III SA/Łd 900/21

Dnia 1 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 lutego 2022 roku sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Postanowieniem z [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia Z. S. na postanowienie Starosty [...] z [...] znak [...] o odmowie umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego zawiadomieniem z dnia 29.04.2021 r. znak: [...] w sprawie zatrzymania Z. S. prawa jazdy kategorii B nr [...] wydanego dnia 14.07.2009 r. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2021 r. Kierownik Referatu ds. Wydania Uprawnień do Kierowania Pojazdami Starostwa Powiatowego w [...], działając z upoważnienia Starosty [...], zawiadomił Z. S. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy kategorii B nr [...] wydanego dnia 14.07.2009 r. W piśmie z dnia 12 maja 2021 r. Z. S., powołując się na zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu z dnia 29 kwietnia 2021 r. znak: [...] oraz zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2020 r. wyjaśnił, że Sąd Rejonowy dla [...] Wydział [...] wyrokiem z dnia 11 lipca 2011 r. sygn. akt [...] skazał go na karę 900 zł i kwotę tę w całości wraz z odsetkami spłacił. Jednocześnie postanowieniem z dnia 5 maja 2011 r. Sąd zwrócił mu zatrzymane w dniu 12 kwietnia 2011 r. prawo jazdy nr [...] z tego powodu, że prawo jazdy nie zostało zatrzymane na dłużej niż 6 miesięcy. O zwrocie prawa jazdy powyższy Sąd powiadomił Starostę [...] pismem z dnia 6 maja 2011 r. W konkluzji Z. S. wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie i wydanie stosownych decyzji. Starosta [...], działając na podstawie art. 123 i art. 124 w zw. z art. 105 k.p.a., postanowieniem z [...] znak [...] orzekł o odmowie umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2021 r. znak [...] w sprawie zatrzymania Z. S. prawa jazdy kategorii B nr [...]. Jednocześnie pouczył stronę, iż na postanowienie nie służy zażalenie i może być ono zaskarżone w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty. W dniu 27 maja 2021 r. Z. S. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] pismo dotyczące: odwołania od decyzji znak [...] z [...], "skargi" na postanowienie znak [...] z [...], "skargi" na postanowienie znak [...] z [...], podnosząc, iż nie zgadza się z decyzją i wskazanymi postanowieniami. W uzasadnieniu podkreślił, że w dniu 9 kwietnia 2021 r. w trakcie przypadkowej wizyty w Wydziale Komunikacji w [...] dowiedział się od pracownika urzędu, że w okresie 16.02.2011 r. - 12.04.2011 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, co skutkowało nałożeniem punktów karnych w rażąco wysokiej liczbie. Nie otrzymał jednak w tej sprawie żadnej korespondencji oraz nikogo nie upoważnił do odbioru jego korespondencji. Skarżący podkreślił, że w dniu 26 kwietnia 2021 r. dostał termin ustalony przez Sąd w [...] na obejrzenie akt sprawy o sygnaturze [...], a po ich obejrzeniu powstały nowe dowody w sprawie niesłusznie naliczonych punktów karnych. Powołując się na załączony do pisma artykuł prasowy "Czy można zachować prawo jazdy przy wyniku 0,10 mg/l alkoholu?" wniósł o uchylenie wskazanych postanowień i decyzji. Z. S. podniósł również, że Sąd Rejonowy dla [...] Wydział [...], sygn. akt [...] wyrokiem z dnia 11 lipca 2011 r. skazał go na karę 900 zł, którą w całości wraz z odsetkami zapłacił. Ponadto, Sąd ten postanowieniem z 5 maja 2011 r. zwrócił zatrzymane mu w dniu 12.04.2011 r. prawo jazdy nr [...] z tego powodu, że prawo jazdy nie zostało zatrzymane dłużej niż na 6 miesięcy. O powyższym Sąd poinformował Starostwo Powiatowe w [...] pismem z dnia 6 maja 2011 r. Skarżący załączył do odwołania: 1) kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z 5 maja 2011 r. sygn. akt [...], 2) kopię tabeli przeliczeniowej, 3) wydruk artykułu prasowego, 4) zdjęcia badania alkomatem z akt sprawy sądowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], powołując w zaskarżonym postanowieniu treść art. 123 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 141 § 1 k.p.a. i art. 142 k.p.a. wyjaśniło, że zażalenie nie służy na każde, czy jakiekolwiek postanowienie, lecz tylko na niektóre postanowienia, wyraźnie wymienione w kodeksie. Z kolei stosownie do art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie zaś do art. 144 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 (Zażalenia) działu II (Postępowanie) k.p.a. do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Organ II instancji wskazał, że niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia, istnienia przedmiotu zaskarżenia, który nie spełnia jednak określonych wymogów oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji (postanowienia) w toku instancji. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują organy, lecz przepisy prawa. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przypadek przedmiotowej niedopuszczalności środka zaskarżenia. W piśmie z 12 maja 2021 r. Z. S. wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie i wydanie stosownych decyzji. Organ zauważył, że instytucja umorzenia postępowania zasadniczo kojarzona jest z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania oraz zastojem trwałym i ostatecznym postępowania, jakkolwiek oczywiście na gruncie art. 105 k.p.a. ustawodawca akcentuje jego bezprzedmiotowość, to jest brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Jeżeli tak, to w rozumieniu przywołanego przepisu prawa z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., co powoduje, że sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego traci pierwotny charakter sprawy administracyjnej (zob. wyrok NSA z 23.06.2020 r., sygn. akt I GSK 2091/19). Zarazem żaden przepis k.p.a. nie stanowi podstawy do wydania jakiegokolwiek orzeczenia o odmowie umorzenia postępowania. Organ, nie dostrzegając przesłanek umorzenia postępowania, powinien to postępowanie kontynuować, nie wydając rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia postępowania. Stanowisko organu administracji publicznej w zakresie niezasadności wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego powinno być wyrażone przez wydanie decyzji merytorycznej po zakończeniu postępowania. Żaden przepis prawa, w tym art. 105 k.p.a., nie daje podstaw do wydania decyzji ani postanowienia o odmowie umorzenia postępowania. A skoro k.p.a. nie określił formy orzekania o umorzeniu postępowania, tj. postanowienia, to nie jest możliwym wnoszenie środka zaskarżenia na takie rozstrzygnięcie. W ocenie Kolegium, Starosta [...] nie miał więc podstaw do wydania postanowienia w przedmiocie wniosku Z. S. o umorzenie postępowania wszczętego z urzędu. Nie może też być zaskarżalne "postanowienie", którego prawo nie przewiduje, a ustawa nie przewiduje jego zaskarżenia. Zażalenie jest samodzielnym i formalnym środkiem zaskarżenia, który przysługuje tylko na takie postanowienia, których zaskarżalność, zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., przewidują wprost przepisy postępowania lub przepisy prawa materialnego, na podstawie których postanowienie zostało wydane. Natomiast brak takiego unormowania nakłada na organ odwoławczy obowiązek stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w oparciu o art. 134 k.p.a., z przyczyn przedmiotowych. Konkludując organ wskazał, iż skoro kwestia "odmowy umorzenia postępowania administracyjnego" nie jest rozstrzygana ani w formie decyzji ani postanowienia, to wobec tego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia na takie rozstrzygnięcie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z. S. zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie organu, wnosząc o umorzenie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jako osoba niepełnosprawna i stale przestrzegająca przepisów i prawa ruchu drogowego, wnosi o niekrzywdzące ustosunkowanie się do sprawy i o ponowne przeanalizowanie danych z pomiaru alkomatem i stwierdzenie niepopełnienia wykroczenia. Strona podniosła, że posiadanie umiejętności prowadzenia samochodu kat. B oraz związane z tym prawo jazdy kat B, jest dla niej jedyną możliwością poruszania się z domu po zakupy czy na kontrolne wizyty lekarskie, gdyż będąc osobą niepełnosprawną nie ma innej możliwości przemieszczania. Na pomoc rodziny czy sąsiadów nie może liczyć. Skarżący odwołał do humanitarnego podejścia Sądu w stosunku do strony, jako do bardzo schorowanego człowieka, i wniósł o ponowne przeanalizowanie akt sprawy i nie zabieranie mu prawa jazdy kat B. Z. S. opisał również przebieg sprawy, w której został - w jego ocenie - niesłusznie oskarżony. Podniósł, że decyzje urzędników w Starostwie, nie mogą być sprzeczne oraz nie mogą być ważniejsze rangą, niż postanowienie i wyrok Sądu Rejonowego dla [...] Wydział [...], gdzie uregulował wszystkie formalności i zapłacił nałożoną w tej sprawie grzywnę. W związku z powyższym skarżący wniósł o pozytywne rozpatrzenie sprawy, umorzenie postępowania i niezatrzymywanie jego prawa jazdy kat. B. Skarżący podkreślił, że ze względu na niepełnoprawność zawsze jeździł samochodem osobowym bezkolizyjnie i bardzo ostrożnie i zawsze przestrzegał przepisów ruchu drogowego. Dlatego też wniósł o wzięcie pod uwagę jego doświadczenia i niezatrzymywanie mu prawa jazdy kat. B, gdyż ma chore serce i każdy stres może pogorszyć jego zdrowie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej - "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w składzie trzyosobowym w trybie uproszczonym. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji (postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia Z. S. na postanowienie Starosty [...] z [...] znak [...] o odmowie umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego zawiadomieniem z dnia 29.04.2021 r. znak: [...] w sprawie zatrzymania Z. S. prawa jazdy kat. B nr . wydanego dnia 14.07.2009 r. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Sąd podzielił stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to w szczególności, że lista postanowień, na które przysługuje zażalenie, jest zamknięta (zasada numerus clausus), a prawa do wniesienia zażalenia nie można domniemywać, ponieważ w każdym przypadku musi wynikać z konkretnego przepisu k.p.a. (lub przepisu pozakodeksowego), określającego dane postanowienie jako postanowienie, na które służy zażalenie (por. G. Łaszczyca, Zażalenie w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Kraków 2005, s. 41). Z kolei zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania, o której mowa w ww. przepisie, może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak również i podmiotowym. Przy czym niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. W myśl zaś art. 144 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym zażaleń, mają do nich odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, co oznacza również odpowiednie stosowanie art. 134 k.p.a. nakazującego wobec tego stwierdzenie w drodze postanowienia niedopuszczalności zażalenia oraz uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że żaden z przepisów k.p.a., ani ustaw szczególnych nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie umorzenia postępowania. Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu, organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. W sytuacji opisanej w art. 105 § 1 k.p.a. (z którą mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie), brak podstaw do umorzenia postępowania nie wymaga odrębnego rozstrzygnięcia, gdyż właściwą formą "odmowy" jest kontynuowanie postępowania i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Odmowa umorzenia postępowania jest równoznaczna z wolą jego kontynuowania i wyrażana jest przez organ poprzez podejmowanie kolejnych czynności procesowych. Jeżeli zatem zdaniem organu nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania obowiązany jest on do kontynuowania prowadzonego postępowania i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy decyzją. Strona może skarżyć takie działanie organu dopiero w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Wskazać przy tym należy, że wprawdzie cytowany przepis art. 105 k.p.a. dopuszcza umorzenie postępowania administracyjnego w formie decyzji, gdy zachodzą określone przesłanki, jednakże przepis ten a contrario nie mógł być także podstawą prawną do wydania postanowienia o odmowie umorzenia postępowania. Skoro nie istnieje podstawa do wydania przez organ decyzji czy postanowienia w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania, to oczywistym jest, że pisma Starosty [...] z 17 maja 2021 r. znak [...] o odmowie umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego zawiadomieniem z dnia 29.04.2021 r. znak: [...] w sprawie zatrzymania Z. S. prawa jazdy kategorii B nr [...] nie można uznać za postanowienie i nie może również przysługiwać na to pismo zażalenie. Zasadnie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło w oparciu o art. 134 k.p.a. wniesione przez Z. S. zażalenie za niedopuszczalne. Starosta [...] nie miał bowiem podstaw do wydania postanowienia w przedmiocie wniosku Z. S. o umorzenie postępowania wszczętego z urzędu. Nie może też być zaskarżalne "postanowienie", którego prawo nie przewiduje, a ustawa nie przewiduje jego zaskarżenia. Zażalenie jest samodzielnym i formalnym środkiem zaskarżenia, który przysługuje tylko na takie postanowienia, których zaskarżalność, zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., przewidują wprost przepisy postępowania lub przepisy prawa materialnego, na podstawie których postanowienie zostało wydane. Natomiast brak takiego unormowania nakłada na organ odwoławczy obowiązek stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w oparciu o art. 134 k.p.a., z przyczyn przedmiotowych. W sytuacji ponadto, gdy z akt sprawy wynika, że toczyło się postępowanie administracyjne i wydane zostały rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy (decyzja Starosty [...] z [...] znak: [...]) oraz w przedmiocie zatrzymania Z. S. prawa jazdy kategorii B numer [...] (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] nr [...]) z uwagi na przekroczenie liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego oraz niepoddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, to żądanie skarżącego o umorzenie postępowania, zostało już przez organy obu instancji ocenione. Sądowi wiadomym jest również z urzędu, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z [...] w przedmiocie zatrzymania Z. S. prawa jazdy kategorii B numer [...] podlegała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 1 lutego 2022 r. sygn. III SA/Łd 898/21 uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania. Ponadto, wyrokiem z dnia 1 lutego 2022 r. sygn. III SA/Łd 897/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] nr [...] o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z [...] znak: [...] o cofnięciu Z. S. uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, jak również uchylił decyzję Starosty [...] z [...] znak: [...] cofającą Z. S. uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy i postanowienie tego organu z 23 grudnia 2020 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami oraz umorzył postępowanie administracyjne. W okolicznościach niniejszej sprawy, rozpatrywanie przez Sąd podniesionych w skardze zarzutów nie ma zatem znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia, jak również byłoby wyjściem poza granice sprawy odnoszącej się do wniosku skarżącego o umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego zawiadomieniem z dnia 29.04.2021 r. znak: [...] w sprawie zatrzymania Z. S. prawa jazdy kat. B nr [...]. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. R.T-M.