III SA/Łd 861/12

Dnia 30 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2012 roku sprawy ze skargi G. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wypisu z rejestru gruntów oddala skargę. Starosta Powiatu P. postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 219 w zw. z art. 217 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst. jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz w zw. z art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), odmówił G. W. wydania wypisu z rejestru gruntów dla działki oznaczonej nr [...] w obrębie P. Gm. S., powiat p. Organ uzasadniając orzeczenie wyjaśnił, że G. W. w dniu [...] wniosła o udostępnienie danych osobowych i wydanie wypisu z rejestru gruntów działki oznaczonej nr [...] położonej w obrębie P. Gm. S. Starosta Powiatu P. postanowieniem z dnia [...] znak: [...] odmówił G. W. wydania w/w wypisu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. postanowieniem z dnia [...] uchylił postanowienie Starosty w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Starosta prowadząc ponownie postępowanie pismami z [...] i [...] wezwał G. W. o uzasadnienie potrzeby posiadania danych osobowych dotyczących właściciela działki nr [...] oraz wykazania interesu prawnego poprzez dostarczenie dokumentu ( wezwania innego organu), z którego wynikać będzie, że wnioskodawczyni została zobowiązana do dostarczenia wypisu z rejestru gruntów dla w/w działki. W odpowiedzi G. W. wykazała jedynie interes faktyczny, gdyż wyjaśniła, iż wypis jest niezbędny dla potrzeb zakładu energetycznego w celu " udowodnienia elektrowni, że oni się mylą", zarzucając kłamstwo wnioskodawczyni. Chcąc wyjaśnić sprawę Starosta pismami z dnia [...] wystąpił do PGE Dystrybucja S.A. Oddział [...] oraz burmistrza Miasta S. o udzielenie wyjaśnień i informacji czy toczy się jakiekolwiek postępowanie w Zakładzie Energetycznym oraz o numerację porządkową nieruchomości w obrębie ewidencyjnym P. Gm. S. Z uzyskanych odpowiedzi wynika, ze działka nr [...] posiada nr porządkowy ul. P. 171, a zakład energetyczny nie zobowiązał nikogo do przedstawienia wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...] położonej w obrębie P. Gm. S. W dniu [...] G. W. złożyła oświadczenie, w którym wniosła o dopuszczenie dowodu poprzez złożenie mapy z dnia [...] sporządzonej w sprawie sądowej o zasiedzenie Z. T. sygn. akt I Ns 400/07 z dnia 14 listopada 2007 r., dołączenie zgłoszenie zeznania podatkowego w urzędzie skarbowym nabycia majątku przez zasiedzenie przez Z. T., umowy kupna – sprzedaży zawartej między Z. T. i R. T. a K. i W. G. z roku 1979, dokumentu zakupu domu wraz z częścią działki [...] przez Z. T. od synów pani G., dowodu oznaczenia działki [...] nadanym numerem porządkowym oraz protokołów z dnia [...] i z dnia [...] sporządzonych przez pracowników zakładu energetycznego. Dokumentów tych G. W. nie załączyła. Starosta także nie jest w ich posiadaniu, a dokumenty dotyczą innych osób fizycznych. Organ administracji wyjaśnił, ze zgodnie z art. 24 ust. 2 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne i starosta udostępnia te informacje w postaci m.in. wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu. Natomiast zgodnie art. 24 ust. 5 tej ustawy, starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe właścicieli i władających gruntami oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające dane osobowe, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 3) innych podmiotów, które mają interes prawny w tym zakresie. Z przepisów art. 217 i 218 k.p.a. oraz art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że osoba fizyczna nie będąca właścicielem nieruchomości wpisanej do ewidencji gruntów, może uzyskać wypis jedynie w przypadku, gdy wykaże interes prawny. Dla wykazania interesu prawnego należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązującego organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Interes prawny zachodzi wówczas, gdy strona może lub powinna, na podstawie obowiązującego prawa, uzyskać konkretną korzyść albo może być obarczona obowiązkiem określonego zachowania. To zaś oznacza, że o tym, czy strona ma interes prawny, a nie tylko faktyczny – decyduje okoliczność, czy jej żądanie znajduje podstawę w materialnym przepisie prawa publicznego. Interes prawny powinien mieć zatem charakter bezpośredni, konkretny i indywidualny, a więc jest uwarunkowany istnieniem normy prawnej, nakładającej na dany podmiot obowiązki lub określającej uprawnienia. Z uwagi na to, że aktualnie w ewidencji gruntów właścicielem przedmiotowej działki nie jest G. W., a w toku toczącego się postępowania administracyjnego G. W. nie wykazała interesu prawnego, a jedynie faktyczny, to organ administracji nie jest uprawniony do wydania wypisu z rejestru gruntów oraz danych osobowych działki, której wnioskodawczyni nie jest właścicielem. Organ I instancji wyjaśnił ponadto, że nie dopuścił dokumentów, o które wniosła G. W. w oświadczeniu z dnia [...] uznając, że powyższe dokumenty nie mają żadnego znaczenia dla sprawy. Starosta nie dysponuje tymi dokumentami, dotyczą one innych osób i nie mają żadnego wpływu na interes prawny wnioskodawczyni. G. W. wniosła zażalenie na postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zażalenia stwierdziła, że podczas przeglądania akt sprawy zapoznała się z treścią wydanego postanowienia sygn. akt I Ns 400/07 z dnia 14 listopada 2007 r., które stanowi, że Z. T. nabył przez zasiedzenie nieruchomość – działkę o nr Ew. [...] i [...] ale bez zabudowań. Dowodem tego, że Z. T. nie jest właścicielem budynków jest całkowite pozbawienie prądu do tej nieruchomości. Odwołująca się wyjaśniła, iż w toku całego postępowania uzasadniała, że wypis z rejestru gruntów jest jej potrzebny " tylko i wyłącznie do przedłożenia zakładowi energetycznemu aby udowodnić im, że nie jestem oszustką". Wskazała ponadto, iż nie jest właścicielką działki [...], ale jest właścicielką linii napowietrznej, do której bez jej wiedzy i zgody przyłączyli się czy Z. T., czy S. K. właściciel posesji [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając wydane orzeczenie wyjaśnił, że organ administracji publicznej I instancji po zapoznaniu się z wnioskiem strony o wydanie wypisu z rejestru gruntów na działkę nr [...] wystąpił do PGE Dystrybucja S.A. Oddział [...], czy toczy się postępowanie w sprawie warunków przyłącza energetycznego do nieruchomości o nr [...] w obrębie P. i czy zobowiązano kogoś do dostarczenia danych dotyczących właściciela tej nieruchomości. Strona bowiem żądając wydania wypisu wskazała, że jest jej potrzebny do prowadzenia sprawy z zakładem energetycznym w związku z przyłączem energetycznym do budynku na działce [...]. PGE Rejon Energetyczny P. w odpowiedzi na pismo poinformował, że prowadzone są prace projektowe dotyczące przebudowy linii niskiego napięcia dotyczące m.in. tej nieruchomości, jednak firma prowadząca prace uzyskała w 2011 r. wszystkie wypisy z rejestru gruntów. Dlatego też nie zobowiązywano nikogo do przedstawienia wypisu z rejestru właścicieli nieruchomości dla działki [...]. W ocenie organu odwoławczego starosta słusznie wskazał, że zawarte w operacie ewidencyjnym dane przedmiotowe dotyczące gruntów, budynków i lokali są jawne i każdy, z zastrzeżeniem ust. 5 art. ustawy, może żądać ich udostępnienia. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie: 1) Właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) Organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 3) Innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. Skarżąca nie jest ani właścicielką, ani władającą działki [...], a zatem uzyskanie wnioskowanego wypisu jest uzależnione od wykazania przez nią interesu prawnego w tym zakresie. Skarżąca, mimo wezwań skierowanych do niej przez organ I instancji, nie wykazała posiadania interesu prawnego do uzyskania danych osobowych w zakresie działki [...]. Nie wskazała przepisu prawa materialnego, który zobowiązywałby organ do wydania żądanych informacji, podnosząc, że żądany wypis jest jej niezbędny w celu przeprowadzenia sprawy w zakładzie energetycznym w związku z przyłączem energetycznym do budynku na działce [...]. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Skarżąca nie wykazała interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny w tym zakresie. G. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie organu odwoławczego, żądając jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że dopiero teraz z różnych pism urzędowych okazało się, iż ani Z. T., ani jego zięć nie byli właścicielami posesji P. [...] i działki [...] w 1994 roku. Z. T. sprzedał część nie swojej działki [...] wraz z budynkiem mieszkalnym w 1979 r. K. i W. G. Skarżąca podnosi, że udowadniała cały czas i podkreślała swój interes prawny o charakterze bezpośrednim, konkretnym i indywidualnym. Zakład energetyczny w P. pogwałcił prawo własności. Bez jej wiedzy i zgody podłączył dzikiego lokatora, który nielegalnie w roku 1994 postawił dwa domy letniskowe nie będąc właścicielem działki nr Ew. [...], nr porządkowy posesji [...] w latach 1994-2007 i nadal nie jest właścicielem zabudowań na działce [...], tylko zasiedział ziemię. W dniu [...] Burmistrz S. wydał decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowę odcinka sieci energetycznej kablowej wraz z częściowym demontażem istniejącej linii energetycznej, akurat jest to linia energetyczna skarżącej. Strona skarżąca podnosi, iż nikt nie pyta czy wyrazi na to zgodę. Niewydanie oryginalnego wypisu z rejestru gruntów dla działki [...] posesji [...] zaważyło wstrzymanie przebudowy linii wysokiego napięcia do chwili, gdy sprawy oszukiwania skarżącej nie ujrzą światła dziennego, a osoby odpowiedzialne za poświadczenie nieprawdy w dokumentach poniosą konsekwencje. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst. jedn. Dz.U. 2012.270 – dalej: p.p.s.a ), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie je poprzedzająca nie naruszają przepisów w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego prawidłowo przyjął, że skoro skarżąca nie jest właścicielem działki oznaczonej nr [...] położonej w obrębie P. Gmina S. oraz nie włada tą działką, to tylko w razie wykazania interesu prawnego może otrzymać wypis z rejestru gruntów i budynków, zawierający dane osobowe właściciela przedmiotowej nieruchomości. Powyższe zasady udostępniana danych ewidencji gruntów i budynków określone zostały w art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Organ administracji publicznej I instancji kierując wezwania do strony podejmował próby ustalenia, czy ma ona interes prawny w otrzymaniu danych dotyczących właściciela działki nr [...]. Skarżąca po otrzymania wezwania interes ten umotywowała koniecznością udowodnienia, że przedstawiciele zakładu energetycznego mylą się zarzucając jej kłamstwa. W uzasadnieniu zażalenia od postanowienia organu I instancji podniosła, iż jest właścicielką linii napowietrznej, do której bez jej wiedzy i zgody przyłączyli się Z. T. lub S. K.. Z akt sprawy wynika, że strona nie była wzywana przez zakład energetyczny do składania jakiegokolwiek wypisu z ewidencji gruntów i budynków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wyjaśniła, że zakład energetyczny pogwałcił jej prawo własności podłączając bez jej wiedzy i zgody dzikiego lokatora, który nielegalnie w roku 1994 postawił dwa domy letniskowe nie będąc właścicielem działki. W ocenie Sądu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego dokonał prawidłowej wykładni art. 24 ust. 5 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, a następnie trafnie przyjął , że skarżąca nie wskazała przepisu prawa materialnego, który zobowiązywałby organ do wydania wypisu zawierającego dane osobowe właściciela nieruchomości. O istnieniu interesu prawnego nie decyduje bowiem wola czy subiektywne przekonanie wnioskodawcy. Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, indywidualny i konkretny. Zdaniem Sądu skarżąca takiego interesu nie wykazała. Źródła interesu prawnego nie można wywodzić z chęci wykazania zakładowi energetycznemu, iż jego pracownicy mylą się w ocenie kto rzeczywiście jest właścicielem nieruchomości, bądź z zamiaru udowodnienia bezprawnego przyłączenia się przez konkretne osoby do linii napowietrznej. Powyższe okoliczności zakład energetyczny może wyjaśnić samodzielnie, bez potrzeby angażowania skarżącej. Ponadto strona uznając, że zakład energetyczny naruszył jej własność jest uprawniona wystąpić przeciwko temu podmiotowi na drogę postępowania przed sądem powszechnym. Wszczęcie takiego postępowania nie wymaga dysponowania wypisem z ewidencji gruntów i budynków, zawierającym dane osobowe właścicieli działki nr [...]. Skoro strona nie wykazała interesu prawnego do otrzymania wypisu z ewidencji gruntów i budynków w w/w zakresie, to odmowa wydania takiego wypisu była uzasadniona. Organy obu instancji przyjęły, że właściwą formą do odmowy wydania wypisu z rejestru gruntów i budynków było postanowienie. Organ I instancji jako podstawę prawną orzeczenia wskazał art. 219 i art. 217 § 2 k.p.a. Przyjęta forma orzeczenia nie była prawidłowa. Właściwą formą orzeczenia byłoby wydanie decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 803/10 (v. System Informacji Prawnej Lex nr 754952) wyjaśnił, iż w literaturze wskazuje się, że jeżeli przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają formy rozstrzygnięcia tej sprawy, to w przypadkach takich jest możliwe przyjęcie domniemania o decyzyjnej formie jej załatwienia (por. A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". wyd. II, Zakamycze 2005, s. 611). Niewątpliwie organ I instancji., działający jako organ administracji publicznej, był upoważniony i zobowiązany, na mocy przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, do załatwienia sprawy wniosku o wydanie wypisu z rejestru gruntów i budynków. Sprawa ta miała też charakter sprawy administracyjnej. Negatywne zatem rozstrzygnięcie, poprzez odmowę skarżącemu wydania wypisu, niezależnie od przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, powinno przybrać formę decyzji. Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska jest również umożliwienie stronie weryfikacji działań organu pierwszej instancji, poprzez wnoszenie środków zaskarżenia w trybie instancyjnym jak i środków nakierowanych na zwalczanie bezczynności organu. Do odrzucenia poglądu o możliwości wydania w sprawie postanowienia prowadzi stwierdzenie, iż odmowa wydania wyrysu lub wypisu nie może być utożsamiana z odmową wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 219 K.p.a. Przy wydawaniu wypisu lub wyrysu nie dochodzi bowiem do wydania zaświadczenia, choć informacje w nich zawarte także stanowią odzwierciedlenie stanu widniejącego w prowadzonej przez organ ewidencji. Tym niemniej, zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, z żądaniem takim, z zastrzeżeniami zawartymi ust. 5 tego artykułu, może wystąpić każdy. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 848/09 (publ.: Lex nr 552333 i na str. orzeczenia.nsa.gov.pl) "Z danych zebranych w ewidencji gruntów istnieje możliwość wydawania zarówno wypisów i wyrysów jak i zaświadczeń w rozumieniu art. 217 § 1 k.p.a. O ile zaświadczenie dotyczy konkretnych danych figurujących w rejestrze gruntów, to wypis i wyrys z tego rejestru stanowi dokument charakteryzujący działkę niemalże kompleksowo, obejmując numer księgi wieczystej, jej obszar, granicę, numer ewidencyjny, położenie, rodzaj użytków, klasę gruntów i właściciela. Wyrys z mapy ewidencyjnej nie może być uznany za zaświadczenie". W wyroku tym Sąd stwierdził także, że "Gdyby ustawodawca (...) zrównał wydanie zaświadczenia z wydaniem wypisu z rejestru gruntów oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej wynikałoby to wprost z treści przepisu. Jak natomiast jednoznacznie wynika z art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, starosta wydaje wypis (a nie zaświadczenie) z operatu ewidencyjnego. Bliższa analiza powyższego uregulowania wskazuje nadto, iż inny jest krąg podmiotów legitymowanych do zgłoszenia żądania wydania wyrysu i wypisu (właściciele, osoby fizyczne i prawne w których władaniu znajduje się budynek, grunt lub lokal), podczas gdy z żądaniem wydania zaświadczenia może wystąpić osoba legitymowana na podstawie przepisów prawa lub mająca interes prawny w potwierdzeniu pewnych faktów". Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że uchybienie polegające na wydaniu postanowienia, zamiast decyzji administracyjnej nie miało wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia przepisów postępowania jedynie wówczas, gdy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe stanowisko, zarówno w zakresie prawidłowej formy orzeczenia jak i braku wpływu uchybienia w określeniu formy wydanego orzeczenia na wynik sprawy, zostało zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 654/11 ( v. orzeczenia. nsa.gov.pl). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w tym składzie, w pełni podziela stanowisko wyrażone w w/w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, iż organy w niniejszej sprawie powinny były wydać decyzje administracyjną, a nie postanowienie. Oceniając wagę tego uchybienia Sąd zobowiązany był wziąć pod uwagę jego wpływ na wynik sprawy, który ukształtowany został treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia przepisów postępowania jedynie wówczas, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec prawidłowego orzeczenia co do istoty sprawy i zamieszczenia w nim wszystkich elementów wymaganych od decyzji administracyjnej w art. 107 § i 3 k.p.a., Sąd uznał, że dostrzeżone uchybienie w tym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, wobec uznania, że wydając zaskarżone orzeczenie organ odwoławczy nie naruszył prawa w stopniu, który uzasadniałby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. b.a.