III SA/Łd 888/15

Dnia 11 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi D.F. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł., al. [...] kwotę 295,80 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej K. G. z urzędu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz. U z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. nr 192, poz. 1378 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania K. G. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Jak wynika z akt sprawy, decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 2 i ust. 3a ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, orzeczono o uznaniu K. G. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Następnie, w związku z faktem, że decyzja z dnia [...] r. stała się ostateczna, skierowano do UMŁ Wydziału Praw Jazdy w dniu 25 lutego 2015 r. wniosek o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego. Po przesłaniu skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania i pouczeniu o treści art. 10 § 1, art. 32 i art. 41 § 1-2 k.p.a, Prezydent Miasta Ł., decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, orzekł o zatrzymaniu K. G. prawa jazdy kategorii B. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że nie jest osobą uchylającą się od zobowiązań, ponieważ komornik pobrał kwotę pięciokrotnie wyższą niż wymagana. Skarżący wniósł o umożliwienie mu udziału w posiedzeniu Kolegium, aby mógł złożyć wyjaśnienia. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja o uznaniu skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych z uwagi na nieskorzystanie przez stronę z prawa wniesienia odwołania stała się ostateczna i wiąże wszystkie organy administracji publicznej. Organ wyjaśnił, że stosownie do powołanej podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia, to jest artykułu 5 ust. 3 i ust. 3a ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, normującego postępowanie wobec dłużników alimentacyjnych, w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił: złożenia oświadczenia majątkowego; zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy; bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych - organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec dłużnika alimentacyjnego, który przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów (art. 5 ust. 3a). Organ wyjaśnił, że decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych wydawana na podstawie art. 5 ust. 3, podejmowana jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym, gdy zaistnieją podstawy wskazane w tym przepisie. Organ orzekający w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy nie dokonuje, więc oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 5 ust. 3 warunkujących wydanie decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, a jedynie o zatrzymaniu prawa jazdy. W przedmiotowym postępowaniu organ związany jest ostateczną decyzją o uznaniu strony za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz wnioskiem właściwego organu o zatrzymanie prawa jazdy. Kolegium wyjaśniło, że przesłanką wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest zatem spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, lecz jedynie wniosek organu właściwego dłużnika wójt, burmistrz, prezydent miasta, który musi spełniać wymogi określone w art. 5 ust. 3b ww. ustawy. Z treści przywołanego art. 5 ust. 3b wynika, że podstawą skierowania wniosku do starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu) jest wyłącznie posiadanie przymiotu ostateczności przez decyzję o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Organ właściwy dłużnika (wójt, burmistrz lub prezydent miasta) ma obowiązek skierować do starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu) wniosek o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu, jeżeli decyzja uznająca za uchylającego się od obowiązku alimentacyjnego uzyskała przymiot ostateczności, co wynika z kategorycznego zwrotu: "organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy". SKO wskazało, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest decyzją uznaniową, ale związaną, do wydania której wystarczającą przesłanką jest ustalenie, że dłużnik posiada uprawnienia do kierowania pojazdami, organ właściwy dłużnika złożył wniosek o zatrzymanie prawa jazdy i decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stała się ostateczna. Kolegium wyjaśniło, że w sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek określonych w art. 89 k.p.a. uzasadniających przeprowadzenie rozprawy, dlatego orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym, stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.). W skardze K. G. wskazał, że przepis na podstawie, którego wydano decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy jest sprzeczny z zapisami Konstytucji, zwłaszcza z art. 32. Skarżący podniósł, że roszczenie alimentacyjne jest takim samym roszczeniem jak każde inne, dochodzone przez jednostki administracji publicznej. Przepis ustawy o pomocy osobom uprawnionym wprowadził możliwość odebrania praw jazdy tylko osobom, w stosunku do których jednostka administracji ma roszczenie z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych. Przepis ten nie wprowadził możliwości zatrzymania prawa jazdy innym osobom, do których ta sama jednostka administracji ma roszczenia z innych tytułów. Przepis ten nie traktuje równo dłużników takiej jednostki, co jest sprzeczne z postanowieniami Konstytucji. Skarżący podkreślił, że powstały dług alimentacyjny nie jest przez niego zawiniony, lecz wynika z trudnej sytuacji materialnej i braku pracy. Takie stanowisko zajęła prokuratura, która umorzyła postępowanie wobec skarżącego z uwagi na brak znamion przestępstwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 5 października 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata oraz zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2015 r. zobowiązano Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. do nadesłania w terminie 3 dni zwrotnego potwierdzenia odbioru doręczenia skarżącemu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] uznającej skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W dniu 10 grudnia 2015 r. do Sądu wpłynęła kserokopia ww. zwrotnego potwierdzenia odbioru. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu oświadczył, że modyfikuje skargę w tym zakresie, że wnosi nie o zmianę zaskarżonej decyzji, a o jej uchylenie. Podniósł dodatkowy zarzut naruszenia art. 89 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy na wniosek złożony przez skarżącego w odwołaniu oraz brak formalnego rozstrzygnięcia tego wniosku przez Kolegium. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ naruszył też art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 ust 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność daty doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] r. Organ nie ustalił zatem, czy i od kiedy decyzja ta jest ostateczna. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że zwrotne potwierdzenie odbioru załączone do akt sądowych zawiera inny numer decyzji niż decyzja dnia [...] r. Skarżący potwierdził, że otrzymał decyzję uznającą go za dłużnika alimentacyjnego i na przełomie stycznia/lutego 2015 r. udał się w tej sprawie do Centrum Świadczeń Socjalnych, ale nikt nie pouczył go o możliwości wniesienia odwołania od tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga K. G. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o zatrzymaniu K. G. prawa jazdy. Dokonując tej kontroli Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.) Stosownie do treści art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Z kolei przepis art. 5 ust. 3b stanowi, że jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, dołączając odpis tej decyzji, oraz składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.). Jak wynika z akt sprawy, takie działania nastąpiły w przedmiotowej sprawie, gdyż decyzją z dnia [...] r. organ I instancji zatrzymał skarżącemu prawo jazdy kat B, a w uzasadnieniu powołał się na prawomocną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o uznaniu skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz wniosek z dnia 25 lutego 2015 r. o dokonanie czynności zmierzających do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta Miasta Ł., co do zastosowania w sprawie art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów jako przepisu powszechnie obowiązującego i wiążącego. Ponadto organ zasadnie podkreślił, że wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie działa w ramach uznania administracyjnego, decyzja ta ma bowiem charakter związany. Przypomnieć należy, że przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów obowiązywała ustawa z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. nr 86, poz. 732 ze zm.), która w przepisie art. 5 przewidywała unormowania analogiczne do regulacji z art. 5 ust. 3b i ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. W wyroku z dnia 22 września 2009 r. (P 46/07) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej jest niezgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec powyższego, wskazać należy, że po tym wyroku Trybunału zapadło kilka orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 stycznia 2010 r. w sprawie III SA/Łd 519/09 oraz wyroki tego Sądu z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie III SA/Łd 40/11 i z dnia 5 października 2010 r. w sprawie III SA/Łd 333/10, także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Bydgoszczy - z dnia 6 stycznia 2010 r. w sprawie II SA/Bd 662/09, w Poznaniu - z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie II SA/Po 187/10, w Rzeszowie - z dnia 7 września 2011 r. w sprawie II SA/Rz 374/11 i w Warszawie - z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie VII SA/Wa 455/13), w których sądy odmówiły zastosowania przepisu art. 5 ust. 5 nowej ustawy z 7 września 2007 r., z uwagi na jego oczywistą niezgodność z Konstytucją. W wyroku z dnia 7 września 2011 r. w sprawie II SA/Rz 374/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podkreślił, że porównanie rozwiązań zawartych w ustawie z 2005 r. i w ustawie z 2007 r. prowadzi do wniosku, że obecna regulacja mieści rozwiązania analogiczne do zawartych w zakwestionowanym przez Trybunał Konstytucyjny art. 5 ustawy z 2005 r., co oznacza, że występuje w tym przypadku tzw. wtórna niekonstytucyjność przepisu, polegającą na powtórzeniu przez parlament rozwiązania prawnego, już uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczny z aktem prawnym wyższego stopnia. WSA w Rzeszowie uznał, że zastosowanie przepisu art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów narusza - z uwagi na jego wtórną niekonstytucyjność - prawo materialne i odstąpił od jego zastosowania. Podkreślić jednak należy, że sądy administracyjne przyjmowały, że w sprawach o zatrzymanie prawa jazdy zastosowanie art. 5 ust. 5 narusza prawo materialne, natomiast organy administracji nie mogły odstąpić od zastosowania tego przepisu, nie są bowiem uprawnione do niestosowania powszechnie obowiązującego prawa. Wnioskiem z dnia 19 listopada 2010 r. Prokurator Generalny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o ocenę legalności przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W dniu 12 lutego 2014 r. Trybunał Konstytucyjny dokonał oceny konstytucyjności przepisów, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem o sygn. akt K 23/10 orzekł, że art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności. Trybunał umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym art. 5 ust. 3, ust. 5 i ust. 6 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2014 r. poz. 236). W tej sytuacji uznać należało, że kwestionowany przepis ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów obowiązuje i powinien być respektowany przez organy administracji publicznej stosujące prawo i sądy Tym samym zarzut strony, co do sprzeczności z Konstytucją przepisu art. 5 ust. 3 pkt 2 i ust. 3a ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów uznać należy za niezasadny. Dokonując analizy charakteru decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu, wydawanej na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów zauważyć trzeba, że nie jest ona decyzją uznaniową, gdyż z brzmienia przepisu jednoznacznie wynika, że organ administracji publicznej obowiązany jest do jej wydania w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie. Organ wydający decyzje o zatrzymaniu prawa jazdy nie dokonuje oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 5 ust. 3 ustawy. Jak wynika z brzmienia art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r., przesłanką wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest bowiem, wniosek organu właściwego dłużnika o zatrzymanie prawa jazdy kierowany do starosty na podstawie art. 5 ust. 3b, gdy decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna. Zatem związany charakter decyzji wydawanej w trybie art. 5 ust. 5 ustawy uniemożliwia organowi badanie zasadności uznania skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, jego stanu majątkowego, zdrowotnego czy też częstotliwości spełniania świadczeń alimentacyjnych. Należy zaznaczyć, że te okoliczności stanowią podstawę do oceny w toku postępowania o uznanie za dłużnika alimentacyjnego. Na związany charakter decyzji wydawanej na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wskazuje także art. 5 ust. 6 tej ustawy. Według unormowania zawartego w tym przepisie, uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy następuje na wniosek organu właściwego dłużnika skierowanego do starosty, gdy: 1) ustanie przyczyna zatrzymania prawa jazdy, o której mowa w ust. 3, oraz dłużnik alimentacyjny przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów lub 2) nastąpi utrata statusu dłużnika alimentacyjnego. Bez wspomnianego wniosku organu właściwego dłużnika skierowanego do starosty, organ ten nie jest władny uchylić decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Wskazać należy, że postępowanie administracyjne w przedmiocie uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych prowadzone było przez Prezydenta Miasta Ł. – będącego organem właściwym dłużnika w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Postępowanie to zakończyło się decyzją z dnia [...] r. Z uzupełnionych (o dowód doręczenia) akt sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] r. stała się ostateczna (k. 42 - 44 akt sądowych). Analiza treści zwrotnego potwierdzenia doręczenia tej decyzji skarżącemu, powala uznać dokonane w dniu 5 lutego 2015 r. doręczenie za skuteczne (zgodnie z treścią art. 44 k.p.a.). Okoliczność tę potwierdził również sam skarżący na rozprawie w dniu 11 grudnia 2015 r., oświadczając, że ww. decyzję otrzymał na przełomie stycznia/lutego 2015 (k. 47 odw. akt sądowych). W tej sytuacji zasadnie uznano, że decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Na uwzględnienie nie zasługuje zatem zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. Nie ma również racji strona skarżąca wskazując, że zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera inny numer decyzji niż decyzja z dnia [...] r. Numer decyzji wskazany na zwrotnym potwierdzeniu pokrywa się z numerem decyzji z dnia [...] r., natomiast pominięcie w nim dwóch "0" stanowi oczywistą omyłkę organu, nie mającą wpływu na skuteczność doręczenia, zwłaszcza w sytuacji, gdy fakt doręczenia tej decyzji potwierdza sam skarżący. W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 89 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Stosownie do treści art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (art. 78 § 2). Z kolei art. 89 § 1 i 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W ocenie Sądu, Kolegium zasadnie, w treści zaskarżonej decyzji wskazało, że w sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek opisanych w treści art. 89 k.p.a., zatem nie istniała potrzeba przeprowadzenia rozprawy administracyjnej na podnoszoną przez stronę w odwołaniu okoliczność braku podstaw do uznania go za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Ze względu na przedmiot sprawy i okoliczność, że wydawane w tym postępowaniu rozstrzygnięcie, jak już powyżej wskazano, ma charakter związany, Kolegium rozpatrzyło sprawę na posiedzeniu niejawnym. Organ nie ma tu bowiem kompetencji do ingerowania w postępowanie dotyczące uznania za osobę uchylająca się od zobowiązań alimentacyjnych oraz przeprowadzenia dowodów dotyczących innego postępowania. W kwestii zaś braku formalnego rozpatrzenia wniosku dowodowego strony wskazać należy, iż nawet przyjęcie koncepcji, że odmowa przeprowadzenia dowodu winna nastąpić w drodze postanowienia z art. 123 k.p.a., to w sytuacji, gdy nie przysługuje na to postanowienie zażalenie, niewydanie tego rodzaju aktu nie może stanowić o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Organ wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego wniosek o przeprowadzenie rozprawy uznał za niezasadny, a Sąd dokonując kontroli w tym zakresie nie stwierdził naruszenia prawa, skutkującego koniecznością uchylenia tej decyzji. Reasumując, Sąd nie stwierdził uchybienia przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego, które dawałoby podstawę do wyeliminowania zaskarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji uznającej skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz złożenia przez właściwy organ wniosku o zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy, organy orzekające w sprawie, będąc związane decyzją i wnioskiem do Prezydenta Miasta Ł. – nie mogły odstąpić od dyspozycji zawartej w art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). e.o.