III SA/Łd 88/25

Dnia 21 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędzia WSA Anna Dębowska, , Protokolant asystent sędziego Agata Zarychta, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2025 roku sprawy ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 5 listopada 2024 roku nr 421/2024 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych oddala skargę. Decyzją z 5 listopada 2024 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w Piotrkowie Trybunalskim z 20 marca 2024 r. ustalającą G. M. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych w wysokości 8.624 zł. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym. 23 grudnia 2004 r. G. M. złożyła wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, w którym zadeklarowała do zalesienia 12 działek rolnych o łącznej powierzchni 19,11 ha, w tym działki rolne: A - 1,75 ha, B - 1,74 ha, C - 1,70 ha, D - 8,23 ha, E - 1,44 ha, F - 0,19 ha, G - 0,47 ha, H - 1,71 ha, I - 0,50ha, J - 0,18 ha, K - 0,47 ha oraz L-0,73 ha położone na działkach ewidencyjnych o numerach 45,46,47, 518/3, 124, 125, 126, 128, 129,130 oraz 131 znajdujących się w województwie łódzkim, powiecie p., gminie Ł., obrębie ewidencyjnym P.. Strona wskazała termin zalesienia na jesień 2005 r. 10 listopada 2005 r. G.M. złożyła oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem nadleśniczego z 9 listopada 2005 r. potwierdzającym wykonanie zalesienia zgodniez planem. Decyzją z 24 marca 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w Piotrkowie Trybunalskim przyznał stronie płatności na zalesianie gruntów rolnych w postaci: - wsparcia na zalesienie w wysokości 85 624,00 zł, - premii pielęgnacyjnej w wysokości 8 538,60 zł, oraz - premii zalesieniowej w wysokości 26 754,00 zł. 7 lipca 2006 r. strona złożyła wniosek o wypłatę płatności na rok 2006, która została zrealizowana 18 sierpnia 2006 r. w wysokości 34 928,60 zł. 18 sierpnia 2006 r. w gospodarstwie rolnym strony przeprowadzona została kontrola na miejscu, w wyniku której ustalono, że powierzchnia stwierdzona kompleksu leśnego składającego się z działek A, B, C jest mniejsza o 0,20 ha od powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Ponadto ustalono, że rolnik nie udokumentował prawidłowo zakupu sadzonek. 5 czerwca 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wznowił postępowania w sprawie przyznania stronie płatności na zalesianie gruntów rolnych i decyzją z 11 czerwca 2018 r. uchylił w całości własną decyzję z 24 marca 2006 r. w tej sprawie i przyznał stronie płatności na zalesianie gruntów rolnych z sankcjami do powierzchni stwierdzonej w toku kontroli na miejscy tj. powierzchni 18,91 ha w łącznej wysokości 77.310,60 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji decyzją z 5 sierpnia 2008 r. Wyrokiem z 30 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 383/11 WSA w Łodzi oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z 5 sierpnia 2008 r., zaś NSA wyrokiem z 27 listopada 2012 r. w sprawie sygn. akt II GSK 1811/11 oddalił skargę kasacyjną strony od powyższego wyroku. Kolejno w latach 2007, 2008, 2009, 2010 i 2011 strona występowała o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych. 19 listopada 2009 r. została zrealizowana płatność na rok 2007 w wysokości 34 928,60 zł. (premie: pielęgnacyjna i zalesieniowa) oraz na rok 2008 w wysokości 34 928,60 zł. (premie: pielęgnacyjna i zalesieniowa). Płatność na rok 2009 została zrealizowana 19 listopada 2009 r. w wysokości 34 928,60 zł. (premie: pielęgnacyjna i zalesieniowa). Płatność na rok 2010 została zrealizowana 30 sierpnia 2010 r. w wysokości 26.474 zł. (premia zalesieniowa). Płatność na rok 2011 została zrealizowana 26 października 2011 r. w wysokości 26 474 zł (premia zalesieniowa). 1 października 2012 r. do BP ARiMR w Piotrkowie Trybunalskim wpłynął wniosek o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych za rok 2012. Postanowieniem z 8 października 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Piotrkowie Trybunalskim odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku, w konsekwencji stronie nie wypłacono wnioskowanej pomocy. 6 czerwca 2013 r. do BP ARiMR w Piotrkowie Trybunalskim wpłynął wniosek o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych rok 2013. Płatność została zrealizowana 14 sierpnia 2013 r. w wysokości 26 474,00 zł - premia zalesieniowa. 18 marca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Piotrkowie Trybunalskim zawiadomił G. M. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia nadmiernie lub nienależnie pobranych płatności na zalesianie gruntów rolnych. Decyzją z 3 kwietnia 2014 r. organ ustalił stronie kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych w wysokości 43.970 zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. Nienależnie pobrane płatności nie zostały zwrócone przez stronę w związku z upływem okresu przedawnienia niepozwalającym na ich dochodzenie, o czym ostatecznie przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z 28 maja 2019 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 165/19 utrzymanym w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 sierpnia 2023 r. sygn. akt I GSK 1806/19. Kolejno w latach: 2014, 2015, 2016, 2017.2018, 2019, 2020 i 2021 strona występowała do BP ARiMR w Piotrkowie Trybunalskim z wnioskami o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych. Płatności te obejmowały premię zalesieniową w wysokości 26.474 zł na każdy rok i zostały zrealizowane odpowiednio: 8 sierpnia 2014 r. na rok 2014, 27 lipca 2015 r. na rok 2015, 11 sierpnia 2016 r. na rok 2016, 9 sierpnia 2017 r. na rok 2017, 14 sierpnia 2018 r. na rok 2018, 30 sierpnia 2019 r. na rok 2019, 13 sierpnia 2020 r. na rok 2020, 11 stycznia 2022 r. na rok 2021. 19 stycznia 2023 r. w gospodarstwie rolnym strony przeprowadzona została kontrola na miejscu w ramach programu zalesianie gruntów rolnych, w wyniku której stwierdzono następujące nieprawidłowości: dla kompleksu nr 3 składającego się z działek zalesionych F,J,H położonych na działkach ewidencyjnych 124,125,126 powierzchnia stwierdzona to 1,90 ha, podczas gdy strona zadeklarowała powierzchnię 2,08 ha (zawyżenie powierzchni 0,18 ha), dla kompleksu nr 4 składającego się z działek zalesionych G,K,I,E położonych na działkach ewidencyjnych 128,129,130,131 stwierdzona powierzchnię 2,50 ha, podczas gdy powierzchnia zadeklarowana to 2,88 ha (zawyżenie powierzchni 0,38 ha). Całkowita powierzchnia zalesiona stwierdzona w toku kontroli (z uwzględnieniem pozostałych skontrolowanych kompleksów leśnych w stosunku co do których nie stwierdzono nieprawidłowości) wyniosła 18,35 ha czyli była mniejsza od zadeklarowanej o 0,56 ha. Raport z kontroli został przekazany bezpośrednio stronie 1 marca 2023 r. Tego samego dnia złożyła ona zastrzeżenia do kontroli w zakresie działek ewidencyjnych 518/1 oraz 518/2. 5 czerwca 2023 r. Kierownik Biura Powiatowego w Piotrkowie Trybunalskim wydał decyzję, na mocy której wstrzymał płatności na zalesianie w odniesieniu do gruntów, na których uprawa ta została zlikwidowana obejmujących obszar 0,56 ha. Decyzja została doręczona stronie 7 czerwca 2023 r. Zawiadomieniem z 23 października 2023 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR poinformował stronę o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia nadmiernie lub nienależnie pobranych płatności na zalesianie gruntów rolnych. Decyzją z 20 marca 2024 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił G. M. kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych przyznanych na mocy decyzji z 11 czerwca 2008 r. i wypłaconych tytułem premii zalesieniowej w zakresie powierzchni 0,56 ha w łącznej wysokości 8 624 zł za lata: 2010-2021 oraz umorzył postępowanie w zakresie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych wypłaconych tytułem premii pielęgnacyjnej i premii zalesieniowej w zakresie powierzchni 0,56 ha za lata 2004, 2006, 2007, 2008 oraz 2009 z uwagi na upływ okresu przedawnienia. 10 kwietnia 2024 r. strona złożyła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: • art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (tekst jedn. Dz. U. z 2023r. , poz. 922) w zw. z § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 655) – dalej: "rozporządzenie ZGR", w sytuacji gdy skarżąca spełniła wymagania określone w § 3 tego rozporządzenia, dokonała zalesienia działek rolnych i pielęgnowała uprawę leśną przez okres wskazany w tym przepisie; • § 13 ust. 5 rozporządzenia ZGR poprzez błędne uznanie zlikwidowania uprawy; • art. 3 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. U E L z 1995 r. Nr 312, poz. 1 ze zm.) – dalej: "rozporządzenie nr 2988/95", poprzez nieuwzględnienie, że nastąpiło przedawnienie; oraz przepisów prawa procesowego, tj.: • art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich dowodów zgromadzonych w postępowaniu i błędne przyjęcie, że zaniechano prowadzenia uprawy leśnej na powierzchni 0,56 ha (działki nr 124,125,126,128,129,130,131); • art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób naruszający zaufanie uczestnika do władzy publicznej poprzez przerobienie przez pracowników ARiMR dokumentu jakim jest protokół z czynności kontrolnych z 1 marca 2024 r.; • art. 6, art. 7, art. 77§ 1 i 4 k.p.a., art. 124 w zw. z art. 127, art. 218, art. 219 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a także zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności faktycznych i prawnych poprzez naruszenie zasad postępowania administracyjnego zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębionego zaufania obywateli do państwa mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W piśmie procesowym z 10 lipca 2024 r. stanowiącym uzupełnienie odwołania pełnomocnik strony ponownie wskazał, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego w Piotrkowie Trybunalskim o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj.: • § 8 pkt 3 rozporządzenia ZGR poprzez odliczenie obszaru na działce nr 131 kompleksu nr 4, w sytuacji gdy graniczy z działką użytkowaną jako grunt rolny nie będącą własnością skarżącej oraz przepisów prawa procesowego, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: • art. 7, art. 77, art. 78 i art. 85 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. o systemie oceny zgodności poprzez oparcie decyzji na wynikach kontroli dokonanej za pomocą przyrządu GPS, który powinien być wyposażony w certyfikat, a takowego brak jest w aktach sprawy, • art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich dowodów zgromadzonych w postępowaniu, a mających podstawowe znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności, poprzez błędne przyjęcie, że zaniechano uprawy leśnej na powierzchni 0,56 ha (działki nr 124,125,126,128,129,130,131), tj. nieuwzględnienie planu zalesienia lasu, z którego wynika gdzie będą posadzone drzewa i krzewy biocenotyczne. Przywołaną na wstępie decyzją z 5 listopada 2024 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w Piotrkowie Trybunalskim z 20 marca 2024 r. ustalającą G. M. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzenie kontroli na miejscu, metodą inspekcji terenowej, polegającej na wizytacji zadeklarowanych działek i wizualnej ocenie ich rzeczywistego stanu przez upoważnione do kontroli osoby, dysponujące odpowiednimi kwalifikacjami, a zatem tak, jak miało to miejsce w analizowanym przypadku, pozwala na skorygowanie powierzchni uprawnionych do płatności w związku z okolicznościami, których stwierdzenie jest możliwe przede wszystkim w ramach bezpośrednich oględzin, takich jak ustalenie obszarów wykluczających płatność, czy ustalenie, że faktyczna powierzchnia upraw, czy faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości nie odpowiada złożonej deklaracji. W toku kontroli przeprowadzane są pomiary za pomocą urządzenia GPS, a wyniki kontroli są dokumentowane za pomocą szkicu graficznego oraz fotografii obrazujących stan w czasie kontroli poszczególnych zadeklarowanych działek. Organ odwoławczy podkreślił, iż protokół kontroli stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., a zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Z kolei producent rolny ma obowiązek dokonania dokładnej weryfikacji stanu zgłaszanych obszarów zalesionych w danym roku, z uwzględnieniem faktycznie istniejącego stanu użytkowania na gruncie. Obowiązkiem producenta rolnego jest deklarowanie powierzchni faktycznej, odpowiadającej normom kwalifikującym go do przyznania płatności. Nadto ma on obowiązek poinformować właściwy organ ARiMR, że jego wniosek się zdezaktualizował od czasu jego złożenia, tj. że na działkach rolnych nie znajdują się zadeklarowane uprawy. Obowiązków powyższych strona niewątpliwe nie dochowała. Analiza sporządzonego w niniejszej sprawie protokołu kontroli oraz obszernej dokumentacji fotograficznej obejmującej ponumerowane zdjęcia przedstawiające stan każdej z działek zadeklarowanych przez skarżącą oraz szkiców ukazujących sposób i wektory wykonywanych zdjęć jednoznacznie wskazują, że rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym, a deklarowanym we wniosku przez skarżącą, zostały właściwie ujawnione przez kontrolujących i skutkowały stwierdzeniem różnic pomiędzy powierzchniami deklarowanych obszarów zalesionych w ramach kompleksu nr 3 i nr 4 przez skarżącą, a powierzchniami rzeczywiście stwierdzonymi. Na obszarach wyłączonych brak jest jakichkolwiek zadrzewień (starych jak i nowych), nie występują na nich również gatunki biocenotyczne roślin. Organ odwoławczy dodał, iż zdjęcie nr 1 na które powołuje się pełnomocnik nie podważa wyników kontroli, dowodzi jedynie że na obszarze uwzględnionym przez inspektorów terenowych występowały gatunki biocenotyczne. Co więcej, odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezaliczenia do powierzchni kompleksu 4 strefy buforowej, która miała znajdować się wzdłuż jego południowej granicy organ odwoławczy wskazał, iż fotografie o nr 9 i 24 nie potwierdzają jej istnienia. Ze zdjęć oraz szkicu pomiaru wynika, iż obszar który miał stanowić strefę buforową to faktycznie grunt rolny na którym znajduje się uprawa należąca do działek ew. 138,139,140,141,142,143 oraz droga manewrowa/ dojazdowa do działki ew. 137, na co też zwrócił uwagę Kierownik Biura Kontroli na Miejscu w swoich wyjaśnieniach z 7 sierpnia 2024 r. Stąd słusznie obszar ten nie został zaliczony do powierzchni kompleksu nr 4. W dalszej kolejności organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 – 3 rozporządzenia ZGR beneficjent powinien przez lat 20 od dnia uzyskania pierwszej płatności zalesieniowej, prowadzić założoną uprawę leśną zgodnie z normami oraz przestrzegając wymogów. Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że dla prawidłowej wykładni pojęcia likwidacji uprawy leśnej nie ma znaczenia przyczyna, która doprowadziła do zaprzestania zabiegów pielęgnacyjnych czy odtwarzania sadzonek uszkodzonych lub obumarłych bądź zniszczonych przez zwierzęta (np. bobry). Chodzi tu o stwierdzony stan faktyczny, który jednoznacznie wskazuje, że beneficjent pomocy zaniechał podejmowania działań mających na celu utrzymanie drzewostanu. Likwidacja uprawy leśnej może bowiem polegać zarówno na aktywnym usunięciu części drzew (działanie producenta rolnego), jak i na zaniechaniu polegającym na pozostawieniu części upraw bez odpowiedniej pielęgnacji skutkujące obumarciem drzewostanu, ich utratą lub zniszczeniem na skutek działań zwierząt. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż 18 sierpnia 2006 r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona kontrola na miejscu obszarów zalesionych. Z protokołu z czynności kontrolnych wynika, iż wówczas nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w odniesieniu do powierzchni zalesionej w ramach kompleksu nr 3 i 4. Powierzchnia deklarowana odpowiadała powierzchni stwierdzonej. Z powyższego należy wnioskować, że po tym czasie działania/zaniechania strony doprowadziły do takiego stanu części kompleksu nr 3 i 4., iż w 2023 r na obszarze wykluczonym nie stwierdzono żadnych deklarowanych zadrzewień czy gatunków biocenotycznych. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż w latach 2007- 2022 strona nie informowała organu o wystąpieniu na zalesionych działkach siły wyższej czy nadzwyczajnych okoliczności czyli o zdarzeniach, w następstwie których mogłoby dojść do zniszczenia lub uszkodzenia zasadzonego drzewostanu czy gatunków roślin biocenotycznych. W analizowanej sprawie, zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesienia wynosiła 18,91 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona podczas przeprowadzonej kontroli na miejscu w 2021 r. to 18,35 ha. A zatem spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych, wypłaconych za lata 2004-2021 do powierzchni zlikwidowanej uprawy leśnej, tj. 0,56 ha. Następnie organ przedstawił wyliczeniowa dotyczące wypłaconych stronie nienależnie kwot z tytułu premii pielęgnacyjnej i zalesieniowej za poszczególne lata i wskazał, że łączna kwota do zwrotu wynosi 13.930 zł jednak obowiązek zwrotu nienależnie pobranej płatności nie jest wymagany w sytuacji, gdy nastąpiło przedawnienie roszczeń. W przypadku premii pielęgnacyjnej oraz zalesieniowej wypłaconej 18 sierpnia 2006 r.( wniosek za 2006 r.) oraz w 19 listopada 2009 r. (wniosek za 2007 r., za 2008 r., za 2009 r.) badając okres przedawnienia należy mieć na uwadze art. 73 ust.5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18 ze zm. – dalej: "rozporządzenie nr 796/2004" w zw. z art. 86 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. L 316 z 02.12.2009 r., str. 65 – dalej: "rozporządzenie nr 1122/2009". W ocenie organu na tle przedmiotowej sprawy nie można uznać, że strona działała w dobrej wierze. Brak należytej staranności po stronie G. M. wyklucza przyjęcie dobrej wiary. Zła wiara ma miejsce bowiem wtedy, gdy podmiot ma świadomość rzeczywistego stanu rzeczy, ale także, gdy tej świadomości nie ma, ale mógł ją posiadać przy zachowaniu należytej staranności. Wobec powyższego obowiązkiem organu było przyjęcie, że okres przedawnienia wynosił 10 lat. Premia pielęgnacyjna oraz premia zalesieniowa została wypłacona w 18 sierpnia 2006 r. oraz 19 listopada 2009 r. Pierwsze powiadomienie strony przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze otrzymanych płatności miało miejsce 7 czerwca 2023 r., czyli w dacie doręczenia decyzji o wstrzymaniu płatności na zalesienie. Okres między datą płatności pomocy, a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności nastąpił zatem po upływie dziesięciu lat, tym samym brak jest podstaw do żądania zwrotu nienależnie pobranej płatności za te lata ze względu na przedawnienie roszczeń. W przypadku płatności za lata 2010-2021 badając okres przedawnienia należy mieć na uwadze treść art. 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 2988/95. Zgodnie z art. 86 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, rozporządzenie nr 796/2004 stosuje się nadal tylko w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2010 r. (por. wyrok NSA z 5 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2710/14). Jednocześnie rozporządzenie nr 1122/2009 oraz następnie rozporządzenie nr 65/2011 nie zawierają własnego terminu przedawnienia orzekania o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Wobec powyższego do oceny przedawnienia zastosowanie znajduje art. 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 2988/95. Zgodnie z ust. 1 wskazanego przepisu okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem. Niewątpliwie nieprawidłowość stwierdzona na gruncie rozpoznawanego stanu faktycznego wypełnia ww. definicję. Nieprawidłowością w niniejszej sprawie było bowiem deklarowanie powierzchni zalesienia wyższej od rzeczywistej, co prowadziło do uzyskania wsparcia finansowego niezgodnego z celami sektorowego prawodawstwa rolnego. Spowodowało to wypłatę nienależnych płatności, a co za tym idzie szkodę w budżecie U E. W opinii organu odwoławczego w niniejszej sprawie szkoda dla budżetu wspólnoty powstała w dniach wypłaty premii zalesieniowej za poszczególne lata w okresie od 2010 do 2021 r. Ponadto w ocenie organu odwoławczego organu I instancji zasadnie stwierdził, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z nieprawidłowością powtarzającą się i ciągłą w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95. W odniesieniu do tego rodzaju nieprawidłowości początek biegu terminu przedawnienia nie jest związany z otrzymaniem środków finansowych, lecz w przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się z samym zdarzeniem zaistnienia nieprawidłowości i ich ustania. W analizowanym przypadku powtarzająca się nieprawidłowość obejmowała to samo działanie, tj. składanie corocznie wniosku o wypłatę płatności na zalesianie do powierzchni większej niż wynosił faktyczny obszar uprawy leśnej co stanowiło naruszenie zobowiązania podjętego z chwilą zalesienia czyli prowadzenia założonej uprawy leśnej przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie (§ 3 ust 1 rozporządzenia ZGR). Zdaniem organu odwoławczego moment ustania nieprawidłowości powtarzającej się należy wiązać z datą poinformowania przez wnioskodawcę organu, że składane wnioski i deklaracje były błędne oraz o rodzaju tych błędów. W ocenie organu złożenie po raz pierwszy wniosku prawidłowego oznaczałoby także ustanie nieprawidłowości powtarzającej się. W omawianym przypadku organ II instancji stwierdził, że z danych dostępnych organowi odwoławczemu z urzędu wynika, że 19 czerwca 2023 r. strona złożyła wniosek o wypłatę pomocy na zalesianie gruntów rolnych na 2023, w treści którego oświadczyła, iż powierzchnia zalesienia jest mniejsza od wskazanej w planie zalesienia i faktycznie wynosi 18,31 ha. Organ przyjął zatem, że nieprawidłowość ustała 19 czerwca 2023 r. Od tej daty organ liczy 4-letni termin przedawnienia (4-letni termin przedawnienia upływałby 19 czerwca 2027 r.). Następnie organ odwoławczy wskazał, iż w rozpoznawanym stanie faktycznym doszło także do przerwania biegu terminu przedawnienia w dniu doręczenia stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Piotrkowie Trybunalskim z 23 października 2023r., czyli 24 października 2023 r. W tym akcie organ władzy powiadomił bowiem stronę o nieprawidłowości stanowiącej podstawę ustalenia nienależnie pobranych płatności do zwrotu, a począwszy od następnego dnia rozpoczął bieg kolejny czteroletni okres przedawnienia możliwości ustalenia nienależnie pobranej płatności. Następnie organ odwoławczy podkreślił, że artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 w sposób szczególny reguluje okres przedawnienia dla programów wieloletnich, który biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Oznacza to, że termin przedawnienia wynikający z tego przepisu będzie mógł trwać nawet po zakończeniu programu. Przepis ten powinien być interpretowany w ten sposób, że upływ terminu przedawnienia nie może nastąpić przed ostatecznym zakończeniem programu. Organ odwoławczy podniósł, że na dzień wydania i doręczenia decyzji organu I instancji, tj. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Piotrkowie Trybunalskim z 20 marca 2024 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych w wysokości 8.624zł, nie upłynął jeszcze czteroletni termin przedawnienia, nie upłynął także maksymalny ośmioletni termin przedawnienia liczony od początku tego biegu (dwukrotność 4-letniego terminu przedawnienia), o którym mowa w art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia 2988/95. Wyżej wskazana decyzja została doręczona 27 marca 2024 r. dorosłemu domownikowi strony. Decyzja ta także stanowi akt organu władzy powiadamiający stronę o nieprawidłowości stanowiącej podstawę ustalenia nienależnie pobranych płatności do zwrotu w niniejszym postępowaniu, przerywający bieg przedawnienia. Również na dzień wydania niniejszej decyzji te terminy przedawnienia nie upłynęły. Podsumowując organ II instancji wskazał, że obowiązek zwrotu płatności uznanych za nienależne za lata 2010-2021 (z wyjątkiem 2012, kiedy to stronie nie wypłacono pomocy z uwagi na złożony wniosek po terminie) nie uległ przedawnieniu, wobec czego kwota nienależnie pobranej premii zalesieniowej wypłaconej stronie corocznie w kwocie 784 zł łącznie wynosi: 8 624 zł. W analizowanym stanie faktycznym nie zaistniały także przesłanki skutkujące brakiem obowiązku zwrotu nienależnie pobranej płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych za lata 2010-2021 określone w art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009 (dla płatności w kampanii 2010), art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 65/2011 (dla płatności w kampanii 2011 -2014), art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014 dla płatności na rok 2015 i następne). Powyżej ww. przepisy przewidują iż obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności nie ma zastosowania pod warunkiem łącznego spełnienia następujących przesłanek: 1) płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy, 2) błąd ten nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez rolnika. Przyjmuje się, że muszą zaistnieć obie powyższe przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia na beneficjenta obowiązku zwrotu uprzednio przyznanej i wypłaconej płatności. Niewątpliwie w niniejszej sprawie wypłata kwoty ustalonej decyzją nie wynikała z błędów organu. Płatności te stały się płatnościami nienależnymi w wyniku ujawnienia w toku kontroli na miejscu przeprowadzonej w 2023 r., że strona nie przestrzegała warunków uczestnictwa w programie zalesieniowym w związku z zmniejszeniem powierzchni zalesienia o 0,56 ha. Fakt ten miał miejsce po wydaniu przez Kierownika Biura Powiatowego decyzji o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych i po realizacji przedmiotowych płatności na rachunek bankowy wskazany przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Podkreślić należy, że organ wypłacają corocznie pomoc zalesieniową działał w zaufaniu do deklaracji złożonej przez rolnika we wniosku o wypłatę płatności. A zatem płatności nie zostały dokonane na skutek pomyłki organów. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie wystąpiły również okoliczności uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, określone w art. 28a Ustawy PROW 2007-2013 i art. 44 ust. 3 ustawy PROW 2014-2020. Przepisy te wymagają od organu zbadania, czy kwota nienależnie pobranych płatności nie przekracza wartości 100 euro. Ponieważ każda z kwot nienależnie pobranych płatności za lata 2010-2021 przekroczyła kwotę 100 euro przeliczoną na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 883/2006, tym samym brak jest podstaw do odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności na tej podstawie. Kolejne warunki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności zostały określone w § 13 ust. 8 rozporządzenia. W przypadku wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, które mogą mieć wpływ na powierzchnię kwalifikującą się do płatności na zalesianie gruntów rolnych, beneficjent powinien złożyć do biura powiatowego ARiMR pisemne oświadczenie o zaistniałych okolicznościach, opatrzone czytelnym podpisem i datą złożenia w terminie 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać takiej czynności oraz dostarczyć dowód potwierdzający wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności. W aktach sprawy znajduje się pismo G. M. złożone 13 września 2006 r. w biurze powiatowym w Piotrkowie Trybunalskim informujące o wystąpieniu jesienią 2005 r. na działkach ewidencyjnych: 518/3,45,46,47,124,125,126128,129,130 oraz 131 klęski suszy, w rezultacie której wypadło 40% sadzonek drzew liściasty i iglastych. Do przedmiotowego pisma strona dołączyła zaświadczenie Nadleśnictwa Piotrków z 12 września 2006 r. potwierdzające wystąpienie na jej działkach szkód w skutek suszy jesienią 2005 r. Strona nie dochowała zatem terminu 10 dni roboczych na poinformowanie o nadzwyczajnych okolicznościach/sile wyższej. Jak sama wskazała szkody na skutek suszy powstały jesienią 2005 r., natomiast o ich wystąpieniu poinformowała dopiero we wrześniu następnego roku. Organ odwoławczy zauważył także, iż 18 sierpnia 2006 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu obszaru zalesieniowego przez Biuro Kontroli na Miejscu Łódzkiego Oddziału Regionalnego, w toku której nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości na działkach ewidencyjnych tworzących kompleks 3 i 4. Z akt sprawy wynika, iż w kolejnych latach strona nie informowała o wystąpieniu szkód w skutek siły wyżej czy nadzwyczajnych okoliczności .W tym stanie rzeczy, w rozpoznawanym stanie faktycznym brak jest podstaw do odstąpienia od obowiązku zwrotu nienależnie pobranej płatności na podstawie w § 13 ust. 8 rozporządzenia ZGR. Na ostateczną decyzję organu skargę do sądu administracyjnego złożyła G. M. , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) § 13 ust. 5 rozporządzenia ZGR, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji o ustaleniu G. M. kwot nienależnie pobranych płatności za lata 2010 - 2021 w sytuacji, gdy zgodnie z ww. regulacją wsparcie na zalesienie nie podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi, jeżeli częściowa likwidacja uprawy leśnej nastąpiła po upływie 5 lat od dnia wydania decyzji w sprawie płatności na zalesienie; b) art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 poprzez wydanie decyzji merytorycznej w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia roszczenia; c) art. 73 ust. 5 w zw. z art. 81 tiret 2 rozporządzenia nr 796/2004 poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo upływu biegu terminu przedawnienia do jej wydania, w związku z upływem ponad 4-letniego okresu pomiędzy przekazaniem skarżącej środków na zalesienie, a otrzymaniem przez nią wezwania do ich zwrotu, wobec nie wykazania w toku przedmiotowego postępowania by otrzymując przedmiotowe wsparcie działała ona w złej wierze; d) § 8 pkt 3 rozporządzenia ZGR poprzez odliczenie obszaru na działce nr 131 kompleksu nr 4 w sytuacji, iż graniczy z działką użytkowaną jako grunt rolny, a nie będącą własnością skarżącej; e) art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w zw. z § 7 rozporządzenia ZGR w sytuacji, gdy skarżąca spełniła wymagania określone w § 3 tego rozporządza, dokonała zalesienia działek rolnych i pielęgnowała uprawę leśną przez okres wskazany w tym przepisie; 2. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: f) naruszenie art. 6 i art. 7 k.p.a.. art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 i 4 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 124 k.p.a. w związku z art. 217, art. 218 i art. 219 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a także zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności faktycznych i prawnych i poprzez naruszenie zasad postępowania administracyjnego, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w tym: brak ustalenia czy ewentualna likwidacja uprawy ma charakter stały; brak ustalenia jaka była powierzchnia zalesieniowa w okresie przed przeprowadzoną w dniach 14 lutego - 1 marca 2023 r. kontrolą; pominięcie w ocenie treści pisma Kierownika Biura Kontroli na Miejscu Łódzkiego Oddziału Regionalnego z dnia 7 sierpnia 2024 r. w zakresie w jakim wskazano w nim, że kontrola realizowana była w czasie rzeczywistym co nie wyklucza, że w czasie zaprzeszłym działki zostały zalesione zgodnie ze wskazaniami ujętymi w planie zalesienia; przyjęcie, że zaniechano prowadzenia uprawy leśnej na powierzchni 0,56 ha; g) zaniechanie zastosowania art. 81a k.p.a. zgodnie z którym, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Na tej podstawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Przedmiot kontroli sądu w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z 5 listopada 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Piotrkowie Trybunalskim z 20 marca 2024 r. ustalająca skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych. Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1199 ze zm.) – dalej: "ustawa o ARiMR", środki publiczne: 1) pochodzące z funduszy Unii Europejskiej, 2) krajowe, przeznaczone na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej podlegają zwrotowi, jeżeli płatność lub pomoc finansowa wypłacone z tych środków zostały pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości (...). Ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, o których mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 29 ust. 1c ustawy o ARiMR). Z treści tych przepisów wynika wprost, że przedmiotem postępowania toczącego się przed organem ARiMR jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków. Pojęcie nienależnych płatności obejmuje swym zakresem przedmiotowym różne przypadki nieuprawnionego pobrania środków publicznych z tytułu płatności rolnych. Ustalenie czy przyznane uprzednio kwoty pomocy, czy płatności były przyznane nienależnie lub w nadmiernej wysokości może wynikać z ustaleń dokonanych w toku postępowania toczącego się na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, jak i z ostatecznych decyzji wydanych w postępowaniach nadzwyczajnych w przedmiocie przyznania płatności lub pomocy. Zaznaczenia dalej wymaga, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia ZGR, płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który zobowiązał się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza i pielęgnacji założonej uprawy leśnej, przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia - zgodnie z planem zalesienia, oraz do prowadzenia założonej uprawy leśnej przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie. Podkreślenia wymaga, że istotą omawianej płatności jest wsparcie uzasadnionej trwałej zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na tereny zalesione. Realizacja powyższych wymogów jest szczególnie ważna w kontrolowanej sprawie bowiem to w ich kontekście ocenie podlega fakt likwidacji czy też częściowej likwidacji uprawy leśnej przez skarżącą. Stosownie do § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia płatność na zalesianie dzieli się na: 1) wsparcie na zalesienie - stanowiące jednorazową, zryczałtowaną płatność za poniesione koszty zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną w pierwszym roku po dniu wykonania zalesienia; 2) premię pielęgnacyjną - stanowiącą zryczałtowaną płatność za poniesione koszty prac pielęgnacyjnych, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; 3) premię zalesieniową - stanowiącą zryczałtowaną płatność za utracone dochody z tytułu przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. Natomiast w myśl zaś § 13 ust. 5 rozporządzenia ZGR, w przypadku, gdy uprawa leśna została częściowo zlikwidowana przed upływem 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie, płatność na zalesianie wypłacona w odniesieniu do gruntów, na których uprawa ta została zlikwidowana, podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi w pełnej wysokości za cały okres jej pobierania, chyba że na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych właściwy organ, w formie decyzji, wyraził zgodę na przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze albo nieleśne, przy czym wsparcie na zalesienie nie podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi, jeżeli częściowa likwidacja uprawy leśnej nastąpiła po upływie 5 lat od dnia wydania decyzji w sprawie płatności na zalesianie. W orzecznictwie przyjmuje się, że wykładnia § 13 ust. 5 rozporządzenia ZGR w sprawie zalesiania - stanowiąca podstawę wydania decyzji o wstrzymaniu płatności, to jest wykładnia pojęcia likwidacji (czy częściowej likwidacji) uprawy leśnej musi być dokonywana z uwzględnieniem celu wsparcia. Mianowicie musi być interpretowana jako trwała likwidacja uprawy leśnej, to jest faktyczne zaprzestanie dokonywania na określonym gruncie uprawy leśnej, zabiegów mających na celu utrzymywanie zalesienia (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2019 r., I GSK 3044/18, Legalis nr 1884865). W ocenie sądu dla prawidłowej wykładni tego pojęcia nie ma znaczenia przyczyna, która doprowadziła do zaprzestania zabiegów pielęgnacyjnych czy odtwarzania sadzonek uszkodzonych lub obumarłych bądź zniszczonych przez zwierzęta (np. bobry). Chodzi tu o stwierdzony stan faktyczny, który jednoznacznie wskazuje, że beneficjent pomocy zaniechał podejmowania działań mających na celu utrzymanie drzewostanu. Likwidacja uprawy leśnej może bowiem polegać zarówno na aktywnym usunięciu części drzew (działanie producenta rolnego), jak i na zaniechaniu polegającym na pozostawieniu części upraw bez odpowiedniej pielęgnacji skutkujące obumarciem drzewostanu, ich utratą lub zniszczeniem na skutek działań zwierząt. W ocenie sądu w kontrolowanej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że doszło do likwidacji założonej przez skarżącą uprawy leśnej na powierzchni 0,56 ha, a zatem, że skarżąca dopuściła się nieprawidłowości poprzez częściową likwidację uprawy przed upływem okresu trwania zobowiązania. Strona zobowiązała się do prowadzenia uprawy przez 20 lat na powierzchni 18,91 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w toku kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach 14 lutego -1 marca 2023 r. wynosiła 18,35 ha. W ocenie sądu zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy w postaci szkiców z wyrysowanymi granicami lasów oraz zdjęcia częściowo załączone do kontrolowanej decyzji oraz umieszczone na płycie stanowiącej materiał dowodowy sprawy w pełni potwierdzają ustalenia organów się, na wyłączonych fragmentach kompleksów leśnych nr 3 i 4 doszło do likwidacji uprawy leśnej. Wykonane w toku kontroli zdjęcia dowodzą, iż na obszarach wyłączonych brak jest jakichkolwiek zadrzewień (starych jak i nowych). Nie potwierdzają również występowania gatunków biocenotycznych roślin, czy też gatunków domieszkowych wzbogacających skład gatunkowy założonej uprawy leśnej wskazanych w planie zalesienia. Podkreślenia wymaga także, że kontrola przeprowadzona w gospodarstwie skarżącej 18 sierpnia 2006 r. nie wykazała żadnych nieprawidłowości w odniesieniu do powierzchni zalesionej w ramach kompleksu nr 3 i 4. Powierzchnia deklarowana odpowiadała wówczas powierzchni stwierdzonej. Z powyższego należy wnioskować, że po tym czasie działania bądź zaniechania strony, doprowadziły do takiego stanu części kompleksu nr 3 i 4, iż w 2023 r na obszarze wykluczonym nie stwierdzono żadnych deklarowanych zadrzewień czy gatunków biocenotycznych. Powyższe w ocenie sądu wskazuje, że po dokonaniu zalesienia strona nie dokonywała, na wyłączonym obszarze, prawidłowych zabiegów uprawowych w postaci sztucznych odnowień polegających na dosadzaniu sadzonek na miejsca obumarłych drzewek, a więc zabiegów mających na celu utrzymanie dokonanego zalesienia. Tym samym w ocenie sądu organy prawidłowo ustaliły, że strona nie dochowała określonych w § 3 pkt 2 i 3 rozporządzenia ZGR warunków realizacji podjętego zobowiązania. W niniejszej sprawie, jak prawidłowo zatem stwierdziły organy, z uwagi na wypełnienie okoliczności określonej w § 13 ust. 5 rozporządzenia ZGR, spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych. Przy czym w kontrolowanej sprawie nie doszło do zarzucanego w skardze jego naruszenia, którego strona upatruje w wydaniu decyzji nakazującej zwrot nienależnych płatności za lata 2010-2021 w sytuacji, gdy częściowa likwidacja uprawy leśnej nastąpiła po upływie 5 lat od dnia wydania decyzji w sprawie płatności na zalesienie. W tym miejscu przypomnieć należy, że kontrolowanej sprawie stronie przyznane zostały trzy rodzaje płatności tj. jednorazowe wsparcie na zalesienie, wypłacaną corocznie przez 5 lat premię pielęgnacyjną, oraz wypłacaną corocznie przez 20 lat premię zalesieniową. Zgodnie z § 13 ust. 5 rozporządzenia ZGR wstrzymaniu lub zwrotowi nie podlega jedynie pierwszy z uzyskanych przez stronę rodzajów płatności tj. wsparcie na zalesienie jeżeli likwidacja uprawy leśnej nastąpiła po upływie 5 lat od dnia wydania decyzji w sprawie płatności na zalesianie. W rozstrzyganej sprawie skarżąca zobowiązana została wyłącznie do zwrotu premii zalesieniowej za lata 2010-2021, a więc nie doszło w niej do zarzucanego naruszenia tego przepisu. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia § 8 pkt 3 rozporządzenia ZGR zgodnie z którym producent rolny zakłada uprawę leśną w odległości co najmniej: 1) 1,5 m od granicy sąsiedniej działki użytkowanej jako grunt leśny, 2) 3 m od granicy sąsiedniej działki użytkowanej jako grunt rolny - stanowiącej własność innego podmiotu. Jak wyjaśniły organy w sytuacji, gdy zgodnie z deklaracją strony, kompleks leśny nie stanowi całej działki referencyjnej tym samym nie graniczy z działką stanowiąca własność innego podmiotu, a zatem strona nie była zobligowana do zachowania odległości wskazanych w tym przepisie. Jeśli intencją strony było zachowanie powierzchni buforowej wynikającej z tego przepisu to błędnie w swoim wniosku o przyznanie płatności powierzchnię tą wyłączyła z deklarowanej powierzchni kompleksu leśnego. Za niezasadny sąd uznał także zgłoszony w skardze zarzut przedawnienia dochodzonych płatności. Prawidłowo przy tym przyjęły organy, że z uwagi na wieloletni charakter realizowanego programu zalesieniowego oraz w związku z obowiązującymi przepisami przejściowymi do płatności zrealizowanych w oparciu o wnioski o przyznanie oraz wypłatę płatności na zalesianie składane przed 2010 r., zastosowanie znajdował art. 73 ust. 1 i 5 rozporządzenia nr 796/2004 w zw. z art. 86 rozporządzenia nr 1122/2009 zgodnie z którym rozporządzenie nr 796/2004 traci moc z dniem 1 stycznia 2010 r. jednakże rozporządzenie to stosuje się nadal w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2010 r. (ust. 1), natomiast dla pozostałych płatności art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95. Zgodnie z art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 obowiązek zwrotu nienależnej płatności nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy, a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże, jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres ten jest ograniczony do czterech lat. W ocenie sądu w kontrolowanej sprawie organy prawidłowo przyjęły, że strona nie działała w dobrej wierze, co wynika z braku jej staranności przy realizacji podjętego zobowiązana wieloletniego mimo, iż znane jej były warunki podjętego zobowiązania i skutki ich niedochowania. Zasadnie zatem organy uznały, że w sprawie będzie miał zastosowanie 10 letni okres przedawnienia, który w ocenie organów upłynął w odniesieniu do płatności za okres do 2009 r włącznie bowiem pierwsze powiadomienie strony o nieuzasadnionym charakterze płatności nastąpiło dopiero 7 czerwca 2024 r., a więc po upływie 10 lat od wypłaty środków za lata 2005-2009. Natomiast w przypadku płatności za lata 2010-2021 do oceny okresu przedawnienia obowiązku ich zwrotu zastosowanie znajdował art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, który stanowi, iż okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1. Z kolei w myśl art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem. Wobec treści przywołanej powyżej definicji nieprawidłowości podkreślenia wymaga, że data dopuszczenia się naruszenia prawa w przypadku nieprawidłowości jednorazowych lub jego zaprzestania w odniesieniu do powtarzających się i ciągłych jest tylko jednym z elementów decydujących ostatecznie o powstaniu nieprawidłowości. Drugim istotnym elementem jest bowiem moment zaistnienia szkody w budżecie UE, gdyż jej zaistnienie warunkuje wystąpienie nieprawidłowości. Dopiero z tą chwilą można mówić o powstaniu nieprawidłowości. TSUE wskazał również, że dopuszczenie się nieprawidłowości, które powoduje rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia, oznacza wystąpienie dwóch przesłanek, a mianowicie działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego stanowiącego naruszenie prawa Unii oraz szkody lub potencjalnej szkody w budżecie Unii (wyrok z dnia 6 października 2015 r., Firma E., C-59/14, EU:C:2015:660, pkt 24). W sytuacji gdy naruszenie prawa Unii wykryto po wystąpieniu szkody, termin przedawnienia rozpoczyna swój bieg od chwili dopuszczenia się nieprawidłowości, to znaczy od chwili, w której miały miejsce zarówno działanie lub zaniechanie podmiotu gospodarczego stanowiące naruszenie prawa Unii, jak i wystąpienie szkody w budżecie Unii lub w zarządzanych przez nią budżetach (wyrok z dnia 6 października 2015 r., Firma E., C-59/14, EU:C:2015:660, pkt 25). W ocenie sądu, rację ma organ, że szkoda dla budżetu wspólnoty powstała odpowiednio w dacie wypłaty pomocy, tj.: - 30 sierpnia 2010 r. w przypadku premii zalesieniowej za 2010 r.; - 26 października 2011 r. w przypadku premii zalesieniowej za 2011 r.; - 14 sierpnia 2013 r. w przypadku premii zalesieniowej za 2013 r.; - 8 sierpnia 2014 r. w przypadku premii zalesieniowej za 2014 r.; - 27 lipca 2015 r. w przypadku premii zalesieniowej za 2015 r.; - 11 sierpnia 2016 r. w przypadku premii zalesieniowej za 2016 r.; - 9 sierpnia 2017 r. w przypadku premii zalesieniowej za 2017 r.; - 14 sierpnia 2018 r. w przypadku premii zalesieniowej za 2018 r.; - 30 sierpnia 2019 r. w przypadku premii zalesieniowej za 2019 r.; - 13 sierpnia 2020 r. w przypadku premii zalesieniowej za 2020 r.; - 11 stycznia 2022 r. w przypadku premii zalesieniowej za 2021 r. W rozstrzyganej sprawie nie budzi wątpliwości sądu, że mieliśmy do czynienia z nieprawidłowością ciągłą polegająca na rokrocznym składaniu przez skarżącą wniosków o wypłatę płatności na zalesienie do powierzchni większej niż wynosił faktyczny obszar uprawy leśnej. Konsekwencją ciągłego/powtarzającego się charakteru nieprawidłowości, których dopuściła się strona skarżąca jest ustalenie rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia z momentem ustania tych nieprawidłowości. Za moment ten w ocenie sądu, wbrew stanowisku organów, przejąć należy datę wypłaty ostatniej przyznanej stronie płatności, czyli płatności za rok 2021, co nastąpiło, 11 stycznia 2022 r. Z tym dniem nieprawidłowość ustała bowiem mimo, że strona złożyła wniosek o płatność na 2022 rok to w wyniku przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej kontroli organ przyznał wnioskowaną płatność z uwzględnieniem wyników kontroli na miejscu z 2023 r., a zatem nie doszło do powstania szkody w budżecie Unii. Jako to zostało wskazane powyżej nieprawidłowość musi wiązać się z działaniem strony i powstaniem szkody w budżecie Unii, dlatego za dzień ustania nieprawidłowości nie można uznać dnia w którym strona złożyła wniosek o wypłatę pomocy na zalesienie gruntów rolnych na 2023, w treści którego oświadczyła, iż powierzchnia zalesienia faktycznie wynosi 18,31 ha. Zatem w kontrolowanej sprawie 4 letni okres przedawnienia upłynie dopiero w styczniu 2026 r. tym samym dopuszczalne było wydanie kontrolowanej decyzji. Niezależnie od powyższego w rozstrzyganej sprawie, niewątpliwie doszło także do przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie do art. 3 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia nr 2988/95 przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Jeżeli zaś chodzi o wymogi, które powinno spełniać zawiadomienie w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia nr 2988/95, informujące o czynności odnoszącej się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, aby skutecznie przerwać bieg terminu przedawnienia nieprawidłowości, to musi ono w wystarczająco dokładny sposób określać operacje, wobec których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Termin przedawnienie w niniejszej sprawie uległ przerwaniu na skutek doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Piotrkowie Trybunalskim z 23 października 2023 r., czyli w dniu 24 października 2023 r. W tym akcie organ władzy powiadomił bowiem stronę o nieprawidłowości stanowiącej podstawę ustalenia nienależnie pobranych płatności do zwrotu wynikającej z zaniechania kontynowania zobowiązania zalesieniowego na części gruntów objętych tym zobowiązaniem. Kolejnymi zdarzeniami powodującymi przerwanie biegu okresu przedawnienia były daty doręczenia przez organ decyzji o wstrzymaniu płatności na zalesienie gruntów rolny tj. 7 czerwca 2024 r., a także daty doręczenia decyzji organu I i II instancji w kontrolowanym postępowaniu. Po każdym z tych zdarzeń, począwszy od następnego dnia, rozpoczął bieg kolejny czteroletni okres przedawnienia możliwości ustalenia nienależnie pobranej płatności, który może biec aż do upływu okres odpowiadającego podwójnemu terminowi okresu przedawnienia. Końcowo podkreślić jeszcze należy, że dla oceny trafności stanowiska organu w zakresie braku upływu okresu przedawnienia nie ma także znaczenia, że wypłacane na rzecz skarżącej płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych, realizowane były w ramach programów wieloletnich. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 w przypadku programów wieloletnich, okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Jak wskazuje się w orzecznictwie TSUE oraz sądów administracyjnych powyższe oznacza jedynie, że termin przedawnienia o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, nie może zakończyć się przed momentem ostatecznego zakończenia programu. Ostateczne zakończenie programu nie oznacza jednak, że z tym momentem bezwzględnie upływu terminu przedawnienia w odniesieniu do ewentualnych nieprawidłowości, których dopuszczono się w trakcie wdrożenia tego programu. Ma to miejsce jedynie w odniesieniu do nieprawidłowości, które ustały ponad cztery lata przed ostatecznym zakończeniem programu, przy czym wobec braku przerwania biegu przedawnienia ze względu na jeden z powodów przewidzianych w art. 3 ust 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95, nieprawidłowości te przedawnią się automatycznie wraz z zakończeniem projektu (por. wyrok TSUE z 15 czerwca 2017 r. C-436/15). TSUE podkreślił, że termin przedawnienia mający zastosowanie do programów wieloletnich przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia nr 2988/95 pozwala jedynie na wydłużenie terminu przedawnienia, a nie jego skrócenie. W ocenie sądu nie budzi zatem wątpliwości, że zgodnie z art. 3 ust. 1. rozporządzenia nr 2988/95 bieg terminu przedawnienia w okolicznościach niniejszej sprawy nie upłynął, a zatem Dyrektor ARiMR był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji. Zauważyć też należy, że w sprawie nie zachodziły żadne przesłanki wyłączające obowiązek zwrotu nienależnych płatności zarówno na podstawie art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009 (dla płatności dokonanej w 2010), art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 65/2011 (dla płatności za lata 2011-2014) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014 (dla płatności za lata 2015-2020). Regulacje te przewidują, że obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności nie ma zastosowania pod warunkiem łącznego spełnienia wskazach w nich przesłanek tj: dokonania płatności na skutek pomyłki właściwej władzy i niemożliwości wykrycia tego błędu przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organów, że w tej sprawie wypłata płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych nie nastąpiła w wyniku błędu organu, ponieważ weryfikując wniosek, a następnie rokrocznie przyznając i wypłacając stronie kolejne środki, organ nie mógł przewidzieć, iż skarżąca (beneficjent) zaniecha kontynuacji podjętego przez siebie zobowiązania. W rozstrzyganej sprawie płatności stały się płatnościami nienależnymi na skutek ujawnienia, że strona nie przestrzegała warunków uczestnictwa w programie doprowadzając do częściowej likwidacji uprawy. W tych okolicznościach nie ma zatem mowy o wypłacie środków na skutek błędu organu. W sprawie, jak słusznie stwierdziły organy, nie było też podstaw do odstąpienia od dochodzenia nienależnych kwot w przypadkach, które zostały wskazane w art. 28a ustawy PROW 2007-2013 oraz art. 44 ust. 3 ustawy PROW 2014-2020, tj. gdy kwota do zwrotu nie przekracza równowartości 100 euro, przeliczonej według wytycznych określonych w prawodawstwie unijnym. Kwota stanowiąca równowartość 100 euro, od ustalenia której odstępuje się, dotyczy pojedynczej sprawy o przyznanie płatności w ramach jednej kampanii, dla tego samego rolnika. Każda z kwot nienależnie pobranych płatności za lata 2010-2021 przekroczyła równowartości 100 euro przeliczoną na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 883/2006, brak było podstaw do odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności na podstawie art. 28a ust. 7 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich Organy zasadnie uznały też, że w niniejszej sprawie nie zachodziła sytuacja opisana w § 13 ust. 8 rozporządzenia ZGR, tzn. nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności, o jakich mowa w art. 39 ust. 1 rozporządzenia nr 817/2004, wykluczające obowiązek zwrotu. Przypadki opisane w tym przepisie stanowią sytuacje dotyczące siły wyższej, w szczególności takie kategorie jak: śmierć rolnika; długoterminowa niezdolność rolnika do wykonywania zawodu; wywłaszczenie dużej części gospodarstwa, jeżeli wywłaszczenie to nie mogło być przewidziane w dniu podjęcia zobowiązania; klęska żywiołowa poważnie dotykająca grunty rolne gospodarstwa; wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt gospodarskich; choroba epizootyczna dotykająca część lub całość należących do rolnika zwierząt gospodarskich. Przyjmując nawet, że przypadek suszy w gospodarstwie strony był nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 39 ust. 1 rozporządzenia nr 817/2004, to w okolicznościach faktycznych tej sprawy strona skarżąca nie dopełniła warunków prawidłowego zgłoszenia tej okoliczności. Bowiem o wystąpieniu suszy w swoim gospodarstwie jesienią 2005 r. strona poinformowała organ we wrześniu 2006 r. przy czym podczas kontroli obszaru zalesionego w gospodarstwie strony 18 sierpnia 2006 r., nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w zakresie stanu zalesienia na działkach ewidencyjnych tworzących kompleks 3 i 4. W kolejnych latach zaś strona nie informowała o wystąpieniu szkód w skutek siły wyższej czy nadzwyczajnych okoliczności. W konkluzji stwierdzić należy, że wskazana w kontrolowanej decyzji kwota płatności zalesieniowej tj. kwota 8.642 zł stanowi podlegającą zwrotowi płatność nienależną i w sprawie nie zachodzą żadne negatywne przesłanki obowiązku jej zwrotu. Niezasadne okazały się także sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Zdaniem sądu, analiza zgromadzonego materiału dowodowego zaprzecza zarzutom skargi, że zaskarżoną decyzję wydano w warunkach naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że postępowanie przed organami ARiMR określone zostało w art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR. Stosownie do tej regulacji, jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. W ocenie sądu w sprawie, nie doszło zatem do zarzucanego naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 z tej przyczyny, że stosowanie tych przepisów zostało wprost wyłączone na podstawie przepisu art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR. Ponadto wskazać należy, że w postępowaniu uregulowanym w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR jego przedmiotem jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z funduszy wskazanych w tym przepisie, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków. W ocenie sądu organy administracji wyczerpująco zebrały materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do wydania zaskarżonej decyzji oraz dokonały jego wszechstronnej i prawidłowej oceny, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Organ nie miał również podstaw do zastosowania przepisu art. 81a § 1 k.p.a., gdyż w rozpoznawanej sprawie nie było niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, które winny być rozstrzygane na korzyść strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zawartymi w k.p.a., zaś dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka, korzysta z ochrony przewidzianej w art. 80 k.p.a. W konsekwencji organ odwoławczy zasadnie orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji oraz stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. wskazał podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, a wyjaśniając jego motywy prawidłowo odniósł się do zarzutów odwołania, sąd nie dopatrzył się zatem w jego działaniu naruszenia art. 6 i art. 8 k.p.a. Z przedstawionych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. ec