ewidencja gruntów i budynków jest jedynie zbiorem informacji będących odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości i pełni jedynie funkcje informacyjno - techniczne. Nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów i budynków ani nie nadaje tych praw. Poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością lub budynkiem. Kwestię prowadzenia ewidencji regulują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. 2005, nr 240, poz. 2027 ze zm.), w szczególności art. 20 ust. 1 i art. 22 oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454). W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie podkreśla się, że zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków, dotyczące uprawnień do gruntu czy budynku mają charakter informacji pochodnych w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 ustęp 1 w/w rozporządzenia oraz że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmian w ewidencji gruntów źródeł tych nie można w sposób dowolny interpretować (zob. wyroki NSA z dnia 10 lutego 2003 r., II SA 1907/01, LEX nr 156364 oraz z dnia 19 marca 2003, II SA 1018/02, LEX nr 156374). Zgodnie z tym przepisem prawa osób do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie: - wpisów dokonanych w księgach wieczystych, - prawomocnych orzeczeń sądowych, - umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, - ostatecznych decyzji administracyjnych, - dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, - umów dzierżawy. Prawo własności do określonej nieruchomości na przestrzeni lat podlega wielu zmianom, np. przez dziedziczenie, darowiznę, kupno-sprzedaż, zasiedzenie, uwłaszczenie. Organ właściwy w sprawach ewidencji gruntów, jedynie rejestruje stany podmiotowe i przedmiotowe zmieniające się w czasie w oparciu o stosowne, kolejno powstające dokumenty prawne. Jego zadaniem jest odzwierciedlenie w rejestrze aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2010 r., IV SA/Wa 1463/09, LEX nr 606894). Rejestr ewidencji gruntów i budynków nie służy ewidencjonowaniu wszystkich dokumentów historycznych związanych ze stanem własności nieruchomości. Nie można zatem dokonywać zmian w archiwalnych zbiorach dokumentów gromadzonych przez organy ewidencyjne, zwłaszcza w sytuacji, gdy bezsporne jest, że budynek, którego dotyczy wniosek nie istnieje w terenie i nie jest opisany w bazie ewidencji gruntów i budynków. Fakt, iż skarżąca kwestionuje zgodność z prawem działań organów i podmiotów, które doprowadziły do rozbiórki budynku biurowego nr [...] na działce przy ul. W. 6/8 w Ł., nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Organ ewidencyjny, jak również sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do dokonywania w niniejszym postępowaniu kontroli prawidłowości rozstrzygnięć związanych z udzieleniem Spółce A. zgody na rozbiórkę przedmiotowego budynku. Skoro budynek biurowy nr [...] nie istnieje w terenie, to nie ma podstaw prawnych do wprowadzania w ewidencji gruntów i budynków zmiany archiwalnych danych odnoszących się do tego budynku. Rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków co do nieistniejącego budynku, uznać zatem należy za prawidłowe. Rację ma również organ, iż skarżąca nie zalicza się do kręgu podmiotów, którym przysługuje prawo do zgłoszenia wniosku o wprowadzenie zmiany w operacie gruntów i budynków odnośnie działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie G-2, położonej w Ł. przy ul. W. 6/8. W dacie złożenia wniosku skarżąca nie legitymowała się bowiem tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w ewidencji wykazuje się właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Podobnie stanowi przepis § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którym ewidencja obejmuje dane dotyczące właścicieli nieruchomości. Z kolei przepis § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowi, iż w przypadku braku danych dotyczących właścicieli, w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają. Natomiast w myśl § 11 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w ewidencji wykazuje się także: 1/ dane dotyczące: a) użytkowników wieczystych gruntów, b) jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd lub trwały zarząd nieruchomościami, państwowych osób prawnych, którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie prawa własności lub innych praw rzeczowych, organów administracji publicznej, które gospodarują nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa oraz gminnych, powiatowych i wojewódzkich zasobów nieruchomości, użytkowników gruntów państwowych i samorządowych, 2/ dane dotyczące osób i jednostek organizacyjnych, które władają gruntami na podstawie umów dzierżawy, zwanych dalej "dzierżawcami", zgłoszonych do ewidencji stosownie do art. 28 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Oznacza to, że w przypadku istnienia danych dotyczących właściciela nieruchomości, brak jest podstaw prawnych do wykazania w ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących władającego. Natomiast dane dotyczące dzierżawcy ujawnia się tylko w sytuacji, gdy przedmiotem dzierżawy zawartej, na co najmniej 10 lat są grunty rolne, a dzierżawa jest zawierana w celu uzyskania prawa do emerytury lub renty rolniczej - art. 28 ust. 4 pkt 3 (po nowelizacji art. 28 ust. 4 pkt 1) ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Ponadto, zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w ww. § 10 i 11 rozporządzenia. Z powyższego przepisu wynika zatem, iż z wnioskiem o wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów i budynków może wystąpić właściciel bądź inne osoby, podmioty wymienione w § 10 i 11 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków - im, bowiem przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca nie zalicza się tymczasem do kręgu wskazanych wyżej podmiotów, w stosunku do działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie G-2, położonej w Ł. przy ul. W. 6/8. Wobec powyższego, organ zasadnie umorzył postępowanie z wniosku D. A. z dnia 14 grudnia 2010 r., uznając, iż nie jest ona osobą uprawnioną do aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, odnośnie nieruchomości przy ul. W. 6/8. Fakt, iż skarżąca nie zgadza się z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. z dnia [...] r. sygn. akt [...], nakazującym jej jako właścicielce Biura E. wydać na rzecz "A." Spółki z o.o. działkę gruntu o powierzchni 151m2 położoną w obrębie nieruchomości znajdującej się przy ul. W. 6/8 - stanowiącą przedmiot umowy dzierżawy zawartej w dniu 28 lutego 1994 r. oraz usunięcie z tej działki stanowiące jej własność ruchomości w postaci kontenerów i furtki wejściowej oraz oddalającego powództwo D. A. o ustalenie istnienia stosunku dzierżawy, nie oznacza, że wyrok ten przestaje w obrocie prawnym funkcjonować. Organ administracji, wbrew stanowisku skarżącej, jest związany orzeczeniem Sądu Rejonowego, gdyż kwestionowanie ustania stosunku dzierżawy przez strony tej umowy winno mieć miejsce wyłącznie przed sądem powszechnym, a nie przed organem administracji, dokonującym wpisu do ewidencji gruntów i budynków. Postępowania zainicjowane przez skarżącą, a dotyczące – jak wynika ze skargi i pism sądowych – zakwestionowania zgodności z prawem decyzji, umożliwiających rozbiórkę budynku biurowego nr [...] położonego w obrębie nieruchomości znajdującej się przy ul. W. 6/8, pociągnięcia do odpowiedzialności wszystkich sędziów sądów powszechnych, którzy dokonali nieuprawnionych wpisów do księgi wieczystej KW [...], uzgodnienia treści księgi wieczystej KW [...] z rzeczywistym stanem prawnym, pozostają zdaniem Sądu bez wpływu na ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r., gdyż kontrola sądowoadministracyjna decyzji dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania przez organ. Ponadto, nawet ewentualne zakończenie powyższych postępowań, w sposób korzystny dla skarżącej, nie zmieni faktu, że obecnie budynek biurowy nr [...] na działce przy ul. W. 6/8 w Ł. nie istnieje. Z powyższych względów, Sąd oddalił wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia opisanych wyżej postępowań, uznając, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest uzależnione od ich wyniku, a zatem nie zachodzi fakultatywna przesłanka z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych też powodów, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o wystąpienie do odpowiednich podmiotów i organów oraz załączenie do akt sprawy dokumentów, opisanych, w pkt 1 i 2 na str. 2 skargi, uznając, że nie mają one wpływu na treść rozstrzygnięcia. Powołane przez skarżącą dokumenty, potwierdzać miały w jej ocenie, bezprawność nabycia wieczystego użytkowania nieruchomości przy ul. W. 6/8 w Ł. przez Spółki: C. i A., czego jednak sąd administracyjny, w ramach przyznanych mu kompetencji, kontrolować nie może. Ponadto, zgodnie z art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić wyłącznie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Powyższe oznacza, iż podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest w zasadzie cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy, zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Sąd oddalił również kolejny, złożony w dniu 4 grudnia 2012 r. wniosek skarżącej o odroczenie terminu rozprawy. Stosownie bowiem do art. 109 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba, że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Co do zasady, nieobecność strony lub jej pełnomocnika wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, obliguje sąd do odroczenia rozprawy, bez względu na prawidłowość zawiadomienia. Przez nadzwyczajne wydarzenie należy rozumieć niedające się przewidzieć zdarzenia sił przyrody lub inne nagłe zdarzenia, które uniemożliwiają stawiennictwo na rozprawie np. powódź, zamieć śnieżna, katastrofa kolejowa, śmierć osoby bliskiej. Inną znaną sądowi przeszkodę, której nie można przezwyciężyć, jest ta, o której sąd został powiadomiony przez stronę. Ocena tych okoliczności należy jednak wyłącznie do sądu (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 239-241). Uzasadniając wniosek o odroczenie rozprawy skarżąca powołała się na chorobę poświadczoną przez uprawnionego lekarza sądowego. Do wniosku tego skarżąca załączyła zaświadczenie lekarskie. Wykazana zaświadczeniem lekarskim choroba strony, uniemożliwiająca stawienie się w sądzie stanowi co do zasady przeszkodę w rozumieniu omawianego przepisu, pociągającą za sobą konieczność odroczenia rozprawy. Niemniej jednak pamiętać należy, że choroba musi być przeszkodą "której nie można przezwyciężyć". Dopiero przy spełnieniu obu tych warunków stanowi ona podstawę odroczenia rozprawy (tak też wyrok NSA z dnia 11 marca 2009 r., II GSK 782/08, Lex nr 570322). Z przedłożonego przez skarżącą zaświadczenia lekarskiego wynika jednakże, że w rubryce "wskazania lekarskie" wpisano cyfrę "2", oznaczającą, iż "chory może chodzić", zaś sama niezdolność do pracy udokumentowana tym zaświadczeniem trwała od 10 do 30 listopada 2012 r. Nie można w tej sytuacji przyjąć, aby choroba skarżącej, której to zaświadczenie dotyczy, była przeszkodą, "której nie można przezwyciężyć", skoro skarżąca zgodnie ze wskazaniami lekarza "może chodzić", a jednocześnie stwierdzona tym zaświadczeniem niezdolność do pracy miała trwać jedynie do dnia 30 listopada 2012 r., wobec czego nie potwierdza ono faktu, że niezdolność ta istniała jeszcze w dniu 4 grudnia 2012 r., a więc w dniu wyznaczonej rozprawy. Skarżąca nie przedstawiła przy tym jakichkolwiek innych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, iż w tym konkretnym przypadku jej choroba (ewentualnie inne okoliczności) winna być traktowana jako przeszkoda, uniemożliwiająca stawienie się zgodnie z zawiadomieniem Sądu, której nie da się przezwyciężyć. Ponadto, wniosek skarżącej z dnia 4 grudnia 2012 r. był kolejnym wnioskiem o odroczenie terminu rozprawy, składnym w sytuacji, gdy strona z uwagi na przedkładane uprzednio liczne zwolnienia i wnioski o odroczenie terminów rozpraw była informowana przez Sąd o możliwości ustanowienia pełnomocnika. Z uprawnienia tego skarżąca nie skorzystała. Należy też podkreślić, że udział w rozprawie nie jest ani obowiązkowy, ani nie jest jedyną formą zapewnienia stronie możliwości obrony jej interesów. Żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, normującej postępowanie sądowoadministracyjne, nie daje podstaw do postawienia znaku równości między nieuwzględnieniem wniosku strony o odroczenie rozprawy a pozbawieniem jej możności obrony przysługujących jej praw. Skoro bowiem obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i zależy od woli i możliwości uczestników postępowania, to podstawy do odroczenia rozprawy nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odroczenie rozprawy w świetle tego przepisu jest sytuacją wyjątkową i nadzwyczajną, a ocena tego, czy zachodzą uzasadnione podstawy do odroczenia rozprawy, należy każdorazowo do sądu. Jeżeli więc odmowa uwzględnienia takiego wniosku jest uzasadniona, to mimo że rozprawa została przeprowadzona bez udziału strony, postępowanie jest ważne. Wobec braku nakazu uczestniczenia w rozprawie sądowej, czynny udział strony w postępowaniu zapewnia - wobec niemożności stawienia się na zawiadomienie Sądu - pismo procesowe ze stanowiskiem w sprawie, co zresztą w dniu rozprawy skarżąca uczyniła. Nie bez znaczenia ma też i ta okoliczność, iż sądy administracyjne orzekają na podstawie akt administracyjnych. Niezasadne są również pozostałe zarzuty podniesione w skardze zarówno dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom skargi, w sprawie został prawidłowo zebrany materiał dowodowy i ustalony stan faktyczny, a wręcz można określić, że stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, natomiast skarżąca kwestionuje ocenę prawną tego stanu faktycznego. Decyzje wydane w sprawie spełniają również wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a., czyli zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym przytaczają zastosowane przepisy i szczegółowo wyjaśniają podstawę prawną rozstrzygnięcia. Rozpoznając niniejszą skargę Sąd nie dostrzegł zatem naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa, skarga na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega oddaleniu, co orzeczono w sentencji. e.o.