III SA/Łd 863/11

Dnia 10 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant ref. staż. Bartosz Adamus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 roku sprawy ze skargi A D. S., R. S. Spółki Jawnej w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego oddala skargę. III SA/Łd 863/11 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu drogowego, działając na podstawie art. 87 ust. 1 i ust. 3, art. 92 ust. 1 pkt 5, pkt 2 i pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) [dalej ustawa o transporcie drogowym], § 2 pkt 3 lit b) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz. U. z 2007 r. Nr 147, poz. 1040) [dalej: rozporządzenie Ministra Transportu]; art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879) [dalej: ustawa o czasie pracy kierowców]; art. 15 ust. 7 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym [dalej: rozporządzenie Rady] oraz Ip. 1.7 oraz 13.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł . Organy ustaliły następujące stan faktyczny sprawy: W dniu 26 czerwca 2010 r. w Radomiu na drodze krajowej nr 7 zatrzymano do kontroli pojazd marki Scania o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t kierował M. Ś., który wykonywał transport drogowy na trasie Świdnik - Tomaszów Mazowiecki, w imieniu Przedsiębiorstwa A. D. S., R. S. z siedzibą w T. Przewożonym ładunkiem były palety i opakowania w ilości 138 sztuk, należące do K. Sp. z o.o. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] (znak [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.500 złotych. Pismem z dnia 17 sierpnia 2010 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] (znak [...]) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] (znak [...]) [...] Wojewódzki Inspektor ponownie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów oraz w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Pismem z dnia 8 lutego 2011 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji. W odwołaniu od decyzji strona podnosiła, że zleceniodawca wyraźnie nakazał przewóz palet, które były niezbędne do przygotowania następnych ładunków dla marketów sieciowych. Skarżący podnosił dalej, że sklepy muszą być zaopatrywane w sposób systematyczny, cykliczny i bez zakłóceń. Strona wskazała także, że przewóz wykonywany był w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym, co pozwala na wykonywanie przewozu pomimo obowiązujących zakazów na podstawie § 3 pkt. 3 lit. j rozporządzenia Ministra Transportu. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców. Jak przy tym stanowi art. 87 ust. 3 ww. ustawy, przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Organ szczegółowo wskazał także na odpowiednie przepisy wspólnotowe regulujące przedmiotowe zagadnienie. Jednocześnie stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Zgodnie z art. 31 ust. 2 zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. Zgodnie z art. 31 ust. 2a w przypadku, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje. Sankcję za naruszenie tych obowiązków przewiduje art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, gdzie karą w wysokości 500 złotych sankcjonuje się wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Jak w związku z tym stwierdził organ, podczas kontroli kierowca M. Ś. okazał wykresówki za dni 22.06, 23.06, 24.06, 25.06, 26.06.2010r. Na odwrocie wykresówki z dnia 25.06.2010 r. wykreślono ręcznie odpoczynek "pauza 24 godziny", będąc w miejscowości T. Za powyższy okres kierowca nie okazał zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, za dzień wolny od pracy, a które powinno zostać wystawione przez przedsiębiorcę i wręczone przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, bezspornym jest, iż kierowca podczas kontroli nie okazał wymaganego zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdów. Dalej organ wskazał na treść § 2 pkt. 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Transportu, zgodnie z którym na drogach wprowadza się okresowe ograniczenia ruchu pojazdów o masie całkowitej powyżej 12 ton, poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju, w następujących terminach (...) w okresie od najbliższego piątku po dniu 18 czerwca do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt l lit. h: b) od godziny 8°° do godziny 14°° w sobotę, Zgodnie z § 3 pkt. 3 lit. j ww. rozporządzenia przepisy § 2 nie mają zastosowania do pojazdów używanych w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. W tym zakresie, jak wskazał organ odwoławczy, bezspornym jest, że w dniu 26.06.201 obowiązywało okresowe ograniczenie oraz zakaz ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów. W tym też dniu kierowca Spółki podczas kontroli okazał dokument w postaci listu przewozowego z dnia 25.06.2010r. z godziny 21:35 po rozładunku oraz dokument potwierdzający zwrot palet z datą 25.06.2010, które zostały wydane w dniu 26.06.201 r. W tym zakresie strona argumentowała, iż sporny przewóz dokonywany był na rzecz zakładu pracującego w ruchu ciągłym w zakresie niezbędnym dla utrzymania ciągłości cyklu świadczenia usług. Strona przedstawiła także dokumenty przewozowe świadczące o powrocie z rozładunku artykułów szybko psujących się, określonych w załączniku do rozporządzenia. Strona przesłała także kopię zaświadczenia o pracy w systemie ciągłym K. Sp. z o.o. oraz wykonywaniu przez firmę A. Sp. J. przewozów na rzecz tego podmiotu. Powyższe nie zostało przedstawione podczas kontroli. Wskazane zaświadczenie zostało wydane dla pojazdu o nr .rej. [...] i miało charakter czasowy 26.06.2010 r. - 29.08.2010 r. Przedstawione zaświadczenie było ważne jedynie w oryginale. Strona w toku postępowania nie nadesłała, mimo licznych wezwań, oryginału wskazanego zaświadczenia. Zdaniem organu odwoławczego zasadnym jest twierdzenie, że firma K. świadczy usługi w ruchu ciągłym. Jednak, zdaniem organu, brak jest podstaw, aby wskazany przewóz palet z dnia 26.06.2010r. w jakikolwiek sposób wiązał się z utrzymaniem ciągłości świadczenia usług przez firmę K. W ocenie organu odwoławczego, palety są produktami powszechnie używanymi i dostępnymi. Nie można uznać, aby te konkretne palety, przewożone w dniu 26.06.2011 r., były niezbędne w świadczeniu usług w ruchu ciągłym. Brak zatem podstaw do uznania, że wykonywany przewóz nie podlegał okresowym ograniczeniom o zakazie ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Organ, rozpatrując, podniesiony prze stronę argument, iż kierowca M. Ś. w dniu 26.06.2011 r. wracał z rozładunku rzeczy szybko psujących się, organ odwoławczy wyjaśnił, iż powołany powyżej ust. 1 pkt. 3 wprawdzie wyłącza z okresowych ograniczeń ruchu pojazdów, pojazdy puste w drodze po ładunek lub w drodze powrotnej po rozładunku rzeczy szybko psujących się. Organ odwoławczy podkreślił, że ustęp ten ma zastosowanie, w przypadku pojazdu pustego. W dniu 26.06.2011 r. kierowca M. Ś. wracając z rozładunku 33 sztuk palet rzeczy szybko psujących się przewoził w chwili kontroli palety, w liczbie 138 sztuk., co niewątpliwie stanowiło ładunek. Dlatego też, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania podnoszonych wyłączeń. Organ odwoławczy wskazał także w treści uzasadnienia, iż nie znalazł podstaw do zastosowania podnoszonego w odwołaniu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Jak wyjaśnił w związku z tym, skarżący powinien przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. Skarżący poprzestał natomiast jedynie na przedstawieniu swojego stanowiska - odnośnie naruszenia lp.1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, iż przedsiębiorca dopełnił swoich obowiązków, bowiem to kierowca wbrew przyjętym standardom nie pobrał przygotowanego zaświadczenia od osoby dozorującej bazę transportową. W tym zakresie organ odwoławczy wyjaśnił, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych, które jednoznacznie stanowią, że to przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać odnośnych przepisów. Podkreślił, że to przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów i to przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet, jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 31 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców obowiązkiem pracodawcy jest wystawienie i wręczenie kierowcy przed rozpoczęciem przewozu drogowego stosownego zaświadczenia. Scedowanie obowiązków w tym zakresie na inną osobę np. osobę dozorującą czy nieodebranie zaświadczenia przez kierowcę w sposób zwyczajowo przyjęty w danej firmie nie jest podstawą do zastosowania art. 93 ust. 7. W ocenie organu odwoławczego, w tym przypadku przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności przy wypełnianiu swoich ustawowych obowiązków, czego negatywne następstwa mógł przewidzieć. Organ odwołał się w tym zakresie do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.05.2008 r., sygn. akt II GSK 105/08, w którym NSA wyjaśnił, iż zgodnie z "art. 87 ust. 3 omawianej ustawy przedsiębiorca wykonujący przewozy drogowe odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty. Wykonanie tego obowiązku nie zwalnia jednak przedsiębiorcy od odpowiedzialności, jeżeli kierowca posiadałby takie dokumenty a nie okazał ich w czasie kontroli. (...) W świetle art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za zgodne z prawem wykonywanie przewozu drogowego, a zatem ponosi odpowiedzialność za naruszenia obowiązków przez osoby, którymi się posługuje. Wynika to również z treści art. 92 ust. 3 omawianej ustawy o transporcie drogowym, skoro wszczęcie postępowania wobec kierowcy nie wyklucza wszczęcia postępowania także wobec przedsiębiorcy realizującego przewóz drogowy". Dalej organ wyjaśnił, że nieuznanie ważności zaświadczenia o pracy w ruchu ciągłym nie jest podstawą do umorzenia postępowania zgodnie z art. 93 ust. 7. Przedsiębiorca wykonując działalność gospodarczą powinien opierać się tylko i wyłącznie na przepisach prawa. Postanowienia umowne, a co za tym idzie wydawane pomiędzy przedsiębiorcami zaświadczenia nie są źródłami powszechnie obowiązującego prawa, co więcej nie stanowią wyłączeń w jego stosowaniu. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12, a także art. 35 § 3, art. 61, art. 77 i art. 80 k.p.a., wnosząc w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka szeroko odnosi się do ustaleń w przedmiocie stwierdzenia, czy działalność K.,, dla którego Spółka wykonywała usługi transportowe, ma charakter świadczenia usług przedsiębiorstwu pracującemu w ruchu ciągłym i czy w związku z tym sporny przewóz palet można było zakwalifikować jako związany z utrzymaniem ciągłości świadczonych usług. W tym zakresie, zdaniem skarżącej Spółki, organy nie poczyniły wystarczających ustaleń, a przedstawione dowody i zebrany materiał dowodowy jest niepełny, w związku z czym naruszone zostały podstawowe zasady procedury administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie i w całości podtrzymał swoje dotychczasowe rozstrzygnięciu i argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.] Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił zarówno stan faktyczny jak i prawidłowo dokonał jego oceny prawnej, nie naruszając przepisów prawa procesowego jak i materialnego w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przepis art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Równocześnie ustawodawca wyraźnie w art. 87 ust. 3 ustawy nałożył na przedsiębiorcę obowiązek wyposażenia kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane prawem dokumenty. Norma art. 87 ustawy o transporcie drogowym koreluje z art. 15 ust. 7 rozporządzenia EWG nr 3821/85, bowiem na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem oraz z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 879), który stanowi, że kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli podczas kontroli drogowej przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać dane kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, miejsce i datę wystawienia oraz podpis pracodawcy. Ustęp 2 zdanie 1 tego przepisu jednoznacznie stanowi, że zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. Organ prawidłowo ustalił, że skoro w dniach 25 czerwca 2010 r. kierowca nie prowadził żadnego pojazdu (na przedłożonej przez kierowcę wykresówce bowiem wyrysowano odręcznie odpoczynek – pauza 24 godzinna), zatem w dacie kontroli 26 czerwca 2011 r. powinien być wyposażony przez pracodawcę w zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. Późniejsze doręczenie zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców jest wyłącznie możliwe do uwzględnienia, gdy nieprowadzenie pojazdu miało miejsce w trakcie danego zadania przewozowego. Dane zadanie przewozowe jest tym, które jest realizowane w trakcie kontroli drogowej. Kierowca jest wówczas poza siedzibą firmy i podczas kontroli drogowej następującej po dniu/dniach nieprowadzenia pojazdu nie może okazać takiego zaświadczenia, bo to zadanie realizowane było poza siedzibą firmy i nie zostało zakończone. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie złożyła przed organem administracji żadnych dowodów na okoliczność, by nieprowadzenie pojazdu w dniu 25 czerwca 2011 r. było danym (tym samym) zadaniem przewozowym, które było poddane kontroli drogowej 26 czerwca 2010 r. Zauważyć przy tym należy, że inna interpretacja art. 31 ust. 2 zdanie 2 ustawy o czasie pracy kierowców powodowałaby jego sprzeczność z treścią zdania 1 tego przepisu, a nadto każdy przypadek nieprzestrzegania czasu pracy kierowców, nie ujęty na wykresówce, można byłoby po kontroli drogowej usprawiedliwiać złożonym zaświadczeniem, ignorując tym samym przestrzeganie obowiązujących norm prawa. W każdym przypadku kiedy kierowca nie pracował, ustawa wymaga przedłożenia stosownego zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, zatem jego brak skutkował zasadnie przypisaniem przedsiębiorcy wykonującemu transport drogowy odpowiedzialności administracyjnej i nałożenie kary pieniężnej, której podstawa materialnoprawna została wskazana w zaskarżonej decyzji - lp.1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 92 ust. 1 i ust. 4 tej ustawy, art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985) oraz art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców. Prawidłowo także ustalił organ podstawy do nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisu § 2 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz. U. z 2007 r. Nr 147, poz. 1040) [dalej: rozporządzenie Ministra Transportu]. Zgodnie z § 2 pkt 3 lit. a) wskazanego rozporządzenia, wprowadza się okresowe ograniczenia ruchu pojazdów, poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju, w następujących terminach (...) w okresie od najbliższego piątku po dniu 18 czerwca do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h: b) od godziny 800 do godziny 1400 w sobotę. Zgodnie natomiast z postanowieniami § 3 pkt 3 lit. j ww. rozporządzenia przepisy § 2 nie mają zastosowania do pojazdów używanych w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Przepis § 2 stanowi w tym przypadku generalną zasadę dotyczącą zakazu ruchu pojazdów, natomiast § 3 statuuje wyjątki od wskazanej reguły generalnej. Charakter powyższych przepisów, w szczególności § 3 – jako wyjątku, powoduje, iż winny one być interpretowane w sposób ścisły. Bezspornym jest w związku z tym, że w dniu 26 czerwca 2010 r. (data zatrzymania pojazdu do kontroli) obowiązywały okresowe ograniczenia oraz zakaz ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów. Zasadnie uznał organ, że na gruncie wskazanych przepisów tylko przewóz mający bezpośrednio na celu utrzymanie ciągłości świadczenia usług podlega zwolnieniu od zakazu poruszania się pojazdów. Zgodzić się należy z organem, iż za taki nie powinien być uznany przewóz palet, tym bardziej że kierowca przewoził znacznie więcej palet niż dostarczył do firmy K. Nie podważając faktu, iż firma K., na rzecz której świadczony był przewóz palet, świadczy usługi w ruchu ciągłym, zgodzić się jednak należy, z opinią zaprezentowaną w sprawie przez organ, że wskazany przewóz palet w dniu 26 czerwca 2010 r. nie sposób uznać za związany z utrzymywaniem ciągłości świadczenia usług. Niewątpliwie, jak zasadnie wskazał organ, palety są produktami powszechnie używanymi i dostępnymi. Nie sposób przyjąć tezy, iż te konkretnie palety, przewożone w dniu 26 czerwca 2010 r., były niezbędne dla zagwarantowania świadczenia przez K. świadczenia usług w ruchu ciągłym. Przyjęcie założenia, że firma posiadającą sieć wielkopowierzchniowych sklepów na terenie całego kraju uzależniona jest dla realizacji swoich usług od zwrotu do miejsca pierwotnej wysyłki palet, na których przewożono towar, nie może zostać zaakceptowane. Z logicznego punktu widzenia, z praktyki prowadzenia tego typu działalności wynika, że firmy dysponują szerokim zapleczem materiałowym w tym zakresie i nie są uzależnione od każdorazowego zwrotu palet z wykorzystaniem których w danym dniu odbywa się transport. Przyjęcie założenia, że transport odbywa się każdorazowo z wykorzystaniem tych samych palety i firma oczekuje z kolejnym transportem na ich powrót nie ma cech racjonalności z punktu widzenia działalności przedsiębiorstwa. Co istotne, w toku postępowania w żaden sposób taka teza nie została udowodniona. Reasumując, zdaniem Sądu, słusznie przyjął organ, że wykonywany przewóz nie podlegał wyłączeniu z okresowego zakazu ruchu pojazdów, naruszono w związku z tym zakaz ruchu pojazdów określony w § 2 pkt 3 lit. b). W świetle przeprowadzonych powyżej rozważań nie zasługują na uwzględnienie ogólnie sformułowane zarzuty naruszenia przez organ administracji przepisów k.p.a. - art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 § 3, art. 61, a w szczególności art. 77 i art. 80. W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżoną decyzję przeprowadził pełne postępowanie dowodowe, w toku którego zgromadził kompletny materiał dowodowy i w sposób wszechstronny dokonał oceny zaistniałego stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonał prawidłowej subsumcji ustalonych faktów do obowiązujących przepisów prawa. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten, na podstawie którego skarżąca spółka pragnęła uwolnić się od administracyjnej kary pieniężnej, stanowi, że odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek okoliczności lub zdarzeń, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Zatem jedynie zaistnienie nie dających się przewidzieć zdarzeń lub okoliczności stanowi podstawę do wydania decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Nie ulega zatem wątpliwości, że jest to przepis wyjątkowy, odnoszący się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W tej sytuacji skarżący powinien przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych przepisów. Tym czasem skarżący poprzestał jedynie na przedstawieniu ogólnego stanowiska bez wskazania argumentacji przemawiającej za uznaniem, iż do naruszenia przepisów doszło z wyłącznej winy kierowcy, a skarżący – jako przedsiębiorca go zatrudniający – nie mógł tych okoliczności przewidzieć. W konsekwencji, skarżący nie wykazał swojej należytej staranności w realizacji ciążących na nim obowiązków, a zatem nie może wskazywać na podstawy zwolnienia się z odpowiedzialności. Reasumując, skoro zatem, co trafnie ustaliły organy, przewóz drogowy wykonywany był przez skarżącą Spółkę z naruszeniem przepisów prawa, wskazanych w podstawie materialnoprawnej decyzji, to skutkiem takiego stanu rzeczy jest nałożenie kary w łącznej kwocie 1.500 złotych. Reasumując całokształt przeprowadzonych rozważań stwierdzić należy, iż decyzje organów obu instancji nie naruszają unormowań k.p.a., a także przepisów prawa materialnego. Wskazane przepisy ustawy o transporcie drogowym i aktów wykonawczych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia tych przepisów, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący transport lub przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Ustalona sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżącą Spółkę kar, których wysokość została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów załącznika do ustawy o transporcie drogowym, obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. R.A.