III SA/Łd 92/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant: Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2012 roku sprawy ze skargi Z. E. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) art. 92 ust. 1 pkt. 1, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz 1p. 6.5.4. załącznika do ww. ustawy, art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), Główny Inspektor transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. złotych na przedsiębiorcę Z. E., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Usługowo Handlowy "A." z siedzibą w D. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło nieprzesłanie wojewodzie w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów niebezpiecznych lub związanego z tym przewozem załadunku lub rozładunku. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę w siedzibie w. w. przedsiębiorstwa. Przedmiotem kontroli były regulacje związane z obowiązkiem wyznaczenia doradcy do spraw przewozu towarów niebezpiecznych, obowiązek przesłania rocznego sprawozdania w terminie do 31 stycznia każdego roku następnego po roku którego dotyczy sprawozdanie, dokumenty związane z wykonywaniem transportu drogowego towarów niebezpiecznych ADR lub przewozów na potrzeby własne. Powyższe udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] r. Od powyższej decyzji Z. E. wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie przepisu art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 7, 8 kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, iż uchybienie terminu do złożenia sprawozdania nie było przez niego zawinione a spowodowane niezależnymi od niego okolicznościami. Skarżący podkreślił, że w okresie od 20 stycznia do 7 lutego 2011 przebywał na zwolnieniu lekarskim z zaleceniem leżenia w łóżku. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego powołał brzmienie art. 23 ust. 2 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, zgodnie z którym doradca przygotowuje roczne sprawozdanie w dwóch egzemplarzach, podpisując je imieniem i nazwiskiem oraz wskazując numer świadectwa doradcy, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 4 ustawy. Przedsiębiorca lub inny podmiot, o których mowa w art. 21 ust. 1, jest obowiązany przesłać wojewodzie jeden egzemplarz rocznego sprawozdania, w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie oraz przechowywać drugi egzemplarz rocznego sprawozdania w swojej siedzibie przez okres 5 lat. W myśl art. 92 ust. 1, ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów m.in. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją ww. rozwiązania jest treść przepisu 1p. 6.5.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 5 000 zł nieprzesłanie wojewodzie w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów niebezpiecznych lub związanego z tym przewozem załadunku lub rozładunku. Organ odwoławczy na podstawie akt sprawy stwierdził, iż roczne sprawozdanie skarżącego z działalności w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych za 2010 r. zostało wysłane do kancelarii Urzędu Wojewódzkiego w Ł. w dniu 8 lutego 2011 r. Uznał, że najpóźniej w dniu 31 stycznia 2011 r. organ nadzoru, jakim w tym wypadku jest właściwy wojewoda, powinien mieć możliwość fizycznego zapoznania się z dokumentem. Niemniej jednak sprawozdanie zostało nadane do wysyłki w dniu 8 lutego 2011 r. Odnosząc się do odwołania strony organ wyjaśnił, iż powołany przez skarżącego art. 92a ust. 4 utd odnosi się tylko i wyłącznie do przypadków, gdzie zgodnie z ust. 1 ww. artykułu podczas kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia: obowiązku posiadania w pojeździe wymaganych dokumentów, o których mowa w art. 87 ust. 1-4, zasad dotyczących maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, dziennego czasu odpoczynku lub przekraczania maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 oraz w umowie europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087), zasad dotyczących użytkowania analogowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985). W takich sytuacjach kierowca pojazdu samochodowego realizujący przewóz drogowy podlega karze grzywny. Stosownie do ust. 4 ww. artykułu postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Z powyższego artykułu jasno wynika, iż jego uregulowania odnoszą się tylko i wyłącznie do kontroli drogowej w ściśle określonych przypadkach a nie jak ma miejsce to w niniejszej sprawie do kontroli w siedzibie przedsiębiorcy (wyr. NSA z 2 lutego 2011, sygn. akt II GSK853/09). W ocenie organu II instancji, brak jest podstaw do zastosowania artykułu 97 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym i umorzenia postępowania w sprawie. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 marca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 67/08) przepis art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym przewiduje zwolnienie przedsiębiorcy z odpowiedzialności "jeśli stwierdzone zostanie, że dołożył należytej staranności (uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać), a jedynie wskutek jakiś nadzwyczajnych "okoliczności" lub zdarzeń doszło do naruszenia". A zatem, brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie przedsiębiorca nie uwolnił się od odpowiedzialności. Organ powołał brzmienie art. 7, art. 77 § 1, art. 10, art. 80 k.p.a. Wskazał, iż w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek informacji na temat oddalonych wniosków dowodowych, o przeprowadzenie których wnosiłaby strona, jak i zauważalna jest aktywność organów administracji ukierunkowana na wyjaśnienia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące przeprowadzania postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Wskazał, iż przepis art. 23 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy jest przepisem prawa materialnego określającym bezpośrednio obowiązki wymienionych w nim podmiotów. Obowiązki te nie wymagają konkretyzowania w formie decyzji administracyjnej czy innych władczych działań organu administracji publicznej. Przesłanie sprawozdania nie wszczyna jakiegokolwiek postępowania w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej. Nie stanowi zatem etapu postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Sytuacji tej w żaden sposób nie zmienia okoliczność, że niewykonanie określonego w omawianym przepisie obowiązku może być przyczyną zastosowania sankcji w postaci nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz 1p. 6.5.4 załącznika do tej ustawy, co następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej w samodzielnym postępowaniu prowadzonym przez inne organy niż wojewoda, do którego powinno zostać przesłane roczne sprawozdanie w terminie podanym w przepisie art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. Wszystkie te okoliczności prowadzą do wniosku, że termin określony w art. 23 ust. 2 pkt 1 wymienionej ustawy jest przepisem prawa materialnego. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może wystąpić ze stosownym wnioskiem do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wydającego decyzję w I instancji. Na powyższą decyzję Z. E. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie, czy organ uznał za udowodniony fakt, że skarżący był chory w okresie od dnia 20 stycznia 2011 roku do dnia 7 lutego 2011 roku oraz jakie znaczenie ma (zdaniem organu) powyższy fakt na odpowiedzialność strony za uchybienie treści art. 23 ust 2 pkt 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7., art. 8., art. 77 § 1, art. 80 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) poprzez pominięcie wykazanych przez skarżącego w toku postępowania okoliczności, świadczących, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek choroby tj. okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 23 ust 2 pkt 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, poprzez błędną wykładnię i tym samym błędne przyjęcie, że dla zachowania terminu określonego w treści art. 23 ust 2 pkt 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych konieczne jest, aby najpóźniej w dniu 31 stycznia organ nadzoru, jakim w tym wypadku jest wojewoda, miał możliwość fizycznego zapoznania się z dokumentem, podczas gdy z treści przepisu wynika wprost, że przedsiębiorca jest obowiązany w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku "przesłać" wojewodzie egzemplarz rocznego sprawozdania. W konsekwencji zarzucił naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, gdy prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego prawidłowe implikacje prawne uzasadniały zastosowanie tej normy i wniósł o chylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że określony w art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych termin przesłania wojewodzie jednego egzemplarza rocznego sprawozdania jest zachowany, jeżeli przedsiębiorca lub inny zobowiązany podmiot nada przed jego upływem przesyłkę zawierającą sprawozdanie w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Przedsiębiorca lub inny zobowiązany podmiot ma przed upływem wyznaczonego przez prawodawcę terminu jedynie przesłać sprawozdanie. Według Słownika Języka Polskiego PWN słowo "przesłać" oznacza "posłać, wysłać coś do kogoś". Zdaniem skarżącego z omawianego przepisu prawa materialnego nie wynika, by przed upływem terminu przedsiębiorca lub inny podmiot obowiązany był wykonać dalej idące czynności niż wysianie przesyłki zawierającej sprawozdanie do właściwego organu. W szczególności nie można przyjąć, by obowiązek obejmował konieczność spowodowania by przesyłka przed upływem terminu dotarła do adresata. Wskazano, iż wbrew twierdzeniu organu odwoławczego zawartemu w uzasadnieniu decyzji strona skarżąca na żadnym etapie postępowania nie podjęła próby zastosowania czy to bezpośrednio czy w drodze analogii art. 57 § 4 K.p.a. do art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. Przepis ten reguluje bowiem sytuacje, gdy koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy a w niniejszej sprawie 31 stycznia 2011 roku przypadał w poniedziałek. Skarżący wskazał, iż nie mógł przewidzieć swojej choroby nawet przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności. Jego zdaniem kara w niniejszej sprawie miała wyłącznie charakter represyjny. Dążenie zaś organu do represyjnego nakładania kar nawet w sytuacjach, gdy ze zgromadzonego sprawie materiału dowodowego wynika, że do naruszenia prawa doszło z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy stoi ponadto w sprzeczności z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi wywodzonymi z klauzuli demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Z powyższych względów - by odpowiedzialność przedsiębiorcy nie miała charakteru absolutnego i mogła być w pewnych wypadkach wyłączona - art. 93 ust 7 ustawy o transporcie drogowym konstytuuje uprawnienie organu do umorzenia postępowania w sytuacji, gdy niedochowanie terminu następuje z powodu okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. W ocenie strony skarżącej dla zastosowania naruszonego przez organ przepisu w niniejszej sprawie konieczne było wyłącznie ustalenie czy choroba skarżącego stanowi zdarzenie lub okoliczność, której skarżący nie mógł przewidzieć oraz czy na jej skutek doszło do naruszenia przepisu. Organ zaś nie odniósł się do złożonego przez stronę zwolnienia lekarskiego i przemilczał istnienie określonego dowodu i wynikających z niego ustaleń, co stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym przede wszystkim z oświadczenia strony z dnia 27 maja 2011 r, wynika, iż sprawozdanie roczne w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych za rok 2010 zostało wysłane drogą pocztową w dniu 8 lutego 2011 r., powinien on jednak zostać wysłany do dnia 31 stycznia 2011 r. Nie ma znaczenia, iż skarżący chorował w okresie od 20 stycznia do 7 lutego 2011 r. Sprawozdanie zostało bowiem sporządzone przez doradcę I. Z. w dniu 25 stycznia 2011 r. Przedsiębiorca nie musiał go przesyłać osobiście a jego choroba nie wyłączała możliwości przesłania sprawozdania przez inne osoby. Organy nie naruszyły też art. 107 k.p.a, gdyż obie decyzje zawierają wszystkie wymagane przez ustawodawcę elementy. W piśmie procesowym z dnia 21 marca 2012 r. pełnomocnik skarżącego poparł stanowisko zawarte w skardze. Udowadniał, że obowiązek wysłania sprawozdania spoczywa wyłącznie na przedsiębiorcy, zaś doradca nie jest stroną postępowania w myśl art. 28 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde jednak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a określa, w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Dokonując w świetle przytoczonych kryteriów, oceny zasadności wniesionej skargi należy stwierdzić, że nie jest ona zasadna. Zgodnie z art.23 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz.U Nr 199, poz.1671 ze zm.) obowiązującej w dacie wydania decyzji przedsiębiorca był zobowiązany przesłać właściwemu wojewodzie jeden egzemplarz rocznego sprawozdania w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie. W sprawie poza sporem jest, że Z. E. podlegał temu obowiązkowi wykonując przewóz drogowy towarów niebezpiecznych lub związany z tym przewozem załadunek bądź rozładunek towarów, a także jest bezsporne, że wymagane prawem sprawozdanie złożył po terminie określonym w powołanym przepisie. Przepis art.23 ust.2 pkt 1 w/w ustawy jest przepisem prawa materialnego, określającym obowiązki wymienionych w nim podmiotów Obowiązki te nie wymagają skonkretyzowania w formie decyzji administracyjnej czy innych władczych działań organu administracji publicznej. Przesłanie sprawozdania nie wszczyna jakiegokolwiek postępowania w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej. Nie stanowi zatem etapu postępowania administracyjnego w rozumieniu art.1 pkt 1 i 2 kpa. Sytuacji tej w żaden sposób nie zmienia okoliczność że niewykonanie obowiązku określonego w przepisie jest przyczyną zastosowania sankcji w postaci nałożenia kary pieniężnej na podstawie art.92 ust.1 pkt 1 i ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U z 2007 r. Nr 125, poz.874 ze zm./ oraz lp.6.5.4 załącznika do tej ustawy, co następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej w samodzielnym postępowaniu prowadzonym przez inne organy niż wojewoda. Wszystkie te okoliczności prowadzą do wniosku, że termin określony w art.23 ust.2 pkt 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych jest przepisem prawa materialnego. (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2009 r. w sprawie II GK 578/08) To w tej sprawie oznacza, że upływ terminu określonego w tym przepisie powodował skutek w postaci obowiązku zapłacenia kary pieniężnej w kwocie 5000 złotych określonej w lp.6.5.4 załącznika do tej ustawy. Nałożenie i ustalenie jej wysokości nie podlega zatem swobodnemu uznaniu przez organ i nie jest uzależniony od innych czynników. Nie ma też możliwości przywrócenia tego terminu niezależnie od tego, jakie przyczyny uchybienie terminu spowodowały. Stosownie do art.92a ust.4 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania administracyjnego, jeżeli okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstałe naruszenie. Przepis ten zgodnie z jego ust.1 znajduje zastosowanie w przypadku, gdy podczas kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązku posiadania wymaganych dokumentów, zasad dotyczących maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, dziennego czasu odpoczynku i zasad dotyczących użytkowania analogowych urządzeń rejestrujących. Dlatego w tej sprawie ten przepis nie może mieć zastosowania. Nałożona kara jest bowiem skutkiem naruszenia art.23 ust.2 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych nie zaś naruszeń, o których mowa w art.92a ust.4 ustawy o transporcie drogowym. Natomiast zgodnie z art.93 ust.1 ustawy o transporcie drogowym uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 § 1 mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej z tym, że z tego przepisu stosownie do ust.7 powołanego artykułu nie stosuje się w sytuacji, gdy stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Wówczas wydaje się decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Jednak charakter stwierdzonego naruszenia również wyklucza zastosowanie w sprawie powołanych przepisów. Gdyby jednak przyjąć, że okoliczności rozpoznawanej sprawy powodują konieczność oceny decyzji także z punktu widzenia art.93 ust.7, to i tak nie ma podstaw do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego za naruszenie art.23 ust.2 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Wskazane przez skarżącego okoliczności nie wskazują, że zachodzą przesłanki, o których mowa w powołanym przepisie. Za powód uchybienia terminu nie można uznać podnoszonej przez skarżącego choroby. Z zaświadczenia lekarskiego wynika, że Z. E. był chory w okresie od 20 stycznia do 7 lutego 2011r. Sprawozdanie natomiast zostało sporządzone w dniu 25 stycznia 2011 r., a więc nie była to choroba niespodziewana, nagła, której nie można było przewidzieć. Nie było żadnych przeszkód, aby sprawozdanie za rok 2010 przesłać w zakreślonym w ustawie terminie, chociażby za pośrednictwem doradcy ds. transportu towarów niebezpiecznych, czy też członka rodziny. Ustawodawca nie wymaga - na gruncie analizowanego przepisu złożenia (składania) sprawozdania przed upływem terminu (dostarczenia go do siedziby organu) osobiście przez przedsiębiorcę. Obowiązek "przesłania" sprawozdania będzie właściwie wykonywany, gdy podmiot zobowiązany przy należytej staranności, dokona w celu jego realizacji wyboru czynności, które z reguły zapewniają dotarcie omawianych przesyłek do adresata. W ocenie Sądu nie można będzie kwestionować, że zobowiązany zachował należytą staranność, gdy przesyłka zostanie nadana (w szczególności zaś listem poleconym) w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, obojętne, czy przez zobowiązanego, czy inną osobę, w terminie do dnia 31 stycznia.. Skarżący, jeżeli zachorował 20.01.2011 r., to mógł przewidzieć, że choroba może uniemożliwić mu osobiste przesłanie sprawozdania w terminie określonym w ustawie. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę. A. B.