III SA/Łd 861/18

Dnia 4 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , , , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Poddębicach na uchwałę Rady Powiatu w Poddębicach z dnia 28 grudnia 2017 roku nr XXXI/244/17 w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg na terenie Powiatu Poddębickiego na koszt właściciela i ich przechowywania na wyznaczonych parkingach strzeżonych w 2018 roku stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Uchwałą z 28 grudnia 2017 roku nr XXXI/244/17 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg na terenie Powiatu Poddębickiego na koszt właściciela i ich przechowywanie na wyznaczonych parkingach strzeżonych w 2018 roku Rada Powiatu Poddębickiego na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1868) oraz art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.) oraz obwieszczenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017 r., poz. 772) ustaliła w § 1 wysokość opłat za czynności związane z usuwaniem pojazdów z dróg Powiatu Poddębickiego i przechowywaniem tych pojazdów na parkingu strzeżonym. Opłaty ustalono w zależności od rodzaju pojazdu i jego dopuszczalnej masy całkowitej w załączniku Nr 1 do uchwały i tak dla: roweru lub motoroweru – opłata za usunięcie ustalona została na 108 zł, za każdą rozpoczętą dobę przechowywania do 30 dni - 10 zł, za każdą rozpoczętą dobę przechowywania powyżej 30 dni – 4 zł; motocykla – odpowiednio 185 zł, 20 zł,7 zł pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t – 465 zł, 25 zł, 9 zł pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t – 590 zł, 35 zł, 11 zł pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t – 810 zł, 45 zł, 15 zł pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t – 1150 zł, 65 zł, 22 zł pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne – 1190 zł, 80 zł, 27 zł W § 2 ustalono wysokość kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi i odstąpienia od jego usunięcia zgodnie z załącznikiem Nr 2 do uchwały odpowiednio dla: roweru lub motoroweru – 50 zł, motocykla – 80zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t – 102 zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t – 130 zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t – 230 zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t – 330 zł i pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne – 450 zł. W § 3 wskazano, że wykonanie uchwały powierza się Zarządowi Powiatu w Poddębicach. W § 4 postanowiono o wejściu w życie uchwały po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego i obowiązywaniu w 2018 roku. Uchwała nie zawiera uzasadnienia. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Prokurator Rejonowy w Poddębicach. Zaskarżonej uchwale zarzucił, iż wydana została z istotnym naruszeniem art. 130a ust. 6 i 6a ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i przyjęcie stawek za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym niestanowiących rzeczywistych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze Powiatu Poddębickiego oraz ustalenie, iż koszt przechowywania usuniętego z drogi pojazdu na parkingu strzeżonym będzie naliczany w ustalonej stawce za każdą rozpoczętą dobę przechowywania w sytuacji, kiedy ustawodawca przewidział opłatę za każdą dobę (pełną) jego przechowania. Na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a" prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu wskazał, że podejmując uchwałę z 28 grudnia 2017 r. Rada Powiatu Poddębickiego nie uwzględniła znacznie niższych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów obowiązujących na terenie Powiatu Poddębickiego wynikających ze stawek wskazanych przez podmiot zewnętrzny, z którym zawarta została umowa o świadczenie usług. Z podpisanej 29 grudnia 2017 r. umowy pomiędzy Starostą Poddębickim a firmą Ax. J.G. z siedzibą w Zagórzycach wynika, iż za usunięcie roweru i motoroweru wykonujący usługę otrzyma 70 zł, motocykla - 150 zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony - 400 zł, powyżej 3,5 tony - 530 zł, powyżej 7,5 tony do 16 ton - 750 zł , powyżej 16 ton - 1100 zł, pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne - 1150 zł. Z treści zaskarżonej uchwały wynikają zaś wyższe od wskazanych stawki za usunięcie pojazdów z drogi nałożone i egzekwowane przez Powiat Poddębicki, co narusza dyspozycję art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Ponadto we wskazanej uchwale Rada Powiatu ustaliła stawki za przechowywanie pojazdów na parkingu strzeżonym za każdą rozpoczętą dobę parkowania, kiedy to ustawodawca przewidział możliwość ustalania takich opłat za każdą dobę przechowywania pojazdu, nie zaś za dobę rozpoczętą. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu w Poddębicach wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie w całości i o zasądzenie od skarżącego na swą rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Podkreśliła, że w zaskarżonej uchwale określono wysokość opłat na niższym poziomie niż to zostało przewidziane w obwieszczeniu z 25 lipca 2017 r. Organu powiatu zaznaczył dalej, że uchwalone opłaty są konsekwencją szczegółowej analizy przesłanek ustawowych oraz ich odniesienia do realiów powiatu. Przy podejmowaniu uchwały uwzględnione zostały wyłącznie przesłanki wskazane w delegacji ustawowej czyli między innymi koszty usuwania i przechowywania pojazdów. Rada Powiatu wskazała, że koszty ponoszone przez powiat na realizację usuwania i przechowywania pojazdów określone w umowie z podmiotem zewnętrznym stanowią dolne ograniczenie wysokości uchwalanych stawek, gdyż przyjęcie ich na poziomie niższym oznaczałoby konieczność dofinansowania z dodatkowych środków kosztów usunięcia każdego z pojazdów - niezależnie od występującego deficytu na realizacji zadania jako całości, a wynikającego z niemożliwości wyegzekwowania kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdów nieodebranych w terminie przez osoby uprawnione. Poza tym organ wskazał, że uwzględnił również konieczność sprawnej realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdów z dróg oraz przechowywaniem usuniętych pojazdów. W ocenie Rady Powiatu sprawność realizacji zadań będzie zatem polegała na nie tylko na szybkim usuwaniu pojazdów, lecz przede wszystkim na minimalizacji ogólnej liczby przypadków, w których istnieje konieczność usunięcia pojazdu z drogi, przy czym działanie to będzie zarówno skuteczne, jak i ekonomiczne. Organ zwrócił ponadto uwagę, że dodatkowo z aspektem ekonomiczności wiąże się ujęcie w kalkulacji opłat różnicy między ogólnymi kosztami realizacji zadania, a realnie uzyskanymi dochodami - zarówno z opłat, o których mowa w art. 130a ust. 5c, jak i zwrotu kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, bowiem określa zakres obowiązku ponoszenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Dotyczy zatem sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych, a przy tym adresatami tej uchwały są osoby określone generalnie, a nie imiennie. Uchwała ma charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. Z kolei z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP wynika, że akty prawa miejscowego są źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Natomiast zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ustawa określa też zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowią art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym i art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Stosownie do art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym do wyłącznej właściwości rady powiatu należy podejmowanie uchwał w sprawach wysokości podatków i opłat w granicach określonych ustawami. Z kolei art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym stanowi, że na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach, rada powiatu stanowi akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze powiatu. Uchwała sprzeczna z prawem jest nieważna - art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Zgodnie z art. 130a ust.6 ustawy Prawo o ruchu drogowym rada powiatu ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłaty za usunięcie pojazdu z drogi oraz opłaty za każdą dobę przechowywania pojazdu na parkingu oraz wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz wysokość kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu. Wysokość opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów nie może przekraczać maksymalnej wysokości stawek kwotowych opłat, ustalonych w art. 130a ust. 6a. Maksymalne stawki opłat ustalone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 130a ust. 6b). Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, z uwzględnieniem zasady waloryzacji, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych (art. 130a ust. 6c). Minister Rozwoju i Finansów ustalił wysokość maksymalnych stawek kwotowych opłat obowiązujących w 2018 r. w obwieszczeniu z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017 r. , poz. 772), wydanym na podstawie art. 130a ust. 6c Prawa o ruchu drogowym. Jak wynika z art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym przesłankami kształtującymi treść uchwały podejmowanej na jego podstawie są: 1) konieczności sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz 2) koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Sposób realizowania upoważnienia ustawowego zdeterminowany jest z kolei obowiązkiem wzięcia pod uwagę powyższych przesłanek, przy czym kategoryczne brzmienie art. 130 ust. 6 Prawa o ruchu drogowym wskazuje z jednej strony, że żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia ustawowego w nim zawartego, a z drugiej strony wpływ tych przesłanek na ostateczne rozstrzygnięcie wyznaczony jest obowiązkiem ich wzięcia pod uwagę. Uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść zostanie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz kosztami usuwania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wybór wysokości przyjętych stawek w granicach wyznaczonych treścią art. 130 ust. 6a-6d ustawy będzie wynikiem wzięcia "pod uwagę" wyłącznie powyższych przesłanek (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1919/16). Rację ma skarżący w sprawie prokurator, że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały nie uwzględniono drugiej z przesłanek, tj. kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. W przypadku drugiej przesłanki chodzi o koszty, które są odpowiednikiem cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobierane przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie powiatu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. III SA/Wr 686/17; wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 września 2017 r., sygn. III SA/Łd 690/17). Chodzi tu zatem nie o koszty, które powiat ponosi w związku z wykonywaniem zadań usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingach, ale o koszty, które są odpowiednikiem cen za usługi odholowania i parkowania pojazdów, świadczone przez firmy i inne podmioty na terenie danego powiatu. Dopiero po ustaleniu tego "parametru" rada powiatu powinna uwzględnić go przy podejmowaniu uchwały określającej wysokość stawek opłat, o których mowa w art. 130a ust. 5c Prawa o ruchu drogowym. Zgodzić należy się z twierdzeniami organu zawartymi w odpowiedzi na skargę, że podejmując uchwalę ma on obowiązek wziąć pod uwagę obie powyższe przesłanki materialnoprawne, co daje organowi pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały. Jednak ustalenie wysokości przedmiotowych opłat powinno być w znacznym stopniu zależne od rzeczywistych kosztów usług odholowania pojazdów i przechowywania ich na parkingach, świadczonych przez firmy z danego powiatu. A przede wszystkim, aby uwzględnić drugą z przesłanek wynikającą z art. 130 a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym rada powiatu musi uprzednio dysponować informacją na temat tego, jakie są koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu. Ustalenie stawek opłaty powinno zatem zostać poprzedzone szczegółową kalkulacją, z uwzględnieniem wysokości kosztów ponoszonych na rzecz podmiotów zewnętrznych aby ustrzec się od zarzutu, że wysokość stawek została ustalona arbitralnie z pominięciem ustawowych kryteriów - por. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 856/17 (LEX 2454492). Sąd podziela stanowisko prokuratora, że Rada Powiatu Poddębickiego podejmując uchwałę z 28 grudnia 2017 roku nr XXXI/244/17 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg na terenie Powiatu Poddębickiego na koszt właściciela i ich przechowywanie na wyznaczonych parkingach strzeżonych w 2018 roku naruszyła art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, albowiem przy podejmowaniu tej uchwały nie wzięła pod uwagę jakichkolwiek danych dotyczących kosztów usuwania i przechowywania pojazdów obowiązujących na obszarze powiatu poddębickiego. Zaskarżona uchwała nie zawiera uzasadnienia, także z protokołu Nr XXXI/17 z sesji Rady Powiatu w Poddębicach nie wynika, aby rada podejmując uchwałę dysponowała jakimikolwiek informacjami w zakresie kosztów czy cen usług dotyczących usuwania i przechowywania pojazdów na terenie powiatu, aby radni byli zapoznani z wysokością stawek za usługi odholowywania i przechowywania pojazdów, stosowanych przez podmioty zajmujące się usuwaniem i przechowywaniem pojazdów na terenie powiatu. Powyższe potwierdza, że rada nie dysponowała danymi dotyczącymi cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobieranych przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie powiatu, co oznacza, że racje ma skarżący prokurator, że okoliczności tej nie mogła uwzględnić podejmując zaskarżona uchwalę. W uzasadnieniu skargi prokurator wskazał, że z podpisanej 29 grudnia 2017 r. umowy pomiędzy Starostą Poddębickim a firmą Ax. J.G. z siedzibą w Z. wynika, iż za usunięcie roweru i motoroweru wykonujący usługę otrzyma 70 zł, motocykla - 150 zł, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony - 400 zł, powyżej 3,5 tony - 530 zł, powyżej 7,5 tony do 16 ton - 750 zł , powyżej 16 ton - 1100 zł, pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne - 1150 zł. Powołane ceny odbiegają od stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi, które Rada Powiatu Poddębickiego ustaliła w uchwale. Zatem należy zgodzić się ze skarżącym prokuratorem że podejmując uchwałę z 28 grudnia 2017 roku nr XXXI/244/17 Rada Powiatu Poddębickiego zawyżyła koszty za usunięcie pojazdów z drogi oraz ich parkowanie. Z powołanej przez prokuratora umowy wynika, że obowiązujące w powiecie stawki, tak za usunięcia pojazdów, jak też ich przechowywania na parkingu strzeżonym były niższe od kosztów ustalonych w zaskarżonej uchwale, czego nie wzięto pod uwagę przy jej podejmowaniu. Nadto rada nie wskazała żadnych merytorycznych przesłanek do wprowadzania wyższych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym. Tym samym rację ma skarżący, że organ nie uwzględnił drugiego z kryteriów, którym powinien kierować się podejmując uchwałę na podstawie art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Przy ustalaniu wysokości opłat organ uprawniony był bowiem do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowania pojazdu ponoszonych przez powiat, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmy działające na obszarze powiatu. Skoro zatem Rada Powiatu Poddębickiego nie dysponowała informacjami na temat tego, jakie są koszty usług usuwania pojazdów z dróg publicznych obszaru powiatu oraz koszty parkowania pojazdów na parkingach strzeżonych (co wynika z treści uchwały oraz protokołów sesji rady) to podejmując zaskarżoną uchwałę nie mogła uwzględnić przedmiotowych kosztów przy ustalaniu wysokości opłat, o których mowa w art. 130a ust. 5c Prawa o ruchu drogowym. W ocenie sądu, nieuwzględnienie przez organ tych okoliczności przy podejmowaniu uchwały oznacza wadliwe zrealizowanie ustawowego upoważnienia do wydania aktu prawa miejscowego, zwłaszcza gdy rzeczywiste koszty usunięcia i przechowywania pojazdu stosowane przez podmiot zewnętrzny kształtują się na poziomie niższym niż przyjęte w uchwale stawki, zgodne z określonymi w obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów. Wobec tego stwierdzić należy, że Rada Powiatu Poddębickiego rażąco naruszyła art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Odnosząc się do stanowiska zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę należy mieć na względzie, że ustalenie stawki opłat w niższej niż maksymalnej wysokości, bez ustalenia cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów, narusza procedury podejmowania zaskarżonej uchwały i stanowi przekroczenie kompetencji określonej w art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Okoliczność, że przyjęte przez radę stawki opłat nie są wyższe od kwot określonych w ust. 6a tego przepisu, nie oznacza, że organ ma dowolność w ustaleniu ich na takim poziomie. Z zawartego w art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym upoważnienia ustawowego wynika bowiem, że ustawodawca przyznał radzie powiatu kompetencję prawodawczą, jednak z obowiązkiem uwzględnienia dwóch kryteriów: konieczności sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. W rozstrzyganej sprawie podkreślić należy, że przepis prawa miejscowego musi być sformułowany w sposób precyzyjny i czytelny. Adresat takiego przepisu powinien wiedzieć, jak ma się zachować, bądź jakie uprawnienia na mocy tego przepisu mu przysługują. Z kolei organ stosujący przepis musi wiedzieć, w jaki sposób go zinterpretować. Przepisy o niedookreślonej (bądź niewystarczająco określonej) lub niezrozumiałej treści należy uznać za sprzeczne z - wynikającą z art. 2 Konstytucji RP - zasadą poprawnej legislacji. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, wymóg ten wynika z zasady demokratycznego państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji. Zasada określoności regulacji prawnych wymaga, aby przepisy prawne były formułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny (zob.: wyrok z 11 stycznia 2000 r., K 7/99, OTK ZU nr 1/2000, poz. 2, s. 20). Każdy przepis prawny powinien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego. Wymóg jasności oznacza nakaz tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy oczekiwać mogą stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. W tym kontekście za prawidłowy należy uznać zawarty w ocenianej uchwale zapis przewidujący pobieranie opłat za przechowywanie pojazdów za każdą rozpoczętą dobę ich przechowywania, bowiem w sposób jednoznaczny wskazuje jak naliczana będzie ta opłata. Zgodnie z zasadą prawidłowej i rzetelnej legislacji, stanowiącą emanację zasady praworządności, w sytuacji, gdy organ powiatu - na podstawie upoważnienia ustawowego - nakłada na obywateli określony obowiązek, w szczególności, gdy ustawodawca pozostawił organowi powiatu margines swobody, w stosownym uzasadnieniu projektu aktu prawnego właściwy organ winien wskazać argumenty, odwołujące się do kryteriów ustawowych, przemawiające za przyjęciem konkretnych rozwiązań, w tym przypadku wysokości stawek za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu (kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdów). Brak natomiast umotywowania uchwalenia stawek na określonym poziomie w kontekście określonych kryteriów ustawowych (co miało miejsce w skarżonej uchwale) nosi niewątpliwie cechę arbitralności i nie buduje zaufania członków wspólnoty samorządowej do organów samorządu stanowiących prawo. Ponadto brak uzasadnienia projektu uchwały, które pozwala na weryfikację poprawności badanego aktu, trzeba kwalifikować, jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchy drogowym, jak i art. 7 Konstytucji RP, które daje podstawę do stwierdzenia nieważności aktu ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 30 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 711/17, LEX nr 2414262). Reasumując w ocenie sądu powołanie się przez radę powiatu na przesłankę konieczności sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi przy jednoczesnym braku rozważania wynikających z umowy zawartej z podmiotem świadczącym usługi usuwania i parkowania pojazdów na terenie powiatu rzeczywistych kosztów odholowania pojazdów na poziomie w znacznym stopniu niższym w stosunku do przyjętych w uchwale stawek wskazuje na nieprawidłowe skorzystanie przez organ z upoważnienia ustawowego. Wskazuje także, że stawki przedmiotowych opłat zostały określone w sposób arbitralny, a tym samym niezgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazane wyżej naruszenie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym spowodowało na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. D.Cz.