III SA/Łd 926/25

Dnia 24 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2026 roku sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 20 października 2025 roku nr 67/2025 w przedmiocie odmowy przyznania podwyżki uposażenia za styczeń i luty 2023 roku wraz z ustawowymi odsetkami 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Łodzi nr 28/2025 z dnia 17 lipca 2025 roku; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi na rzecz skarżącego Z. S. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z 20 października 2025 r. nr 67/2025 Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2024 r. poz. 572 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Z. S. z 23 września 2025 r. od decyzji nr 28/2025 Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z 17 lipca 2025 r. o odmowie przyznania prawa do uposażenia zasadniczego za okres od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 20 lutego 2023 r. ustalonego w oparciu o zwaloryzowaną kwotę bazową w wysokości 1740,64 zł wraz z ustawowymi odsetkami, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. 11 czerwca 2025r. funkcjonariusz w stanie spoczynku Z. S. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, skierował do Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty 1180 zł tytułem należnej waloryzacji kwoty bazowej za okres służby wnioskodawcy w 2023 r. (tj.: uposażenie zasadnicze, dodatek za wysługę lat) z ustawowymi odsetkami od dnia wymagalności, tj.: co do kwoty 590,00 zł od dnia 2 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty; co do kwoty 590.00 zł od dnia 1 lutego 2023 r. do dnia zapłaty. W wezwaniu pełnomocnik skarżącego podkreślił, że wezwanie nie jest wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego, ponieważ skarżący nie jest funkcjonariuszem Policji. Wobec tego brak jest podstaw prawnych do załatwienia sprawy w drodze administracyjnej. Do wezwania załączone zostało pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego przed sądami powszechnymi. Na mocy art. 65 § 1 k.p.a. wezwanie do zapłaty zostało 23 czerwca 2025 r. przekazane do rozpatrzenia Komendantowi Miejskiemu Policji w Ł.. Pismem z dnia 27 czerwca 2025 r. Komendant Miejski Policji w Ł. poinformował Z. S. o przekazaniu do niego wezwania do zapłaty i potraktowaniu go jako wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego. Decyzją nr 28/2025 z 17 lipca 2025 r. Komendant Miejski Policji w Ł. odmówił przyznania prawa do uposażenia zasadniczego za okres od dnia 01 stycznia 2023 r. do dnia 20 lutego 2023 r. ustalonego w oparciu o zwaloryzowaną kwotę bazową w wysokości 1740.64 zł wraz z ustawowymi odsetkami. W podstawie prawnej decyzji wskazał art.100 – 101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tekst jedn. Dz. U. Z 2025 r. poz. 636), § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego ( tekst jedn. Dz. U. z 2015r, poz. 1236 ze zm.) w zw. z art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 ( Dz. U. z 2022 r. , poz. 2666) oraz art. 104 k.p.a. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 i ust. 3 k.p.a., art. 104 k.p.a. przez ich zastosowanie i wszczęcie postępowania administracyjnego, a następnie wydanie decyzji merytorycznej w sprawie, w sytuacji, kiedy strona nie wystąpiła z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego, a jedynie z wezwaniem do zapłaty przed skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego oraz wobec faktu, iż odwołujący się nie ma już statusu funkcjonariusza Policji; 2. art. 105 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość zważywszy, że odwołujący się nie posiada statusu funkcjonariusza; 3. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi strony, mimo jego ustanowienia; 4. art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez niewystąpienie do strony - jej pełnomocnika o sprecyzowaniu żądania zawartego w wezwaniu, o ile organ miał wątpliwości, co do jego interpretacji, ewentualnego uzupełnienia pełnomocnictwa, czym naruszono fundamentalne zasady postępowania administracyjnego, tj. zasadę informowania strony oraz zasadę pogłębiania zaufania obywatela do państwa co mogło doprowadzić do poniesienia przez stronę szkody. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Podkreślił, że organ nie miał podstaw do prowadzenia postępowania z uwagi na brak wniosku. Zaskarżoną decyzją Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że funkcjonariusz Z. S. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2023 r. Policjant otrzymał uposażenie za miesiąc styczeń 2023 r. i za miesiąc luty 2023r. oraz otrzymał świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby, naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie jego wypłaty. Organ wyjaśnił, że problematykę związaną z uprawnieniem funkcjonariusza policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w roku 2023 reguluje ustawa budżetowa na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. 2023 r. poz. 256) oraz ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666). Powyższe przepisy wprowadzają nową kwotę bazowa w wysokości 1740.64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia ich uposażeń w okresie od 01 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023r. do dnia 28 lutego 2023 r. utrzymują w mocy kwotę bazową w wysokości 1614,69 zł ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 1 i grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r, poz. 270). W ocenie Komendanta brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw, nie pozostawia wątpliwości co do wysokości uposażenia za styczeń 2023 roku i luty 2023 r. Uposażenie strony wypłacone za miesiąc styczeń 2023 r. i za miesiąc luty 2023 r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także w terminie określonym i zgodnym z ustawą o Policji. Organ wskazał, że dokonywanie wydatkowania środków publicznych wymaga istnienia podstawy prawnej w tej mierze. Ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywanie naliczeń, a następnie wyrównywanie uposażeń i innych świadczeń pieniężnych. W związku z odmową wypłaty wyrównania uposażenia, bezprzedmiotowe jest również żądanie wypłaty odsetek ustawowych Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazał, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony dotyczącym kwalifikacji prawnej roszczenia. W ocenie organu zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 i ust. 3 k.p.a., art. 104 k.p.a. należy uznać za niezasadny. Sprawy dotyczące stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji, w tym kwestie związane z uposażeniem i innymi należnościami pieniężnymi wynikającymi ze służby, maja charakter administracyjnoprawny. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, właściwą drogą do kwestionowania rozstrzygnięć dotyczących tych kwestii, wydanych przez właściwe organy Policji w postępowaniu administracyjnym, jest skarga do sądu administracyjnego, po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Roszczenie strony wynika bezpośrednio ze sposobu ustalenia i wypłacenia należności finansowych, związanych ze stosunkiem służbowym w Policji. Kwestie te są regulowane przepisami prawa administracyjnego i to organy administracji publicznej są właściwe do orzekania. Decyzje ostateczne wydane w tym trybie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Za niezasadny organ uznał zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Organ nie może umorzyć postępowania, jeżeli nadal istnieje przedmiot postępowania i wymaga rozstrzygnięcia. Innymi słowy, organ administracji publicznej prawidłowo przeprowadził postępowanie. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 40 § 2 k.p.a. i niedoręczenia decyzji pełnomocnikowi strony Komendant wyjaśnił, że zgodnie z dokumentem pełnomocnictwa udzielonego w dniu 10 czerwca 2025 r., dla radcy prawnego A. K., załączonego do przedsądowego wezwania do zapłaty wynika, że dotyczy ono reprezentowania strony przed sądami powszechnymi pierwszej i drugiej instancji, a zatem nie obejmuje postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł.. Wobec braku złożenia do sprawy pełnomocnictwa, decyzja organu I instancji została prawidłowo doręczona stronie postępowania. O braku właściwego umocowania pełnomocnika strona została poinformowana w zawiadomieniu doręczonym jej w dniu 14 lipca 2025 r. Ponadto wskazano, że pomimo doręczenia decyzji bezpośrednio stronie, odwołanie od decyzji wniósł pełnomocnik, wobec czego doręczenie stronie nie wywołało dla niej żadnych negatywnych konsekwencji. W skardze na tę decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. S. zarzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 i 3 oraz art. 104 k.p.a. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z 23 września 2025 r. o odmowie przyznania prawa do uposażenia za okres od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 20 lutego 2023 r. ustaloną w oparciu o zwaloryzowaną kwotę bazową wraz z ustawowymi odsetkami, w sytuacji kiedy skarżący nie występował z wnioskiem do organu o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za 2023 r. i mimo to wydania decyzji merytorycznej w sprawie, 2. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji organu I instancji oraz nieumorzenie postępowania w pierwszej instancji, w sytuacji brak podstaw podmiotowych do nawiązania przez organ ze skarżącym relacji materialnoprawnej dotyczącej wysokości uposażenia wobec faktu, iż nie był on w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie już od 2 lat funkcjonariuszem, 3. art. 64 § 2 k.p.a. w. zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. przez ich niezastosowanie i niewystąpienie do strony - jej pełnomocnika - o sprecyzowania żądania zawartego w wezwaniu do zapłaty, o ile organ miał wątpliwości, co do jego treści, co doprowadziło do nieuprawnionego wszczęcia postępowania administracyjnego, wbrew woli strony i wydania decyzji merytorycznej przez organ, 4. art. 61a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego; Gdyby sąd nie podzielił wskazanych powyżej zarzutów, z ostrożności procesowej dodatkowo zarzucono naruszenie art. 41 ust. 1-3 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 w zw. z art. 2 i art. 32 oraz art. 60 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez ich wadliwą interpretację i zastosowanie polegające na przyjęciu, że zgodne z zasadą zaufania obywatela do państwa, zasadą równości obywateli wobec prawa, zakazu dyskryminacji, legalizmu i równego dostępu do służby publicznej jest zróżnicowanie sytuacji prawnej funkcjonariuszy odchodzących ze służby do końca lutego 2023r. wobec funkcjonariuszy tych samych formacji mundurowych pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., mimo iż w okresie styczeń - luty 2023 r. znajdowali się oni w tożsamej sytuacji faktyczno- prawnej, skutkującą pozbawieniem tych pierwszych prawa do waloryzacji uposażenia za okres w którym pozostawali w służbie w 2023 r. w sytuacji wypłaty rekompensaty za ten sam okres funkcjonariuszom pozostającym w służbie po 1 marca 2023 r. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie z 29 stycznia 2026 r. organ wyjaśnił, że sprawa z powództwa skarżącego tocząca się przed sądem powszechnym została zakończona postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł. w Ł. z dnia 22 września 2025 r. sygn. [...] stwierdzającym niedopuszczalność drogi sądowej i przekazującym sprawę do rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Łodzi. W wyniku rozpoznania zażalenia Z. S. postanowieniem z 16 grudnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Ł. VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. [...] orzekł o jego oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 20 października 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z 23 września 2025 r. odmawiającą skarżącemu przyznania prawa do uposażenia zasadniczego za okres od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 20 lutego 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami ustalonego w oparciu o zwaloryzowaną kwotę bazową w wysokości 1740,64 zł . Utrzymana w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi decyzja organu I instancji została wydana na skutek potraktowania przedsądowego wezwania do zapłaty jako wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie waloryzacji wynagrodzenia b. funkcjonariusza Policji za miesiące styczeń – luty 2023 r. W ocenie Sądu, w świetle poczynionych ustaleń i podniesionych w odwołaniu i skardze zarzutów w pierwszej kolejności rozważenia wymagała dopuszczalność wszczęcia postępowania administracyjnego i w następstwie wszczęcia postępowania - wydania decyzji przez organ, co stanowi istotę rozstrzygnięcia w tej sprawie. Przepis art. 61 § 1 k.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei w myśl art. 61 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć. Z powyższego wynika, że Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje dwa sposoby wszczęcia postępowania – na żądanie strony, czyli z inicjatywy podmiotu, o którym mowa w art. 28 k.p.a., albo z urzędu, a więc z inicjatywy organu. W przedmiotowej sprawie przepisy szczególne, w tym ustawa z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 636 ze zm.), nie regulują tej kwestii odmiennie. Nie ulega wątpliwości, że niniejsze postępowanie mogło być wszczęte jedynie na wniosek strony, bowiem w sprawie chodziło o realizację uprawnień skarżącego, a nie obowiązków publicznoprawnych. Zatem tylko skarżący był dysponentem swoich uprawnień i od jego woli zależało, czy je realizuje, czy też nie (co dotyczy też wyboru drogi administracyjnej albo sądowej). Organ administracji jest związany żądaniem strony, które wyznacza rodzaj i granice postępowania administracyjnego. Nie jest natomiast uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. W orzecznictwie akcentuje się, że niedopuszczalne jest mieszanie form wszczęcia postępowania i mających do nich zastosowanie regulacji procesowych, tj. traktowanie postępowania wszczętego na wniosek tak jak postępowania wszczętego z urzędu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2023 r. sygn. I OSK 3279/19 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawach, w których przepis prawa wymaga wniosku strony, niedopuszczalne jest działanie przez organ z urzędu. W art. 61 § 2 k.p.a. przewidziano wprawdzie wyjątek od tej zasady, który jednak w niniejszej sprawie nie zachodził. Wynika to z przedłożonych sądowi akt administracyjnych i treści decyzji organów obu instancji. W przypadku zastosowania art. 61 § 2 k.p.a. konieczna jest zgoda strony, która musi być uzyskana w toku postępowania przed wydaniem decyzji. Zgoda taka powinna mieć formę odpowiadającą treści podania w rozumieniu art. 61 § 3 k.p.a. i być wyrażona stanowczo, czyli jednoznacznie i bezwarunkowo. Nieuzyskanie takiej zgody sprawia, że organ jest obwiązany umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ nie wystąpił do skarżącego o udzielenie zgody na wszczęcie postępowania ani nie wezwał pełnomocnika skarżącego do sprecyzowania intencji złożonego przez niego pisma i potraktował je jak wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy zarówno przedsądowe wezwanie do zapłaty, jak również odwołanie wprost wskazywały, że skarżący sprzeciwił się takiej formie załatwienia sprawy. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wnosił w niniejszej sprawie o wszczęcie postępowania administracyjnego, lecz realizował tzw. przedsądowe wezwanie do zapłaty, jako czynność poprzedzającą wniesienie powództwa o zapłatę do sądu powszechnego i następnie taki pozew złożył. Niedopuszczalne zatem było wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie przez organy decyzji merytorycznej, bowiem skarżący nie tylko tego się nie domagał, ale na każdym etapie postępowania zaprzeczał, by jego intencją było wszczęcie postępowania administracyjnego. Mimo jednoznacznej treści przedsądowego wezwania do zapłaty, w którym profesjonalny pełnomocnik wprost stwierdził, że nie stanowi ono wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, organ I instancji z naruszeniem art. 61 § 1 k.pa wszczął postępowanie administracyjne, następnie wydał merytoryczną decyzję, a organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy zamiast na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. ją uchylić i umorzyć postępowanie. Takie działanie organów stanowi naruszenie przepisów postępowania uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził nieważności wydanych w sprawie decyzji, gdyż spory dotyczące kwestii przeliczenia i wypłacenia wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. byłym funkcjonariuszom Policji, którzy przeszli na emeryturę przed końcem lutego 2023 r. rozpatrywane są zarówno przez niektóre sądy powszechne, które uznają swoją właściwość w tych sprawach, jak i organy Policji a następnie sądy administracyjne. Brak w tym zakresie jednolitości w orzecznictwie sądów administracyjnych i sądów powszechnych. Przykłady orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie, który uznał dopuszczalność drogi sądowej przed sądem powszechnym z uwagi na to, że podmioty sporu nie są już związane stosunkiem administracyjnoprawnym, gdyż sprawa dotyczy nie funkcjonariusza Policji, ale byłego funkcjonariusza Policji, wskazane zostały w skardze. Konsekwencją przyjęcia stanowiska, że po zwolnieniu ze służby brak jest drogi administracyjnej dochodzenia roszczenia o waloryzację uposażenia jest, w przypadku wydania decyzji przez organy Policji, konieczność wyeliminowania ich przez sąd administracyjny z obrotu prawnego. Droga administracyjna w takich sprawach jest jednak możliwa w przypadku, o którym mówi art. 66 § 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ nie może zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy. Ponadto art. 58 § 4 p.p.s.a. stanowi, że sąd (administracyjny) nie może odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w § 1 pkt 1 , jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Taka sytuacja zaistniała w kilku sprawach rozpoznawanych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, który rozpoznawał merytorycznie skargi na decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi wydane w przedmiocie odmowy przyznania podwyżki uposażenia za styczeń i luty 2023 r. po wcześniejszym wydaniu przez sąd powszechny prawomocnego postanowienia, w którym stwierdził on swoją niewłaściwość do rozpoznania sprawy i przekazał ją według właściwości Komendantowi Wojewódzkiemu Policji ( np. sprawa o sygn. III SA/Łd 166/25). Istnienie takich rozbieżności w orzecznictwie sądów, wyklucza w ocenie sądu stwierdzenie nieważności zaskarżonych do niego decyzji . Na treść rozstrzygnięcia Sądu nie może mieć wpływu okoliczność, że postanowieniem z 22 września 2025 r. sygn. [...] Sąd Rejonowy dla Ł. w Ł. w sprawie z powództwa Z. S. przeciwko Skarbowi Państwa –Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Łodzi o wynagrodzenie za pracę stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej i przekazał sprawę do rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Łodzi. Postanowienie to (sygn. [...]) stało się bowiem prawomocne dopiero 16 grudnia 2025 r., po oddaleniu przez Sąd Okręgowy w Ł. VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zażalenia pełnomocnika powoda na to postanowienie, a więc wywołało skutki prawne już po wydaniu decyzji przez organ I i II instancji. W chwili wszczęcia postępowania przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. i wydawania w tej sprawie decyzji przez organy obu instancji, nie było wniosku strony wszczynającego postępowanie. Dopiero prawomocne przekazanie sprawy przez sąd powszechny stanowi podstawę do rozpoznania sprawy na drodze administracyjnej i wydania decyzji w przedmiocie wypłaty skarżącemu wyrównania uposażenia za żądany przez niego okres. Z powyższych względów poza oceną Sądu znalazły zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i merytorycznej treści wydanych decyzji. W tym stanie rzeczy, podzielając zarzuty skargi sąd uznał, że zachodzą podstawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a, do uchylenia decyzji I i II instancji, ponieważ organy obydwu instancji naruszyły art. 61 § 1 k.p.a., a organ odwoławczy nadto art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując merytoryczną decyzję organu I instancji w mocy. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.). Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę składa się wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) oraz opłata od pełnomocnictwa (17 zł) (punkt 2 sentencji wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien wziąć pod uwagę treść niniejszego uzasadnienia oraz uwzględnić, że postanowieniem z 16 grudnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Ł. VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. [...] oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie sądu I instancji stwierdzające niedopuszczalność drogi sądowej. EC