III SA/Łd 839/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Spółki Jawnej z siedzibą w R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi "A" Spółki Jawnej z siedzibą w R. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. , nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. k.p. W dniu 26 lipca 2013 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarga "A" Spółki Jawnej z siedzibą w R. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności kary do czasu rozpatrzenia sprawy przez sąd. Zarządzeniem Sędziego z dnia 12 sierpnia 2013 r. strona skarżąca została wezwana do sprecyzowana, czy powyższy wniosek jest wnioskiem wniesionym w trybie art. 61 p.p.s.a. W odpowiedzi skarżąca spółka wyjaśniła, że wniosek ten jest wnioskiem złożonym na podstawie art. 61 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z wymienionego przepisu wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: 1) wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei powyższe przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, że przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu administracyjnego podkreśla się, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być w sposób właściwy umotywowany, tak aby sąd go rozpatrujący nie musiał z urzędu dokonywać własnych ustaleń, założeń, czy też domniemań. Ciężar uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na potrzebę przyznania tymczasowej ochrony przed sądem administracyjnym spoczywa przy tym na podmiocie o to wnioskującym. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła, dlaczego w jej ocenie w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia także wymaga, iż ochrona tymczasowa, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., odnosi się do aktów lub czynności, które generalnie nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy zatem takiej sytuacji rodzajowej, w ramach której zaskarżony do sądu administracyjnego akt wywołuje lub może wywoływać skutki materialnoprawne. Co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, np. postanowienie o zawieszeniu postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 805/04, niepubl.). Procedurą wstrzymania może być więc objęty akt, który kwalifikuje się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. W ocenie Sądu postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie posiada takich cech. Podkreślić też należy, że zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U 2012 r. poz. 1265), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2012 r. - decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Decyzja ostateczna w rozumieniu art. 93 ust. 2 ustawy, to także decyzja wydana w trybie art. 92a ust. 1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie wniesiono do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a nie na decyzję ostateczną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, a zatem art. 93 ust. 2 ustawy nie może mieć zastosowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. k.p.