III SA/Łd 855/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. D. z dnia 29 października 2012 r. o zwolnienie od kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego postanawia: odrzucić wniosek k.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1412/10, w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia [...] r., nr [...] i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Od powyższego wyroku Dyrektor [....] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 918/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a ponadto zasądził od S. D. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 855/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. D. Następnie S. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek z dnia 29 października 2012 r. o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż nie jest w stanie uiścić kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 380 zł, zasądzonych na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2012 r., z powodu swojej trudnej sytuacji materialnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 203 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t. j.), zwanej dalej p.p.s.a. stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego: 1) od organu - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; 2) od skarżącego - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W myśl zaś art. 204 p.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez: 1) organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; 2) skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Treść powołanych wyżej przepisów wprowadza w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zasadę finansowej odpowiedzialności za wynik postępowania (zasadę rezultatu). Przejawia się ona w nałożeniu na stronę "przegrywającą" sprawę, bez względu na to, czy jest nią skarżący, czy też organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, obowiązku zwrotu kosztów postępowania stronie przeciwnej. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 918/11 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1412/10 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a ponadto zasądził od S. D. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Podstawą orzeczenia o kosztach w wyroku NSA z dnia 23 maja 2012 r. wydanym w sprawie skarżącego był art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Natomiast prawo pomocy, zdefiniowane w art. 239 pkt 4 p.p.s.a. jako prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, stanowi uprawnienie strony do zwolnienia od kosztów sądowych (tj. opłat - wpisu i opłaty kancelaryjnej, oraz zwrotu wydatków - art. 211 p.p.s.a.) oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 244 p.p.s.a.), o które może ubiegać się strona nie posiadająca dostatecznych środków umożliwiających jej prowadzenie sprawy przed sądem administracyjnym (art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składany jest na urzędowym formularzu PPF. Prawo pomocy obejmuje jedynie zwolnienie w zakresie ww. kosztów sądowych. Natomiast koszty zasądzone przez NSA w pkt 2 wyroku z dnia 23 maja 2012 r. stanowią koszty postępowania kasacyjnego, należne organowi administracji w związku z wydaniem korzystnego dla niego wyroku. Oznacza to, iż w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego zasądzonych w punkcie 2 wyroku NSA z 23 maja 2012 r. prawo pomocy nie przysługuje. Skarżący jest zatem obowiązany do uiszczenia ich na podstawie powołanego wyżej art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż określone w pkt 1 – 5 tego przepisu, jej wniesienie jest niedopuszczalne. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, iż wniosek S. D. z dnia 29 października 2013 r. o zwolnienie od kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 380 zł, zasądzonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2012 r. jest niedopuszczalny. Należało zatem odrzucić go na podstawie art. 64 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. k.p.