III SA/Łd 869/24

Dnia 26 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, , po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2024 roku nr SKO.4163.55.2024 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. Decyzją z 27 sierpnia 2024 r., nr SKO.4163.55.2024, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 645 ze zm.), zwanej dalej "u.d.p.", utrzymało w mocy "decyzję" Prezydenta Miasta Łodzi z 1 sierpnia 2024 r., nr 40154.0.0002.8.2024. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 1 sierpnia 2024 r. do Prezydenta Miasta Łodzi wpłynął wniosek U. D. o wydanie decyzji na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] (dz. nr [...], obr. [...]) na wysokości posesji nr [...], celem funkcjonowania obiektu handlowego o powierzchni 22,32 m2, w okresie od 1 sierpnia 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. W wyniku rozpoznania tego wniosku Prezydent Miasta Łodzi decyzją z 1 sierpnia 2024 r. nie zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia obiektu handlowego o powierzchni 22,32 m2 w pasie drogi powiatowej w dzielnicy [...] ul. [...] (dz. nr [...], obr. [...]) na wysokości posesji nr [...] w okresie od 1 sierpnia 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. Od decyzji tej skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów art. 6-9 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., art. 19, art. 20, art. 21 i art. 40 u.d.p. oraz dokonanie nieuprawnionej oceny prawidłowości decyzji wydanej na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane i niezgodność kompetencyjną Prezydenta Miasta Łodzi w sprawie. Organ drugiej instancji stwierdził, że zarządca drogi począwszy od 1 stycznia 2021 r. konsekwentnie odmawia stronie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego celem funkcjonowania obiektu handlowego. 4 lipca 1991 r. decyzją nr I-RUN/7351/B/31/91 oraz 29 grudnia 1994 r. decyzją nr I-RUN/7351/161/94 udzielono U. D. pozwolenia na budowę i rozbudowę pawilonu handlowego typu "Lucas-Box" przy ul. [...]. Następnie decyzją z 9 października 2001 r. nr I.RUB/710/2001 uchylono obie decyzje w części określającej czas użytkowania pawilonu handlowego przy ul. [...]. 31 lipca 1992 r. została zawarta przez Wojewódzką Dyrekcję Dróg Miejskich ze skarżącą umowa dzierżawy nr [...] na ustawienie tymczasowego pawilonu handlowego przy ul. [...] do 31 grudnia 1993 r. Aneks do umowy określający termin dzierżawy od 1 stycznia 1994 r. do 31 grudnia 1995 r. został zawarty 31 grudnia 1993 r. Następnie zawarty został kolejny aneks z 19 stycznia 1995 r., którego stroną było Miasto [...], reprezentowane przez Urząd Miasta Łodzi, Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami. W związku z wnioskiem skarżącej z 27 grudnia 1995 r. o przedłużenie dzierżawy gruntu 23 stycznia 1996 r. UMŁ Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami zawarł z nią kolejną umowę dzierżawy. Zgodnie z tą umową strony umówiły się na zawarcie umowy dzierżawy na czas określony kolejnych dwóch lat, tj. na okres począwszy od 1 stycznia 1996 r. do 31 grudnia 1997 r., przy czym zawarły w niej porozumienie, że z 31 grudnia 1997 r. umowa dzierżawy wygasa. Zatem do końca grudnia 1997 r. Miasto [...] łączył z U. D. stosunek dzierżawy działki gruntu położonej przy ul. [...] w Ł.. W okresie od stycznia 1998 r. do dnia dzisiejszego właściwy zarządca drogi wydaje na wniosek skarżącej decyzje administracyjne na zajęcie pasa drogowego. Skarżąca nie kwestionowała nigdy faktu zajęcia pasa drogowego. Przez ponad 20 lat wydawane były decyzje na zajęcie pasa drogowego w oparciu o art. 40 u.d.p., od których nie wnosiła odwołań. Zarządca drogi mając na względzie słuszny interes społeczny nie wyraża zgody na pozostawienie obiektu w pasie drogowym drogi powiatowej ul. [...], zlokalizowanego na działce oznaczonej numerem [...], w obrębie [...]. Powodem odmowy wydania zezwolenia jest fakt, że skarżąca w związku z pozostawaniem obiektu handlowego w pasie drogowym posiada zadłużenie względem organu, które na 6 grudnia 2023 r. wynosi 143 247,14 zł wraz z odsetkami. U. D. nie wnosząc należnych opłat z tytułu zajęcia pasa drogowego narusza interes Gminy Miasta [...], powodując brak wpływu środków finansowych do budżetu miasta. Stawia to skarżącą w uprzywilejowanej pozycji w odniesieniu do podmiotów, które uzyskują zezwolenia i wnoszą należne opłaty. Istnienie po stronie wnioskodawczyni tak wysokiego zadłużenia względem zarządcy drogi, stanowi przesłankę do odmowy wydania zezwolenia na kolejny okres. Skoro bowiem zarządca drogi zobowiązany jest, m. in. do utrzymania dróg, to za racjonalną i nie przekraczającą granic uznania administracyjnego uznać należy odmowę udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego podmiotowi, który zalega w stosunku do zarządcy drogi z opłatami z tego tytułu, a którego to opłaty służą realizacji zadań zarządcy drogi. Pozostawanie w pasie drogowym obiektu, którego właściciel posiada zadłużenie finansowe na rzecz Miasta [...], w żadnym razie nie może zostać uznane jako przypadek szczególny i uzasadniony, przeważający nad interesem społecznym, polegającym m. in. na nieskrępowanym dostępie do przestrzeni publicznej. Jego ograniczenie, związane z pozostawaniem obiektu w pasie drogowym ul. [...] jest zatem nieuzasadnione. Skarżąca nie dysponowała terenem w obrębie pasa drogowego na podstawie umowie cywilnoprawnej. Bezspornym jest, że umowa dzierżawy łącząca skarżącą z właścicielem terenu pod pawilonem handlowym zlokalizowanym przy ul. [...] wygasła z 31 grudnia 1997r. Od 1 stycznia 1998 r. na wniosek skarżącej zarządca [...] wydał na jej rzecz kolejne zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w Ł. (działka nr [...]) pod obiekt handlowy/usługowy o powierzchni 22,32 m2. Skoro zatem w dniu złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w Ł. (działka nr [...]) skarżąca nie legitymowała się ważną umową dzierżawy gruntu pod pawilonem, to nie ulega wątpliwości, że w sprawie zastosowanie znajdzie art. 40 ust. 1 u.d.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję U. D. wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu administracyjnego na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6-9 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego oraz naruszenie reguł dowodowych wskazanych w art. 77 k.p.a. i 81 k.p.a. w związku z dowolną interpretacją art. 40 u.d.p. i stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że płaci podatek od nieruchomości za teren pod jej obiektem budowlanym. W związku z przesyłaniem przez Prezydenta Miasta Łodzi podatku od nieruchomości do opłacenia, oczekiwała wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego bez wnoszenia opłaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło również o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, stosownie do art. art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Postanowieniem z 31 grudnia 2024 r., sygn. akt III SPP/Łd 152/24 Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W wykonaniu zarządzenia z 27 marca 2025 r. doręczono skarżącej 14 kwietnia 2025 r. odpis odpowiedzi na skargę wraz z zawiadomieniem o zgłoszeniu przez organ administracji w odpowiedzi na skargę wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz pouczeniem o tym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna ze stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W piśmie z 23 czerwca 2025 r. skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z innych względów niż w niej podniesione. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a skarżąca, zawiadomiona o tym wniosku, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego zaistniała przesłanka, o jakiej stanowi art. 119 pkt 2 p.p.s.a. do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W myśl art. 134 § 2 p.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach Oznacza to, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem działania organu administracji publicznej, a nie tylko zgodność z przepisami, których naruszenie zarzucono w skardze (brak związania podstawami skargi) i wobec tego może wydać orzeczenie innej treści niż to, o które wnosił skarżący (brak związania wnioskami skargi). Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Zakaz wydania orzeczenia na niekorzyść skarżącego nie dotyczy sytuacji, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od treści zarzutów i wniosków skargi, należało z urzędu stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, gdyż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, co stanowi określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa bowiem uznało, że Prezydent Miasta Łodzi załatwił wniosek skarżącej wydając 1 sierpnia 2024 r. decyzję, na mocy której nie zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia obiektu handlowego o powierzchni 22,32 m2 w pasie drogi powiatowej w dzielnicy [...] ul. [...] (dz. nr [...], obr. [...]) na wysokości posesji nr [...] w okresie od 1 sierpnia 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. Wyjaśnić należy, że decyzja administracyjna jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, cechującym się zewnętrznym charakterem, władczym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, skierowanym do konkretnego adresata. Akt administracyjny w postaci decyzji administracyjnej musi mieć odpowiednią formę, jaką wyznaczają przepisy prawa. Jej wydanie następuje po wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i dokonaniu subsumcji ustalonego w tym postępowaniu stanu faktycznego do norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie. Jak stanowi art. 104 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (§ 1). Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (§ 2). Elementy treści decyzji administracyjnej określa art. 107 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Stosownie do art. 107 § 2 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzje. Do takich konstytutywnych składowych decyzji należy zaliczyć oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Pominięcie któregokolwiek z tym elementów powoduje, że określonego pisma nie można zakwalifikować jako decyzji. W żaden sposób nie można bowiem takiego pisma potraktować jako władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o prawach bądź obowiązkach strony (por. wyroki NSA: z 20 lipca 1981 r., SA 1163/81; z 13 kwietnia 2016 r., I OSK 3134/14). Rozstrzygnięcie, jako jeden z niezbędnych elementów decyzji administracyjnej, o którym mowa w art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., jest władczym ukształtowaniem określonego stosunku administracyjnoprawnego, stanowiącym "rdzeń" decyzji w postępowaniu administracyjnym. Jest to jeden z tych elementów składowych, bez którego decyzja nie może istnieć. Rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) musi być sformułowane w taki sposób, aby nie było wątpliwości czego ono dotyczy oraz jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały nałożone na stronę. Rozstrzygnięcie powinno być zatem sformułowane precyzyjnie, bez możliwości różnej interpretacji. Jest ono kwintesencją decyzji, gdyż stanowi rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2018 r., I OSK 4147/18). Dalej wskazać należy, że stosownie do art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie zaś z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Ukształtowane na tle art. 134 k.p.a. orzecznictwo sądowe wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania – przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną. Do przyczyn przedmiotowych należy więc zaliczyć m. in. taką sytuację, gdy dana czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną (por. wyrok WSA w Lublinie z 27 września 2016 r., II SA/Lu 98/16). Koniecznym warunkiem dopuszczalności odwołania i jego rozpatrzenia przez organ odwoławczy jest więc wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie skierowane do skarżącej pismo Prezydenta Miasta Łodzi z 1 sierpnia 2024 r., nr 40154.0.0002.8.2024 nazwane zostało wprawdzie decyzją, lecz nie zawiera ono rozstrzygnięcia jej wniosku z 1 sierpnia 2024 r., co uniemożliwia jego kwalifikację jako decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę. W piśmie tym po części zawierającej oznaczenie organu, datę wydania, podstawę prawną, oznaczenie strony i jej żądania, tj. "U. D. Prowadząca działalność gospodarczą "U." ul. [...] m. [...]; [...] Ł. NIP: [...] REGON: [...] na zajęcie pasa drogowego celem funkcjonowania urządzenia obcego: obiektu handlowego o powierzchni 22,32 m2 w pasie drogi Powiatowej w Dz. [...] ulicy: [...] (dz. nr [...], obr. [...]) na wysokości posesji nr [...] W okresie od dnia: 2024-08-01 do dnia: 2024-08-31 na warunkach podanych w dalszej części decyzji", brak jest rozstrzygnięcia. Nie określono też żadnych "warunków" w jego dalszej części. Podkreślić należy, że braku rozstrzygnięcia nie może zastąpić argumentacja zawarta w jego uzasadnieniu, które zdaje się wskazywać, że Prezydent Miasta Łodzi miał odmówić skarżącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Dodatkowo pozostaje to w sprzeczności z częścią wstępną tego pisma wskazującą, że w dalszej części decyzji zostaną podane "warunki". Zdaniem sądu pismo Prezydenta Miasta Łodzi z 1 sierpnia 2024 r. nie jest więc decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. Nie rozstrzyga bowiem o istocie sprawy. Nie zawiera rozstrzygnięcia stanowiącego element składowy decyzji (art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.). Wobec tego nie przysługuje od niego odwołanie do organu wyższego stopnia, w tym przypadku Samorządowego Kolegium Odwoławczego (art. 127 § 1 i 2 k.p.a.). Skoro nie jest to decyzja, to skarżąca nie mogła kwestionować jego treści w odwołaniu. Utrzymanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w mocy pisma Prezydenta Miasta Łodzi z 1 sierpnia 2024 r., które nie jest decyzją administracyjną, oznacza przyzwolenie na orzekanie o uprawnieniach podmiotów żądających załatwienia sprawy administracyjnej poza ramami postępowania administracyjnego. Złożone przez skarżącą odwołanie organ odwoławczy winien był w tym wypadku uznać za niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych – z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. Resumując sąd uznał, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ drugiej instancji błędnie uznał, że pismo Prezydenta Miasta Łodzi z 1 sierpnia 2024 r. stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. i rozpatrzył odwołanie skarżącej zamiast stwierdzić jego niedopuszczalność, czym rażąco naruszył art. 134 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Dostrzeżona przez sąd wadliwość zaskarżonej decyzji nie pozwala na dokonanie jej merytorycznej kontroli i uniemożliwia odniesienie się do zarzutów skargi. Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi zobowiązane jest uwzględnić ocenę prawną i stanowisko wyrażone przez sąd stosownie do art. 153 p.p.s.a. ds