III SA/Łd 928/16

Dnia 27 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant pomocnik sekretarza Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 roku sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. - obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia, jako bezzasadnych, zarzutów przedawnienia i nieistnienia obowiązku 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. B. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Łodzi, ul. [...] kwotę 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej A. K. z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz w związku z art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 599, ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia Ax.K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] o oddaleniu jako bezzasadnych zarzutów przedawnienia i nieistnienia obowiązku, Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. prowadził wobec Ax.K. postępowanie egzekucyjne m.in. w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.: z dnia 23 lipca 2009 r. nr [...] (odpis doręczony zobowiązanemu w dniu 11 sierpnia 2009 r.), obejmujący zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.; z dnia 9 listopada 2009 r. o numerach od [...] do [...] (odpisy doręczone zobowiązanemu w dniu 16 listopada 2009 r.), obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. i za okres od stycznia do kwietnia 2004 r.; z dnia 10 grudnia 2009 r. o numerach od [...] do [...] (odpisy doręczone zobowiązanemu w dniu 24 grudnia 2009 r.), obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2004 r.; z dnia 30 listopada 2010 r. o numerach od [...] do [...] (odpisy doręczone zobowiązanemu w dniu 16 grudnia 2010 r.), obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2005 r. do stycznia 2006 r.; z dnia 20 grudnia 2010 r. nr [...](odpis doręczony zobowiązanemu w dniu 28 grudnia 2010 r.), obejmujący zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r.; z dnia 12 lipca 2011 r. nr [...](odpis doręczony zobowiązanemu w dniu 19 stycznia 2012 r.), obejmujący zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. nr [...] na żądanie wierzyciela umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Ax.K. w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], [...] i [...]. Wskazane postanowienie zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 9 maja 2014 r. W dniu 23 kwietnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wystawił na Ax.K. i A.K. tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], od [...] do [...], od [...] do [...] oraz w dniu 24 kwietnia 2014 r. nr [...] w celu dochodzenia należności z majątku odrębnego Ax.K. i majątku wspólnego zobowiązanego oraz jego małżonki. Odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone skarżącemu w dniu 9 maja 2014 r., zaś A.K. w dniu 23 maja 2014 r. Tego samego dnia poborca skarbowy spisał ze skarżącym protokół o stanie majątkowym zobowiązanego oraz na zaległość objętą tytułem wykonawczym nr [...] dokonał zajęcia ruchomości, tj.: naczepy uniwersalnej SCHMITZ S01 nr rej. [...] rok produkcji 1999, samochodu osobowego Honda nr rej. [...] rok produkcji 2000, ciągnika samochodowego Volvo FM12 nr rej. [...] rok produkcji 1996, ciągnika samochodowego Volvo FH12 nr rej. [...] rok produkcji 1999, ciągnika samochodowego DAF TE95 nr rej. [...] rok produkcji 1997, ciągnika samochodowego SCANIA nr rej. [...] rok produkcji 1996 oraz ciągnika samochodowego DAF nr rej. [...] rok produkcji 1998. W dniu 16 maja 2014 r. Ax.K. złożył dwa pisma zatytułowane "SKARGA na postępowanie egzekucyjne". W pismach tych, powołując się na tytuły wykonawcze obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych, skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, wskazując na przedawnienie i nieistnienie obowiązku podatkowego, posiłkowanie się dokumentami finansowymi, na podstawie których określono wysokość podatku oraz dokumentami Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. i dokumentami Urzędu Celnego w Ł. na okoliczność przeprowadzonych kontroli firmy Bx. i Cx. za lata 2002-2006, ewentualnie o wstrzymanie "wykonania Postanowienia" do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sporu ze względu na ważny interes podatnika, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, rozpoznanie wniesionej skargi w "rozsądnym" terminie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zarzuca przedawnienie oraz nieistnienie obowiązku podatkowego z uwagi na to, że "najprawdopodobniej podatnika obciążono należnościami podatkowymi innych podmiotów gospodarczych". Skarżący wniósł o właściwe zastosowanie art. 207 § 2 o.p., art. 7 k.p.a. oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Ponadto skarżący zarzucił prowadzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, mający zasadniczy wpływ na przebieg postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w piśmie z dnia 7 lipca 2014 r. wezwał skarżącego do jednoznacznego wyjaśnienia intencji i charakteru pism z dnia 16 maja 2014 r. poprzez wskazanie czy intencją zobowiązanego było złożenie na podstawie art. 54 u.p.e.a. skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu protokołem z dnia 9 maja 2014 r. ruchomości skarżącego, zarzutów na postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., czy też innego środka zaskarżenia. W piśmie z dnia 30 lipca 2014 r. skarżący wskazał, że podtrzymuje wnioski zawarte w wystąpieniach. Podniósł przy tym, że obowiązek podatkowy nigdy nie istniał, a nawet jeśli istniał w części, to uległ on przedawnieniu. Zawiadomieniem z dnia 2 września 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowemu w Z. pisma skarżącego uznając, iż stanowią one zarzuty na postępowanie egzekucyjne w administracji. Postanowieniem z dnia 8 października 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. oddalił zarzut przedawnienia obowiązku zgłoszony w pismach zatytułowanych "Skarga na postępowanie egzekucyjne" (sprecyzowany w piśmie z dnia 30 lipca 2014 r. i uzupełniony pismem z dnia 9 sierpnia 2014 r.). Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, uchylił postanowienie z dnia 8 października 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. oddalił zarzuty przedawnienia i nieistnienia obowiązku z uwagi na ich bezzasadność. W zażaleniu na to postanowienie, uzupełnionym pismem z dnia 17 października 2015 r., skarżący wniósł o uwzględnienie zarzutu przedawnienia i nieistnienia obowiązku w całości, ewentualnie o "posiłkowanie się dokumentami" pozostającymi w dyspozycji: Urzędu Skarbowego w Z., Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. oraz Urzędu Celnego I w Ł., jako dowodami potwierdzającymi nieistnienie zobowiązania podatkowego za okresy, w których kontrole organów podatkowych "nie stwierdziły naruszenia prawa co powoduje brak powstania zobowiązań podatkowych w zakresie tych czynności". Dodatkowo zobowiązany wniósł o uwzględnienie załączonych do zażalenia dokumentów, jako dowodów potwierdzających prowadzenie działalności na własny rachunek przez Dx., PHU J.S. oraz Ex.. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż oddalenie zarzutów nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym, gdyż tytuły wykonawcze, na podstawie których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, dotyczą zobowiązań podatkowych za lata 2003-2005. Tytuły te wystawiono oraz nadano im klauzulę wykonalności dopiero w kwietniu 2014 r., a zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt III SA 2035/99 nie można zmieniać treści tytułów wykonawczych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Żaden z organów egzekucyjnych prowadzących egzekucję z nieruchomości nie zgodził się na przedstawienie skarżącemu dokumentów i wskazanie sygnatury akt prowadzonego postępowania. Skarżący podniósł, że wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego, powołał się również na art. 59 § 1 pkt 4 i pkt 7 u.p.e.a. i konieczność umorzenia postępowania w przypadku zaistnienia błędu, co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Rozpatrzenie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego winno polegać na przeprowadzeniu analizy dokumentów niezbędnych do oceny, czy i kiedy nastąpiło przedawnienie należności oraz analizy przepisów regulujących kwestię przedawnienia należności. Skarżący zarzucił organowi egzekucyjnemu naruszenie podstawowych zasad postępowania, o których mowa w art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 i § 4 k.p.a. Organ II instancji podniósł następnie, że z uwagi na tożsamość wierzyciela i organu egzekucyjnego, którym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., nie jest wymagane stanowisko wierzyciela określone w art. 34 § 1 u.p.e.a. Organ I instancji rozpatrzył zarzut przedawnienia należności dochodzonych w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], od [...] do [...], od [...] do [...] oraz [...] zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia organ II instancji stwierdził, że zobowiązania podatkowe skarżącego co do zasady uległoby przedawnieniu w podatku dochodowym od osób fizycznych: za 2003 r. – z dniem 31 grudnia 2009 r., za 2004 r. – z dniem 31 grudnia 2010 r., za 2005 r. – z dniem 31 grudnia 2011 r., w podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2003 r., styczeń – listopad 2004 r. z dniem 31 grudnia 2009 r., grudzień 2004 r., styczeń – listopad 2005 r. z dniem 31 grudnia 2010 r., grudzień 2005 r. i styczeń 2006 r. z dniem 31 grudnia 2011 r. W toku postępowania egzekucyjnego zaistniały zdarzenia mające wpływ na bieg terminu przedawnienia i nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., 2004 r. i 2005 r. oraz w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r., okres od stycznia do grudnia 2004 r., okres od stycznia do grudnia 2005 r. i styczeń 2006 r. uległy przedawnieniu. Przerwanie biegu terminu przedawnienia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. (egzekwowanych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], następnie na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]) nastąpiło poprzez: zajęcie ruchomości w dniu 16 grudnia 2009 r. poprzez spisanie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości; zajęcie rachunku bankowego w Banku Ax. S.A. I Oddział w Z. na podstawie zawiadomienia z dnia 2 grudnia 2009 r. nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 10 grudnia 2009 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności – w dniu 8 grudnia 2009 r.; zajęcie innej wierzytelności pieniężnej na podstawie zawiadomienia z dnia 8 września 2010 r. nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 24 września 2010 r., zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności – w dniu 10 września 2010 r.; zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w dniu 14 sierpnia 2013 r. na podstawie zawiadomienia z dnia 22 lipca 2013 r. nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 30 lipca 2013 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności – w dniu 24 lipca 2013 r.; zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia miało miejsce: od 24 grudnia 2009 r. do 21 sierpnia 2012 r., tj. od dnia wniesienia przez zobowiązanego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 listopada 2009 r. nr [...] (utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia 6 lipca 2009 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.) do dnia doręczenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 55/10 oddalającego skargę (po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2280/10). Dodatkowo zabezpieczono należności poprzez wpisanie w dniu 22 czerwca 2009 r. hipoteki przymusowej w dziale IV księgi wieczystej o nr KW [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] urządzonej dla nieruchomości gruntowej będącej współwłasnością skarżącego. Przerwanie biegu terminu przedawnienia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. (egzekwowanych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], następnie na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]) nastąpiło poprzez: zajęcie ruchomości w dniu 28 grudnia 2010 r. poprzez spisanie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości; zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. Zawieszenie biegu terminu miało miejsce: od 10 sierpnia 2011 r. do 8 sierpnia 2013 r., tj. od dnia wniesienia przez zobowiązanego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 20 lipca 2011 r. nr [...] (uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 3 grudnia 2010 r. nr [...] i określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w nowej wysokości) do dnia doręczenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 1198/11 oddalającego skargę (po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 1321/12). Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. (egzekwowanych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], następnie na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]) nastąpiło z dniem 13 stycznia 2011 r., tj. z dniem ogłoszenia Ax.K. postanowienia z dnia 28 grudnia 2010 r. o przedstawieniu zarzutów w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 60 § 1 i art. 61 § 1 w związku z art. 7 k.k.s. Przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło natomiast poprzez zajęcie rachunku bankowego w Banku Ax. S.A. na podstawie zawiadomienia z dnia 12 stycznia 2012 r. nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 19 stycznia 2012 r., zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności – w dniu 18 stycznia 2012 r.; zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. Przerwanie biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2003 r. oraz styczeń – kwiecień 2004 r. (egzekwowanych na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]–[...], następnie na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]–[...] i [...]– [...]) nastąpiło poprzez: zajęcie ruchomości w dniu 16 grudnia 2009 r. poprzez spisanie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości; zajęcie rachunku bankowego w Banku Ax. S.A. I Oddział w Z. na podstawie zawiadomienia z dnia 2 grudnia 2009 r. nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 10 grudnia 2009 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności – w dniu 8 grudnia 2009 r.; zajęcie ruchomości w dniu 9 maja 2014 r. poprzez spisanie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości; zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia miało miejsce: od 24 czerwca 2011 r. do 27 czerwca 2013 r., tj. od dnia wniesienia przez zobowiązanego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 maja 2011 r. nr [...] (uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 14 października 2009 r. nr [...] w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2004 r. i określającą wysokość zobowiązania w kwocie 776 755 zł, a w pozostałej części, tj. dotyczącej grudnia 2003 r. oraz stycznia, lutego i kwietnia 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji) do dnia doręczenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1042/11 oddalającego skargę (po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2013 r. sygn. akt I FSK 905/12). Dodatkowo zabezpieczono należności poprzez wpisanie w dniu 17 grudnia 2009 r. hipoteki przymusowej w dziale IV ksiąg wieczystych o nr: [...], [...], [...], [...], [...]. Przerwanie biegu terminu przedawnienia zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: maj – grudzień 2004 r. (egzekwowanych na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]–[...], następnie na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]– [...]): nastąpiło poprzez: zajęcie ruchomości w dniu 16 grudnia 2009 r. poprzez spisanie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości; zajęcie rachunku bankowego w Banku Ax. S.A. na podstawie zawiadomienia z dnia 14 grudnia 2009 r. nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 30 grudnia 2009 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności – w dniu 21 grudnia 2009 r.; zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia miało miejsce od 24 czerwca 2011 r. do 2 lipca 2013 r., tj. od dnia wniesienia przez zobowiązanego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 1 czerwca 2011 r. nr [...] (uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 30 listopada 2009 r. nr [...] w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2004 r. oraz określającą wysokość zobowiązań odpowiednio w kwotach: 816 279 zł, 849 392 zł, 839 006 zł, 1 066 069 zł oraz 1 024 282 zł, a w pozostałej części, tj. dotyczącej maja i czerwca 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji) do dnia doręczenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1043/11 oddalającego skargę (po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 906/12). Dodatkowo zabezpieczono należności poprzez wpisanie w dniach 17 i 18 grudnia 2009 r. hipoteki przymusowej w dziale IV ksiąg wieczystych o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Przerwanie biegu terminu przedawnienia zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń – grudzień 2005 r. i styczeń 2006 r. (egzekwowanych na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]–[...], następnie na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]– [...]) nastąpiło poprzez: zajęcie ruchomości w dniu 16 grudnia 2010 r. poprzez spisanie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości; zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia miało miejsce: od 7 listopada 2011 r. do 21 listopada 2013 r., tj. od dnia wniesienia przez zobowiązanego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 września 2011 r. nr [...] (utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 12 listopada 2010 r. nr [...]) do dnia doręczenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 1563/11 oddalającego (po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2013 r. sygn. akt I FSK 1402/12). Organu II instancji podniósł także, iż ponowne wystawienie tytułów wykonawczych nastąpiło po uprzednim umorzeniu, na żądanie wierzyciela, postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], [...] i [...], postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. Nowe tytuły wykonawcze wystawiono na oboje małżonków wyłącznie w celu wszczęcia egzekucji z majątku odrębnego podatnika oraz majątku wspólnego podatnika i jego małżonka zgodnie z art. 27c u.p.e.a. Umorzenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec skarżącego, nie niweczy skutku, jakim było przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzonych należności poprzez skuteczne zastosowanie środków egzekucyjnych. Organ egzekucyjny nie naruszył przepisów prawa, wystawiając ponownie tytuły wykonawcze w 2014 r. Działanie to nie było związane z jakąkolwiek zmianą treści tytułów wykonawczych, o której mowa w powołanym przez skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, spowodowaną stwierdzeniem braków formalnych tytułów wykonawczych, a jedynie koniecznością skierowania egzekucji do majątku odrębnego skarżącego oraz majątku wspólnego skarżącego i jego małżonki. W ocenie organu II instancji brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku. Podstawę wystawienia tytułów wykonawczych stanowiły decyzje organu I instancji, które poddane były kontroli zarówno przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz Naczelny Sąd Administracyjny. Dochodzone obowiązki wynikają z prawomocnych decyzji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania merytorycznej trafności (zasadności) decyzji wymiarowej oraz wypowiadania się na temat poprawności przeprowadzenia postępowania podatkowego. Podnoszone przez skarżącego kwestie odnoszące się do prawidłowości przeprowadzenia postępowania podatkowego, niezależnie od tego czy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym czy też nie, nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu egzekucyjnym. Organ egzekucyjny słusznie ocenił, że zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony. Organ II instancji stwierdził także, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do oceny kwestii istnienia obowiązku podatkowego, jeżeli obowiązek ten został określony w decyzji organu podatkowego. W skardze na powyższe postanowienie Ax.K. wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy co do istoty sprawy, tj. uchylenie postanowienia i wznowienie postępowania lub uchylenie postanowienia "do ponownego rozpoznania". Skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów O.p., w szczególności niewłaściwą interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 240 § 1 O.p.; 2. przepisów Konstytucji RP, w tym art. 6 oraz art. 7; 3. art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka; 4. art. 47, art. 48, art. 49, art. 50 Europejskiej Karty Praw Podstawowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z dnia 22 lutego 2017 r. skarżący, uzupełniając skargę zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób utrudniający kontrolę zaskarżonego postanowienia, tj. poprzez powoływanie się na dokumenty (środki egzekucyjne – zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych, innych wierzytelności, nieruchomości) bez wskazania numerów kart w aktach liczących kilka segregatorów oraz w sytuacji gdy w aktach tych nie została zachowana chronologia; b) art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez wydanie postanowienia w zakresie nie wszystkich zgłoszonych zarzutów, a także art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez zaniechanie rozważenia w oparciu o analizę całokształtu materiału dowodowego, czy w sprawie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego; c) art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80, art. 107 § 2 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez nierozpoznanie wniosków dowodowych skarżącego, które zostały zgłoszone przez niego w zarzutach na postępowanie egzekucyjne w administracji oraz w późniejszych pismach i nieodniesienie się do załączonych przez skarżącego licznych dowodów z dokumentów, w sytuacji gdy wskazane przepisy nakładają na organy obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, rozpoznania zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych i wyjaśnienia powodów ich nieuwzględnienia przez co naruszona została wynikająca z art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; d) art. 89 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niezasadne oddalenie wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, w sytuacji gdy przeprowadzenie rozprawy było celowe z uwagi na stopień skomplikowania sprawy, tym samym jej przeprowadzenie mogło przyspieszyć i uprościć postępowanie; e) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 2 w związku z art. 126 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 3, art. 33 § 1 pkt 1, 34 § 4, 67 § 2 pkt 5 i § 3, 4 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnej analizy materiału dowodowego w zakresie podniesionego zarzutu przedawnienia, a w konsekwencji poprzez uznanie, że poszczególne tytułu wykonawcze zostały wystawione prawidłowo i zastosowane na ich podstawie środki egzekucyjne były również prawidłowe i spowodowały skutek w postaci zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia, tj. zarzucił: - niewskazanie w oparciu o jakie dowody organ uznał, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia; - uznanie, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, co do zaległości w podatku VAT za poszczególne miesięczne okresy, w sytuacji gdy w aktach sprawy brak jest dokumentów źródłowych wskazujących na datę wniesienia poszczególnych skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz na datę doręczenia organowi podatkowemu odpisów orzeczeń sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, a zatem w sytuacji gdy znajdująca się w aktach sprawy wewnętrzna korespondencja między komórkami organu podatkowego, nie daje podstaw do przyjęcia, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia; - uznanie, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia co do zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. i 2004 r., w sytuacji gdy w aktach sprawy znajdują się jedynie kserokopie na ogół pierwszych stron skarg oraz wyroków, które nie są poświadczone za zgodność z oryginałem, a nadto w wypadku podatku dochodowego za 2004 r. dowodem daty wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest jedynie kserokopia pierwszej strony odpowiedzi na skargę, podczas gdy oświadczenie organu co do daty wniesienia skargi zawarte w odpowiedzi na nią, nie jest właściwym dowodem, w oparciu o który można było ustalić datę wniesienia skarg; - uznanie, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, co do zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., co miało nastąpić z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, w sytuacji gdy analiza akt sprawy nie wskazuje, aby znajdowały się w nich jakiekolwiek dokumenty świadczące o powyższym fakcie; - niedokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie przyjętego przez organy przerwania biegu terminu przedawnienia i wskazane jedynie dat dokonania kolejnych zajęć różnych wierzytelności oraz rzeczy, bez ustalenia, czy były to zajęcia prawidłowe i skuteczne; - oparcie się na kserokopiach (nie poświadczonych za zgodność z oryginałem) decyzji wymiarowych oraz postanowień o nadaniu im rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy takie "dokumenty" nie dają podstaw do przyjęcia, że tytuły wykonawcze sporządzone na ich podstawie zostały wystawione prawidłowo, a co za tym idzie, nie ma podstaw do przyjęcia, że zastosowane w oparciu o wskazane tytuły wykonawcze środki egzekucyjne były skuteczne i spowodowały przerwanie biegu terminów przedawnienia; - pominięcie okoliczności, że na tytułach wykonawczych [...], [...], [...], [...], [...], [...] przekreślone zostały kwoty zaległości podatkowych i wpisano "(ołówkiem?)" bez żadnego parafowania inne kwoty, w sytuacji gdy tak sporządzone tytuły wykonawcze nie spełniają kryteriów wynikających z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. i zastosowane na ich podstawie środki egzekucyjne były nieskuteczne i nie mogły spowodować przerwania biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do wskazanych zaległości podatkowych; - pominięcie okoliczności, że w zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego z dnia 2 grudnia 2009 r., które zostało dokonane w oparciu o tytuł wykonawczy [...] oraz zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego z dnia 14 grudnia 2009 r., które zostało dokonane w oparciu o tytuły wykonawcze [...], [...], [...], [...], [...], a także w protokole zajęcia i odbioru ruchomości z dnia 16 grudnia 2009 r., która to czynność została dokonana na podstawie tytułów wykonawczych [...], [...], [...], [...], [...], [...], w rubryce kwota należności głównej znajduje się kwota niezgodna z kwotą nadpisaną ołówkiem na wskazanych tytułach wykonawczych, w sytuacji gdy tak sporządzone zajęcia wierzytelności i rzeczy nie spełniają kryteriów wynikających z art. 67 § 2 pkt 5 i § 3, 4 u.p.e.a., są nieskuteczne i nie mogły spowodować przerwania biegu terminu przedawnienia; - uznanie, że zajęcie ruchomości z dnia 16 grudnia 2009 r., który to środek egzekucyjny został dokonany na podstawie tytułów wykonawczych dotyczących zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. ([...]) oraz w podatku VAT za okres grudzień 2003 r. – grudzień 2004 r. ([...] – [...], [...]–[...]), spowodował przerwanie biegu terminu przedawnienia wskazanych zaległości podatkowych, w sytuacji gdy środek ten był nieskuteczny oraz nieefektywny i w konsekwencji niepowodujący przerwania biegu terminu przedawnienia, ponieważ licytacja zajętych samochodów się nie odbyła (została odwołana – pismo z dnia 23 maja 2014 r., k. 1242), wobec faktu, że tytuł wykonawczy został wystawiony wyłącznie na skarżącego, podczas gdy zajęte samochody stanowią współwłasność małżeńską; - pominięcie, że w zakresie tytułów wykonawczych dotyczących zaległości podatkowych w podatku VAT za miesiące maj-listopad 2004 r. ([...]–[...]) w rubryce podpis otrzymującego znajduje się adnotacja "awizo", przy czym w aktach sprawy brak jest dokumentów źródłowych w postaci potwierdzeń odbioru i kopert ze stosownymi adnotacjami; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 70 § 1, § 4, § 6 pkt 1 i 2 O.p. poprzez niezasadne uznanie, że wskutek przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie doszło do przedawnienia zaległości podatkowych; 3) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. 70 § 8 O.p. poprzez jego niezasadne zastosowanie w celu wykazania, że wobec dokonania zabezpieczenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oraz w podatku VAT za miesiące maj-grudzień 2004 r. poprzez wpisanie hipotek przymusowych w księgach wieczystych, nie doszło do przedawnienia zaległości podatkowych, w sytuacji gdy powołany przepis jest pozbawiony domniemania konstytucyjności i nie może stanowić podstawy prawnej do ustalenia, iż nie uległo przedawnieniu zobowiązanie podatkowe zabezpieczone hipoteką. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w wysokości 150% stawki minimalnej. W uzasadnieniu wskazano, że organy obu instancji nie rozpoznały zarzutów na postępowanie egzekucyjne w całości przez co sprawa została rozstrzygnięta jedynie częściowo. W skardze na postępowanie egzekucyjne z dnia 16 maja 2014 r., która ostatecznie została zakwalifikowana przez organy jako zarzuty na postępowanie egzekucyjne w administracji, skarżący w petitum pisma wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, zarzucając przedawnienie oraz nieistnienie obowiązku podatkowego. Co do zaległości w podatku VAT za poszczególne miesięczne okresy, analiza akt sprawy wskazuje, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia, które miało nastąpić z uwagi na wniesienie skarg do sądów administracyjnych, zostało ustalone wyłącznie w oparciu o pismo z dnia 8 września 2015 r., stanowiące wewnętrzną korespondencję między komórkami organu podatkowego (pismo bez podpisu, k. 1515, pismo z k. 1501). W aktach sprawy brak jest dokumentów źródłowych wskazujących na datę wpływu poszczególnych skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz na datę doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności. Znajdująca się w aktach sprawy wewnętrzna korespondencja między komórkami organu podatkowego, nie daje podstaw do przyjęcia, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w myśl art. 70 § 6 pkt 2 i art. 70 § 7 pkt 2 O.p. w sposób wskazany w zaskarżonym postanowieniu. Co do zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. i 2004 r., wprawdzie w aktach sprawy znajdują się materiały źródłowe, ale budzą one wątpliwości. W aktach sprawy znajdują się jedynie kserokopie na ogół pierwszych stron skarg oraz wyroków, które nie są poświadczone za zgodność z oryginałem. Nadto, w wypadku podatku dochodowego za 2004 r. dowodem daty wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest kserokopia pierwszej strony odpowiedzi na skargę, z której wynika, że skarga została nadana w dniu 10 sierpnia 2011 r. Oświadczenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę, nie jest właściwym dowodem, w oparciu o który można było ustalić datę wniesienia skargi. Znajdujące się w aktach sprawy kserokopie pierwszych stron powołanych dokumentów, nie dają podstaw do przyjęcia, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w myśl art. 70 § 6 pkt 2 i art. 70 § 7 pkt 2 O.p. w sposób wskazany w zaskarżonym postanowieniu. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. miało nastąpić z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Organ II instancji wskazał (bez podania numery karty), że postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 28 grudnia 2010 r. zostało ogłoszone skarżącemu w dniu 13 stycznia 2011 r. i z tym dniem nastąpiło zawieszenie terminu przedawnienia. Analiza akt sprawy, co było utrudnione z uwagi na brak chronologii oraz niewskazania w zaskarżonym postanowieniu numerów kart, na których mają się znajdować dokumenty nie wskazuje, aby wymienione dokumenty zostały załączone do akt przekazanych sądowi. W ocenie skarżącego, znajdująca się w zaskarżonym postanowieniu informacja o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, nie daje podstaw do przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w myśl art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Brak dowodów, iż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dniem 13 stycznia 2011 r., pociąga za sobą konieczność uznania, że doszło do przedawnienia zaległości w podatku dochodowym za 2005 r., albowiem środki egzekucyjne ewentualnie przerywające bieg terminu przedawnienia zostały zastosowane dopiero w styczniu 2012 r., a więc po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (31 grudnia 2011 r.). Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie dowodzi w sposób jednoznaczny, że doszło do przerwania biegu terminów przedawnienia w sposób wskazany w postanowieniu. W aktach sprawy znajdują się jedynie kserokopie decyzji podatkowych oraz postanowień o nadaniu im rygoru natychmiastowej wykonalności, które nie są poświadczone za zgodność z oryginałem. Moc dowodową posiadają oryginały dokumentów. Na tytułach wykonawczych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] przekreślone zostały kwoty zaległości podatkowych i wpisane "(ołówkiem?)" bez żadnego parafowania inne kwoty. Tak sporządzone tytuły wykonawcze nie spełniają kryteriów wynikających z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zastosowane na ich podstawie środki egzekucyjne były nieskuteczne i nie mogły spowodować przerwania biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do wskazanych zaległości podatkowych. W zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego z dnia 2 grudnia 2009 r., które zostało dokonane w oparciu o tytuł wykonawczy [...], w rubryce kwota należności głównej znajduje się kwota niezgodna z kwotą nadpisaną ołówkiem na tytule wykonawczym. Powyższa niezgodność ma miejsce również w odniesieniu do zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego z dnia 14 grudnia 2009 r., które zostało dokonane w oparciu o tytuły wykonawcze [...], [...], [...], [...], [...], a także w odniesieniu do protokołu zajęcia i odbioru ruchomości z dnia 16 grudnia 2009 r., która to czynność została dokonana na podstawie tytułów wykonawczych [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W ocenie skarżącego, tak sporządzone zajęcia wierzytelności i rzeczy nie spełniają kryteriów wynikających z art. 67 § 2 pkt 5 i § 3, 4 u.p.e.a., są nieskuteczne i nie mogły spowodować przerwania biegu terminu przedawnienia zaległości podatkowych. Co do zajęcia ruchomości z dnia 16 grudnia 2009 r. na podstawie tytułów wykonawczych dotyczących zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. ([...]) oraz w podatku VAT za okres grudzień 2003 r. – grudzień 2004 r. ([...]–[...],[...]–[...]), trudno wskazany środek egzekucyjny uznać za skuteczny oraz efektywny i w konsekwencji powodujący przerwanie biegu terminu przedawnienia, ponieważ licytacja zajętych samochodów się nie odbyła (została odwołana – pismo z dnia 23 maja 2014 r., k. 1242), wobec faktu, że tytuł wykonawczy został wystawiony wyłącznie na skarżącego, podczas gdy zajęte samochody stanowią współwłasność małżeńską. Nadto w tytułach wykonawczych dotyczących zaległości podatkowych w podatku VAT za miesiące maj-listopad 2004 r. ([...]–[...]), w rubryce podpis otrzymującego znajduje się adnotacja "awizo", a w aktach sprawy brak jest dokumentów źródłowych w postaci potwierdzeń odbioru i kopert ze stosownymi adnotacjami. Wobec braku dowodu skutecznego doręczenia tytułów wykonawczych, nie można przyjąć, że środki egzekucyjne zastosowane na ich podstawie były prawidłowe i spowodować mogły przerwanie biegu terminu przedawnienia. W piśmie z dnia 15 marca 2017 r., stanowiącym odpowiedź na pismo skarżącego z dnia 22 lutego 2017 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podniósł, że dokonując analizy biegu terminu przedawnienia zobowiązań skarżącego, wskazał środki egzekucyjne, których zastosowanie spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia, powołał się na dokumenty, na podstawie których dokonano tych zajęć, tj. zawiadomienia o zajęciu i protokołu zajęcia. Wszystkie te dokumenty zostały doręczone zobowiązanemu w toku postępowania egzekucyjnego, a zatem pełnomocnik skarżącego miał możliwość dokonania analizy prawidłowości podjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia nie tylko na podstawie akt postępowania egzekucyjnego, ale również w oparciu o dokumenty, będące w posiadaniu skarżącego. Skarżący ani w pismach z dnia 16 maja 2014 r., ani w piśmie z dnia 30 lipca 2014 r., precyzującym wystąpienia, nie wskazał podstawy prawnej zgłoszonych zarzutów. W związku z powyższym organ egzekucyjny był zmuszony ustalić podstawę złożonych zarzutów w oparciu o przedstawioną przez skarżącego w pismach argumentację, która jedynie w części dotyczyła zarzutów nieistnienia i przedawnienia zobowiązań, zaś w pozostałym zakresie odnosiła się do kwestii niezwiązanych z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wziął pod uwagę wyjaśnienia skarżącego przedstawione w piśmie z dnia 30 lipca 2011 r., z których wynikało, że intencją pism z dnia 16 maja 2014 r. było zgłoszenie zarzutów przedawnienia i nieistnienia obowiązku. Błąd co do osoby zobowiązanego zachodzi w sytuacji, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznano za zobowiązanego i której doręczono tytuł wykonawczy wraz z pouczeniem o prawie wniesie zarzutów, jak i sytuacji, gdzie w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek. Zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, odnoszący się do błędnego wskazania osoby zobowiązanego, nie może zmierzać do ustalenia osoby zobowiązanego, gdyż działanie takie zmierzałoby do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zarzut błędu co do zobowiązanego powinien dotyczyć jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Powoływane przez skarżącego dokumenty dotyczyły kwestii, które nie podlegają rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Badając zarzut nieistnienia obowiązku, organ egzekucyjny nie może dokonywać oceny prawidłowości wydanych decyzji określających zobowiązania podatkowe. Podstawę wystawienia tytułów wykonawczych stanowiły decyzje organu podatkowego I instancji, które poddane były kontroli zarówno przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz Naczelny Sąd Administracyjny. W postępowaniu dotyczącym zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie było potrzeby podejmowania żadnych czynności, mających na celu wyjaśnienie sprawy, przy udziale strony. Dla prawidłowego rozpoznania zarzutów nieistnienia oraz przedawnienia obowiązku wystarczyła analiza akt postępowania egzekucyjnego, natomiast ewentualne wyjaśnienia złożone przez skarżącego nie zwolniłyby organu egzekucyjnego z obowiązku ustalenia na podstawie akt oraz informacji udzielonych przez organy podatkowe, czy dochodzone w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego, obowiązki istnieją i czy nie uległy przedawnieniu, a zatem przeprowadzenie rozprawy nie spowodowałoby przyspieszenia ani uproszczenia postępowania. Dokonując analizy biegu terminu zobowiązań organ II instancji oparł się na wiedzy, którą posiada z urzędu w zakresie dat wpływu skarg na decyzje określające skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych i dat wpływu do organu drugiej instancji prawomocnych wyroków wydanych w przedmiocie wskazanych skarg. Organ II instancji podniósł także, iż w piśmie z dnia 22 października 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wskazał, że w dniu 28 grudnia 2010 r. wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów skarżącemu. Treść postanowienia została ogłoszona skarżącemu w dniu 13 stycznia 2011 r. Śledztwo prowadzone było pod nadzorem Prokuratora Rejonowego w Z. W piśmie z dnia 11 września 2014 r. o sygnaturze Ds. 864/14, Sekretariat Prokuratury zawiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., że w dniu 11 września 2014 r. został przesłany do Sądu Rejonowego w Z. II Wydział Karny akt oskarżenia przeciwko skarżącemu oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 54 § 1 k.k.s. i inne. Pismem z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Z. Wydział II Karny powiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., że w sprawie [...] dotyczącej oskarżonego Ax.K. został wydany w dniu 20 stycznia 2016 r. wyrok, który zgodnie z informacją przekazaną przez Prokuraturę Rejonową w Z. w piśmie z dnia 7 marca 2017 r., nie jest prawomocny z uwagi na postępowanie odwoławcze toczące się w Sądzie Okręgowym w S. II Wydział Karny. Sam fakt powołania środków egzekucyjnych w kontekście badania biegu terminu przedawnienia świadczy o tym, iż organ II instancji uznał zajęcia egzekucyjne za skuteczne i prawidłowe. Oprócz środków egzekucyjnych wymienionych w postanowieniu dokonano wielu czynności egzekucyjnych, które okazały się nieskuteczne. Organ II instancji nie wymienił ich w swoim rozstrzygnięciu, nie miały bowiem znaczenia dla oceny kwestii przedawnienia dochodzonych należności. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. jest zarazem organem egzekucyjnym i wierzycielem, co oznacza, że wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych, które sam wystawił. Zatem trudno byłoby sobie wyobrazić, w jaki sposób miałby skontrolować prawidłowość wystawienia przez siebie samego tych tytułów. Ponadto przepisy u.p.e.a. nie przewidują obowiązku dołączenia przez wierzyciela do wystawionych tytułów wykonawczych decyzji będącej podstawą prowadzenia egzekucji, a tylko wskazanie w tytule wykonawczym daty jej wydania i numeru. Jedynie zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w oparciu o art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., spowodowałoby konieczność przeanalizowania przez organ egzekucyjny treści decyzji, określających zobowiązania skarżącego. Nadanie przez organ egzekucyjny klauzuli wykonalności oznacza, że tytuł ten został przyjęty do egzekucji, a tym samym, że zdaniem organu egzekucyjnego jest pozbawiony wad uniemożliwiających prowadzenie na jego podstawie postępowania egzekucyjnego. Jeżeli zaś, zdaniem zobowiązanego, w tytule wykonawczym znajdują się nieprawidłowości, powinien był je wskazać wnosząc zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Skarżący nigdy nie kwestionował prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], od [...] do [...], od [...] do [...] oraz [...]. Jak wyjaśnił Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. w piśmie z dnia 7 marca 2017 r., skreślenia ołówkiem kwot należności głównych i dopisanie ołówkiem innych kwot na tytułach wykonawczych miały miejsce jedynie na tytułach wykonawczych znajdujących się w organie egzekucyjnym z uwagi na dokonane przez wierzyciela aktualizacje wysokości należności głównej. Skreślenia i adnotacje miały na celu jedynie usprawnienie pracy przy przeglądaniu akt sprawy. Na odpisach tytułów przeznaczonych dla zobowiązanego nie dokonano żadnych poprawek. Naniesienie ołówkiem wskazanych poprawek nie wywarło żadnych skutków w postępowaniu egzekucyjnym. Poprawki te zostały dokonane po zastosowaniu środków egzekucyjnych polegających na zajęciu rachunku bankowego zawiadomieniem z dnia 2 grudnia 2009 r., zajęciu rachunku bankowego zawiadomieniem z dnia 14 grudnia 2009 r. oraz zajęciu ruchomości w oparciu o protokół z dnia 16 grudnia 2009 r. Z akt sprawy wynika, że kwoty należności głównych w dokumentach, na podstawie których zastosowano środki egzekucyjne, są tożsame z kwotami należności głównych wskazanymi pierwotnie w tytułach wykonawczych. Zarzut dotyczący zajęcia ruchomości stanowiących współwłasność małżeńską w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione na skarżącego mógł być przedmiotem skargi na tę czynność egzekucyjną wniesionej w terminie 14 dni od jej dokonania. Skarżący był obecny przy zajęciu ruchomości i podpisał się na protokole z dnia 16 grudnia 2009 r. Został zatem powiadomiony o dokonanym zajęciu i miał możliwość zakwestionowania jego prawidłowości. Z akt sprawy wynika, że taki środek zaskarżenia nie został przez skarżącego złożony, a zatem prawidłowość zastosowanego środka egzekucyjnego nie może być kwestionowana na obecnym etapie postępowania egzekucyjnego. Należy zatem przyjąć, że czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu ruchomości zobowiązanego wywołała skutek, o którym mowa w art. 70 § 4 O.p. W piśmie z dnia 7 marca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wyjaśnił, że odpisy tytułów wykonawczych z dnia 10 grudnia 2009 r. o numerach od [...] do [...] wraz z zawiadomieniami o zajęciu rachunków bankowych oraz praw majątkowych i papierów wartościowych zostały doręczone w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 30 grudnia 2009 r. Następnie, jak wyjaśnił organ egzekucyjny, zobowiązany zgłosił się do Urzędu Skarbowego w Z. w dniu 6 stycznia 2010 r. i oświadczył, że z uwagi na chorobę nie mógł odebrać korespondencji i prosi o jej wydanie. W związku z powyższym wyjęto z koperty doręczoną w sposób zastępczy korespondencję i wręczono ją zobowiązanemu, spisując na tę okoliczność notatkę służbową. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podniósł nadto, że skarżący złożył zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 23 kwietnia 2014 r. nr [...]. Organ II instancji postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nie złożono skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a zatem postanowienie organu egzekucyjnego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], [...] i [...] jest ostateczne. Na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm prawem przepisanych oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Nadto pełnomocnik skarżącego złożył pismo, w którym podtrzymał wszystkie zarzuty i twierdzenia oraz wniósł o: 1. zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowań ze skarg w przedmiocie wniosków o wznowienie postępowań podatkowych zakończonych decyzjami wymiarowymi, w oparciu o które zostały wystawione tytuły wykonawcze będące podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które jest przedmiotem niniejszego postępowania; 2. o ustalenie, czy zawisły sprawy ze skarg Ax.K. w przedmiocie wznowień postępowań oraz o załączenie akt tych spraw w celu weryfikacji, czy ich przedmiotem są decyzje podatkowe w oparciu, o które wystawiono tytuły wykonawcze, będące podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które jest przedmiotem niniejszego postępowania; 3. o zobowiązanie organu do wskazania, czy toczą się obecnie jakieś postępowania o wznowienie postępowań podatkowych zakończonych decyzjami wymiarowymi, w oparciu o które zostały wystawione tytuły wykonawcze, będące podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które jest przedmiotem niniejszego postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że w tutejszym Sądzie zawisły sprawy ze skarg w przedmiocie wniosków o wznowienie postępowań podatkowych zakończonych decyzjami wymiarowymi, w oparciu o które zostały wystawione tytuły wykonawcze będące podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które jest przedmiotem niniejszego postępowania (sygn. akt: I SA/Łd 347/17, 348/17, 349/17, 349/17, 350/17, 351/17). Pełnomocnik organu administracji wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniami wydanymi na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania, a ponadto zobowiązał pełnomocnika organu administracji do wskazania w terminie 7 dni numerów kart akt administracyjnych zawierających dokumenty potwierdzające zdarzenia powodujące przerwanie i zawieszenie terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych strony skarżącej. W piśmie z dnia 13 kwietnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podniósł, że przerwanie biegu terminu przedawnienia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. (egzekwowanych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], następnie na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]) nastąpiło poprzez: zajęcie ruchomości w dniu 16 grudnia 2009 r. poprzez spisanie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości (karty w przekazanych wraz z odpowiedzią na skargę aktach sprawy nr 1316-1318); zajęcie rachunku bankowego w Banku Ax. S.A. I Oddział w Z. na podstawie zawiadomienia z dnia 2 grudnia 2009 r. nr [...] (karta nr 468) doręczonego zobowiązanemu w dniu 10 grudnia 2009 r. (karta nr 470), natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności – w dniu 8 grudnia 2009 r. (karta nr 469); zajęcie innej wierzytelności pieniężnej na podstawie zawiadomienia z dnia 8 września 2010 r. nr [...] (karta nr 748) doręczonego zobowiązanemu w dniu 24 września 2010 r. (karta nr 749), zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności – w dniu 10 września 2010 r. (karta nr 750); zajęcie innej wierzytelności pieniężnej na podstawie zawiadomienia z dnia 22 lipca 2013 r. nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 30 lipca 2013 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności – w dniu 24 lipca 2013 r.; zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] (karty nr 1264-1265) doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. (karta nr 1266). Zawieszenie biegu terminu przedawnienia miało miejsce od 24 grudnia 2009 r. do 21 sierpnia 2012 r., tj. od dnia wniesienia przez zobowiązanego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 listopada 2009 r. nr [...] (utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia 6 lipca 2009 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.) do dnia doręczenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 55/10 oddalającego skargę (po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2280/10). Dodatkowo dokonano zabezpieczenia wskazanej należności poprzez wpisanie w dniu 22 czerwca 2009 r. hipoteki przymusowej w dziale IV księgi wieczystej o nr KW [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] urządzonej dla nieruchomości gruntowej będącej współwłasnością zobowiązanego. Przerwanie biegu terminu przedawnienia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. (egzekwowanych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], następnie na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]) nastąpiło w wyniku: zajęcia ruchomości w dniu 28 grudnia 2010 r. poprzez spisanie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości (karty nr 1319-1321), zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] (karty nr 1264-1265) doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. (karta nr 1266). Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło od 10 sierpnia 2011 r. do 8 sierpnia 2013 r., tj. od dnia wniesienia przez zobowiązanego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 20 lipca 2011 r. nr [...] (uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 3 grudnia 2010 r. nr [...] i określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w nowej wysokości) do dnia doręczenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1198/11 oddalającego skargę (po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 1321/12). Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. (egzekwowanych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], następnie na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]) nastąpiło z dniem 13 stycznia 2011 r., tj. z dniem ogłoszenia skarżącemu postanowienia z dnia 28 grudnia 2010 r. o przedstawieniu zarzutów w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 60 § 1 i art. 61 § 1 w związku z art. 7 k.k.s. Przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło poprzez: zajęcie rachunku bankowego w Banku Ax. S.A. na podstawie zawiadomienia z dnia 12 stycznia 2012 r. nr [...] (karta nr 473) doręczonego zobowiązanemu w dniu 19 stycznia 2012 r., zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności – w dniu 18 stycznia 2012 r. (karta nr 474); zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] (karty nr 1264-1265) doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. (karta nr 1266). Przerwanie biegu terminu przedawnienia zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2003 r. oraz styczeń – kwiecień 2004 r. (egzekwowanych na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]–[...], następnie na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]–[...] i [...]–[...]) nastąpiło poprzez: zajęcie ruchomości w dniu 16 grudnia 2009 r. poprzez spisanie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości (karty nr 1316-1318); zajęcie rachunku bankowego w Banku Ax. S.A. I Oddział w Z. na podstawie zawiadomienia z dnia 2 grudnia 2009 r. nr [...] (karta nr 468) doręczonego zobowiązanemu w dniu 10 grudnia 2009 r. (karta nr 470), natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności – w dniu 8 grudnia 2009 r. (karta nr 469); zajęcie ruchomości w dniu 9 maja 2014 r. poprzez spisanie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości (karta nr 1288); zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] (karty nr 1264-1265) doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. (karta nr 1266). Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło od 24 czerwca 2011 r. do 27 czerwca 2013 r., tj. od dnia wniesienia przez zobowiązanego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 maja 2011 r. nr [...] (uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 14 października 2009 r. nr [...] w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2004 r. i określającą wysokość zobowiązania w kwocie 776 755 zł, a w pozostałej części, tj. dotyczącej grudnia 2003 r. oraz stycznia, lutego i kwietnia 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji) do dnia doręczenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 grudnia 2011 r., sygn. akt l SA/Łd 1042/11 oddalającego skargę (po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2013 r. sygn. akt I FSK 905/12). Dodatkowo dokonano zabezpieczenia należności poprzez wpisanie w dniu 17 grudnia 2009 r. hipoteki przymusowej w dziale IV ksiąg wieczystych o nr: KW [...], KW [...], KW [...], KW [...], KW [...]. Przerwanie biegu terminu przedawnienia zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: maj – grudzień 2004 r. (egzekwowanych na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...]–[...], następnie na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]–[...]) nastąpiło poprzez zajęcie ruchomości w dniu 16 grudnia 2009 r. poprzez spisanie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości (karty nr 1316-1318); zajęcie rachunku bankowego w Banku Ax. S.A. na podstawie zawiadomienia z dnia 14 grudnia 2009 r. nr [...] (karta nr 471) doręczonego zobowiązanemu w dniu 30 grudnia 2009 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności – w dniu 21 grudnia 2009 r. (karta nr 472); zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. (karty nr 1264-1265) nr [...]doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. (karta nr 1266). Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło od 24 czerwca 2011 r. do 2 lipca 2013 r., tj. od dnia wniesienia przez zobowiązanego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 1 czerwca 2011 r. nr [...] (uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 30 listopada 2009 r. nr [...] w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2004 r. oraz określającą wysokość zobowiązań odpowiednio w kwotach: 816 279 zł, 849 392 zł, 839 006 zł, 1 066 069 zł oraz 1 024 282 zł, a w pozostałej części, tj. dotyczącej maja i czerwca 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji do dnia doręczenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1043/11 oddalającego skargę (po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 906/12). Dodatkowo dokonano zabezpieczenia należności poprzez wpisanie w dniu 17 i 18 grudnia 2009 r. hipoteki przymusowej w dziale IV ksiąg wieczystych o nr: KW [...], KW [...], KW [...], KW [...], KW [...], KW [...], KW [...], KW [...], KW [...], KW [...]. Przerwanie biegu terminu przedawnienia zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń – grudzień 2005 r. i styczeń 2006 r. (egzekwowanych na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]–[...], następnie na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]– [...]) nastąpiło poprzez: zajęcie ruchomości w dniu 16 grudnia 2010 r. poprzez spisanie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości (karty nr 1322-1324); zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. (karty nr 1264-1265) nr [...] doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. (karta nr 1266). Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło od 7 listopada 2011 r. do 21 listopada 2013 r., tj. od dnia wniesienia przez zobowiązanego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 września 2011 r. nr [...] (utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 12 listopada 2010 r. nr [...]) do dnia doręczenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 1563/11 oddalającego skargę (po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1402/12). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej: p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, tj. ich zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić ich nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonej kognicji wykazała, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie nie uwzględnił zgłoszonych przez stronę zarzutów przedawnienia egzekwowanych zaległości podatkowych i nieistnienia obowiązku. Także za trafny nie może zostać uznany zarzut skargi dotyczący podjęcia czynności egzekucyjnych wobec osoby, którą błędnie uznano za zobowiązaną. W myśl art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "u.p.e.a." podstawa zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznać należy, iż na skarżącym spoczywały zobowiązania podatkowe wynikające z ostatecznych decyzji dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2003, 2004 i 2005 oraz podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r, styczeń-listopad 2004, grudzień 2005 r oraz styczeń 2006 r. Z załączonych do akt decyzji wynika, iż ich adresatem jest skarżący. W myśl art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Stąd też nie mogły okazać się skuteczne zarzuty dotyczące treści decyzji w zakresie określającym wysokość zobowiązania podatkowego. Nadpisywanie ołówkiem przez pracowników organu egzekucyjnego kwot podlegających egzekucji następowało jedynie na dokumentach znajdujących się w siedzibie organu. Skarżący nie wykazał, aby w zawiadomieniach kierowanych do niego także były dokonywane powyższe wpisy. W ocenie sądu poczynione ołówkiem adnotacje nie mogły zmieniać i oczywiście nie zmieniały wysokości kwot podlegających egzekucji, określonych w treści decyzji podatkowych. Strona w skardze podnosi błąd co do osoby zobowiązanego. Zamierza w ten sposób podważyć nałożenie na nią obowiązków podatkowych. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego może dotyczyć jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzona jest egzekucja. Badanie zasadności i wymagalności obowiązku jest niedopuszczalne w sytuacji, która ma miejsce w niniejszej sprawie, to jest gdy w obiegu prawnym istnieją ostateczne decyzje nakładające na stronę zobowiązania podatkowe. Podnoszący zarzut co do osoby zobowiązanego nie może zmierzać do ustalenia osoby zobowiązanego, gdyż działanie takie zmierzałoby do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tekst jedn. Dz.U. z 2015 r, poz. 613), dalej: "O.p." zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłyną termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny ( art. 70 § 4 O.p.). Środkami egzekucyjnymi w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym należności pieniężnych są, zgodnie z art. 1a pkt 12 u.p.e.a., m.in. egzekucja z rachunków bankowych, egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych, egzekucja z ruchomości i egzekucja z nieruchomości. Organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego poprzez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ administracyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2017 r. zasadnie zarzucił organowi odwoławczemu naruszenia art. 107 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i 18 u.p.e.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób utrudniający kontrolę zaskarżonego postanowienia, to jest poprzez powołanie się na dokumenty (środki egzekucyjne – zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych, innych wierzytelności, nieruchomości) bez wskazania numerów kart liczących kilka segregatorów, gdy w aktach tych nie została zachowana chronologia. Sąd, postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r., zobowiązał pełnomocnika organu odwoławczego do wskazania kart akt administracyjnych zawierających dokumenty potwierdzające zdarzenia powodujące przerwanie i zawieszenie terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych strony skarżącej. Pełnomocnik organu, wykonując powyższe postanowienie, w dniu 13 kwietnia 2017 r. złożył pismo procesowe ( k. 96-98 akt sądowych) zawierające dokładny wykaz zdarzeń mających wpływ na przerwanie i zawieszenie biegu terminów przedawnienia wraz z określeniem kart akt administracyjnych zawierających dokumenty potwierdzające zastosowanie środków egzekucyjnych. Przeprowadzona przez sąd analiza treści ww. pisma procesowego, a ponadto analiza akt administracyjnych potwierdziła zasadność stanowiska organu w zakresie nieprzedawnienia zobowiązań podatkowych objętych przedmiotowym postępowaniem egzekucyjnym. W przypadku zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., które co do zasady przedawniałyby się z dniem 31 grudnia 2009 r. (tytuł wykonawczy Nr [...], a następnie Nr [...]) przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło na skutek: - zajęcia ruchomości w dniu 16 grudnia 2009 r., - zajęcia rachunku bankowego w grudniu 2009 r., - zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w dniu 24 lipca 2013 r., - zajęcia ruchomości w dniu 30 maja 2014 r. W przypadku zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., które przedawniłyby się co do zasady z dniem 31 grudnia 2010 r. ( tytuły wykonawcze Nr [...], a następnie Nr [...]) przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło poprzez: - zajęcie ruchomości w dniu 28 grudnia 2010 r., - zajęcie ruchomości w dniu 20 czerwca 2014 r. W przypadku zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., które przedawniłyby się co do zasady z dniem 31 grudnia 2011 r. przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło poprzez: - zajęcie rachunku bankowego dokonane w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...] na podstawie zawiadomienia z dnia 12 stycznia 2012 r. - zajęcie ruchomości dokonane w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...] na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r., a doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. dla biegu terminu przedawnienia istotne znaczenie ma kwestia zawieszenia terminu przedawnienia. Zaległości te egzekwowano na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...], a następnie Nr [...]. Powyższe zobowiązanie co do zasady ulegloby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2011 r. Zawieszenie terminu przedawnienia nastąpiło z dniem 13 stycznia 2011 r., gdy ogłoszono skarżącemu postanowienie z dnia 28 grudnia 2010 r. o przedstawieniu zarzutów w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 60 § 1 i art. 61 § 1 w zw. z art. 7 kodeksu karnego skarbowego. Dowód potwierdzający ogłoszenie ww. zarzutów skarżącemu stanowi postanowienie Naczelnika Urzędu skarbowego w Z. z dnia 28 grudnia 2010 r., załączone do pisma procesowego Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dna 15 marca 2017 r. ( k. 71 i k. 83 akt sądowych). Wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt [...] dotyczący Ax.K. nie jest jeszcze prawomocny (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 7 marca 2017 r. - k. 75 akt sądowych). W myśl art. 70 § 6 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. uległ zawieszeniu w dniu 13 stycznia 2011 r. i będzie biegł dalej ( art. 70 § 7 O.p.) po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. W przypadku zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. oraz od stycznia do listopada 2004 r., które co do zasady przedawniłyby się z dniem 31 grudnia 2009 r. (tytuły wykonawcze o numerach: [...]–[...], a następnie o numerach: [...]–[...] i [...]–[...] przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło poprzez: - zajęcie ruchomości dokonane w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: [...]– [...] w dniu 16 grudnia 2009 r., - zajęcie rachunku bankowego dokonane w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: [...]– [...] w dniu 8 grudnia 2009 r., - zajęcie ruchomości dokonane w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...] w dniu 9 maja 2014 r., - zajęcie nieruchomości dokonane w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: [...] – [...] i [...] – [...] na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r., doręczonego skarżącemu w dniu 20 czerwca 2014 r. W przypadku zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: maj- grudzień 2004 r., które co do zasady przedawniłyby się z dniem 31 grudnia 2010 r. ( tytuły wykonawcze: [...]-[...], a następnie na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]– [...]) przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło poprzez: - zajęcie ruchomości dokonane w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: [...]– [...] w dniu 16 grudnia 2009 r., - zajęcie rachunku bankowego dokonane na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] - [...] w dniu 21 grudnia 2009 r., - zajęcie ruchomości dokonane w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: [...] – [...] na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. W przypadku zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń – grudzień 2005 r. i styczeń 2006 r., które co do zasady przedawniałyby się z dniem 31 grudnia 2011 r. ( tytuły wykonawcze o numerach: [...] – [...], następnie na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]–[...]) przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło na skutek: - zajęcia ruchomości dokonanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w oparciu o tytuły wykonawcze [...]– [...], - zajęcia nieruchomości dokonanego w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: [...]–[...] na podstawie zawiadomienia z dnia 30 maja 2014 r. doręczonego zobowiązanemu w dniu 20 czerwca 2014 r. Ze względu na obszerną treść pisma procesowego organu odwoławczego z dnia 13 kwietnia 2017 r., a ponadto brak zastrzeżeń Sądu co do jego zgodności z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy oraz niepodważanie przez pełnomocnika skarżącego rzetelności szczegółowego wykazu dat zastosowanych środków egzekucyjnych powołanych w piśmie, Sąd postanowił potraktować ww. pismo jako część uzasadnienia wyroku wydanego w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu zastosowane środki egzekucyjne w postaci zajęcia rachunków bankowych, zajęcia ruchomości i zajęcia nieruchomości spowodowały wielokrotnie przerwanie biegu terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych w latach 2009, 2010 i 2014. Tym samym w dacie wydania zaskarżonej decyzji żadne z przedmiotowych zobowiązań nie uległo przedawnieniu. Kolejną istotną kwestią wymagającą omówienia jest ewentualny wpływ na zobowiązania podatkowe strony wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. w dniu 23 kwietnia 2014 r., na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a., postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanego Ax.K. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w latach 2009 i 2010. Tytuły wykonawcze dotyczyły objętych obecnie rozpoznawaną sprawą należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług. Po umorzeniu postępowania egzekucyjnego ww. postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. wystawione zostały tytuły wykonawcze na oboje małżonków w celu wszczęcia egzekucji z majątku odrębnego podatnika i majątku wspólnego podatnika i jego małżonki. Wystawienie tych tytułów w 2014 roku nastąpiło na podstawie art. 27 c u.p.e.a. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż uprzednie umorzenie postępowania na żądanie wierzyciela nie niweczy skutku jakim było przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzonych należności poprzez skuteczne zastosowanie środków egzekucyjnych. Zobowiązany w trakcie postępowania egzekucyjnego podnosił, iż nie można zmieniać tytułów wykonawczych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co nastąpiło w niniejszej sprawie poprzez ponowne wystawienie tytułów wykonawczych w 2014 roku. Zobowiązany nie wziął jednak pod uwagę tego, że umorzenie postępowania egzekucyjnego postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. nastąpiło na wniosek wierzyciela, na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Zgodnie z art. 60 § 1 u.p.e.a. umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 pkt 1 – 8 i 10, powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Umorzenie postępowania egzekucyjnego w dniu 23 kwietnia 2014 r. nastąpiło jednak z innych przyczyn niż wymienione w art. 60 u.p.e.a. ( nastąpiło na wniosek wierzyciela). Wobec powyższego nie można uznać, że wydanie postanowienia zniweczyło skutki wywołane przez wcześniejsze czynności egzekucyjne, w szczególności spowodowało upadek przerwania biegu przedawnienia. W niniejszej sprawie egzekucja była wszczęta i prowadzona w sposób zgodny z prawem. Zmiana treści tytułów wykonawczych nie była spowodowana brakami formalnymi lecz koniecznością skierowania egzekucji do majątku odrębnego podatnika i majątku wspólnego podatnika i jego małżonki. W ocenie Sądu także nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 240 § 1 O.p., art. 6 i 7 Konstytucji RP, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 47,48,49,50 Europejskiej Karty Praw Podstawowych. Art. 240 § 1 O.p. określa podstawy wznowienia postepowania. Niniejsza sprawa nie była rozpatrywana po wznowieniu postępowania. Art. 6 Konstytucji RP gwarantuje równy dostęp do dóbr kultury. Tematyka omawianej sprawy nie pozostaje w związku z dostępem do dóbr kultury. Organy administracji działały prawidłowo, w oparciu o przepisy prawa, a zatem nie można zarzucić im naruszenia art. 7 Konstytucji RP. Skarżący nie uzasadnił na czym miałoby polegać naruszenie przepisów Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz Europejskiej Karty Praw Podstawowych. Wobec tego Sąd pozbawiony został możliwości dokonania oceny, czy faktycznie doszło do naruszenia ww. aktów prawa. Spośród zarzutów określonych w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 22 lutego 2017 r. zasługuje jedynie na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 107 k.p.a., poprzez sporządzenie przez ten organ uzasadnienia w sposób utrudniający kontrolę zaskarżonego postanowienia. Uchybienie to nie mogło jednak mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy w piśmie procesowym z dnia 13 kwietnia 2017 r. wskazał numery kart akt administracyjnych, zwierających dokumentację potwierdzającą wystąpienie zdarzeń powodujących przerwanie i zawieszenie terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych. Powyższe wyjaśnienie umożliwiło pełną i dokładną kontrolę zaskarżonego postanowienia. Niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania – artykułów 7, 8, 75 § 1, 78 § 2 i 89 k.p.a. Organ bowiem podjął wszystkie niezbędne czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy, zebrał kompletny materiał dowodowy i prawidłowo go ocenił nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów określonej w przepisie art. 80 k.p.a. Ponadto zasadnie oddalił wniosek o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Wyznaczenie rozprawy było zbędne, ponieważ postanowienie zapadło w oparciu o dowody z dokumentów. Wyznaczenie rozprawy nie miałoby wpływu na przyśpieszenie postępowania. Organ odwoławczy w treści uzasadnienia postanowienia co prawda powołał art. 70 § 8 O.p., jednakże brak przedawnienia zobowiązań podatkowych wywiódł z przepisów art. 70 § 4 i § 6 O.p., których zgodność z Konstytucja RP nie budzi zastrzeżeń. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 c i i § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( Dz.U. z 2015 r., poz. 1801). D.Cz.