III SA/Łd 862/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant: Marcin Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skarg J. B. i Stowarzyszenia A w S. na decyzję Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji o przyznaniu dodatkowego wynagrodzenia za wykonanie czynności powierzonych i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargi. Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2009 r. (sygn. akt III SA/Łd 104/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dowódcy [....] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w N. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy wypłaty J. B. dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie lotów próbnych w "PZL Świdnik" śmigłowcami W-3W "Procjon-2" i W-3W "Procjon-3". W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podkreślił, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, iż skarżącemu powierzono czynności udziału w lotach próbnych mimo nieprecyzyjnych rozkazów dziennych w tym zakresie. Odmienne stanowisko organów administracji w tej kwestii jest naruszeniem przepisu art. 88 ust. 1 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 179 poz. 1750 ze zm.). Zdaniem Sądu, organy administracji błędnie również uznały, iż protokoły – wyciągi z lotów próbnych są niezbędnymi dokumentami dla potwierdzenia udziału skarżącego w lotach podczas gdy Instrukcja IOLP – 2005 nie obowiązywała u organizatora lotów jakim był "PZL – Świdnik". Sąd podkreślił, iż przepisy ustawy z 11 września 2003 r. i rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. nr 108, poz. 1141, ze zm.) nie przewidują udokumentowania wykonania "powierzonych czynności" w określonej formie, a więc może to nastąpić wszelkimi środkami dowodowymi. Wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić fakt, iż do powierzenia żołnierzowi czynności, o których mowa w art. 88 ust. 2 ustawy z 11 września 2003 r. nie jest konieczne wydanie rozkazu zawierającego wszystkie elementy wymienione w § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2004 r. Powierzenie takie może nastąpić w dowolnej formie. Organ winien zatem ponownie ocenić zebrany materiał dowodowy pod kątem rozważenia, czy skarżącemu powierzono czynności udziału w lotach próbnych, a następnie ocenić zgromadzony materiał dowodowy celem ustalenia, czy J. B. faktycznie uczestniczył w takich lotach. Sąd podkreślił, iż w razie konieczności organ winien również uzupełnić materiał dowodowy, a po dokonaniu wnikliwej analizy całego materiału dowodowego wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w N. wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...], na mocy której po raz kolejny odmówił przyznania J. B. dodatkowego wynagrodzenia. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że chociaż bezsporny w sprawie jest fakt wykonywania lotów przez stronę, to podstawą do wydania decyzji pozytywnej, zgodnie z zał. nr 5 do Instrukcji Lotów Próbnych w Lotnictwie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jest protokół – wyciąg z wykonania lotu próbnego. W odwołaniu J. B. zarzucił niezastosowanie się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażonych w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r. i tym samym naruszenie przez organ I instancji art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie strony, stawianie przez organ I instancji tezy, o konieczności dostarczenia protokołu – wyciągu z wykonania lotu próbnego, jest sprzeczne z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu tego wyroku. Ponadto, w ocenie strony, organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący wskazał także na naruszenie art. 73 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 88 ust. 2 w zw. z art. 81 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 3 pkt 5, § 4 pkt 1 w zw. z § 4 pkt 1, § 9 pkt 52 i § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. poprzez wadliwą wykładnię i zastosowanie w sprawie, pomimo tego iż zaistniały przesłanki prawne i faktyczne do wydania decyzji na korzyść skarżącego. Wniósł o wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty poprzez przyznanie mu prawa do dodatkowego wynagrodzenia w wysokości 34 781,25 zł. wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia wymagalności, tj. od dnia 5 października 2006 r., łącznie 48 364 zł. Decyzją nr [...] z dnia [...] r., Dowódca [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 9 ust. 1, 2 i 5 pkt 2 i § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia uchylił decyzję organu I instancji oraz przyznał J. B. dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie lotów próbnych śmigłowcem w wysokości 6159,68 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 9 września 2006 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na treść art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślił, że Sąd przesądził w wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r., iż doszło do powierzenia skarżącemu udziału w lotach. Z kolei, fakt wykonywania przez stronę lotów w charakterze operatora pokładowego systemu rozpoznania radioelektronicznego, w okresie od 31 stycznia do 25 sierpnia 2006 r. należy uznać w sprawie za bezsporny, co stwierdził także organ I instancji w zaskarżonej decyzji. Dowódca [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. wskazał, że żądanie strony jest w swojej istocie zasadne, a czasy lotów, za które ma być wypłacone wynagrodzenie wynikające z dokumentów uzyskanych z WSK "PZL-Świdnik" są takie same jak czas lotów, wymienione przez stronę w załączniku do pisma z dnia 12 lutego 2010 r. W ocenie organu, kwestią wymagającą wyjaśnienia w toku dalszego postępowania jest zatem określenie wysokości należnego wynagrodzenia. Zdaniem organu, strona wykonała 5 godzin i 10 minut lotów, za które przysługuje stawka 140 zł wynagrodzenia za godzinę lotu oraz 59 godzin i 55 minut lotów, za które przysługuje stawka 125 zł. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia z 7 kwietnia 2004 r., wynagrodzenie strony wynosi 75% uzyskanej w ten sposób kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 329/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. z [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za wykonywanie lotów próbnych śmigłowcem, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że organ II instancji rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a w konsekwencji również rażąco naruszył zasadę dwuinstancyjności. Sąd wskazał, że Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w N. ponownie rozpoznając sprawę po wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r. zobligowany był do wykonania zaleceń Sądu, tymczasem wydał po raz kolejny decyzję odmawiającą przyznania wynagrodzenia. W takiej sytuacji organ II instancji rozpoznając sprawę powinien był wydać decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd zaznaczył, że organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego. Odmówił przyznania wynagrodzenia, gdyż nie przedstawiono protokołów-wyciągów z wykonania lotów próbnych. Całe postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organ odwoławczy, który zgromadził szereg dokumentów z WSK "PZL-Świdnik" i w oparciu o nie ustalił stan faktyczny w sprawie. Organ II instancji jest tymczasem uprawniony do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego tylko w niewielkim zakresie. W razie stwierdzenia konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części jest on zobowiązany uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Niedopuszczalne jest, aby organ odwoławczy przeprowadził całe postępowanie wyjaśniające, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Stanowi to bowiem rażące naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Natomiast Dowódca [...]Brygady Kawalerii Powietrznej w T. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o przyznaniu wynagrodzenia w wysokości niższej niż żądał tego skarżący. Stanowi to rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności, co pozbawiło skarżącego możliwości obrony swych praw w postępowaniu administracyjnym. Od tak wydanej decyzji nie mógł bowiem ponownie złożyć odwołania i sprawa wysokości przyznanego wynagrodzenia nie została rozpatrzona przez dwa różne organy. Wyrokiem z dnia 11 października 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 835/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. od powyższego wyroku. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dowódca [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. uchylił w całości decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...]nr [...] z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu [...] r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] wydał decyzję nr [...], w której orzekł o przyznaniu sierż. J. B. dodatkowego wynagrodzenia za wykonanie czynności powierzonych, które wykraczały poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, polegających na wykonaniu lotów próbnych na śmigłowcu w "PZL Świdnik" w wysokości 12.729,60 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 9 września 2006 roku oraz o zaliczeniu na poczet wynagrodzenia określonego w pkt. 1 decyzji kwoty 6.159,68 zł wypłaconej sierż. J. B. z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 9 września 2009 r., w dniu 12 kwietnia 2010 r., z tego samego tytułu w oparciu o decyzję nr [...] z dnia [...] r. Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej. Po rozpatrzeniu odwołania, Dowódca [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. uchylił w całości powyższą decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w toku ponownie prowadzonego postępowania Dowódca Jednostki Wojskowej [...] pozbawił udziału w sprawie Stowarzyszenie Niezależne Forum o Wojsku, które dopuszczone było do udziału w postępowaniu na prawach strony. Ponadto, zdaniem Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T., organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie w należyty sposób, dlaczego uznał wszystkie loty wykonane przez stronę za loty III lub IV kategorii, jak również czym kierował się ustalając mnożniki służące wyliczeniu należnego stronie wynagrodzenia. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] nie określił również w sentencji decyzji kwoty odsetek, które zostały skarżącemu wypłacone. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej [...], na podstawie art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj. Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593. ze zm.), § 3 pkt 5, § 9 ust. 1, 2, 3 i ust.5 pkt 2, § 15 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. 2004 r. nr 108, poz. 1141 ze zm.), przyznał sierż. J. B. dodatkowe wynagrodzenie za wykonanie czynności powierzonych, które wykraczały poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, polegających na wykonaniu próbnych lotów doświadczalnych na śmigłowcu W3W Procjon-2 i W3W Procjon-3 w " PZL Świdnik" w dniach 30.01.2006 r. - 08.02.2006 r., 24.04.2006 r.- 12.05.2006 r. oraz 22.08.2006 r. - 25.08.2006 r. wysokości 12.729,60 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 9 września 2006 roku. Na poczet wynagrodzenia określonego w pkt. 1 decyzji zaliczył kwotę 6.159,68 zł wypłaconą sierż. J. B., z ustawowymi odsetkami w wysokości 2.666,55 zł liczonymi od dnia 09 września 2006r., w dniu 12 kwietnia 2010 r., z tego samego tytułu w oparciu o decyzję nr [...] z dnia [...]r. Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej oraz kwotę 6.569,92 zł wypłaconą sierż. J. B. w dniu 16.03.2012 r. z ustawowymi odsetkami w wysokości 4493,83 zł wypłaconymi w dniu 16.03.2012 r. w oparciu o decyzję Dowódcy JW [...] w N. nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ podniósł, iż zebrane w sprawie dowody wskazują, że bezspornie powierzono sierż. J. B. w okresie od 30.01.2006 r. do 25.08.2006 r. wykonywanie dodatkowych czynności, wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego. Czynności te polegały na uczestniczeniu jako członek załogi w próbnych lotach doświadczalnych śmigłowcami W3W Procjon 2 i W3W Procjon 3 w charakterze operatora nowo zabudowanych urządzeń radioelektrycznych w tych śmigłowcach. Zgromadzone w sprawie dowody, w szczególności dowód z zeznań świadka, uczestnika lotów, ppłk. pil. A. S., dają zdaniem organu podstawę do przyjęcia, iż loty śmigłowcami, w których brał udział skarżący byty lotami o szczególnym stopniu trudności i niebezpieczeństwa. W takiej sytuacji, zgodnie z § 9 ust. 3 rozporządzenia MON z dnia 7 kwietnia 2004 r., stawki wynagrodzenia określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia mogą być podwyższone przy zastosowaniu mnożników określonych w załączniku nr 3. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] wskazał przy tym, iż ustalenia i wnioski organu I instancji, poczynione w decyzji nr [...] w zakresie problemu kategorii lotów, stawek oraz mnożników, w świetle zebranych dowodów pozostają aktualne. Zaznaczył jednocześnie, że brak jest możliwości dowodowych dokonania kwalifikacji lotów, w których uczestniczył sierż. J. B. pod względem prawidłowego przypisania odpowiednich mnożników w przedziale od 2 do 5 wynikających z poz. 4 rubryki "loty próbne doświadczalne III i IV kategorii" załącznika nr 3 do cyt. rozporządzenia. W oparciu o zakładowy układ zbiorowy pracy "PZL Świdnik" oznaczył mnożnikami 5, 6 i 7 w 10-cio stopniowej skali trudność lotów w których uczestniczył skarżący, jednak mnożniki znajdujące się w wystawionych przez PZL Świdnik dokumentach nie mogą, w ocenie organu, być traktowane jako tożsame z mnożnikami, które przewidziane są w załączniku nr 3 rozporządzenia MON z dnia 7 kwietnia 2004 r. Z uwagi na powyższe, Dowódca Jednostki Wojskowej [...] przyjął, iż loty próbne doświadczalne, do których PZL Świdnik przewidział mnożniki 5, 6 i 7, winny mieć przypisane odpowiednio mnożniki 2, 3 i 4 według załącznika nr 3 powoływanego rozporządzenia MON. Podniósł, iż skoro PZL Świdnik zróżnicował mnożniki dla poszczególnych lotów z udziałem skarżącego, dlatego zasadnym jest zróżnicowanie mnożników przyznanych w oparciu o przepisy rozporządzenia. Mając na uwadze wskazane wyżej zasady i przesłanki obliczania należności zgodnie z § 9 ust. 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia MON, organ wskazał, że skarżącemu przysługuje dodatkowe wynagrodzenie w kwocie 12.729,60 zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. B. oraz Stowarzyszenie Niezależne Forum o Wojsku. Zarzucili rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - § 9 ust. 3 w zw. z poz. 4 do załącznika nr 3 "Loty próbne doświadczalne trzeciej lub czwartej kategorii" do rozporządzenia MON z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia poprzez bezpodstawne zaniżenie wysokości użytego w tabeli mnożnika i określenie go na poziomie 2, pomimo, iż stoi to w sprzeczności z mnożnikami użytymi i zaakceptowanymi w protokołach – wyciągach z lotów znajdujących się w aktach sprawy, a tym samym wadliwe obliczenie przysługujących stronie należności finansowych, - art. 88 ust. 2 ustawy pragmatycznej w związku z § 9 ust. 3 w zw. z poz. 4 do załącznika nr 3 rozporządzenia poprzez bezpodstawne zaniżenie wysokości użytego w tabeli mnożnika i określenie go na poziomie 2, pomimo tego, że stoi to w sprzeczności z mnożnikami użytymi i zaakceptowanymi w protokołach – wyciągach z lotów znajdujących się w aktach sprawy, a tym samym wadliwe obliczenie przysługujących stronie należności finansowych, gdy tymczasem winno się zastosować mnożniki na najniższym poziomie 5, - art. 88 ust. 3 ustawy pragmatycznej poprzez wszczęcie w dniu 3 stycznia 2012 r. postępowania komisyjnego w celu ustalenia wysokości świadczenia finansowego dla strony, pomimo, że ustawa czy też rozporządzenie nie przewidują takiej procedury, a tym samym podejmowanie przez organ czynności nieprzewidzianych prawem, - art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Łodzi z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 104/09 oraz wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 329/10 i zastępczo poszukiwanie kolejnych nieuzasadnionych dowodów. Decyzji organu I instancji zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 136 k.p.a., poprzez nieuzasadnione poszukiwanie kolejnych dowodów w sprawie - tj; występowanie do Dowództwa Sił Powietrznych w Warszawie w sprawie wydania przez ten organ opinii, bez której rzekomo niemożliwe było wydanie decyzji, a po jej uzyskaniu - również niezastosowanie się do wniosków i sugestii w niej zawartych, a tym samym kolejnym bezpodstawnym przedłużaniu postępowania toczącego się przed organem I instancji, - art. 75 § 1 k.p.a w zw. z art. 76 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie dowodów: wyciągów z protokołów lotów (Zlecenie na lot Nr 19/06, Nr 22/06, Nr 24/06, Nr 105/06, Nr 118/06, Nr 192/06), a tym samym zaniżenie wysokości mnożników zastosowanych w tych zleceniach, co w istotny sposób wpłynęło na wysokość ustalonych naliczeń. Z uwagi na powyższe oraz ze względu na fakt, iż sprawa dotyczy kwestii, które były już przedmiotem wielokrotnych rozstrzygnięć organów obu instancji, a także postępowań sądowych toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie wniesiono o rozpatrzenie odwołania przez organ II instancji i orzeczenie, co do istoty sprawy, poprzez przyznanie sierż. J. B. prawa do dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie lotów próbnych w PZL Świdnik w wysokości: 29.598zł. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Dowódca [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podkreślił, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W związku z powyższym, konieczne jest, szczególnie w świetle wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2011 roku (sygn. akt III SA/Łd 329/10) uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Dowódca [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. wskazał w uzasadnieniu, iż organ I instancji nie wyjaśnił, w oparciu o jaki materiał dowodowy dokonał swoich ustaleń, podczas gdy na konieczność takiego wyjaśnienia, organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] roku. Z wyliczonej przez organ kwoty można domniemywać, że przyjął on loty wykonywane przez stronę za loty III albo IV kategorii, jednakże kwestia ta nie została wprost wyjaśniona w decyzji z dnia [...] roku. Organ podniósł, iż w decyzji tej nie znalazło się ponadto, wyjaśnienie kwestii kryteriów jakimi się kierował Dowódca Jednostki Wojskowej [...], dokonując przypisania mnożników. Wskazał, iż organ I instancji popadł w sprzeczność, stwierdzając w jednym miejscu uzasadnienia, że brak jest jakichkolwiek kryteriów dla porównania mnożników stosowanych w rozporządzeniu z mnożnikami obowiązującymi w PZL Świdnik, zaś w dalszej części uzasadnienia takiego porównania dokonał. Organ odwoławczy zaznaczyl również, iż Dowódca Jednostki Wojskowej [...]nie określił w pkt 1 decyzji, kwoty odsetek ustawowych należnych sierż. J.B. z tytułu wykonywania lotów, co stanowi zarówno naruszenie 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 czerwca 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jak i art. 107 § 1 k.p.a., gdyż w tym zakresie zaskarżona decyzja pozbawiona jest rozstrzygnięcia. W związku z powyższym Dowódca [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. wskazał, że w toku ponownego postępowania organ I instancji powinien ponownie dokonać analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a następnie ustalić do jakich kategorii należy zakwalifikować loty oraz jakie mnożniki im przypisać. Ponadto, organ powinien dokonać precyzyjnych i jednoznacznych ustaleń faktycznych i następnie wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji motywy poczynionych ustaleń w aspekcie zgromadzonego materiału dowodowego. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie wniesione zostały przez J.B. i Stowarzyszenie Niezależne Forum o Wojsku w których zarzucono: 1/ naruszenie przez organ II instancji art. 138 § 2 i nast. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez błędną wykładnię tego przepisu i wadliwe zastosowanie, gdy tymczasem organ winien rozpoznać skargę merytorycznie i wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 kpa, 2/ naruszenie przez organ II instancji art. 136 § 1 kpa, poprzez zaniechanie z urzędu przeprowadzenia postępowania dowodowego uzupełniającego w określonym zakresie, a po jego zakończeniu wydaniu decyzji merytorycznej, a tym samym również błędnego zastosowania instytucji decyzji kasacyjnej, 3/ naruszenie przez organ I i II instancji art. 153 i następne ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez zaniechanie w toku procesu administracyjnego uwzględnienia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Łodzi sygn. akt. III SA/Łd 104/09, które to wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, w szczególności przez zakwestionowanie treści protokołów z lotów próbnych oraz zamieszczonych w nich mnożników stosując własne i nieuzasadnione wyliczenia, 4/ naruszenie art. 88 ust. 1 - 3 w zw. z art. 81 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 3 pkt. 5, § 4 pkt. 1 w zw. z § 4 pkt. 2, § 9 pkt. 52, § 15 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 roku, w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji zaniżenia wysokości świadczenia finansowego dla skarżącego za wykonywanie lotów próbnych w PZL Świdnik śmigłowcami W3W "Procjon-2" i W3W "Procjon-3". W obu skargach wniesiono o uchylenie w całości decyzji Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. Nr [...] z dnia [...] roku oraz poprzedzającej decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w N. Nr [...] z dnia [...] roku - jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego, z jednoczesnym wskazaniem w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej i wskazówek do dalszego działania w sprawie, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. Nr [...] z dnia [...] roku oraz decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w N.Nr [...] z dnia[...] roku - jako wydanego z naruszeniem przepisów o postępowaniu, bowiem ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, na podstawie art. 135 p.p.s.a., z uwagi na fakt, iż przedmiotowa sprawa była przedmiotem kilku postępowań sądowych toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, jak również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a organ w dalszym ciągu odmawia wypłaty należności finansowych w kwocie, w jakiej żąda to skarżący na podstawie posiadanych dowodów z dokumentów, wniesiono o dokonanie merytorycznej oceny zasadności wysokości roszczenia oraz określenia daty i wysokości odsetek za zwłokę w wypłacie tychże należności. W odpowiedzi na skargi J.B. i Stowarzyszenia Niezależne Forum o Wojsku, Dowódca [...]Brygady Kawalerii Powietrznej w T. wniósł o ich oddalenie w części dotyczącej decyzji Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. Nr [...] z dnia [...] roku oraz ich odrzucenie w części dotyczącej decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w N. Nr [...] z dnia [...] roku. Organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo podkreślił, że skargi obarczone są błędem logicznym, gdyż wnoszą o uchylenie decyzji organu I instancji, która została wyeliminowana z obrotu prawnego przez zaskarżoną decyzję, a ponadto zaskarżają decyzję organu I instancji jednocześnie z decyzją, która wyeliminowała ją z obrotu prawnego. Organ podniósł, iż zaskarżenie decyzji organu I instancji sprzeczne jest z art. 52 § 2 p.p.s.a. Postanowieniem podjętym na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 863/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę ze skargi Stowarzyszenia Niezależne Forum o Wojsku (III SA/Łd 863/12) ze sprawą toczącą się ze skargi J.B. (III SA/Łd 862/12). Obie sprawy prowadzone są pod sygnaturą III SA/Łd 862/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi J. B. i Stowarzyszenia Niezależne Forum o Wojsku z siedzibą w S. są niezasadne. Wyjaśnić należy na wstępie, że na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. wydanym w spr. o sygnaturze akt III SA/Łd 863/12 rozstrzygnął o połączeniu spraw ze skarg J. B. i Stowarzyszenia Niezależne Forum o Wojsku, albowiem dotyczą tej samej decyzji. Warto również podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl natomiast § 2 art. 1 powoływanej ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, stosownie do art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, uwzględnia tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba również zaznaczyć, iż sąd administracyjny kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Dlatego obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a., uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Wskazania także wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z tego też względu, Sąd nie miał uprawnień, aby w toku rozpoznania niniejszej sprawy dokonać merytorycznej oceny zasadności wysokości roszczenia zgłaszanego przez J. B. oraz określenia daty i wysokości odsetek za zwłokę w wypłacie tychże należności, o co wnosiła strona skarżąca, powołując się na art. 135 p.p.s.a. Przepis ten wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Tylko zatem w przypadku ustalenia, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, po stronie sądu powstaje obowiązek zastosowania ww. przepisu. Co jednak ważne, nie odpowiada mu uprawnienie skarżącego do żądania, objęcia zakresem orzekania tych aktów. Sąd nie musi odnosić się do złożonego w tym względzie wniosku i nie musi w tym zakresie rozstrzygać. Jest to zatem norma prawna, która umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego aktów lub czynności, które nie zostały objęte skargą (jeżeli przyczyni się to do końcowego załatwienia sprawy), nie stanowi jednak ona podstawy do merytorycznego orzekania o żądaniu strony, będącym przedmiotem rozstrzygania w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, jeżeli przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego o charakterze formalnym (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), to granice sprawy sądowoadministracyjnej wyznacza zakwestionowane rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia, a nie materialnoprawny stosunek prawa administracyjnego, ukształtowany decyzją organu pierwszej instancji. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Decyzja Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. nr [....] z dnia [...] r. wydana została na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, gdy organ odwoławczy stwierdzi, iż decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przekazując sprawę, organ ten winien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tak więc, przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego – przekazująca jedynie sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a nie decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę, co do istoty. Wobec powyższego, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd bada, czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czy też materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia reformacyjnego rozstrzygnięcia, bądź zachodziła potrzeba jego uzupełnienia w niewielkim zakresie, a organ odwoławczy mimo to uchylił się od rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty. Należy przy tym mieć na uwadze, iż decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego jest dopuszczalna wyjątkowo i stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Zgodnie bowiem z ogólną zasadą postępowania administracyjnego – zasadą dwuinstancyjności – każda sprawa rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega, na skutek złożonego odwołania, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnego postępowania wyjaśniającego, stąd też organ odwoławczy zobligowany jest do ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, a nie kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Tylko w ograniczonym zakresie organ drugiej instancji ma kompetencje kasacyjne oparte na przywołanym powyżej art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a decyzja uchylająca decyzję organu pierwszej instancji może zapaść tylko wtedy, gdy organ odwoławczy stwierdzi, iż decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Trzeba bowiem pamiętać, iż zgodnie z art. 136 Kodeksu organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję, oczywiście wykluczając sytuację, w której zachodziłaby konieczność przeprowadzenie takiego postępowania w znacznej części. Rozpoznając skargę na decyzję kasacyjną opartą o art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, sąd zobligowany jest w świetle powyższych uwag do dokonania oceny, czy zaskarżona decyzja na narusza zasady dwuinstancyjności, czyli czy postępowanie organu pierwszej instancji było faktycznie dotknięte takimi wadami, które skutkować musiały ponownym jego przeprowadzeniem w całości lub w znacznej części. Sąd nie może natomiast - rozpoznając skargę na decyzję kasacyjną - przesądzać o tym, czy zachodziły przesłanki do wydania decyzji o treści żądanej przez strony postępowania. Nie czyni także tego zaskarżona decyzja, która nie przesądza o wyniku przyszłego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, który przecież jest uzależniony od ustaleń dokonanych podczas postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przenosząc przedstawione powyżej rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, iż brak jest przesłanek do zakwestionowania stanowiska organu odwoławczego, zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji. Nie można bowiem pominąć faktu, iż decyzja organu pierwszej instancji nie rozstrzyga o żądaniu strony w całości, a ponadto wydana została w warunkach nie do końca ustalonego stanu faktycznego sprawy i przy braku należytego uzasadnienia, co do zajętego w sprawie stanowiska. Uzasadnienie decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w N. z dnia [...] roku zawarte zostało na 10 stronach, z czego 9 stron stanowi opis niespornego stanu faktycznego sprawy. Niezwykle lakoniczne uzasadnienie faktyczne i prawne tej decyzji, zamieścił organ I instancji w zasadzie wyłącznie na przedostatniej stronie orzeczenia i nie sposób z zawartych tam rozważań wywnioskować, dlaczego wydane zostało takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Przede wszystkim, brak jest w decyzji organu I instancji szczegółowego wyliczenia odnoszącego się do przyznanej skarżącemu kwoty 12.729,60 zł. z tytułu dodatkowego wynagrodzenia za wykonanie czynności powierzonych, które wykraczały poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska. Zarówno Sąd, jak i organ odwoławczy, nie ma w takiej sytuacji możliwości kontroli wysokości przyznanej skarżącemu należności, skoro nie wiadomo za jaki dzień, według jakiej stawki i mnożnika organ obliczał to wynagrodzenie. Jest to o tyle istotne, że zarówno stawki dodatkowego wynagrodzenia, jak i zastosowane przez organ w stosunku do tego wynagrodzenia mnożniki są między stronami sporne, a ponadto mnożniki są różne w zależności od przyjętego przez organ stopnia trudności i niebezpieczeństwa lotów wykonywanych przez skarżącego. Rozstrzygnięcie organu winno zatem wyjaśniać w oparciu o jakie przepisy prawne i ustalenia organ przyjął taką, a nie inną stawkę dodatkowego wynagrodzenia za poszczególne godziny lotów, w których skarżący wykonywał czynności powierzone wykraczające poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego oraz jaki mnożnik został zastosowany do poszczególnych godzin lotu i dlaczego. Podanie łącznej kwoty przyznanego skarżącemu wynagrodzenia, bez wyjaśnienia, co się na to wyliczenie składa, uniemożliwia organowi odwoławczemu kontrolę takiego rozstrzygnięcia, a stronie polemikę z takim stanowiskiem. Zgodzić się należy zatem z organem odwoławczym, iż Dowódca Jednostki Wojskowej [...] nie wyjaśnił w decyzji z dnia [...]8 r., czym kierował się dokonując przypisania różnych mnożników do stawki przyznanego skarżącemu dodatkowego wynagrodzenia oraz w oparciu o jakie przepisy i dowody przyjął, że loty wykonywane przez stronę należy zaliczyć do III lub IV kategorii. Za całkowicie bezpodstawne należy przy tym uznać powoływanie się przez organ I instancji na ustalenia i wnioski w tym zakresie zawarte w decyzji nr [...], która wyeliminowana została z obrotu prawnego przez Dowódcę [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. w dniu [...] r. Skoro decyzja, do której odsyła organ I instancji nie istnieje, to nie można powoływać się na wynikające z niej konkluzje i ustalenia. Zasadne jest również stanowisko organu odwoławczego, iż orzeczenie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] nie zawiera rozstrzygnięcia w zakresie wysokości należnych skarżącemu odsetek, obliczonych na dzień wydania tej decyzji. Wszelkie matematyczne wyliczenia mają w niniejszej sprawie niezwykle istotne znaczenie, gdyż jak wynika z akt administracyjnych, skarżącemu została już wypłacona na poczet wynagrodzenia za wykonywanie czynności powierzonych kwota: 6.159,68 zł (w dniu 12 kwietnia 2010 r.) oraz kwota: 6.569,92 zł. (w dniu 16 marca 2012 r.), wraz z odsetkami odpowiednio w wysokości: 2.666,55zł i 4.493,83 zł. Z decyzji powinno zatem również w sposób nie budzący wątpliwości wynikać, czy i w jakiej wysokości wynagrodzenie pozostało do wypłaty oraz ewentualna kwota pozostałych do wypłaty odsetek, obliczonych na dzień wydania decyzji. Strona skarżąca powinna mieć możliwość odniesienia się w odwołaniu od decyzji organu I instancji, do sposobu dokonanego przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] potrącenia wypłaconych wcześniej należności, jak również metody rozliczenia kwoty odsetek. Rozstrzygnięcie organu I instancji powinno zatem określać oprócz kwoty należności przysługującej skarżącemu z tytułu dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie lotów próbnych w "PZL Świdnik" wraz z kwotą odsetek, także kwotę przysługującą do wypłaty, zarówno w odniesieniu do należności głównej jak i odsetek, obliczonych na dzień wydania decyzji. Sposób rozliczenia należności przysługujących J.B. z tytułu dodatkowego wynagrodzenia, uwzględniający wypłacone uprzednio kwoty i liczone od nich odsetki, należy uznać w niniejszej sprawie za sporny, skoro w treści skarg strony domagają się od Sądu określenia daty i wysokości odsetek za zwłokę w wypłacie dochodzonych świadczeń finansowych. Sentencja decyzji organu I instancji winna być zatem tak skonstruowana, aby w sposób jasny wynikało z niej, w jakiej wysokości oraz z odsetkami liczonymi od jakiej daty i w jakiej kwocie wynagrodzenie zostało skarżącemu J. B. przyznane, jak również w jakiej wysokości pozostają te należności do wypłaty na dzień wydania rozstrzygnięcia, ze wskazaniem kwot podlegających potrąceniu. Należy w tym miejscu zauważyć, iż z treści skarg wniesionych do Sądu przez J. B. i Stowarzyszenie Niezależne Forum o Wojsku w S. wynika wprost, że także skarżący dostrzegają nieprawidłowości decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] r., gdyż domagają się uchylenia nie tylko decyzji zaskarżonej, ale również poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji. Rację ma w tej sytuacji Dowódca [...] Brygady Kawalerii Powietrznej, wskazując na niespójność stanowiska skarżących. Skoro bowiem skarżący uważają, że decyzja organu I instancji jest wadliwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, to za prawidłowe należałoby uznać rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, w którym organ odwoławczy uchylił decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] r., a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Zwrócić trzeba ponadto uwagę na okoliczność, iż zaskarżona decyzja Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej uchyliła decyzję organu I instancji, a zatem w momencie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...]z dnia [...] r. nie funkcjonowała w obrocie prawnym, co oznacza, że brak było podstaw faktycznych i prawnych do jej ponownego uchylenia. Nawet przy założeniu, że Sąd miałby prawną możliwość - orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej - jednoczesnego uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, to takie rozstrzygnięcie nie miałoby znaczenia dla końcowego załatwienia niniejszej sprawy, gdyż spowodowałoby identyczną sytuację procesową z powstałą po oddaleniu skargi, tzn. konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...]. Sąd uznał jednocześnie za zasadne, odniesienie się do stanowiska Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej wyrażonego w odpowiedziach na skargi wniesione przez J. B. i Stowarzyszenie Niezależne Forum o Wojsku w S., iż z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 lutego 2011 r. wynika jednoznacznie, że: "w przypadku wydania przez organ I instancji decyzji przyznającej stronie wynagrodzenie w wysokości niższej niż przez nią żądana, organ II instancji, może wydać jedynie dwojakiego rodzaju rozstrzygnięcia merytoryczne: 1. utrzymać w mocy decyzję organu I instancji albo 2. wydać decyzję przyznającą kwotę wnioskowaną przez stronę. W przypadku, gdy organ II instancji uznaje za zasadne rozstrzygnięcie inne, niż któreś z dwóch wyżej wymienionych, zobowiązany jest do wydania decyzji kasacyjnej". Powyższe twierdzenie organu sprzeczne jest z treścią art. 138 § 1 i 2 k.p.a. oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 lutego 2011 r., zapadłym w spr. o sygn. akt III SA/Łd 329/10. Powołany wyżej wyrok stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej z dnia [...] r., zarzucając organowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż rozstrzygnięcie organu odwoławczego było odmiennej treści niż decyzja organu I instancji, co pozbawiało stronę możliwości przedstawienia swojego stanowiska w administracyjnym toku instancji. Decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] odmawiała bowiem skarżącemu przyznania wynagrodzenia, natomiast organ odwoławczy przyznał wynagrodzenie, jednak w niższej wysokości niż domagała się tego strona. Z inną sytuacją mamy natomiast do czynienia w przypadku, jaki ma miejsce w rozpoznawanej obecnie sprawie, gdy zarówno organ I jak i II instancji przyznają skarżącemu prawo do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia, a kwestią sporną jest wyłącznie wysokość tej należności i przysługujących odsetek. Dlatego też, organ odwoławczy z całą pewnością nie naruszyłby zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyby skorzystał z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i przyznał skarżącemu wynagrodzenie w wyższej wysokości niż uczynił to organ I instancji, chociaż nie byłoby to wynagrodzenie w wysokości żądanej przez stronę. Nic nie stoi bowiem na przeszkodzie, aby organ odwoławczy uwzględnił w części argumenty przedstawione przez stronę w odwołaniu i na tle ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego sprawy, wydał orzeczenie korzystniejsze dla strony, mimo, iż nie w pełni zgodne z jej roszczeniem. Z zestawienia treści art. 138 § 1 pkt 2 i art. 138 § 2 k.p.a., wynika bowiem wyraźnie, że jedynie w przypadku, gdy decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, organ odwoławczy może uchylić tę decyzję i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia. Jeżeli zatem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy został już zebrany na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego lub jest tego rodzaju, że organ odwoławczy może skorzystać z art. 136 k.p.a. i przeprowadzić samodzielnie dodatkowe postępowanie wyjaśniające, to powinien w razie częściowego uwzględnienia odwołania, uchylić decyzję organu I instancji w całości lub części i orzec w tym zakresie co do istoty sprawy, mając przy tym na uwadze treść art. 139 k.p.a. Gdyby zatem w niniejszej sprawie, brak było opisanych wyżej uchybień procesowych odnoszących się do decyzji organu I instancji, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie miałby charakteru istotnego, Dowódca [...] Brygady Kawalerii Powietrznej miałby niewątpliwie możliwość podwyższenia kwoty dodatkowego wynagrodzenia za czynności powierzone, przyznanego skarżącemu przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...], mimo nawet nieuwzględnienia żądania strony w całości. Nie miałby jedynie uprawnienia do wydania takiego rozstrzygnięcia, które naruszałoby zasadę wyrażoną w art. 139 k.p.a. i np. obniżało kwotę wynagrodzenia przyznanego stronie przez organ I instancji. Mając jednak na uwadze, że decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] r. wydana została z opisanym wyżej naruszeniem przepisów postępowania, Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie kasacyjne Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. odpowiada prawu i dlatego oddalił skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. D.T.